همیشه معتقد بودم ابراهیمی داستانکوتاهنویس بهتری است تا رماننویس. اما این کتاب ناامیدم کرد. فقط یکی دوتا از آنها فرم و محتوای جالبی داشتند، که یکی از آنها (اگر درست خاطرم باشد) داستانِ «الهی الهی لماذا ترکتنی» بود.
تقلید، شاید بزرگترین ایراد این مجموعه داستان باشد. گویا نویسنده از هر باغی گلی چیده، و خلاقیت چندانی برای زدن امضای خود بر آنها به خرج نداده است. چند تا از داستان ها خیلی خوب بود.