Saeed Nafisi (also Naficy) (Persian: سعید نفیسی; June 8, 1895 – November 13, 1966) was an Iranian scholar, fiction writer and poet. He was a prolific writer in Persian.
Nafisi was born in Tehran, where he conducted numerous research projects on Iranian culture, literature and poetry. He first emerged as a serious thinker when he joined Mohammad-Taqi Bahar, Abbas Eqbal Ashtiani, Gholamreza Rashid-Yasemi and Abdolhossein Teymourtash to found one of the first literary magazines to be published in Iran, called Daneshkade, in 1918. He subsequently published many articles on Iran, Persian literary texts and Sufism and his works have been translated into more than 20 languages worldwide. He died in a Russian hospital in Tehran.
Saeed Nafisi's relatives include Moadeb Naficy, the guardian and doctor of the Shah of Iran (Reza Pahlavi); and Moadeb's son Habib Nafisi (Naficy), a senior statesman, founder of Iran's labor laws, U.S.-Iran Attache, and founder of multiple technical universities in Tehran, Hamid Naficy, a noted scholar of Media and Cultural Studies, Siamak Naficy, an anthropologist, as well as acclaimed author, Azar Nafisi, a niece of his.
Nafisi taught in Tehran University, Kabul University, Cairo University and San José State University.
این کتاب اثری است در قالب گفتگو که در آن زن و فرزندان یک خانواده از معلمی که مهمان آنها است در مورد گذشته ی تهران سؤال می کنند و او هم به اختصار در مورد جنبه های مختلف تاریخی تهران نکاتی می گوید
صادقانه بگویم سبک کتاب افتضاح است. کاش نفیسی این کتاب را به صورت گفتگو نمی نوشت و نکات تاریخی را عنوان بندی می کرد و با چند تصویر به چاپ می سپرد. دلیل این نقد من آبکی بودن گفتگو - که در واقع صرف مونولوگ معلم است - ، رفتار غیرانسانی طرفین - خبری از عواطف انسانی نیست - و اموری از این دست است
مطالب هم در یک سطح نیستند. بعضی اشارات تاریخی جالب اند اما بعضی، خصوصا مباحثی که به ابنیه و باغ ها و ... مربوط می شوند، به دلیل نبودن نقشه به شدت ملال آور و خسته کننده اند
نظر شخصی من این است که نکات تاریخی کتاب را که معدود هم هست استخراج کنند و همراه با نقشه و عکس - مثل کتاب های "آی ویتنس" در بلاد فرنگ - دوباره به چاپ بسپارند وگرنه این فرم شبه گفتگو جز تحقیر نویسنده و خواننده سودی ندارد. البته این استخراج هم بعید است چیزی بشود چون کتاب های جدی تری در مورد تهران نوشته شده اند