Na een verbroken relatie vertrekt Hester Taminio naar Landsend, waar ze gaat werken voor de bekende schrijver Alexander Hagoort. Alexander is een onvoorspelbare man: het ene moment is hij de vriendelijkheid zelve, het volgende gedraagt hij zich ontzettend bot en kortaf. Hester wordt nieuwsgierig naar hem, en naar het verleden van zijn familie. Als ze de zolder opruimt, ontdekt ze een bruidskist waarin de dagboekschriften van Alexanders moeder verborgen liggen. Dan wordt haar veel meer duidelijk.
Eigenlijk krijgt dit boek van mij 3,5 sterren, maar dat bestaat niet, dus blijven het er 3.
Het boek speelt zich af in dezelfde fictieve plaats, Landsend, als Dochter van de maan en er komen ook een paar al bekende personages in voor.
Dit boek is ontzettend goed geschreven, maar wat voel ik me nu triest en wat ben ik er treurig van. Ik realiseer me dat ik nu twee keer hetzelfde zeg, maar dat doe ik waarschijnlijk om dat gevoel te onderstrepen. Wat dat betreft is het verhaal dus erg goed geschreven, want ik leefde erg mee. Met Hester bijvoorbeeld en met Astrid, de moeder van Alexander en Sven, van wie Hester de dagboeken vindt op de zolder van Alexander.
Het verhaal in de dagboeken wordt uitgebreid beschreven en is helaas een verhaal over huiselijk geweld. Wel heb ik twee geleden voordat ik dit boek begon te lezen met een vriendin besproken dat ik het plan heb om een dagboek te beginnen. Dus het was verrassend om dat in dit boek tegen te komen.
De rest van het verhaal vond ik niet zo goed uitgewerkt. De relatie tussen Hester en Sven snapte ik niet goed. Het personage Alexander vond ik ook moeilijk te volgen. Ook het einde vond ik heel abrupt, al is het boek best uitgebreid.
Wat ik nog wel leuk vind om te vermelden is dat Arabella de Tavenir, uit het vorige boek, hier een kleine, maar belangrijke rol in heeft.