بهترین اشعار نیچه - سروده‌های زرتشت

by Friedrich Nietzsche, شجاع‌الدین شفا (Translator)

کتاب, برگردانی است از سروده‌ها یا قطعات نیچه که عمدتا قطعات مربوط به 'زرتشت 'را شامل می‌شود ;از جمله' :از بالای بلندی‌ها', 'خاموشی آهنین', 'خورشید فرو می‌رود', 'فقر آن کس که توانگرتر است', 'شکوه آریانا', 'دیوانه, شاعر', 'میان دختران صحرا', 'میان مرغ شکاری', 'نشان آتشین', 'افتخار و ابدیت 'و 'اراده آخرین .'یکی دیگر از قطعات این مجموعه 'نغمه شب 'نام دارد که این گونه آغاز می‌شود' :شب است :فواره‌های جهنده, بلندتر از همیشه سخن می‌گویند ;و روح من خود فواره‌ای جهنده است .شب است :نغمه‌های عشق از خواب بیدار شده‌اند و روح من, خود یک نغمه عشق است .در دل من اضطرابی آرام ناشده, می‌کوشد تا صدا بلند کند .در دل من عطش عشقی پنهان, با زبان عشق نغمه سر داده است .'..

Genres: Poetry

104 pages, Paperback

Published December 29, 2001

About the author

Friedrich Wilhelm Nietzsche was a German classical scholar, philosopher, and critic of culture, who became one of the most influential of all modern thinkers. He began his career as a classical philologist before turning to philosophy. He became the youngest person to hold the Chair of Classical Philology at the University of Basel in 1869 at the age of 24, but resigned in 1879 due to health problems that plagued him most of his life; he completed much of his core writing in the following decade. In 1889, at age 44, he suffered a collapse and afterward a complete loss of his mental faculties, with paralysis and probably vascular dementia. He lived his remaining years in the care of his mother until her death in 1897 and then with his sister Elisabeth Förster-Nietzsche. Nietzsche died in 1900, after experiencing pneumonia and multiple strokes.
Nietzsche's work spans philosophical polemics, poetry, cultural criticism, and fiction while displaying a fondness for aphorism and irony. Prominent elements of his philosophy include his radical critique of truth in favour of perspectivism; a genealogical critique of religion and Christian morality and a related theory of master–slave morality; the aesthetic affirmation of life in response to both the "death of God" and the profound crisis of nihilism; the notion of Apollonian and Dionysian forces; and a characterisation of the human subject as the expression of competing wills, collectively understood as the will to power. He also developed influential concepts such as the Übermensch and his doctrine of eternal return. In his later work, he became increasingly preoccupied with the creative powers of the individual to overcome cultural and moral mores in pursuit of new values and aesthetic health. His body of work touched a wide range of topics, including art, philology, history, music, religion, tragedy, culture, and science, and drew inspiration from Greek tragedy as well as figures such as Zoroaster, Arthur Schopenhauer, Ralph Waldo Emerson, Richard Wagner, Fyodor Dostoevsky, and Johann Wolfgang von Goethe.
After his death, Nietzsche's sister Elisabeth became the curator and editor of his manuscripts. She edited his unpublished writings to fit her German ultranationalist ideology, often contradicting or obfuscating Nietzsche's stated opinions, which were explicitly opposed to antisemitism and nationalism. Through her published editions, Nietzsche's work became associated with fascism and Nazism. 20th-century scholars such as Walter Kaufmann, R.J. Hollingdale, and Georges Bataille defended Nietzsche against this interpretation, and corrected editions of his writings were soon made available. Nietzsche's thought enjoyed renewed popularity in the 1960s and his ideas have since had a profound impact on 20th- and early 21st-century thinkers across philosophy—especially in schools of continental philosophy such as existentialism, postmodernism, and post-structuralism—as well as art, literature, music, poetry, politics, and popular culture.

Reviews

[Nasrin M]

...
کیست که هنوز مرا دوست بدارد؟ به دست من دست هایی سوزان بده. به من قلبی بده که کانون آتش باشد. به من، به منزوی ترین منزویان، که از یخ های کوهستان، بلی، از هفت طبقه یخ کوهستان سردترم، به من که دیده به دنبال دشمنان خود دارم و آرزوی نزدیکی آنها را می کنم،خودت را بده، آری، خودت را بده، ای وحشی ترین دشمنان من!
نه،نه، بازگرد؛ با همه ی شکنجه های خودت، به نزد آن کسی که منزوی ترین منزویان، تنهاترین تنهایان است بازگرد! بازگرد، مگریز! همه ی اشک های من به سوی تو روانند. آخرین شعله ی قلب من به خاطر تو رنگ آتشین گرفته است. بازگرد، ای خدای ناشناس من، ای رنج و غم من، ای آخرین نیکبختی من!

[Mohammad Ali Shamekhi · Rating 2 out of 5]

طبق معمول نوشته های نیچه ابهام دست از خواننده بر نمی دارد. البته بماند که خواننده حتی در قبال اشعار ساده در جستجوی منظور شاعر است - و این برخورد طبیعی است چون شاعر نیچه است.

نمی توانم انکار کنم که از نظر فلسفی و نظری چیزی قابل دستم را نمی گیرد از خواندن این گونه نوشته های مبهم. حداکثر بیان - و نه تبیین - برخی گزاره های مشهور نیچه ای.

همه ی این آزاردیدن ها تلنگری است به خواننده که از این گونه مبهم گویی ها احتراز کند...

[Bahman Bahman · Rating 2 out of 5]

مي خواهي آنها را رام خودكني؟ با ايشان چنان سخن بگوي كه بايد با گوسپندان گمشده سخن گفت. بگو: «متوجه باشيد! راه خودتان را گم كرده ايد و عوضي مي رويد. »

خواهي ديد كه ايشان به دنبالت خواهند آمد، زيرا با اين سخن، حس خودپسنديشان را راضي كرده اي. دنبالت خواهند آمد و آهسته به خود خواهند گفت: «عجب! پس معلوم مي شود كه ما راهي هم براي خودمان داشته ايم؟ بلي! معلوم مي شود كه حالا هم راهي داريم!»

[Alireza Khan · Rating 4 out of 5]

تلفیقی از فلسفه و شعر که نیچه در آن‌ها اندیشه‌های بنیادین خود، اراده‌ی معطوف به قدرت، اَبَرانسان و نقد اخلاق سنتی
را در زبانی نمادین و خطابی بیان می‌کند.
نقطه‌ی قوت این اشعار، لحن پرشور، تصاویر اسطوره‌ای
و قدرت برانگیزاننده‌ی زبان است که خواننده را به
خودآفرینی و رهایی از ارزش‌های کهنه فرامی‌خواند.
با این حال، ابهام مفهومی، لحن پیامبرگونه و تکرار برخی مضامین می‌تواند خوانش را دشوار یا شعاری جلوه دهد.