Postmodern kluwen dat de taal onderzoekt als dans. Springerige vertelling over een danseres en een schrijfster die verhalen in verhalen schrijft. Pol Hoste 'danst' in een zeer orale, Verhelstiaanse stijl, die steeds de verwachting opschort en nadrukkelijk de clichés ondermijnt. Ook in de vorm is High Key een partituur: verschillende keren wordt herhaald en geïmproviseerd rond hetzelfde motief. Tot slot voert ook de beeldtaal ('de witte pauw') de enige continuïteit. Voeg hierbij nog het titelmotief uit de fotografie (of is het toch de muziek?) en je weet dat het werk intermediaal alle zintuigen bespeelt.
fijn om ook eens in het vlaams(lezer zkt. auteur die wielercultuur kan plaatsen) iets te lezen met een beetje een unieke stijl. naar plot, houvast of andere literaire ankers ben ik niet op zoek gegaan, want waarom zou je dat doen in een boek genaamd monologen dansen en verhalen, en op die manier gleed ik met plezier door elk hoofdstuk vol goede zinnen en intrigerende assemblages van figuren en taal.