Opowiadania [wydanie chińsko-polskie]

Czytanki Orientalne

by Lu Xun, Katarzyna Sarek (Translator)

Lu Xun (1881−1936) jest uznawany za ojca współczesnej literatury chińskiej i należy do najwybitniejszych autorów XX wieku.

Rozgłos przyniosło mu już debiutanckie opowiadanie Dziennik szaleńca, a jego reminiscencje odnajdujemy w utworach najsłynniejszych współczesnych pisarzy chińskich. W niniejszym zbiorze znalazły się ponadto trzy inne, bodaj najbardziej znane opowiadania tego autora − Kong Yiji, Rodzinny dom i Lekarstwo. Każde z nich to dowód niezwykłej przenikliwości, wrażliwości i talentu Lu Xuna, potrafiącego wzruszać czytelników niezależnie od miejsca i czasów.

Genres: China, Asia

154 pages, Paperback

First published January 1, 2015

About the author

Lu Xun (鲁迅) or Lu Hsün (Wade-Giles), was the pen name of Zhou Shuren (September 25, 1881 – October 19, 1936), a leading figure of modern Chinese literature. Writing in Vernacular Chinese as well as Classical Chinese, Lu Xun was a novelist, editor, translator, literary critic, essayist, and poet. In the 1930s he became the titular head of the League of Left-Wing Writers in Shanghai.


For the Traditional Chinese profile: here.
For the Simplified Chinese profile: 鲁迅

Reviews

[spillingthematcha · Rating 3 out of 5]

Pierwsze opowiadanie zrobiło na mnie największe wrażenie i gdyby nie pozostałe to moja ocena byłaby znacznie wyższa.

[Marcin · Rating 4 out of 5]

4,5

[Kai Grenda · Rating 5 out of 5]

Bardzo proszę wydawnictwo Dialog, żeby wydali więcej twórczości Lu Xun’a.

[forgottencupofcoffee · Rating 3 out of 5]

3.5⭐

po pierwsze, wydanie dwujęzyczne wyszło idealnie i była to świetna zabawa z perspektywy osoby studiującej chiński
po drugie, Dziennik Szaleńca jest zdecydowanie moim ulubieńcem i zasługuje na 4⭐

[Wojtek Konieczny · Rating 3 out of 5]

6.5/10

[Kornelia · Rating 3 out of 5]

Każda historia opowoada o czymś innym ale wszystkie mam wrażenie łączy smutek.

[Darkmond · Rating 5 out of 5]

QUOTES:

Pamiętam, że kiedy mój brat uczył mnie pisać wypracowania, podwyższał mi notę, gdy oskarżałem cnotliwego bohatera, kiedy zaś broniłem łotra, mówił:
- Co za rewolucyjne poglądy.
P.17

Naprawdę, im bogatszy, tym skąpszy, im skąpszy, tym bogatszy...
P.135

Zastanawiałem się: drogi moje i Runtu zupełnie się rozeszły, ale przecież następne pokolenie ma wciąż coś wspólnego, czyż Honger nie myśli teraz o Shuishengu? Miałem nadzieję, że nie będą jak ja, oddzieleni od innych murem...
Ten promyk nadziei nagle mnie przestraszył. Gdy Runtu poprosił mnie o kadzielnicę i świeczniki, cichaczem się z niego śmiałem, uważając, że wciąż czci bożków i nigdy o nich nie zapomni. A moja obecna nadzieja, czyż to nie jest bożek stworzony moją ręką? Różnią się tylko tym, że to, czego on pragnął było na wyciągnięcie ręki, a moje marzenia były mgliste i odległe.
P.149/150

Myślałem: Nadzieja to nie jest to, co już istnieje, ani to, co nie istnieje. Nadzieja jest jak droga. Początkowo na ziemi przecież nie było żadnych ścieżek, ale po przejściu wielu ludzi - pojawiają się.
P.150