Op Katendrecht ontsnapt een levensgevaarlijke garterslang, of verzinnen de bewoners maar wat? In Boskoop zakt mevrouw Esseka voor de zevende maal voor haar rijexamen. Azra Akin uit Almelo wordt namens Turkije tot Miss World verkozen. In Friesland trouwt boer Wytze van der Zwaag met Esther Uhunamure, een illegale Nigeriaanse die het land uit moet. Aan het Henschotermeer betrapt een opsporingsambtenaar naar hartenlust homo's op heterdaad. En: hoe Allah verscheen in het Bijbels Openluchtmuseum.
In Requiem voor een pitbull gaat Joris van Casteren op zoek naar wat zich veelal aan het oog van de journalistiek onttrekt: de kleine Hollandse geschiedenissen, vaak hilarisch, soms tragisch, die tezamen een verrassend en onthullend beeld opleveren van het nieuwe Nederland. Het zijn verhalen van hooggestemde verwachtingen en trieste resultaten, van de beste bedoelingen en jammerlijke mislukkingen. Met een scherp oog voor het menselijke detail schetst Van Casteren een even ontnuchterend als ontroerend beeld van een land waarin mensen manmoedig proberen overeind te blijven tussen verleden en toekomst. Requiem voor een pitbull is een feilloze registratie van het einde van het oude Nederland, aan het begin van een nieuwe eeuw.
Joris van Casteren (1976) publiceerde In de schaduw van de Parnassus, gesprekken met vergeten dichters (2002) en Zeg mijn lezers dat ik doorschrijf, portretten van vergeten schrijvers (2006). In 2003 verscheen de reportagebundel De man die 2½ jaar dood lag, berichten uit het nieuwe Nederland, in 2007 de reportagebundel Requiem voor een pitbull. Hij is samensteller van de bloemlezing Een vreselijk land, de mooiste journalistieke verhalen van Nederland (2005) en schreef de dichtbundel Grote atomen (2001). Aan het Netherlands Institute for Advanced Study (NIAS) te Wassenaar was hij in 2007 journalist-in-residence. In september 2008 verscheen Lelystad. In 2011 Het zusje van de bruid, een ophefmakend verslag van zijn relatie met een steenrijke borderliner. In zijn laatste, veelgeprezen boek, Het been in de IJssel (2013), gaat hij op zoek naar de eigenaar van een onderbeen dat in 2005 door een visser werd gevonden.
Sfeervolle impressies van een Nederland vol onderbuikgevoelens in een door de overheid gereguleerd en gecontroleerd land. Joris van Casteren heeft een oog voor het vinden van kafkaëske verhaaltjes van mensen die in verzet zijn tegen grote maatschappelijke ontwikkelingen. Vrijwel altijd met een droogkomische ondertoon waarmee de absurditeit van alledag wordt benadrukt. Het titelverhaal 'Requiem voor een Pitbull' is absoluut mijn favoriet. Een volkse familie moet met lede ogen aanzien dat hun welopgevoede pitbull preventief geruimd wordt door strengere wetgeving rond het houden van bepaalde soorten. Het beschrijft haarscherp de gevoelens van onmacht en onbegrip naar een kille bureaucratische logica.