Peter Buwalda, schrijver van de veelvuldig bekroonde internationale bestseller Bonita Avenue, is columnist van de Volkskrant. In Van mij valt niks te leren bundelt hij de oogst van het afgelopen jaar, tweeënvijftig eigenzinnige, vaak hilarische columns, aangevuld met een extra lange uitsmijter.
‘Volgens mij is Buwalda de nieuwe Carmiggelt.’ - Sylvia Witteman op Twitter
‘Met panache en bravoure drijft Buwalda zijn taal en verbeeldingskracht tot het uiterste. Sprankelend leesplezier.’ – Humo
‘Wat je noemt geouwehoer waar Gods zegen waarlijk op rust.’ – Hans Maarten van den Brink op Twitter
Peter Buwalda is a Dutch writer. He was a journalist and an editor at several publishers. He was co-founder of literary music magazine Wah-Wah and wrote stories and essays for De Gids, Vrij Nederland, Bunker Hill and Hollands Maandblad. In September 2010 he made his debut with the novel Bonita Avenue. It received a magnificent reception and became a bestseller. It was awarded the Academica Debutantenprijs, the Selexyz Debuutprijs and the Tzumprijs and was nominated for nine awards including the AKO Literatuurprijs, the Libris Literatuur Prijs, the KANTL Proza Prijs, the NS Publieksprijs and De Gouden Strop 2011.
The translation rights were sold to countries such as Germany, Spain, Italy and France.
Beetje teleurstellende (tweede) bundeling columns die Buwalda schreef voor de Volkskrant. Veel misbaar, veel wild heen en weer geschop, veel branie, maar te weinig zeggingskracht. Vorige bundel was frisser, verrassender en minder zelfingenomen.
Bundel columns en één kort verhaal van Peter Buwalda, de schrijver van "Bonita avenue". Qua vorm vaak mooi maar inhoudelijk nogal wisselvallig. Buwalda wil soms té grappig zijn en soms gaat de column ook niet echt ergens over of wil hij nét teveel ineens vertellen.
Ik lees altijd de columns van Buwalda in de Volkskrant. Maar als ik de daaruit verzamelde achter elkaar lees, herinner ik me er bijna niet een. Ik vond ze ook niet zo geestig meer. Het laatste hoofdstuk, uit Hard Gras, was wel weer leuk, vooral ook omdat ik de personen kende: Theo Nijenhuis en Yvonne Gnirrep. Het verhaal ging over de pdoj in Rotterdam, waar ze lesgaven.