What do you think?
Rate this book
Ik zag Menno
Vincent heeft berekend dat hij gelukkig zal worden met Kim. Wanneer hij bij het boeken van hun huwelijksreis zijn doodgewaande broer Menno herkent in de reisbrochure, offert hij zijn zorgvuldig opgebouwde zekerheden op met maar één doel: zijn broer vinden.
Hij begint zijn zoektocht in Spanje, maar zonder succes. Rosana, een straatartieste zonder hoofd, stimuleert hem zijn risicomijdende levenswijze los te laten, om de kans te vergroten zijn vrijgevochten broer tegen het lijf te lopen. Langzaamaan gaat hij het leven leiden dat Menno zou hebben geleid. Aanvankelijk om Menno te vinden, maar de onbevangen manier van leven bevalt hem verwarrend goed.
Ik zag Menno is een tragikomische roman over een zoektocht naar vrijheid en heelheid.
Hij begint zijn zoektocht in Spanje, maar zonder succes. Rosana, een straatartieste zonder hoofd, stimuleert hem zijn risicomijdende levenswijze los te laten, om de kans te vergroten zijn vrijgevochten broer tegen het lijf te lopen. Langzaamaan gaat hij het leven leiden dat Menno zou hebben geleid. Aanvankelijk om Menno te vinden, maar de onbevangen manier van leven bevalt hem verwarrend goed.
Ik zag Menno is een tragikomische roman over een zoektocht naar vrijheid en heelheid.
- GenresRoman
232 pages, Paperback
First published November 13, 2015
1 person is currently reading
42 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
August 31, 2018
Het hervinden van Menno in Vincent
'Geluk in de liefde heeft niets met geluk te maken, maar is te voorspellen.' vertelt het eerste hoofdstuk van Ik zag Menno. De hoofdpersoon Vincent ontwikkelt op de middelbare school een formule die hij gebruikt om chaos structuur te bieden. Hij denkt dat de kans op geluk te berekenen is. Kim is degene die volgens zijn theorie de beste keuze is. Een trouwdag wordt gepland, maar dan het uitzoeken van de huwelijksreis. Een foto, de reisgids, het land Spanje, de broer Menno 15 jaar terug verdronken, verwarrende gedachten, een blikseminslag. Zag hij werkelijk een feestende Menno?
Dit is het begin van een goed lezende zoektocht naar identiteit waarin je tussendoor dagelijkse werkzaamheden telkens even verder leest, wil lezen. Vlot geschreven, vlot lezend. Korte hoofdstukken, geen lange zinnen, cursief gedrukte terugblikken, goed gevonden wendingen. Verwerking, acceptatie, rouw, troost. Een mooi slot. Een verhaal met tragiek èn humor.
Hoe gaat het verhaal verder na het begin? Vincent vertrekt naar Spanje. Weg van to-do-lijstjes en vinkjes, Kim achterlatend met de huwelijksvoorbereidingen en op weg naar een lugubere straatact in een toeristisch kustplaatsje. Een ontdekkingsreis van en naar een leven.
In dit pakkende debuut uit 2015 staan vele mooie of bijzondere zinnen: 'Herinneringen zijn ingekleurde versies van het leven.' of 'Zwijgen is verre familie van luisteren.' Teveel om allemaal te noemen, het boek zit na het lezen vol post-its, ook bij deze: 'Spijt is een woord dat we verzonnen hebben om het gat tussen onze daden en ons schuldgevoel te dichten.'
Een concreet gestart leven kan vertroebeld zijn, er kan een zijweg worden ingeslagen en na een dwaling een bestemming krijgen. Maak keuzes, leef je leven. 'Geluk laat zich niet vangen.'
'Geluk in de liefde heeft niets met geluk te maken, maar is te voorspellen.' vertelt het eerste hoofdstuk van Ik zag Menno. De hoofdpersoon Vincent ontwikkelt op de middelbare school een formule die hij gebruikt om chaos structuur te bieden. Hij denkt dat de kans op geluk te berekenen is. Kim is degene die volgens zijn theorie de beste keuze is. Een trouwdag wordt gepland, maar dan het uitzoeken van de huwelijksreis. Een foto, de reisgids, het land Spanje, de broer Menno 15 jaar terug verdronken, verwarrende gedachten, een blikseminslag. Zag hij werkelijk een feestende Menno?
Dit is het begin van een goed lezende zoektocht naar identiteit waarin je tussendoor dagelijkse werkzaamheden telkens even verder leest, wil lezen. Vlot geschreven, vlot lezend. Korte hoofdstukken, geen lange zinnen, cursief gedrukte terugblikken, goed gevonden wendingen. Verwerking, acceptatie, rouw, troost. Een mooi slot. Een verhaal met tragiek èn humor.
Hoe gaat het verhaal verder na het begin? Vincent vertrekt naar Spanje. Weg van to-do-lijstjes en vinkjes, Kim achterlatend met de huwelijksvoorbereidingen en op weg naar een lugubere straatact in een toeristisch kustplaatsje. Een ontdekkingsreis van en naar een leven.
In dit pakkende debuut uit 2015 staan vele mooie of bijzondere zinnen: 'Herinneringen zijn ingekleurde versies van het leven.' of 'Zwijgen is verre familie van luisteren.' Teveel om allemaal te noemen, het boek zit na het lezen vol post-its, ook bij deze: 'Spijt is een woord dat we verzonnen hebben om het gat tussen onze daden en ons schuldgevoel te dichten.'
Een concreet gestart leven kan vertroebeld zijn, er kan een zijweg worden ingeslagen en na een dwaling een bestemming krijgen. Maak keuzes, leef je leven. 'Geluk laat zich niet vangen.'
December 21, 2019
Een bijzonder verhaal over een man, Vincent, die op zoek gaat naar zijn broer Menno, die 15 jaar geleden verdronken zou zijn tijdens een vakantie in Spanje. Hij denkt hem gezien te hebben op een foto in een reisgids. Hij reist naar Spanje en begint zijn zoektocht. Hij, die alles in zijn leven beslist op basis van kansberekening, moet dat principe daar loslaten en zich overgeven aan 'gewoon' leven. Hij is in de veronderstelling dat als zijn zoektocht volbracht is, hij gewoon terug kan keren naar het leven dat hij achterliet in Nederland, zijn verloofde Kim, zijn vader en moeder en zijn baan. Dat zij op hem wachten. Hij komt bedrogen uit. Een mooi verhaal over hoe verschillend mensen in het leven staan. De een open voor alle mogelijkheden, de ander voorzichtig - het zekere voor het onzekere nemend. Maar ook hoe iedereen liefde, aandacht en waardering nodig heeft. En dat je met minder materiële zaken ook gelukkig kunt zijn.
November 4, 2024
Half augustus kreeg ik opeens een mailtje van uitgeverij Palmslag in mijn mailbox over het boek Ik zag Menno, en of ik mee wilde doen aan de blogtour. De tragikomische roman Ik zag Menno is het debuut van Sandra Bernart en het boek is ook genomineerd voor de Hebban Debuutprijs 2016. Het is een boek is dat ik zonder twijfel voorbij gelopen zou zijn in de boekhandel omdat de cover mij doet denken aan een literair en saai boek, en de titel mij ook niet direct nieuwsgierig maakt (sorry, ik pak een boek gewoon pas op als het omslag mij direct aanspreekt). Echter werd ik stiekem toch wel nieuwsgierig door de flaptekst. Soms moet je ook gewoon eens een ander boek proberen om te zien of het je bevalt.
En bevalt het?
Zeker! Ik heb verrassend veel genoten van Ik zag Menno. Het verhaal begint meteen met iets dat ik interessant vind; Vincent blijkt namelijk economische psychologie gestudeerd te hebben en spreekt over een logische beredenering over waarom het heel reëel is dat hij samen met zijn vriendin Kim, zijn verloofde, gelukkig oud wordt. Vincent laat niks aan toeval over. Hij berekent en beredeneert alles, want gebeurtenissen zijn volgens hem altijd te voorspellen. Hij is iemand die wij een controlfreak zouden kunnen noemen.
Ik zag Menno
Menno is de broer van Vincent, zo’n vijftien jaar geleden verdronken in de zee. Menno was het complete tegenovergestelde van Vincent. Wanneer Vincent Menno denkt te zien in een reisbrochure vertrekt hij halsoverkop naar het zeer beeldend beschreven stadje Peñíscola. Een groot avontuur begint voor Vincent, maar ook voor de lezer.
Ik bleef mijzelf continu afvragen of hij Menno inderdaad zou vinden, of dat zou blijken dat hij een klein steekje los had zitten. Dat hij de dood van Menno misschien nooit goed verwerkt had en daar nu de gevolgen van ondergaat. Je weet het niet zeker totdat je bij het einde komt en daardoor blijf je doorlezen. Bijzonder is daarnaast ook dat we af en toe van het heden teruggaan naar het verleden. De schuine stukken tekst vertellen ons onder andere hoe Vincent opkeek naar Menno, en over de periode voor zijn verdwijning.
Interessant
Het helpt dat Sandra Bernart een fijne schrijfstijl heeft, mooie, quotewaardige zinnen maakt en leuke feitjes in het boek heeft verwerkt. Hoewel ze van Vlaamse afkomst is, merk je daar niks van tijdens het lezen. Ik ben geïnteresseerd in psychologie en heb dan ook een minor psychologie gedaan. Dat de hoofdpersoon afgestudeerd economisch psycholoog is, maakte dat ik bepaalde dingen herkende en dingen leerde die ik interessant vind.
Ook herkende ik stukjes Vincent in mijzelf. Hoe ik strak vasthoud aan zekerheden. Terwijl ook ik merk dat het misschien wel beter is om dat soms los te laten om jezelf te vinden. Om verwachtingen opzij te schuiven en te gaan leven zoals je wilt. Dat ze puur en alleen uit Vincents oogpunt schreef zorgde ervoor dat ik echt in zijn schoenen stond. Maar ook de verwijzingen naar films die ik heb gekeken (The Bourne Identity) en Spaanse muziek (Suavemente besame) die ik luister, zorgden voor herkenning.
Conclusie
Ik vind het lastig om aan te geven waarom ik Ik zag Menno verder een goed boek vond zonder spoilers weg te geven. Ik heb het gevoel aan het denken te zijn gezet en heb het boek in bijna één adem uitgelezen. Dat dit een debuut is vind ik erg bijzonder, Sandra Bernart is nu al een hele sterke schrijfster. Het psychologische aspect maakt Ik zag Menno voor mij extra interessant. Het verhaal is sterk en enorm goed uitgewerkt. Mocht je nog op zoek zijn naar een sterke en originele tragikomische roman, dan raad ik je Ik zag Menno zeker aan. Nieuwsgierig? Hier lees je een leesfragment.
Deze recensie verscheen eerst op mijn blog Reviews & Roses. Per 1 november 2024 bestaat dit blog niet meer.
En bevalt het?
Zeker! Ik heb verrassend veel genoten van Ik zag Menno. Het verhaal begint meteen met iets dat ik interessant vind; Vincent blijkt namelijk economische psychologie gestudeerd te hebben en spreekt over een logische beredenering over waarom het heel reëel is dat hij samen met zijn vriendin Kim, zijn verloofde, gelukkig oud wordt. Vincent laat niks aan toeval over. Hij berekent en beredeneert alles, want gebeurtenissen zijn volgens hem altijd te voorspellen. Hij is iemand die wij een controlfreak zouden kunnen noemen.
Ik zag Menno
Menno is de broer van Vincent, zo’n vijftien jaar geleden verdronken in de zee. Menno was het complete tegenovergestelde van Vincent. Wanneer Vincent Menno denkt te zien in een reisbrochure vertrekt hij halsoverkop naar het zeer beeldend beschreven stadje Peñíscola. Een groot avontuur begint voor Vincent, maar ook voor de lezer.
Ik bleef mijzelf continu afvragen of hij Menno inderdaad zou vinden, of dat zou blijken dat hij een klein steekje los had zitten. Dat hij de dood van Menno misschien nooit goed verwerkt had en daar nu de gevolgen van ondergaat. Je weet het niet zeker totdat je bij het einde komt en daardoor blijf je doorlezen. Bijzonder is daarnaast ook dat we af en toe van het heden teruggaan naar het verleden. De schuine stukken tekst vertellen ons onder andere hoe Vincent opkeek naar Menno, en over de periode voor zijn verdwijning.
Interessant
Het helpt dat Sandra Bernart een fijne schrijfstijl heeft, mooie, quotewaardige zinnen maakt en leuke feitjes in het boek heeft verwerkt. Hoewel ze van Vlaamse afkomst is, merk je daar niks van tijdens het lezen. Ik ben geïnteresseerd in psychologie en heb dan ook een minor psychologie gedaan. Dat de hoofdpersoon afgestudeerd economisch psycholoog is, maakte dat ik bepaalde dingen herkende en dingen leerde die ik interessant vind.
Ook herkende ik stukjes Vincent in mijzelf. Hoe ik strak vasthoud aan zekerheden. Terwijl ook ik merk dat het misschien wel beter is om dat soms los te laten om jezelf te vinden. Om verwachtingen opzij te schuiven en te gaan leven zoals je wilt. Dat ze puur en alleen uit Vincents oogpunt schreef zorgde ervoor dat ik echt in zijn schoenen stond. Maar ook de verwijzingen naar films die ik heb gekeken (The Bourne Identity) en Spaanse muziek (Suavemente besame) die ik luister, zorgden voor herkenning.
Conclusie
Ik vind het lastig om aan te geven waarom ik Ik zag Menno verder een goed boek vond zonder spoilers weg te geven. Ik heb het gevoel aan het denken te zijn gezet en heb het boek in bijna één adem uitgelezen. Dat dit een debuut is vind ik erg bijzonder, Sandra Bernart is nu al een hele sterke schrijfster. Het psychologische aspect maakt Ik zag Menno voor mij extra interessant. Het verhaal is sterk en enorm goed uitgewerkt. Mocht je nog op zoek zijn naar een sterke en originele tragikomische roman, dan raad ik je Ik zag Menno zeker aan. Nieuwsgierig? Hier lees je een leesfragment.
Deze recensie verscheen eerst op mijn blog Reviews & Roses. Per 1 november 2024 bestaat dit blog niet meer.
October 4, 2016
Vincent is geslaagd in het leven, heeft een prima baan en leeft tevreden samen met Kim met wie hij binnenkort zal gaan trouwen, omdat de berekeningen aantonen aan dat het reëel is te veronderstellen dat hij met haar gelukkig oud zal worden. Vincent is niet zonder reden zo 'berekenend' vertelt hij tijdens een gastcollege statistiek: “Na de dood van mijn broertje was ik gestopt met me druk maken om dingen die ik niet in de hand had. Bovendien nam het druk maken om dingen die ik wel in de hand had al mijn tijd in beslag.”
Menno, zijn jongere, stoere broertje, verdwijnt tijdens een familievakantie in Spanje surfend van het toneel, maar zijn lichaam wordt nooit gevonden. Vincent heeft diep in zijn hart nooit geloofd dat Menno is verdronken, al was het maar omdat Menno zich altijd onttrok aan alle ge- en verboden om het leven spannend te houden. Echt verbaasd is Vincent dan ook niet als hij een foto van Menno tegenkomt in een reisgids en hoewel de kans miniem is dat Menno nog leeft, besluit Vincent naar Peñíscola af te reizen op zoek naar zijn broer. Miniem is niet nul, tenslotte.
Sandra Bernart zet met Vincent een geloofwaardige en aantrekkelijke hoofdpersoon neer waarmee velen zich verbonden zullen voelen. In hoofdstukken waarin Vincent afwisselend over de gebeurtenissen in het heden en het verleden vertelt, tekent zich langzamerhand de man af die zich noch bij leven, noch bij dood van zijn broer los heeft kunnen maken van diens invloed. Maar wat moet je ook als je al zo vroeg leert dat huilen niet helpt en dat lege ruimtes altijd opgevuld moet worden? Dan huil je niet, dan zoek je geen troost en vul je die lege ruimte vanzelfsprekend op. Zo goed en zo kwaad als je kan.
Bernart schrijft zonder veel opsmuk, zelfvertrouwen en met gebruik van enkele schitterende metaforen over verlies, leven, liefde, dood en de onvoorspelbaarheid alles, in het bijzonder dat van geluk en levert daarmee een uitstekend debuut op.
Gelezen ihkv de Hebban Debuutprijs 2016
Menno, zijn jongere, stoere broertje, verdwijnt tijdens een familievakantie in Spanje surfend van het toneel, maar zijn lichaam wordt nooit gevonden. Vincent heeft diep in zijn hart nooit geloofd dat Menno is verdronken, al was het maar omdat Menno zich altijd onttrok aan alle ge- en verboden om het leven spannend te houden. Echt verbaasd is Vincent dan ook niet als hij een foto van Menno tegenkomt in een reisgids en hoewel de kans miniem is dat Menno nog leeft, besluit Vincent naar Peñíscola af te reizen op zoek naar zijn broer. Miniem is niet nul, tenslotte.
Sandra Bernart zet met Vincent een geloofwaardige en aantrekkelijke hoofdpersoon neer waarmee velen zich verbonden zullen voelen. In hoofdstukken waarin Vincent afwisselend over de gebeurtenissen in het heden en het verleden vertelt, tekent zich langzamerhand de man af die zich noch bij leven, noch bij dood van zijn broer los heeft kunnen maken van diens invloed. Maar wat moet je ook als je al zo vroeg leert dat huilen niet helpt en dat lege ruimtes altijd opgevuld moet worden? Dan huil je niet, dan zoek je geen troost en vul je die lege ruimte vanzelfsprekend op. Zo goed en zo kwaad als je kan.
Bernart schrijft zonder veel opsmuk, zelfvertrouwen en met gebruik van enkele schitterende metaforen over verlies, leven, liefde, dood en de onvoorspelbaarheid alles, in het bijzonder dat van geluk en levert daarmee een uitstekend debuut op.
Gelezen ihkv de Hebban Debuutprijs 2016
September 21, 2016
Sandra Bernart verweeft leuke en interessante feitjes in haar verhaal. Het verhaal leest prettig en stemt tot veel nadenken.
Uiteraard kun je alles over mijn mening lezen op mijn blog :)
Uiteraard kun je alles over mijn mening lezen op mijn blog :)
August 13, 2019
Het boek is in de ik-vorm geschreven. De hoofdpersoon, Vincent, is de verteller.
Het verhaal zit erg goed in elkaar en nergens wordt het te clichématig of te sentimenteel, wat met zo'n onderwerp makkelijk zou kunnen.
Het is spannend. Je gaat er helemaal in mee, ... in de idee dat Menno misschien toch niet dood is. Zijn lichaam is tenslotte nooit gevonden. Misschien wou Menno verdwijnen. Er verdwijnen veel mensen, … om elders een nieuw leven op te bouwen. Het is dan ook helemaal niet zeker dan Menno wel wil gevonden worden!
Of heeft Vincent iets te veel fantasie? Is hij een betrouwbare verteller of schept hij zijn eigen wereld?
Sommige hoofdstukken gaan over Vincent's zoektocht, en andere gaan over zijn herinneringen aan Menno, zijn kindertijd. Vincent keek erg op naar zijn jongere broertje, Menno, die veel meer durfde dan hij en die veel zorgelozer in het leven stond.
Door die sprongen in de tijd krijgt het verhaal extra vaart.
Iemand schreef dat het boek een open einde heeft.
Maar dat vind ik niet. De slotzinnen zijn heel duidelijk en laten niets aan de verbeelding over.
Fantastisch debuut.
Citaat:
“Ik heb de neiging om even te proberen in tegenovergestelde richting over de loopband te lopen, zoals Menno tot grote woede van pa en ma vroeger vaak flikte op de roltrappen van Vroom & Dreesmann. Ikzelf bleef altijd in de buurt van mijn ouders. Als ik Menno zag wegglippen, zei ik niets. Niet omdat Menno bij het kruisen van onze blikken zijn wijsvinger voor zijn mond hield. Ook niet omdat ik mijn broertje niet wilde verraden. Het was een mix van spanning en bewondering die maakte dat ik niets zei, maar ademloos keek naar mijn heldhaftige broertje.”
Het verhaal zit erg goed in elkaar en nergens wordt het te clichématig of te sentimenteel, wat met zo'n onderwerp makkelijk zou kunnen.
Het is spannend. Je gaat er helemaal in mee, ... in de idee dat Menno misschien toch niet dood is. Zijn lichaam is tenslotte nooit gevonden. Misschien wou Menno verdwijnen. Er verdwijnen veel mensen, … om elders een nieuw leven op te bouwen. Het is dan ook helemaal niet zeker dan Menno wel wil gevonden worden!
Of heeft Vincent iets te veel fantasie? Is hij een betrouwbare verteller of schept hij zijn eigen wereld?
Sommige hoofdstukken gaan over Vincent's zoektocht, en andere gaan over zijn herinneringen aan Menno, zijn kindertijd. Vincent keek erg op naar zijn jongere broertje, Menno, die veel meer durfde dan hij en die veel zorgelozer in het leven stond.
Door die sprongen in de tijd krijgt het verhaal extra vaart.
Iemand schreef dat het boek een open einde heeft.
Maar dat vind ik niet. De slotzinnen zijn heel duidelijk en laten niets aan de verbeelding over.
Fantastisch debuut.
Citaat:
“Ik heb de neiging om even te proberen in tegenovergestelde richting over de loopband te lopen, zoals Menno tot grote woede van pa en ma vroeger vaak flikte op de roltrappen van Vroom & Dreesmann. Ikzelf bleef altijd in de buurt van mijn ouders. Als ik Menno zag wegglippen, zei ik niets. Niet omdat Menno bij het kruisen van onze blikken zijn wijsvinger voor zijn mond hield. Ook niet omdat ik mijn broertje niet wilde verraden. Het was een mix van spanning en bewondering die maakte dat ik niets zei, maar ademloos keek naar mijn heldhaftige broertje.”
June 21, 2016
Als er iets is dat Vincent niet doet dan is dat zaken aan het toeval overlaten. Sterker nog, hij gelooft niet eens in toeval. Alles is te verklaren volgens hem, alles is te voorspellen en berekenen, puur op feiten. Alles in het leven van Vincent gaat verantwoord en bedacht, hij laat geen ruimte voor iets anders en voelt zich daar prettig bij. Hij heeft er zelfs zijn werk van kunnen maken. Binnenkort gaat Vincent trouwen met Kim, volgens zijn berekening is dit zijn beste optie voor een geslaagd huwelijk en dus gaat hij ervoor. Wanneer hij en Kim samen de bestemming voor hun huwelijksreis uitzoeken valt Vincent zowat van zijn stoel. Ziet hij dat nou echt goed? De foto in de reisgids die hij voor zich heeft kan niet kloppen, dit kan gewoon niet! Vincent kijkt namelijk recht in het gezicht van zijn dood gewaande broer Menno. Vrolijk lachend en gebruind staat hij daar op het strand. Volgens de brochure is de bestemming Spanje, Peñíscola om precies te zijn. Vincent is meteen vastbesloten zijn broer te gaan zoeken al is Kim het daar niet zo mee eens, zij wil verder met plannen voor de bruiloft. Ook de ouders van Vincent staan niet te springen van enthousiasme, bang voor teleurstelling en verdriet. Maar Vincent is niet te houden, hij gaat zijn broer zoeken en mee terug naar huis nemen.
Hij laat, geheel tegen zijn aard in, alles meteen vallen en vertrekt naar Peñíscola. Op zoek naar Menno. Eenmaal aangekomen treft hem de gedachte dat hij niet weet hoe hij hem moet vinden. De eerste dagen rondzwerven levert hem niet veel op. Hij leert de plaatselijke bevolking kennen en daarmee ook hun gewoontes, hij voelt zich er wel lekker bij. Zo anders als thuis dit. Dan wordt zijn aandacht getrokken door een bijzondere verschijning. Vincent maakt kennis met straatartieste Rosana. En dat verandert alles. Alles wat Vincent altijd zo belangrijk vond verdwijnt naar de achtergrond. Hij gaat zelfs steeds meer het gedrag van zijn onstuimige broer vertonen. Rosana haalt Vincent uit zijn comfort zone en laat hem kennis maken met haar manier van leven, zoals ‘gewone’ mensen leven. Wonder boven wonder bevalt hem dit meer dan goed, hij ziet nu een heel andere kant van het leven. Zo kan het dus ook! Vincent verliest het doel van zijn verblijf echter geen moment uit het oog, waar is Menno?
In een prachtige, vloeiende schrijfstijl heeft deze auteur een verhaal weten te vertellen dat zowel aangrijpend als grappig is. Vincent gaat gedrag vertonen dat hem niet eigen is, hij gedraagt zich ineens zoals zijn broer Menno zou hebben gedaan, althans dat denkt hij. Dat Vincent ineens al zijn zekerheden laat varen verbaast hem misschien nog wel meer dan anderen. Maar hoofdzaak is dat hij Menno vindt, die overtuiging is zo sterk dat hij daar alles op inzet. Deze vastberadenheid heeft Sandra Bernart heel mooi en stellig gebracht. Haar manier van vertellen, want dat doet ze, is bijzonder aangenaam. Haar taalgebruik is herkenbaar en vrij van poespas. Wat Vincent overkomt zou ook jou zomaar kunnen gebeuren. Het leven is vol verrassingen en dat ondervindt Vincent nu aan den lijve. Hij is een personage dat meteen aanspreekt, juist vanwege zijn eigenaardigheden en controledrang, hij windt je om z’n vinger. Hij is juist zo sympathiek omdat hij alles moet heroverwegen wil hij een kans hebben om zijn broer te kunnen vinden. De gevolgen van zijn zoektocht zijn zo aannemelijk omdat je zelf waarschijnlijk exact zo zou reageren in een dergelijke situatie. Je kunt je het allemaal heel goed voorstellen, wat zou jij doen? En dat menselijke, dat herkenbare en het begrip voor de situatie en keuzes zijn het sterkste punt in dit verhaal. Een melodramatisch geheel dat zo uit het leven gegrepen lijkt. Een verhaal met excessen maar zeker ook berusting. Oprechte emoties en realistische verwarring die zo uniek zijn voor de mens. ‘Ik zag Menno’ is een echt en menselijk verhaal dat je met weemoed en een gevoel van sympathie dichtslaat…. Sandra Bernart heeft indruk gemaakt met dit boek, wat kan ze nog meer?
4 overtuigend dikke sterren voor dit mooie debuut.
Hij laat, geheel tegen zijn aard in, alles meteen vallen en vertrekt naar Peñíscola. Op zoek naar Menno. Eenmaal aangekomen treft hem de gedachte dat hij niet weet hoe hij hem moet vinden. De eerste dagen rondzwerven levert hem niet veel op. Hij leert de plaatselijke bevolking kennen en daarmee ook hun gewoontes, hij voelt zich er wel lekker bij. Zo anders als thuis dit. Dan wordt zijn aandacht getrokken door een bijzondere verschijning. Vincent maakt kennis met straatartieste Rosana. En dat verandert alles. Alles wat Vincent altijd zo belangrijk vond verdwijnt naar de achtergrond. Hij gaat zelfs steeds meer het gedrag van zijn onstuimige broer vertonen. Rosana haalt Vincent uit zijn comfort zone en laat hem kennis maken met haar manier van leven, zoals ‘gewone’ mensen leven. Wonder boven wonder bevalt hem dit meer dan goed, hij ziet nu een heel andere kant van het leven. Zo kan het dus ook! Vincent verliest het doel van zijn verblijf echter geen moment uit het oog, waar is Menno?
In een prachtige, vloeiende schrijfstijl heeft deze auteur een verhaal weten te vertellen dat zowel aangrijpend als grappig is. Vincent gaat gedrag vertonen dat hem niet eigen is, hij gedraagt zich ineens zoals zijn broer Menno zou hebben gedaan, althans dat denkt hij. Dat Vincent ineens al zijn zekerheden laat varen verbaast hem misschien nog wel meer dan anderen. Maar hoofdzaak is dat hij Menno vindt, die overtuiging is zo sterk dat hij daar alles op inzet. Deze vastberadenheid heeft Sandra Bernart heel mooi en stellig gebracht. Haar manier van vertellen, want dat doet ze, is bijzonder aangenaam. Haar taalgebruik is herkenbaar en vrij van poespas. Wat Vincent overkomt zou ook jou zomaar kunnen gebeuren. Het leven is vol verrassingen en dat ondervindt Vincent nu aan den lijve. Hij is een personage dat meteen aanspreekt, juist vanwege zijn eigenaardigheden en controledrang, hij windt je om z’n vinger. Hij is juist zo sympathiek omdat hij alles moet heroverwegen wil hij een kans hebben om zijn broer te kunnen vinden. De gevolgen van zijn zoektocht zijn zo aannemelijk omdat je zelf waarschijnlijk exact zo zou reageren in een dergelijke situatie. Je kunt je het allemaal heel goed voorstellen, wat zou jij doen? En dat menselijke, dat herkenbare en het begrip voor de situatie en keuzes zijn het sterkste punt in dit verhaal. Een melodramatisch geheel dat zo uit het leven gegrepen lijkt. Een verhaal met excessen maar zeker ook berusting. Oprechte emoties en realistische verwarring die zo uniek zijn voor de mens. ‘Ik zag Menno’ is een echt en menselijk verhaal dat je met weemoed en een gevoel van sympathie dichtslaat…. Sandra Bernart heeft indruk gemaakt met dit boek, wat kan ze nog meer?
4 overtuigend dikke sterren voor dit mooie debuut.
October 1, 2016
COMPACT EN OVERZICHTELIJK
Vincent beredeneert, verklaart en berekent alles. Dwangmatig haast. Hij houdt niet van verrassingen en gelooft niet in toeval. Toch wil het toeval dat hij zijn doodgewaande broer Menno ziet op een foto in een reisgids met bestemmingen in Spanje. Vincent reist naar Spanje af om Menno te zoeken en niet - zoals het plan was - om er de wittebroodsweken door te brengen met zijn geliefde Kim. Het huwelijk kan wachten, Menno niet. A-typisch voor Vincent trouwens, om halsoverkop te vertrekken in plaats van te kiezen voor het pad dat uitgestippeld was.
Bij de zoektocht in Spanje wordt Vincent bijgestaan door straatartieste Rosana. Zij doet hem ontwaken uit zijn gebruikelijke doen en laten en leert hem te leven. Preciezer gezegd: te leven als Menno. In Menno's huid kruipen zou de enige manier zijn om hem te vinden. De zoektocht duurt langer dan verwacht. Vincent is Kim niet vergeten, maar denkt het later weer goed te maken en alsnog met haar te trouwen.
'Ik zag Menno' kent ook een verhaallijn over vroeger: vakantie in Spanje en ene Sara, die destijds smoorverliefd was op Menno, terwijl Vincent stiekem verliefd was op Sara.
Sandra Bernart heeft een heerlijk verhaal geschreven in een uitermate prettige stijl. Rechttoe rechtaan, humoristisch, invoelend (vooral de briefwisseling met Sara), diepmenselijk. Mooi om te zien hoe een mens kan veranderen, hoe Vincents gedrag verandert. Je voelt sympathie voor hem, ook al houdt hij niet altijd rekening met anderen. Integendeel, hij kiest voor zichzelf en hoe. En hij kiest voor Menno. Het thuisfront is een bijkomstigheid. Of toch niet?
De personages om Vincent heen blijven aan de vage kant. Van Rosana, Sara, Kim en de overige karakters komen we vrijwel niets te weten. Dat is enerzijds jammer, omdat ze een rol spelen in Vincents leven. Anderzijds is er ook iets voor te zeggen dat de auteur de aandacht juist alleen op Vincent richt. Compact, overzichtelijk, geen overbodige teksten.
De afloop van 'Ik zag Menno' is verrassend!
Vincent beredeneert, verklaart en berekent alles. Dwangmatig haast. Hij houdt niet van verrassingen en gelooft niet in toeval. Toch wil het toeval dat hij zijn doodgewaande broer Menno ziet op een foto in een reisgids met bestemmingen in Spanje. Vincent reist naar Spanje af om Menno te zoeken en niet - zoals het plan was - om er de wittebroodsweken door te brengen met zijn geliefde Kim. Het huwelijk kan wachten, Menno niet. A-typisch voor Vincent trouwens, om halsoverkop te vertrekken in plaats van te kiezen voor het pad dat uitgestippeld was.
Bij de zoektocht in Spanje wordt Vincent bijgestaan door straatartieste Rosana. Zij doet hem ontwaken uit zijn gebruikelijke doen en laten en leert hem te leven. Preciezer gezegd: te leven als Menno. In Menno's huid kruipen zou de enige manier zijn om hem te vinden. De zoektocht duurt langer dan verwacht. Vincent is Kim niet vergeten, maar denkt het later weer goed te maken en alsnog met haar te trouwen.
'Ik zag Menno' kent ook een verhaallijn over vroeger: vakantie in Spanje en ene Sara, die destijds smoorverliefd was op Menno, terwijl Vincent stiekem verliefd was op Sara.
Sandra Bernart heeft een heerlijk verhaal geschreven in een uitermate prettige stijl. Rechttoe rechtaan, humoristisch, invoelend (vooral de briefwisseling met Sara), diepmenselijk. Mooi om te zien hoe een mens kan veranderen, hoe Vincents gedrag verandert. Je voelt sympathie voor hem, ook al houdt hij niet altijd rekening met anderen. Integendeel, hij kiest voor zichzelf en hoe. En hij kiest voor Menno. Het thuisfront is een bijkomstigheid. Of toch niet?
De personages om Vincent heen blijven aan de vage kant. Van Rosana, Sara, Kim en de overige karakters komen we vrijwel niets te weten. Dat is enerzijds jammer, omdat ze een rol spelen in Vincents leven. Anderzijds is er ook iets voor te zeggen dat de auteur de aandacht juist alleen op Vincent richt. Compact, overzichtelijk, geen overbodige teksten.
De afloop van 'Ik zag Menno' is verrassend!
Read
January 18, 2016Vincent is gek op plannen lijkt het, kansberekeningen, lijstjes zijn gewoon z’n ding en hij heeft hier zelfs zijn beroep van weten te maken. Ook zijn voorgenomen huwelijk met de lieve Kim past perfect in deze manier van leven, het is gewoon pure logica voor Vincent. Totdat een nikszeggende groepsfoto in een reisbrochure zijn hele denkwijze volledig overhoop weet te halen. Hij is na het zien van de foto ervan overtuigd zijn doodgewaande broer Menno te hebben herkend op de afbeelding. Hoewel niemand hem echt lijkt te geloven besluit hij toch naar Spanje te vertrekken om daar zijn broer te vinden en hij zal niet rusten voordat dit doel is geslaagd.
Ik zag Menno is een vlot, beeldend geschreven en ontroerend verhaal van de talentvolle Sandra Bernart. Ik zag Menno is haar debuut en wat voor één. Ze lijkt de door haar bedachte personages met gemak tot leven te wekken en beschrijft een overtuigende zoektocht die vermoedelijk iedere lezer wel een lach en een traan zal bezorgen. Een aangenaam verhaal over het (her)ontdekken van je ware zelf, rouwverwerking, levenslust, passie, het maken van keuzes, lef en hartstocht. Genieten vanaf de eerste pagina, nu is het wachten en hopen op een vervolg……..
Ik zag Menno is een vlot, beeldend geschreven en ontroerend verhaal van de talentvolle Sandra Bernart. Ik zag Menno is haar debuut en wat voor één. Ze lijkt de door haar bedachte personages met gemak tot leven te wekken en beschrijft een overtuigende zoektocht die vermoedelijk iedere lezer wel een lach en een traan zal bezorgen. Een aangenaam verhaal over het (her)ontdekken van je ware zelf, rouwverwerking, levenslust, passie, het maken van keuzes, lef en hartstocht. Genieten vanaf de eerste pagina, nu is het wachten en hopen op een vervolg……..
February 10, 2017
Leest vlot weg.
Het is een boek met een open einde.
Het verhaal was niet helemaal mijn ding.
Het is een boek met een open einde.
Het verhaal was niet helemaal mijn ding.
February 17, 2016
Sandra Bernart heeft een heerlijk frisse en moderne schrijfstijl. Ik genoot van het boek. Mijn volledige recensie vind je op http://www.mirandaleest.nl/recensie-i...
August 31, 2016
Mooie boeken die genomineerd zijn voor de Hebban Debuutprijs voor de beste roman! Dit was ook weer zo'n juweeltje!
January 22, 2020
Vincent vormt een koppel met Kim, ze hebben het goed en zullen gaan trouwen. Wanneer hij door een reisbrochure bladert om een huwelijksreis te zoeken ziet hij op een foto van een oord in Spanje, zijn doodgewaande broer Menno staan. Overtuigd van zijn gelijk, trekt hij naar de plaats om zijn broer te zoeken. Een straatartieste helpt hem daarmee, meer met levenswijsheden dan met echte tips. Al heeft ze wel gelijk dat je moet ophouden moet zoeken wanneer je iets wil vinden.
Vincent gaat erg op in zijn zoektocht en verliest het thuisfront uit het oog waardoor hij daar ook een en ander mist.
Tussendoor krijg je een verhaal van Vincent en Menno als kinderen, tot het moment dat hij verdwenen is.
Een aardig boek met veel tegeltjeswijsheden. Vincent lijkt me een of andere aandoening te hebben want hij telt veel, maakt lijstjes en heeft een grote kennis van statistiek, iets wat hij op alles in zijn dagelijkse leven toepast. Ik denk dat hij vooral zichzelf gevonden heeft.
Vincent gaat erg op in zijn zoektocht en verliest het thuisfront uit het oog waardoor hij daar ook een en ander mist.
Tussendoor krijg je een verhaal van Vincent en Menno als kinderen, tot het moment dat hij verdwenen is.
Een aardig boek met veel tegeltjeswijsheden. Vincent lijkt me een of andere aandoening te hebben want hij telt veel, maakt lijstjes en heeft een grote kennis van statistiek, iets wat hij op alles in zijn dagelijkse leven toepast. Ik denk dat hij vooral zichzelf gevonden heeft.
October 2, 2019
"Ik zag Menno" leest als een kortverhaal. Het is het verhaal over het onverwerkte verdriet van Vincent, wiens broer lange tijd geleden tijdens een reis in Spanje verdwenen is. Een foto zet Vincent, die altijd bleef geloven dat zijn broer nog in leven was, ertoe aan om een zoektocht te starten.
Het boek wordt tragikomisch genoemd, maar voor mij miste het net dat beetje diepgang om tragisch te zijn en net dat beetje zwarte humor om tragikomisch te zijn. Het is een mooi debuut, maar het mocht wat meer zijn.
Het boek wordt tragikomisch genoemd, maar voor mij miste het net dat beetje diepgang om tragisch te zijn en net dat beetje zwarte humor om tragikomisch te zijn. Het is een mooi debuut, maar het mocht wat meer zijn.
October 2, 2018
Vincent heeft berekend dat hij gelukkig zal worden met Kim. Wanneer hij bij het boeken van hun huwelijksreis zijn doodgewaande broer Menno herkent in de reisbrochure, offert hij zijn zorgvuldig opgebouwde zekerheden op met maar één doel: zijn broer vinden.
Hij begint zijn zoektocht in Spanje, maar zonder succes. Rosana, een straatartieste zonder hoofd, stimuleert hem zijn risicomijdende levenswijze los te laten, om de kans te vergroten zijn vrijgevochten broer tegen het lijf te lopen. Langzaamaan gaat hij het leven leiden dat Menno zou hebben geleid. Aanvankelijk om Menno te vinden, maar de onbevangen manier van leven bevalt hem verwarrend goed.
Ik zag Menno is een tragikomische roman over een zoektocht naar vrijheid en heelheid.
ER ZIJN DAGEN DIE VOORBIJGAAN ZONDER DAT JE NOEMENSWAARDIGE KEUZES MAAKT. DAGEN WAAROP JE JE EERDER UITGEZETTE KOERS VOLGT.
Aangezien ik in de vakantiemodus sta wil ik niet al te veel tijd besteden aan het schrijven over waar het boek over gaat. De flaptekst is wat dat betreft duidelijk genoeg. Daarbij gaat het in de recensie voornamelijk over wat de lezer/recensent van het boek vindt en ik kan zeggen dat ik dit boek net zo goed vind als het boek uit mijn vorige recensie: Vol van Maan.
MENSEN DOEN TEGEN BETALING VEEL DINGEN DIE ZE ANDERS NIET ZOUDEN DOEN. OM DIE TIJD DIE OVERBLIJFT TE KUNNEN VERDRIJVEN MET HET GELD DAT ZE HEBBEN VERDIEND .
Ik zag Menno kocht ik na het dichtslaan van dat boek, dat overigens het tweede boek van auteur Sandra Bernart is. In dat soort gevallen kan het vaak twee kanten op: of het boek valt je tegen en je komt erachter dat de auteur beter is geworden in de tijd of het boek is net zo geweldig geschreven. Dat laatste is voor mij een feit.
Wederom heb ik genoten van het verhaal en opnieuw heb ik me verbaasd over de toegankelijkheid van het verhaal en het talent van de auteur. Soms is het namelijk net of Vincent (de hoofdpersoon) en ik hetzelfde denken en dat we op elkaar lijken, maar dat is onzin, hij en ik lijken in vrijwel niets op elkaar. Hoe kan het dan toch dat Sandra Bernart het denken van Vincent zo kan schrijven dat je je hoe dan ook aan een personage wilt en kunt identificeren?!
TOEN BEDACHT IK ME DAT ALS JE HELEMAAL NAAR HET EINDE VAN DE WERELD WILT, ECHT EEN RONDJE OM DE WERELD DUS, JE UITEINDELIJK TOCH WEER VIA DE ANDERE KANT TERUG BIJ AF ZOU KOMEN. EN MET DIE GEDACHTE BEN IK WEER NAAR HUIS GELOPEN.
Alles in dit boek lijkt ook perfect te kloppen, alsof alles verband met elkaar heeft en niets zonder reden benoemd wordt. Er zijn geen open puzzelstukken en dat is niet vanzelfsprekend. Veel van de (ogenschijnlijke bij-) zaken uit het verleden komen keer op keer terug in het heden.
Ik zou echt niet anders kunnen dan dit boek vijf sterren geven. Zulke verhalen zijn niet zeldzaam, zo geweldig goed geschreven echter wel.
Hij begint zijn zoektocht in Spanje, maar zonder succes. Rosana, een straatartieste zonder hoofd, stimuleert hem zijn risicomijdende levenswijze los te laten, om de kans te vergroten zijn vrijgevochten broer tegen het lijf te lopen. Langzaamaan gaat hij het leven leiden dat Menno zou hebben geleid. Aanvankelijk om Menno te vinden, maar de onbevangen manier van leven bevalt hem verwarrend goed.
Ik zag Menno is een tragikomische roman over een zoektocht naar vrijheid en heelheid.
ER ZIJN DAGEN DIE VOORBIJGAAN ZONDER DAT JE NOEMENSWAARDIGE KEUZES MAAKT. DAGEN WAAROP JE JE EERDER UITGEZETTE KOERS VOLGT.
Aangezien ik in de vakantiemodus sta wil ik niet al te veel tijd besteden aan het schrijven over waar het boek over gaat. De flaptekst is wat dat betreft duidelijk genoeg. Daarbij gaat het in de recensie voornamelijk over wat de lezer/recensent van het boek vindt en ik kan zeggen dat ik dit boek net zo goed vind als het boek uit mijn vorige recensie: Vol van Maan.
MENSEN DOEN TEGEN BETALING VEEL DINGEN DIE ZE ANDERS NIET ZOUDEN DOEN. OM DIE TIJD DIE OVERBLIJFT TE KUNNEN VERDRIJVEN MET HET GELD DAT ZE HEBBEN VERDIEND .
Ik zag Menno kocht ik na het dichtslaan van dat boek, dat overigens het tweede boek van auteur Sandra Bernart is. In dat soort gevallen kan het vaak twee kanten op: of het boek valt je tegen en je komt erachter dat de auteur beter is geworden in de tijd of het boek is net zo geweldig geschreven. Dat laatste is voor mij een feit.
Wederom heb ik genoten van het verhaal en opnieuw heb ik me verbaasd over de toegankelijkheid van het verhaal en het talent van de auteur. Soms is het namelijk net of Vincent (de hoofdpersoon) en ik hetzelfde denken en dat we op elkaar lijken, maar dat is onzin, hij en ik lijken in vrijwel niets op elkaar. Hoe kan het dan toch dat Sandra Bernart het denken van Vincent zo kan schrijven dat je je hoe dan ook aan een personage wilt en kunt identificeren?!
TOEN BEDACHT IK ME DAT ALS JE HELEMAAL NAAR HET EINDE VAN DE WERELD WILT, ECHT EEN RONDJE OM DE WERELD DUS, JE UITEINDELIJK TOCH WEER VIA DE ANDERE KANT TERUG BIJ AF ZOU KOMEN. EN MET DIE GEDACHTE BEN IK WEER NAAR HUIS GELOPEN.
Alles in dit boek lijkt ook perfect te kloppen, alsof alles verband met elkaar heeft en niets zonder reden benoemd wordt. Er zijn geen open puzzelstukken en dat is niet vanzelfsprekend. Veel van de (ogenschijnlijke bij-) zaken uit het verleden komen keer op keer terug in het heden.
Ik zou echt niet anders kunnen dan dit boek vijf sterren geven. Zulke verhalen zijn niet zeldzaam, zo geweldig goed geschreven echter wel.
September 18, 2016
Ik zag Menno is één van de debuutromans die op de shortlist staan van de Hebban Debuutprijs 2016. Deze roman is alvast een goed begin om de spits mee af te bijten.
Vincent is gek op kansen berekenen en wil liefst niets aan het toeval over laten. Hij heeft berekend dat hij met zijn huidige vriendin, Kim, het gelukkigst zal zijn en gaat er dan ook voor. Maar dan denkt hij zijn dood gewaande broer te herkennen in een reisbrochure als ze hun huwelijksreis aan het plannen zijn. De foto is genomen in een kustdorpje in Spanje, enkele honderden km's van de plaats, waar zijn broer tijdens een vroegere vakantie niet van zee is teruggekomen na een zeiltochtje.
Vincent laat alles vallen en vertrekt halsoverkop naar Spanje. Hij zet alles op alles om zijn broer te vinden, en probeert zelfs als zijn broer te leven: vrijer, het leven nemen zoals het is, niet alles te berekenen. In deze zoektocht maakt hij kennis met Rosana, een vrouw die als straatartieste door het leven gaat. Hij verliest zijn verloofde Kim uit het oog, en laat zich verleiden door deze Rosana. Op deze manier leert hij zichzelf opnieuw kennen en begint hij meer van het leven te genieten.
Bernart beschrijft deze verandering in levensstijl goed. De zoektocht van Vincent is zeer herkenbaar en zou ons allemaal kunnen overkomen.De taal is ongecompliceerd en toch duidelijk en rechttoe rechtaan.
Toch is er ergens nog een gemis van diepere gevoelens. Sommige bijrollen en de achtergrond zijn niet zo goed uitgediept en hier en daar mis ik wat meer perspectief van een ander personage rond bepaalde gebeurtenissen: bijv wat Kim als verloofde van Vincent doormaakt die volledig uit het oog verloren wordt. Daarnaast is Sara, een jeugdliefde van Menno én Vincent, ook een personage dat een belangrijke rol speelt maar slechts af en toe als volledig zelfstandig personage naar boven komt en bijna altijd vanuit de ogen van Vincent beschouwd wordt. Het verdriet en de vertwijfeling van de ouders wordt ook aangehaald, maar zou nog beter belicht kunnen worden door echt uit hun gezichtspunt te schrijven. Bernart zorgde voor een mooi debuut dat voor enkele uurtjes leesplezier zorgt. Een even grote indruk als Kris Van Steenberge of Lykele Muus maakt ze echter niet.
Vincent is gek op kansen berekenen en wil liefst niets aan het toeval over laten. Hij heeft berekend dat hij met zijn huidige vriendin, Kim, het gelukkigst zal zijn en gaat er dan ook voor. Maar dan denkt hij zijn dood gewaande broer te herkennen in een reisbrochure als ze hun huwelijksreis aan het plannen zijn. De foto is genomen in een kustdorpje in Spanje, enkele honderden km's van de plaats, waar zijn broer tijdens een vroegere vakantie niet van zee is teruggekomen na een zeiltochtje.
Vincent laat alles vallen en vertrekt halsoverkop naar Spanje. Hij zet alles op alles om zijn broer te vinden, en probeert zelfs als zijn broer te leven: vrijer, het leven nemen zoals het is, niet alles te berekenen. In deze zoektocht maakt hij kennis met Rosana, een vrouw die als straatartieste door het leven gaat. Hij verliest zijn verloofde Kim uit het oog, en laat zich verleiden door deze Rosana. Op deze manier leert hij zichzelf opnieuw kennen en begint hij meer van het leven te genieten.
Bernart beschrijft deze verandering in levensstijl goed. De zoektocht van Vincent is zeer herkenbaar en zou ons allemaal kunnen overkomen.De taal is ongecompliceerd en toch duidelijk en rechttoe rechtaan.
Toch is er ergens nog een gemis van diepere gevoelens. Sommige bijrollen en de achtergrond zijn niet zo goed uitgediept en hier en daar mis ik wat meer perspectief van een ander personage rond bepaalde gebeurtenissen: bijv wat Kim als verloofde van Vincent doormaakt die volledig uit het oog verloren wordt. Daarnaast is Sara, een jeugdliefde van Menno én Vincent, ook een personage dat een belangrijke rol speelt maar slechts af en toe als volledig zelfstandig personage naar boven komt en bijna altijd vanuit de ogen van Vincent beschouwd wordt. Het verdriet en de vertwijfeling van de ouders wordt ook aangehaald, maar zou nog beter belicht kunnen worden door echt uit hun gezichtspunt te schrijven. Bernart zorgde voor een mooi debuut dat voor enkele uurtjes leesplezier zorgt. Een even grote indruk als Kris Van Steenberge of Lykele Muus maakt ze echter niet.
Displaying 1 - 16 of 16 reviews