Ze smeerden rattengif op het brood van hun man of staken de meid neer. Ze beraamden hun misdaad gedurende vele jaren of handelden in een opwelling: de bijl hing voor het grijpen en het was gebeurd voor ze het wisten. Tien vrouwen, levend tussen 1712 en 1946, doen hun relaas. Vrouwen moorden minder vaak dan mannen, maar ze hebben meestal een beter verhaal. Over hoe je iemand per ongeluk door zijn hart kunt steken, zoals een vrouw dat deed in Amsterdam, 1925. Over een moord als verzetsdaad na de oorlog, of over de baby die verdween door hem op de vijlbank van de vader te leggen. Het gebeurde in 1774 in de Achterhoek. Tien moordenaressen: tien waargebeurde verhalen over dood en leven – en vooral over liefde, de bloedrode draad in dit moordboek.
Een magere drie sterren. Het idee achter het boek is leuk, maar ik miste wat meer actuelere moordzaken. Want er zijn ook in de moderne tijd vrouwen geweest die moorden hebben gepleegd. De meest recente zaak was uit 1946. Daarna gaan we alleen maar verder terug in de tijd. Dat vind ik wel jammer. Hoewel een aantal van die oude zaken zeker interessant, vind ik het boek in zijn totaliteit wat saai. Ook is het geen boek om in een keer te lezen. Dat het allemaal vrij korte verhalen zijn, maakte wel dat ik vrij gemakkelijk even een verhaal tussendoor las. Ook leuk is dat ik door een verhaal nu weet waar de term kop van Jut vandaan komt.
Tien vrouwen die moorden. Met bijl, mes, pistool en vergif. Toch zijn het geen slechte vrouwen. Ze hebben allen een verhaal. Gedreven door armoede, liefde, angst, wanhoop en afgunst doen ze daden waar ze meestal spijt van hebben. Onder iets andere omstandigheden was het allemaal niet zo gegaan. Het lot bewandelt soms vreemde wegen. De, op waarheid gebaseerde, verhalen spelen in de 19e en 20e eeuw. Juist die datering maakt het interessant. Toen een dubbeltje nog een vermogen was en er echte armoede bestond. Een pauperparadijs in het klein.
Dun boekje voor tussendoor. Ik miste alleen meer inzichten in de psychologische redenen voor de moorden, maar begrijp dat dit moeilijk uit te vogelen is bij misdaden die zo lang geleden zijn gepleegd. Leuk geschreven, lekker Nederlands. Over buitenlandse misdadigers word al veel geschreven dus deze schrijfster verdient zeker credits door het lekker Nederlands te houden.
Het oud Nederlands was een enorme turn off voor mij. De verhalen mogen dan wel oud zijn, geef het een beetje flair, een moderne twist, maak het in ieder geval leesbaarder dan het nu is.
Leest vlot. Korte en oppervlakkige verhalen, maar ze blijven hangen. Soms te gruwelijk voor het slapengaan. Ben benieuwd naar een uitbreiding met meer diepgang.
Over het geheel gezien een aardig boek. Het laat zien dat sommige motieven van alle tijden zijn (liefde en wraak), maar dat men ook door (historische) omstandigheden tot wanhoop gedreven kan worden.
Op de de achterflap stond dat vrouwen minder vaak moorden, maar dat ze meestal een beter verhaal hebben. Dit intrigeerde mij en juist daarom vond ik het jammer dat sommige verhalen (zoals 'de vrouw met de bijl') zo kort behandeld werden, daar miste ik de diepgang die nodig is om tot dat betere verhaal te komen. Vandaar drie sterren.
Mooi hoe de schrijfster de verhalen van de vrouwen verwoord. Je ziet alles helemaal voor je bij het lezen van de verhalen en krijg haast symphatie voor de vrouwen die moorden. Want overal zit een verhaal achter. Goed gedaan van van Oord