Τα παιδιά του Κρόνου: Το σοκάκι

by Αλέξανδρος Κοτζιάς

Ένας μεσήλικας αξιωματικός περνά το μήνα του μέλιτος στην Ιταλία με τη νεαρότατη και όμορφη σύζυγό του. Είναι και για τους δυο ένας γάμος αμοιβαίου συμφέροντος, προς χάριν μιας καριέρας βασισμένης στην αξιοπρέπεια.
Βιβλίο-υποθήκη, το κύκνειο άσμα του Αλέξανδρου Κοτζιά ανατέμνει τη μεταπολεμική ιστορία τα Ελλάδας, και πιο συγκεκριμένα την περίοδο του 1943-1973, που ο ίδιος ο συγγραφέας χαρακτήρισε ως τον "νεοελληνικό Τριαντακοντετή πόλεμο".

Μαζί με τον Ιαγουάρο (1987), τη Μηχανή (1989) και τον Πυγμάχο (1991), Το σοκάκι ανήκει στα έργα του συγγραφέα που απαρτίζουν τον κύκλο πεζογραφημάτων "Τα παιδιά του Κρόνου".

128 pages, Paperback

First published January 1, 1992

About the author

Ο Αλέξανδρος Kοτζιάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1926.

Στην Kατοχή έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Από το 1961 ως το 1967 είχε την επιμέλεια της φιλολογικής σελίδας της εφημερίδας Μεσημβρινή, όπου έγραφε και βιβλιοκρισίες. Ως κριτικός εργάστηκε και στο Βήμα (1971-1972).

Τον καιρό της δικτατορίας υπέγραψε τη Δήλωση των 18 Συγγραφέων (1969) και μετείχε στην εκδοτική ομάδα που δημοσίευσε τα Δεκαοχτώ Κείμενα (1970), τα Νέα Κείμενα Ι και ΙΙ (1970-1971) και το περιοδικό Η Συνέχεια (1973). Το 1976 οργάνωσε την Φιλολογική Καθημερινή της οποίας είχε την επιμέλεια έως ότου αποχώρησε από τη δημοσιογραφία το 1982.

Το 1965 έλαβε το Βραβείο Πεζογραφίας της Ομάδας των Δώδεκα για το μυθιστόρημά του H απόπειρα και το 1986 το Α΄ Κρατικό Bραβείο Μυθιστορήματος για τη Φανταστική περιπέτεια. Ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, διετέλεσε αντιπρόεδρός της από το 1982 ως το 1984.

Πέθανε το 1992.

Reviews

[Kostas Kanellopoulos · Rating 2 out of 5]

Μεσήλικας αξιωματικός στο μήνα του μέλιτος με την εικοσαρα σύζυγο με υπαρξιακές ανησυχίες. Επιστημονική φαντασία δηλαδή για τους Έλληνες καραβαναδες. Μια άσκηση ύφους για την εποχή πριν την δικτατορία.

[Fay · Rating 2 out of 5]

Παρά τη μικρή του έκταση, με κούρασε ιδιαίτερα κι αυτό εξαιτίας της γράφης του. Ένιωσα πως ο συγγραφέας ήθελε να κάνει επίδειξη γνώσεων με τις λέξεις που χρησιμοποιούσε. Επίσης, με κούρασε πάρα πολύ η στίξη του. Σχεδόν δεν καταλάβαινα αυτά που διάβαζα.

[Tilly · Rating 1 out of 5]

Τι ήταν αυτό που διαβασα???
Δεν ξερω τι σκοπο είχε ο συγγραφεας αλλα το μονο που κατεληξε να εκδοσει ήταν ενα παραληρημα γεματο οργη και φαρμακι, χωρις ειρμο.
Μεσα στη θολουρα του κειμενου είδα τοξικη πατριαρχια, μισογυνισμο, πολλή ευπρεπεια χωρις καθολου αξιοπρεπεια, πολλα απωθημενα να βραζουν και να χυνονται, λυσσα με την πατριδα-θρησκεια-οικογενεια, εμφυλιοπολεμικη υστερια και αλλα που δε συγκρατω επειδη ζαλιστηκα.
Η περιληψη λεει ότι ο ηρωας είναι μεσηλικας και τελικα είναι μολις 38 χρονων. Δυσκολο να το πιστεψω όταν σε ολο το κειμενο περιγραφεται σαν σχεδον γεροξεκουτης -παιδεραστης.
Εγκεφαλικο είχε παθει ο Α.Κοτζιας πριν το γραψει?
Επισης ενιωσα ότι ειχε βαλει στοιχημα με τον εαυτό του ποσες διαφορετικες λεξεις μπορουσε να χρησιμοποιησει. Το κερδισε αλλα αυτο δε σημαινει τιποτα. Ο καθενας μπορει να γραφει ολοκληρα κατεβατα χωρις νοημα και λογικη συνεχεια, χωρις να εχει καποιο λογοτεχνικο ταλεντο.
Τωρα το διλημμα είναι, το χαριζω ή το ριχνω στην ανακυκλωση?

[ΕΥΑ]

3

[Giannis Ieremia · Rating 3 out of 5]

Γραμμένο με το γνωστό ύφος του Κοτζιά, χωρίς όμως το ιδιαίτερο βάθος του Ιαγουάρου ή του Τηλέμαχου.