راك اندرول زماني كه به دنياي موسيقي و بازار آن پا گذاشت صنعت موسيقي آن را خيلي جدي نميگرفت. رؤساي شركتهاي ضبط و پخش، مديران ايستگاههاي راديويي و برگزاركنندگان كنسرتها آن را نوعي هوس احمقانه ميدانستند و معتقد بودند خيلي زود از صحنه روزگار محو خواهد شد. راك اندرول كه بعدها به راك معروف شد، موسيقي غالب قرن بيستم است. نزديك به نيم قرن پس از به صحنه آمدن اولين گروههاي راك، اين موسيقي هنوز تا حدود زيادي موجوديت خود را حفظ كرده است. اين موسيقي هنوز طرفداران خود را دارد. نه تنها در سراسر جهان موسيقي روز و حال ميليونها نفر است و ميتواند وزن و نفوذي عظيم را به دوش بكشد، كه در ضمن موسيقي پسزمينه زندگي روزمره هم هست و صدايش در همه جا از تلويزيون و راديو تا سوپر ماركتها و مراكز خريد به گوش ميرسد. معروف است كه تعريف «راك» سخت است اگر از يك دو جين نوازنده و هوادار راك بخواهيد آن را براي شما تعريف كند يك دوجين پاسخ متفاوت خواهيد شنيد، شايد بهتر است بگوييم شاخههاي متعدد راك از اولين خوانندگان راكاندرول دهه 1950 ريشه گرفتهاند.
Adam Woog, a native Seattleite and lifelong visitor to the locks, has written dozens of books for children, young adults, and adults. He has a special interest in biography and history, and several of his books focus on Pacific Northwest topics.
موسیقی همانند رودی که در کنار زندگی جریان دارد..گاه خروشان و گاه در آرامش،آیینه جهانی ست که بدان گوش می سپارد..در کلمات موسیقی در آوا و ضرب ها بدنبال رد آشنایی از درون خود می گردیم به دنبال کلمات و احساساتی فرو خورده که آوای موسیقی آنان را از اعماق ذهنمان بیرون کشد.. تاریخ راک بیش از هر چیز تاریخی اجتماعیست..تاریخی نشان دهنده آنکه چطور موسیقی صدای زمان است..
کتاب از ریشه های راک(دههپنجاه میلادی)شروع میکنه به سبک های پایه(جز،بلوز،کانتری،سول و...)میپردازه هنرمند های مشهور هر دهه و مسیری که رفتند رو معرفی میکنه و تا دهه نود تاریخ خیلی خیلی مختصر راک رو برای ما بازگو میکنه.از اون دسته کتاباس که سرنخ روبه ما میده بریم دنبالش،کنجکاوی آدم رو تحریک میکنه و اطلاعات رو خیلی مختصر ارائه میده، که این میتونه نقطه ی ضعفشم باشه. پیشنهاد میکنم سر صبر بخونین و موسیقی های معرفی شده رو گوش بدین.
یک ستاره برای اجرای صوتی کتابه! قسمتی از خیلی از آهنگ های معروف بعد از صحبت دربارشون پخش میشد که خیلی درک مطلب رو راحت میکرد و لازم نبود همه ی آهنگ هارو خودت بخوای سرچ کنی و البته اجرای گوینده هم عالی بود. برای من که هیچ اطلاعات درست حسابی ای از تاریخ موسیقی راک نداشتم خوب بود و یک ایده ی کلی داد که در زمان به این کوتاهی کار دشواری باید بوده باشه. البته خیلی لحن نویسنده رو دوست نداشتم و به نظرم استفاده از یک سری اصطلاحات درباره ی هنرمندان و سبک های موسیقی بیشتر جنبه ی نظر شخصی داشت تا توصیف قابل پذیرش در قالب یک متن تحقیقاتی. (با این وجود اینا نظر کسیه که فقط "یک" کتاب در این زمینه خونده و اصولا نمیشه خیلی بهش اعتبار داد.🤷🏻♂️)