Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας μας παρουσιάζει κάποιες αντιλήψεις που γεννήθηκαν από τις θρησκευτικές ερμηνείες του θανάτου, όχι σαν μια περιεκτική ιστορία του θανάτου, αλλά σαν μια ένδειξη των όσων βρίσκονται στη ρίζα των σημαντικότερων θρησκευτικών παραδόσεων, προσδίδοντας στην καθεμιά το χαρακτηριστικό της ύφος. Ο Bowker μας δείχνει για ποιο λόγο σφάλλουν οι εξηγήσεις σχετικά με την προέλευση της θρησκείας ως άρνηση του θανάτου μέσω της προσφοράς της αιώνιας ζωής, και διερευνά τα θέματα αυτά τόσο στις ανατολικές όσο και στις δυτικές παραδόσεις. Οι παραδόσεις αυτές δείχνουν την αρχική σημασία του θανάτου στις θρησκείες του κόσμου. Επομένως, φαίνεται καθαρά -με συγκεκριμένες αναφορές στη σύγχρονη φυσική και βιολογία- ο τρόπος με τον οποίο θα μπορούσαν να συνδυαστούν η θρησκευτική και η κοσμική στάση ως προς το θάνατο, ώστε να υποστηρίξουν την ανάμειξη των κληρικών στο έργο των νοσοκομείων και των ασύλων.
The only chapter I found actually reflective or informative was chapter 6 (Buddhism). Chapter 5 (Hinduism) was especially bad, and there was no consideration beyond the "big five" despite having been written after 1960. Certainly, he could have looked at Sikh traditions or Zoroastrian traditions in context if nothing else.
Also referred back to his own earlier work to an astonishingly self-indulgent degree.