Het onverwachte antwoord

by Patricia De Martelaere

Wie is Godfried H.? We leren hem kennen door de ogen van de vrouwen in zijn leven. Esther, die zijn portret tekent; Clara, een genetica, zijn minnares; zijn vrouw Anna, psychoanalytica; Marina, een ex-studente; Sybille, een manisch depressieve patiënte van zijn vrouw – en S., die beweert dat ze zijn dochter is. Eén man, veel vrouwen die van hem houden. Ze staan centraal in Het onverwachte antwoord op een niet gestelde vraag.

Genres: Roman, Fiction, Dutch Literature, Literature

286 pages, Paperback

First published January 1, 2004

About the author

Patricia Marie Madeleine Godelieve De Martelaere was een Vlaams filosofe, hoogleraar, auteur en essayist.

Patricia De Martelaere in de Nederlandstalige Wikipedia

Patricia De Martelaere in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren

Patricia De Martelaere bij "Schrijversgewijs"


Patricia Marie Madeleine Godelieve De Martelaere was a Flemish philosopher, professor, author and essayist.

De Martelaere studied philosophy at the Catholic University of Leuven, where in 1984 she obtained a PhD in philosophy on a thesis on the skepticism of David Hume. She taught as professor at the Catholic University of Leuven. She was also linked to the Catholic University of Brussels as a professor. Her publications include works about David Hume, Arthur Schopenhauer, Friedrich Nietzsche, Sigmund Freud, Ludwig Wittgenstein and Jacques Derrida.

Besides her philosophical activities, she was also active as a writer of several novels such as Littekens and Het onverwachte antwoord

Patricia De Martelaere in the English Wikipedia

Reviews

[Xavier Roelens · Rating 3 out of 5]

Soms is de grens tussen savoureren en worstelen flinterdun. In dit caleidoscopische boek krijgen we een blik op (aanvankelijk) vijf vrouwen die zich allemaal tot dezelfde man/minnaar aangetrokken voelen: Godfried H. Cirkelend rond hun relatie met die man leren we die vrouwen beter kennen. Vooral hoofdstuk vier (een oud-studente die hem toevallig opnieuw ontmoet op een trein met vertraging) en vijf (een manisch-depressieve vrouw die terugdenkt aan hun affaire van dertien jaar geleden hadden respectievelijk erotische spanning en een aardig vleugje waanzin.
In het zesde hoofdstuk haakte ik dan eerst af. Waar de vorige hoofdstukken in de derde persoon verteld worden en je dus als lezer enige afstand krijgt tegenover het subject, was dit hoofdstuk veel directer. Te direct, voor mij. Het hoofdstuk is getiteld 'De liefdesbrief' en je krijgt zo'n honderdvijftig brieven, waarbij het lang niet altijd duidelijk is wie van de vijf vrouwen aan het woord is. En telkens wordt het verlangen naar de man uitbundig en met veel paradoxen bezongen.
Verhaaltechnisch kreeg ik dit hoofdstuk niet geplaatst, tot ik, toen ik er mij bijna door geworsteld had, er in mijn hoofd een hedendaagse bewerking van de liederen of brieven van Hadewijch van maakte. Toen kregen ze een historische inbedding, al weet ik niet of die ook klopt en of er ooit onderzoek naar is gebeurd. Maar ze delen wel hun exalterende toon. En als ik al op een dramatische lijn en een personageontwikkeling hoopte, dan werd die in dit hoofdstuk volledig de kop ingedrukt.
Het korte slothoofdstuk vond ik opnieuw mooi vervreemdend. Godfried H. speelt erin met zijn dochter, maar hij is onderdanig aan haar fantasie. Misschien wel ook aan de hare, zoals hij het misschien ook is tegenover die andere vrouwen. Veel misschiens inderdaad, daar laat dit boek mij mee achter.

[Ibe Rossel · Rating 5 out of 5]

het fijne aan een O.L. (ongelukkige liefde) beleven is dat je daarna weer zo lekker patricia de martelaere kunt lezen, of zoals reine zegt: “ik heb het gevoel dat zij onze mama is”

[Marc Lamot · Rating 1 out of 5]

Niet geslaagd, dit boek. De Martelaere laat verschillende vrouwen cirkelen rond dezelfde, mysterieuze man en belicht elk hun perspectief. Daarin ligt het hoofdaccent op het onvermogen om tot een echte relatie te komen, en om het leven echt te vatten. Iets te geforceerde constructie, in functie van het filosofische opzet. Ik hou het voorlopig bij haar non-fictie-werk.

[Milan Baes · Rating 5 out of 5]

Op eenzame hoogte!



Klein minpuntje: de liefdesbrief, van zo'n honderd pagina's, was misschien te veel van het goeie...

[Jan · Rating 3 out of 5]

Als ik al iets heb geleerd van deze roman, is het over de subjectiviteit van het perspectief waarmee mensen de wereld beschouwen en interpreteren, en dat dit besef van enorm belang is om een persoonlijke relatie op waarde te schatten, zeker op de langere duur.
De structuur van het boek is van een grote helderheid; voor mij is dat omgekeerd evenredig aan de helderheid van de inhoud. Van diverse vrouwen wordt de verhouding met Godfried H. beschreven, één op één, zonder die in een context van andere personen te plaatsen. Het mag dan een roman heten te zijn, maar deze context-afwezigheid mag al te denken geven. En zeker, de auteur is mede of wellicht vooral bekend geworden met en geprezen om haar werk op het gebied van de filosofie. Dus het is begrijpelijk dat we doorheen de tekst, ook de steeds emotioneler wordende ‘liefdesbrief’ in het gelijknamige lange hoofdstuk, abstraherende opmerkingen tegenkomen. En eerlijk gezegd, die commentaren op de uitingen van de diverse personen, die vaak in de mond gelegd worden van G.H., zorgden vooral in het eerste deel van het boek voor verlevendiging van de tekst. De ene na de andere two-liner komt van de pagina rollen. Het laatste hoofdstuk van het boek zou ik het liefst onbesproken laten, maar ja, schaamte wegens onbegrip mag nauwelijks een reden zijn om dat achterwege te laten. Dan maar het hoge woord eruit: dat was voor mij orakeltaal van een voor mij te hoog gegrepen niveau om er nog literaire chocolade van te kunnen maken. Bij de Enigma-variaties van Elgar is het zo dat de variaties alle op zichzelf en in muzikale verhouding tot elkaar te waarderen zijn, ook al komt het thema waarop de variaties zijn gebaseerd, niet als zodanig in het stuk voor – iets wat in een dergelijk muziekstuk volstrekt ongebruikelijk is. Laat ik die in dit verband enigszins rare vergelijking mogen gebruiken om te stellen dat ik het laatste hoofdstuk van ‘Het onverwachte antwoord’ van Patricia de Martelaere niet nodig heb om de rest van het boek te kunnen waarderen voor wat het in mijn ogen – ook – is: een geromantiseerd filosofisch werk over concrete persoonlijke verlangens naar liefde, een werk dat leest als een helaas niet volledig geslaagde roman. JM

[Frank D'hanis junior · Rating 3 out of 5]

Dit boek bevat, zoals je van PDM kan verwachten, een aantal bloedmooie rake zinnen en passages die je een onmiddellijke emotionele uppercut geven. Helaas is het qua compositie en verteltrant nogal postmodern, en met name het meer dan honderd pagina's tellende hoofdstuk waarin de vrouwelijke hoofdpersonages een liefdesbrief aan hun geliefde schrijven mocht tot een vierde gereduceerd worden. Doordat het onduidelijk is wie er precies spreekt op welk moment verdwijnt elke mogelijkheid tot identificatie, wat waarschijnlijk ook de bedoeling was, en dat maakt het nogal saai, er wordt ook telkens hetzelfde gezegd met dezelfde woorden, wat duidelijk ook een bewust concept was, maar ervoor zorgde dat ik maar moeilijk tot het einde van het hoofdstuk kon komen. Het laatste, eponieme, hoofdstuk is dan weer barokke psychoanalytische metafoor van de soort waarvan ik nogal snel met de ogen ga rollen. De roman verdient wat mij betreft vier sterren tot pagina 150 en daarna eerder één of twee.

[Bo Debisschop · Rating 4 out of 5]

P. De Martelaere daagt ons uit om radicaal los te laten met dit staaltje unieke literatuur; het is een oefening in je overgeven - aan vorm boven inhoud. Aan de menselijke natuur van het associëren. Aan de inherente tegenstrijdigheden waarmee we dagelijks worstelen (in de liefde).
Want dit boek leert ons: “op de taal kan je werkelijk niet rekenen”. En zo ook niet op de werkelijkheid. Bedankt Patricia, dat je ons opnieuw toont dat uiteindelijk alles slechts een fictie is.

[Evi · Rating 2 out of 5]

Goed begonnen is half gewonnen, maar niet in dit geval. Een mooie start, verschillende vrouwen, die elk op hun beurt hun ervaring met één man beschrijven. Hij is hun man, prof, minnaar, vader en schilderproject. Er volgen een paar mooie zinnen en passages. Dan valt er een blok van p 195 tot p 272 (!), een never-ending-liefdesrelaas waarin dezelfde verschillende vrouwen - onduidelijk wie aan het woord is, maar dat is net het hele punt - in één lang geraaskal hun eindeloze liefde voor deze narcistische man spuien. En ze zeggen allemaal op hun manier dat hun liefde uniek en bijzonder is, waardoor deze net ongelooflijk collectief wordt. Toch, schrap dat hele blok en je houdt een sterker verhaal over. Oef, hij is eindelijk uit.

[Axel · Rating 3 out of 5]

Soms doet het er niet toe dat je niet weet waar de schrijver precies heen wil met haar verhaal. Ik heb me laten meedrijven op wat soms leek op een lange stream of consciousness (het briefhoofdstuk) en heb me niet heel erg het hoofd gebroken over G. H. en wie dat precies is.
Interessant boek, maar vast geen spek voor ieders bek.

[Karel Van Assche · Rating 3 out of 5]

'Het onverwachte antwoord' vertelt, in tegenstelling tot wat de flaptekst beweert, niets over Godfried H., de man. Wel vanalles - misschien zelfs op den duur te veel, vanaf p.200 ongeveer moest ik vechten tegen afhaken - over het verlangen, de nagedachtenis en het gemis van vrouwen die heel vurig houden van de man die weinig antwoord kan verschaffen.
Het boek geeft ook geen antwoord, of toch geen dat voor mij bevatbaar is. Misschien heb ik te weinig Freud en Lacan gelezen (geen), maar van het laatste hoofdstuk begreep ik weinig behalve dat het overduidelijk met kindertrauma's en het onderbewuste te maken heeft.
De Martelaere toonde me wel hoe anders te kijken naar liefde, of om liefde te relativeren tot een subjectieve houding die men zichzelf oplegt.

[Goele Lousbergh · Rating 4 out of 5]

Voor wie het gevoel herkent is het van een hartbrekende schoonheid.

[Femke · Rating 1 out of 5]

Over bewondering
Onlangs bekroop mij het gevoel dat ik op een foute manier woke was geworden. In die zin dat ik een roman verwierp om de premisse, terwijl ik tegen hedendaagse taalcorrecties van klassiekers ben. Laat Dikkie Dik maar zichzelf zijn, en de heksen lelijk. Maar toen ik ‘Het onverwachte antwoord’ van de gelauwerde auteur Patricia De Martelaere herlas, betrapte ik mezelf op mijn morele oordeel. In die roman vertellen vijf vrouwen over Godfried H., die ze elk op hun manier beminnen, terwijl hij hen in het ongewisse laat. Vooral het erg lange hoofdstuk ‘De liefdesbrief’, waarin de stemmen van die vrouwen samensmelten in een etterend gemis, stond me tegen. Zinnen als ‘Geen oog dicht gedaan vannacht. Jouw schuld’, vertalen de wanhoop. ‘De vrouwen in 'Het onverwachte antwoord' hebben hun geliefde eigenlijk al verloren, maar hun tragiek is dat ze hun verlangen niet kunnen loslaten. Daarom houden ze het gevoel vast, tegen beter weten in, als een vorm van lijfsbehoud,’ schreef een recensent van De Tijd.
Nog afgezien of De Martelaere de obsessionele liefde in haar hemd wil zetten of de diepere laag van de goddelijke aanbidding wil aanboren (want ja, de man heet GODfried), kon het smachten van de vrouwen me al snel niet meer bekoren. ‘Wie wordt er nu hoteldebotel verliefd op een man die getrouwd is én er nog een paar minnaressen op na houdt,’ oordeelde ik. ‘Dat is ofwel een profiteur, of iemand die geen beslissingen kan maken, en dus in beide gevallen een verachtelijk figuur.’ Godfried blijft erg vaag en ongenaakbaar in de roman, waardoor het nog vreemder lijkt dat de vrouwen zo ziekelijk afhankelijk van hem zijn. Ze leggen hun lot in de handen van een oudere, hoogopgeleide man, van een schrijver, een patriarch. Is dat nog wel van deze tijd? Ben ik te woke, of is de tijdsgeest veranderd?
Ik herinnerde me de eerste zin van mijn prof Franse literatuur: ‘Wie me komt vertellen dat le Vicomte de Valmont uit Les Liaisons Dangereuses een amorele klootzak is, heeft niks begrepen van literatuur.’ Literatuur draait niet om het gevoel van sympathie of afkeer dat een boek opwekt, wel om de waarheid die het blootlegt. Ik verzette me dus tegen mijn eerste indruk en worstelde me met lange tanden door de roman. De verwachting dat Godfried H. op een keer in het zand zou bijten, kwam niet uit. Dat zou een al te evidente wending zijn voor een filosofisch auteur als De Martelaere, die met veel bravoure de meanderende gedachten van haar personages schetst. Beelden volgen elkaar op. Als Godfried de plastic randjes van zijn schelletjes kaas opeet, zuinig omdat hij zich de armoede uit zijn kindertijd nog herinnert, krijgt hij even wat body. Daarna deemstert hij weer weg, wordt hij weer het voorwerp van een haast narcistische obsessie.
Binnenste buiten gekeerd door de ergste ervaring die een lezer kan overkomen, een boek tegen je zin uitlezen, brak ik me er het hoofd over waarom dit een monument uit de Vlaamse literatuur is, geprezen door feministische auteurs. Misschien ligt het thema van de beate bewondering me gewoon niet, bedacht ik. Omdat ik bewondering sowieso geen goede grond vind voor liefde, en geen hele roman nodig heb om daarachter te komen. Bewondering is in se ongelijkwaardig, een machtsonevenwicht, vindt deze - al dan niet woke- moralist.
Een docent journalistiek en doorgewinterd oorlogsreporter vertelde in zijn lessen vaak over zijn interviews met wereldleiders, met wijdopen ogen van ongeloof omdat hij die had mogen ontmoeten. Ging het over zijn visite bij Arafat, dan lag het accent puur op het feit dat hij, ja, hij die nu les gaf aan ons, Arafat gespróken had. Niet op hoe de Palestijnse leider zijn koffie dronk of zijn bodyguards behandelde, al die details die een verhaal interessant maken. Ik geeuwde om zijn heldenverhalen.
‘Er zijn mensen die graag bewonderen en anderen die graag bewonderd worden’, zei auteur Els Moors eens. Als yin en yang. De wereldorde is pas volmaakt als beide groepen in elkaar klikken. Ben ik dan helemaal geen bewonderaar? Ik post toch ook op Facebook over boeken die ik graag lees, ik ga naar concerten van iconen als Leonard Cohen of Diana Ross. En praten over mensen die je bewondert, is toch positieve lijm voor een gesprek? Maar bewondering kan ook een goed gesprek in de weg staan. Want is het niet even interessant wie we zelf (niet) geworden zijn, en hoe dat komt? De docent journalistiek vond het moeilijk om zich nog te interesseren voor de eerste stapjes van zijn nichtje. Hoe intriest is het als mensen liever op de adrenaline van bewondering drijven dan een eigen leven uit te bouwen?
Toen ik onlangs een manuscript over een vermaarde componist doornam, ergerde ik me aan alle ubergetalenteerde kunstenaars in de tekst. Wat zijn geslaagde mensen vervelend, ze triggeren niet om verder te lezen. De bewondering van de schrijver staat een goed verhaal in de weg. Net de kuilen in een levensweg maken het interessant. In ‘Mes’ beschrijft auteur Salman Rushdie niet enkel zijn heldhaftige genezingsproces na de aanslag op zijn leven, maar ook alle kleine mankementen. Hoe zijn Ralph Laurenpak kapot werd geknipt door een hulpverlener, hoe de fijne Chinees-Amerikaanse handtherapeute hem martelde om zijn hand te redden, hoe hij een pijnlijk prostaatonderzoek onderging. De details van een sukkel fascineren, wekken empathie op en brengen humor in de tekst. Stop dus met bewonderen en dans als een blije loser rond je tafel, je bent spannender dan je volmaakte idool.
Blijft die onevenwichtige man-vrouwverhouding in het boek van De Martelaere. Misschien wou ze die net aan de kaak stellen door het vrouwelijke verlangen zo op de spits te drijven. Of raken sommige romans gedateerd? In een boekenclub over ‘Het jaar van de Kreeft’ van Hugo Claus ergerden lezers zich aan vrouwonvriendelijke beschrijvingen. Moeten we die meesterwerken dan toch eens tegen het licht houden?

[Frederick · Rating 2 out of 5]

Je hebt boeken waar je moeilijk in geraakt en die pas naar het einde toe losbreken en je kunnen meeslepen. Hier was het het omgekeerde. De roman start niet slecht: door de ogen van vijf verschillende vrouwen (kunstenares, wetenschapster, psychoanalytica en haar patiënte en een ex-studente) die allemaal een (obsessieve) relatie hebben met dezelfde man, krijg je in vijf beknopte hoofdstukken met elk hun eigen toonaard een beeld van die man.
Maar rond het midden ontspoort het boek volledig: in een meer dan honderd pagina's lang hoofdstuk met als titel "liefdesbrief" komen alle vrouwelijke personages door elkaar aan het woord in de ik-vorm en brengen min of meer dezelfde boodschap. Iets wat de auteur op het einde zelf lijkt toe te geven "Ik zeg aldoor hetzelfde, zie ik, aldoor hetzelfde."

[Sarah]

Ik wil weten dat dit echt een vorm van meer dan leven is, een soort levend zijn zoals het moet zijn om geschapen te zijn, dat iemand je zo, helemaal zo, heeft gewild, heeft bedoeld, heeft gemaakt.

[Michel Schynkel · Rating 3 out of 5]

Ik ben een bijzonder grote fan van de essays van Patricia de Martelaere. Boeken als ‘Wereldvreemdheid’ en ‘Verrassingen’ hebben in hoge mate mijn kijk op de werkelijkheid bepaald. De manier waarop ze als filosofe moeilijke zaken bevattelijk maakt is verbluffend.
Met haar romans heb ik echter steeds wat geworsteld. En dat is bij deze niet anders. Dat Patricia de Martelaere kon schrijven, daar bestaat geen discussie over. Ook in dit boek staan er weer de nodige zinnen en passages die je met plezier aankruist om later nog eens te herlezen. Ook met de insteek van ‘Het onverwachte antwoord’ is niets mis. In elk hoofdstuk komt telkens een andere vrouw aan het woord. Elk van die vrouwen vertelt over hun relatie met een zelfde man. De man zelf krijgen we niet te horen, maar doorheen hun verhalen krijgt hij meer en meer vorm. Dit zijn stuk voor stuk krachtige hoofdstukken die ik met veel plezier las. In het voorlaatste hoofdstuk – dat ruim een derde van het boek beslaat en daarmee veel te lang is - laat de Martelaere echter al deze vrouwen door elkaar aan het woord. Wie vertelt, is vaak moeilijk uit te maken en al die verzuchtingen – hoe goed geschreven ook – gaan op een bepaald moment behoorlijk vervelen. Ik diende me er echt doorheen te worstelen. Ook in het slothoofdstuk hervindt de auteur niet meer de gevatheid van de eerdere hoofdstukken. Jammer.

[Katrien · Rating 2 out of 5]

Het eerste deel van het boek sprak mij meer aan dan het einde, dat erg langdradig aanvoelde. Ik kan hier weinig schrijven over dat eerste deel, dat is jammer genoeg al overschreven door mijn worsteling met het tweede deel.

In het begin was ik geïnteresseerd omdat ik hoopte een link tussen de personages te vinden naast die klaarblijkelijk onweerstaanbare man. De personages hadden een persoonlijkheid en (voor een deel) een eigen verhaal.

In het laatste stuk had ik weinig sympathie voor het 'vrouwelijk perspectief' dat obsessief en onophoudelijk zeurt over een magische verliefdheid voor een onbeschrijfelijke man. Het voelde aan alsof deze vrouwen maar één ding voor ogen hadden, de goedkeuring van een man. Het feit dat daar niks mee gedaan werd maar gewoon tot vervelens toe werd herhaald, zorgde ervoor dat het boek steeds moeilijker werd om op te nemen.

Ik heb het boek niet goed begrepen denk ik, misschien stond die man wel als metafoor voor iets. Ik zal het in elk geval niet nog eens kunnen door ploeteren om er achter te komen.

[Marianne Steenvoorde · Rating 3 out of 5]

Als je liefde alle hoogtepunten al bereikt heeft, kun je dan toch nog verder? Of sterft die onverbiddelijk een gewisse dood? Dat is zo ongeveer het thema van 'Het onverwachte antwoord' van Patricia de Martelaere. Maar voor je tot het antwoord komt, moet je je als lezer door een langdradige combinatie van fragmenten uit liefdesbrieven heen worstelen, die allemaal op hetzelfde neerkomen: het volop leven door de liefde en het voortdurende gemis van de geliefde als deze er niet is. Prachtig geschreven, dat dan wel weer. Ondanks de titel blijf je met vele vragen achter, die om beantwoording vragen. Maar herlezen? Nee dat toch niet.

[Ralph Römer · Rating 2 out of 5]

De essays van Patricia de Martelaere zijn wat mij betreft ongeëvenaard in het Nederlands taalgebied. Mijn mening over haar romans wisselt. Littekens en Nachtboek van een slapeloze vind ik uitstekend. Helaas valt dit boek niet in die categorie. Ik overdrijf niet als ik zeg dat het lezen van dit boek voor mij een enigszins kwellende ervaring was. Het is de vraag of dit juist voor het boek spreekt of niet.

[Dorien Van Dijck · Rating 2 out of 5]

Soms kan je een boek lezen en het gevoel hebben dat je te dom bent om het te begrijpen. Dit was voor mij zo'n boek. Als ik de korte inhoud niet op voorhand had gelezen, had ik totaal niet kunnen volgen wat het verband was tussen de verschillend hoofdstukken.
Op zich waar de beelden wel prachtig in het boeken en zaten er pareltjes van zinnen tussen. Dat weegt echter niet op tegen het feit dat ik volledig verloren liep in het verhaal.

[Dirk Mercelis · Rating 2 out of 5]

verscheidene vrouwen schrijven over dezelfde man, die een cruciale rol speelt in hun leven. Het tweede deel van het boek is een lange liefdesbrief aan die man, waarbij de auteur de lezer soms heel dicht bij laat komen en dan weer een afstandelijke overpeinzing doet. De titel is grotendeels een slag in het water.

[Erik Thibaut · Rating 3 out of 5]

4 sterren voor de eerste helft, die meeslepend en boeiend is wegens de vele perspectieven. 2 sterren voor de laatste helft: een veel te langdradig hoofdstuk waarvan de associatieve stijl me niet ligt, en een overdreven freudiaans (?) symbolisch laatste hoofdstukje.

[François · Rating 2 out of 5]

Tegenvaller voor mij.

[Justine]

'...ze heeft een voorliefde voor even aantallen...'
'Alleen met mij, zegt Godfried glunderend, heeft ze genoeg in het enkelvoud.'

[Miel · Rating 1 out of 5]

Eerste keer dat ik me zo door een boek moest worstelen.

[Karin · Rating 3 out of 5]

Aanvankelijk liet ik me graag meeslepen in de ondoorgrondelijke werkelijkheid van De Martelaere. Maar er volgde wat mij betreft te veel herhaling. Het lukte me niet meer om mee te drijven.

[Tim · Rating 1 out of 5]

Dit is verre van het soort verhalen dat ik lees, en zeker op moedertaalgebied zal ik dergelijke literatuur niet snel in m'n collectie opnemen. Ik had dit boek als cadeau gekregen en op deze dag vond ik het een gepast moment om even wat erin te lezen.

Het blijkt om kortverhalen te gaan, waarbij ene Godfried H. centraal zou staan en er telkens vanuit het standpunt van enkele vrouwen (waarmee hij zou aangepapt hebben of die zich tot hem aangetrokken voelden) een verhaaltje wordt verteld. Daarbij worden ook beroeps- en familiale omstandigheden van de vrouwen belicht, kwestie van enige achtergrond voor de personages te creëren.

De schrijfstijl is goed qua zinsbouw en zo. Maar er wordt vaak van de hak op de tak gesprongen. De ene keer zit het hoofdpersonage (de vrouw) thuis, 3 zinnen verder zit ze op restaurant, om dan kort daarna terug thuis te zijn. Er wordt dus vaak heen- en weergeflasht (à la flashback), om het zo te zeggen, en dat maakt het lezen nogal een nerveuze bedoening.

Na een kwart van het boek vond ik het welletjes. Her- of verderlezen zal ik het bijgevolg wellicht niet doen. Of dat de score verantwoordt (gezien ik het boek niet volledig gelezen heb), is iets anders. Een positief puntje: Er zit wat filosofisch gedachtegoed in verwerkt. Maar het is onvoldoende om de leeservaring te verbeteren, laat staan te willen weten wie Godfried H. is. Naar mijn bescheiden mening, uiteraard.

[tinne · Rating 1 out of 5]

Saai, pretentieus en ... saai.

[Dennis · Rating 4 out of 5]

This book is so good that I have to read it again.

[Karolien · Rating 4 out of 5]

Prachtig boek!
http://www.cuttingedge.be/boekenstrip...

[Shary · Rating 3 out of 5]

6/10
Ik snapte het verhaal niet helemaal, maar de overweldigende liefdesbrief die halverwege het boek start blaast je omver