What do you think?
Rate this book
Останете с нас
Осем истории за любовта и секса, за разочарованието и самотата.
Известен тв водещ открива най-забавния начин да се обясни в любов на своята приятелка – с пияна врана. Баща и син изпълват жилите си с адреналина на най-древното изкуство – лова. Млад мъж се вмъква в кожата на случайно срещнатия спътник във влака. Забавна и иронична, леко тъжна на моменти и изпълнена със сценарии за собствената ни самота е „Останете с нас”. Книгата на Марек Шинделка (р. 1984) е сред образците на съвременната чешка проза. Още от своя дебют през 2005 г. Шинделка е смятан за един от съвременните таланти на литературна Европа.
Всеки от героите му живее в свой свят – Шинделка ни пренася от едно място на друго, прави ни свидетели на осъзнаванията на собствените му герои. Така „Останете с нас” е повече от интересна – от една страна следиш сюжета на всяка история, но от друга все едно си попаднал във филм, в който живее този или онзи герой. Затова и разказите на един от най-младите, но най-награждаваните чешки писатели, ще се настанят трайно в съзнанието ви. Кадри от тях ще разпознаете и в собствения си живот.
Поемете и вие на това пътуване, което смесва реалния живот с мечтите ни, истински преживяното с болезнено потиснатото. Обичайте, рискувайте и дори излъжете – също като героите на тази книга.
Известен тв водещ открива най-забавния начин да се обясни в любов на своята приятелка – с пияна врана. Баща и син изпълват жилите си с адреналина на най-древното изкуство – лова. Млад мъж се вмъква в кожата на случайно срещнатия спътник във влака. Забавна и иронична, леко тъжна на моменти и изпълнена със сценарии за собствената ни самота е „Останете с нас”. Книгата на Марек Шинделка (р. 1984) е сред образците на съвременната чешка проза. Още от своя дебют през 2005 г. Шинделка е смятан за един от съвременните таланти на литературна Европа.
Всеки от героите му живее в свой свят – Шинделка ни пренася от едно място на друго, прави ни свидетели на осъзнаванията на собствените му герои. Така „Останете с нас” е повече от интересна – от една страна следиш сюжета на всяка история, но от друга все едно си попаднал във филм, в който живее този или онзи герой. Затова и разказите на един от най-младите, но най-награждаваните чешки писатели, ще се настанят трайно в съзнанието ви. Кадри от тях ще разпознаете и в собствения си живот.
Поемете и вие на това пътуване, което смесва реалния живот с мечтите ни, истински преживяното с болезнено потиснатото. Обичайте, рискувайте и дори излъжете – също като героите на тази книга.
- GenresCzech LiteratureFiction
160 pages
First published January 1, 2011
2 people are currently reading
145 people want to read
About the author
Marek Šindelka
18 books71 followersStudoval kulturologii na Filozofické fakultě UK v Praze a scenáristiku na pražské FAMU, kde navázal doktorským studiem.
Za básnickou prvotinu Strychnin a jiné básně (Paseka, 2005), kterou napsal jako dvacetiletý, mu byla udělena Cena Jiřího Ortena. V roce 2008 mu v nakladatelství Pistorius & Olšanská vyšel román s názvem Chyba o překupníkovi, který si do těla zasadí vzácnou rostlinu, aby ji mohl propašovat kupci. Následovala kniha povídek Zůstaňte s námi, vydaná v roce 2011, a po ní další povídková sbírka Mapa Anny v roce 2014.
Za povídkovou knihu Zůstaňte s námi obdržel cenu Magnesia Litera 2012 v kategorii prózy a v téže kategorii bodoval o čtyři roky později také s knihou Únava materiálu, inspirovanou osudy běženců.
Publikoval i v časopisech Souvislosti, A2 a Host.
Za básnickou prvotinu Strychnin a jiné básně (Paseka, 2005), kterou napsal jako dvacetiletý, mu byla udělena Cena Jiřího Ortena. V roce 2008 mu v nakladatelství Pistorius & Olšanská vyšel román s názvem Chyba o překupníkovi, který si do těla zasadí vzácnou rostlinu, aby ji mohl propašovat kupci. Následovala kniha povídek Zůstaňte s námi, vydaná v roce 2011, a po ní další povídková sbírka Mapa Anny v roce 2014.
Za povídkovou knihu Zůstaňte s námi obdržel cenu Magnesia Litera 2012 v kategorii prózy a v téže kategorii bodoval o čtyři roky později také s knihou Únava materiálu, inspirovanou osudy běženců.
Publikoval i v časopisech Souvislosti, A2 a Host.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 23 of 23 reviews
May 3, 2016
To, akým spôsobom Marek Šindelka myslí a píše svoje prózy ma privádza do rozpakov z toho, kam až môže dosiahnuť všímavosť neznámeho druhého. Zbierka týchto ôsmich poviedok rozuzľuje a rozmotáva zložité splete chvíľ v ľudských vzťahoch do pohodlne uchopiteľných sklíčok, prostredníctvom ktorých sa ich vrstevnatosť, rôznorodosť a komplexnosť akosi motornejšie zlaňuje. Každá z nich ma najprv pevne stisla povšimnutým detailom, pritiahla k sebe skutočnosťou simulovaného deja, no a potom ťahala, ťahala a prevádzala životmi ďalších a ďalších nových dvoch. Na temeno hlavy a chrbát krku mi celé poobedie svietilo spoza holého listnáča slnko. Medzi poviedkami som kvôli teplu v izbe otvárala okno a opakovane si predstavovala ako túto knihu majú v rukách (v podobných chvíľach) ďalší.
January 7, 2026
My ratings for the stories in this collection ranged from 4 to 5 stars, with a predominance of 5 stars.
Some stories were more moving than others, some less understandable. All were united by a brilliant structure and the hypnotic melody that told them. If I had to say what they were about, it would be primarily about human loneliness and the banality of modern societies.
Some stories were more moving than others, some less understandable. All were united by a brilliant structure and the hypnotic melody that told them. If I had to say what they were about, it would be primarily about human loneliness and the banality of modern societies.
January 8, 2020
Nezvyknem používať ten výraz, ale teraz musím, lebo tieto poviedky boli naozaj BRILANTNÉ.
April 10, 2019
2,6
Интересни идеи. За съжаление не усетих вдъхновението на Шинделка. Не ме напусна усещането за неувереност, незрялост и постоянно предвиждах случващото се. Твърде често се използваше похват с изброяване: обстоятелства, обекти, състояния...
Във всеки разказ, без да искам, изграждах психопотрет на "героя". Постоянно някой твърде лесно се раздразваше, особено от жени. И все изкачаше някаква случка с насилие или гнусотийка.
Единственото разведряване дойде от "Полароид". Но можеше да е много по-добре, видя ми се твърде елементарно.
Развил съм непоносимост към неподходящи метафори. Или такива, които по никакъв начин не извикват представи в мен. Възможно е да е от недобър превод, не знам. Пример: "Птиците клокочат в храстите ..." Мисля, че подобни метафори използват млади автори, които ... кой знае какво си представят.
Също така, във всеки разказ, убеден съм, поне веднъж срещнах думата "тумор". Тази думичка цопваше като капка катран измежду текста и омазваше всичко.
Убеден съм, че Шинделка ще създаде нещо много по-добро в бъдеще.
Интересни идеи. За съжаление не усетих вдъхновението на Шинделка. Не ме напусна усещането за неувереност, незрялост и постоянно предвиждах случващото се. Твърде често се използваше похват с изброяване: обстоятелства, обекти, състояния...
Във всеки разказ, без да искам, изграждах психопотрет на "героя". Постоянно някой твърде лесно се раздразваше, особено от жени. И все изкачаше някаква случка с насилие или гнусотийка.
Единственото разведряване дойде от "Полароид". Но можеше да е много по-добре, видя ми се твърде елементарно.
Развил съм непоносимост към неподходящи метафори. Или такива, които по никакъв начин не извикват представи в мен. Възможно е да е от недобър превод, не знам. Пример: "Птиците клокочат в храстите ..." Мисля, че подобни метафори използват млади автори, които ... кой знае какво си представят.
Също така, във всеки разказ, убеден съм, поне веднъж срещнах думата "тумор". Тази думичка цопваше като капка катран измежду текста и омазваше всичко.
Убеден съм, че Шинделка ще създаде нещо много по-добро в бъдеще.
February 1, 2015
Jen málokdy člověk narazí v české literatuře na něco výjimečného. Nevznikají tu nadčasové knihy. Zasahující příběhy a momenty. Zneklidňující vyprávění a popisy. Objevil jsem ty povídky náhodou, jako doporučení v každoroční anketě Lidovek, bez jejichž sobotního vydání si nedovedu představit víkend. A tak jsem tu knihu koupil, začal číst... a nechal se zasáhnout, pohltit, vtáhnout, omámit. Příběhy, které se dějí, přestože chceme, aby se nestávaly; a co víc, dějí se i nám, a pokud se ještě neudály, jednou se zhmotní a stanou. Je to jak čtení v knize vlastních chyb, těch předchozích i těch, co ještě přijdou, které ještě uděláme. Krásné, silné, zneklidňující.
-----
Někdy před rokem, možná dvěma... To už nikdy nedohledáme. Kdo, jak, kdy, odkud... Někde se to pomalu dalo do pohybu, rozpumpovalo jak srdce mloka, spícího pod kamenem. Zakopali jsme se ve svých pozicích, žiletkovým drátem obehnali hranici, s krví podlitýma očima střežíme území, zemi nikoho, mrtvé zaminované pole, na kterém už ani plevel neroste. Na tu dálku tě nevidím. Nevím jak vypadáš. Naše pustina je příliš široká. Láska? Ne. Samota ve dvou. Samota dvakrát. Kam ses mi ztratila? Neztratila, ty naivní blbče, nikdy jsi mě neměl. Nemáš nic, jen mrtvou, průsvitnou kůži, ze které se každou minutu, každou vteřinu svlékám. Ani tu nemáš. Máš jen představy o slupce na mém povrchu. Máš jen sám sebe.
Andrea je typická mladá žena mezi pětadvaceti a pětatřiceti, pohledná, inteligentní, poskládaná ze zbytků svých předchozích vztahů. Jako v nůši v sobě vleče zmrzačené, poškozené a všelijak pokroucené zvyky a vášně svých bývalých milenců, partnerů, přítelů, manželů apod., kteří se rozpadají v prach a zapomění v jakýchsi jiných, jakýchsi nových vztazích. Zajímá ji výtvarné umění, kdysi něco malovala, kdysi žila s malířem. Zajímá ji design, kdysi navrhla sadu hrnečků, nebo lžiček, nebo konví, nebo snad talířků, žila totiž s designérem. Zajímá ji literatura, kdysi psala básně, žila totiž s právníkem, kterého podváděla s básníkem. I s tím pak chvíli žila, jenže se ukázalo, že básník je neschopný infantilní blbeček, tak se začala zajímat o buddhismus, východní nauky, osvícení, cestování časem a prostorem a podobně, jenže to taky nakonec nevyšlo. Pak chvíli nevěděla co se sebou, přičemž se seznámila s jakýmsi režisérem, nebo snad kameramanem, ale mohl to být taky dost dobře fotbalista, ono je to vlastně jedno, znovu začala jíst maso, narostly jí vlasy, dodělala práva, potkala mě. No už to bude skoro čtyři roky, co jsme spolu.
A já? Moc toho není... Typický mladý muž mezi třiceti a... Je mi třicet čtyři let. Pohledný, inteligentní, vyhořelý egomaniak... Mluvící hlava. Říkám slova, platí mi za to, natáčejí mě na kameru, no jo, to jsou věci, to jen tak někdo neumí.
-----
Někdy před rokem, možná dvěma... To už nikdy nedohledáme. Kdo, jak, kdy, odkud... Někde se to pomalu dalo do pohybu, rozpumpovalo jak srdce mloka, spícího pod kamenem. Zakopali jsme se ve svých pozicích, žiletkovým drátem obehnali hranici, s krví podlitýma očima střežíme území, zemi nikoho, mrtvé zaminované pole, na kterém už ani plevel neroste. Na tu dálku tě nevidím. Nevím jak vypadáš. Naše pustina je příliš široká. Láska? Ne. Samota ve dvou. Samota dvakrát. Kam ses mi ztratila? Neztratila, ty naivní blbče, nikdy jsi mě neměl. Nemáš nic, jen mrtvou, průsvitnou kůži, ze které se každou minutu, každou vteřinu svlékám. Ani tu nemáš. Máš jen představy o slupce na mém povrchu. Máš jen sám sebe.
Andrea je typická mladá žena mezi pětadvaceti a pětatřiceti, pohledná, inteligentní, poskládaná ze zbytků svých předchozích vztahů. Jako v nůši v sobě vleče zmrzačené, poškozené a všelijak pokroucené zvyky a vášně svých bývalých milenců, partnerů, přítelů, manželů apod., kteří se rozpadají v prach a zapomění v jakýchsi jiných, jakýchsi nových vztazích. Zajímá ji výtvarné umění, kdysi něco malovala, kdysi žila s malířem. Zajímá ji design, kdysi navrhla sadu hrnečků, nebo lžiček, nebo konví, nebo snad talířků, žila totiž s designérem. Zajímá ji literatura, kdysi psala básně, žila totiž s právníkem, kterého podváděla s básníkem. I s tím pak chvíli žila, jenže se ukázalo, že básník je neschopný infantilní blbeček, tak se začala zajímat o buddhismus, východní nauky, osvícení, cestování časem a prostorem a podobně, jenže to taky nakonec nevyšlo. Pak chvíli nevěděla co se sebou, přičemž se seznámila s jakýmsi režisérem, nebo snad kameramanem, ale mohl to být taky dost dobře fotbalista, ono je to vlastně jedno, znovu začala jíst maso, narostly jí vlasy, dodělala práva, potkala mě. No už to bude skoro čtyři roky, co jsme spolu.
A já? Moc toho není... Typický mladý muž mezi třiceti a... Je mi třicet čtyři let. Pohledný, inteligentní, vyhořelý egomaniak... Mluvící hlava. Říkám slova, platí mi za to, natáčejí mě na kameru, no jo, to jsou věci, to jen tak někdo neumí.
May 10, 2015
V najlepších momentoch (asi v dvoch poviedkach) si hovoríte, áno, to je ono! Asi tej knihe trochu ubližuje tá nevyrovnanosť. Inak ešte skúsim tú Mapu, ale nezdá sa mi, že by výčitky typu "Šindelkovština" boli postavené na pozornom čítaní. A stavať kritiku spisovateľa na rozhovoroch v kaviarňach je trochu divné.
July 27, 2013
Zajímavý soubor povídek. Nad ostatní absolutně vyniká povídka, která dala název celé knize. Za tu bych líbala ruce a plácala po ramenou!
November 24, 2015
Nejvíc mě zaujaly povídky Jaro, Zůstaňte s námi a Polaroid.
Po setkání s Markem ještě víc.
V povídkách se mi líbí druhý, jako by nevyslovený plán. Různé symboly, paralelní lyrika apod.
Po setkání s Markem ještě víc.
V povídkách se mi líbí druhý, jako by nevyslovený plán. Různé symboly, paralelní lyrika apod.
August 2, 2022
"Zostańcie z nami" to tytuł jednego z ośmiu opowiadań zawartych w tej książce. Opowiadań, które wybrzmiewają jak filmowe mikrokadry. Osiem sekwencji żyć. I jak to z krótkimi formami często bywa, są wśród nich takie, które w zależności od wrażliwości czytelnika chwycą za serce bardziej i takie, które nieco mniej, ale jedno jest pewne - nie ma tu ani jednego tekstu słabego, złego czy przeciętnego.
Šindelek nie jest "czułym narratorem". Jest narratorem typu: pogrzebię Ci w duszy, przewróce wnętrzności na drugą stronę, dotknę tam gdzie boli i będę patrzył co zrobisz, ale nie ocenię, wnioski wyciągnij sobie sam. I tak właśnie się dzieje. Mimo tego, że dosłownie nie utożsamimy się z każdym z bohaterów, bo jest to rzecz niemożliwa, to w większości z nich znajdziemy jednak tę czy inną cząstkę siebie. A przynajmniej Ci z nas, którzy coś już w życiu przeszli, którzy na pewnym etapie życia, niczym balzakowska Pani Bovary zadają sobie pytanie: ale to już? To wszystko co mnie w tym życiu czeka? Przecież to nie tak miało być, bo i "(...) owszem, udało się kilka rzeczy bez znaczenia. Tydzień później już ich nie będzie, spłyną w jednolitą masę, rozmażą się w kolorowe bohomazy, które później nazywać będziemy życiem, współczesnością i tym podobnie. Co powstanie, kiedy zmieszają się wszystkie kolory? Szary? Czarny? Żaden? Ile ja bym dał za widzenie tylko dwóch kolorów... Ile bym dał za prostotę. Jakiegolwiek rodzaju" *
Ale nie tylko ten apekt stanowi mocną stonę tekstów Šindelka . Autor, bawiąc się konwencją, przesyła też jeszcze jeden sygnał podprogowy. Sami prowadzimy do tej autodestrukcji. Z jednej strony jako jednostka - zanikającą sztuką komunikacji z bliskimi, ze sobą, ze światem jako takim, z drugiej - jako społeczeństwo, które tak bardzo goni, które tyle potrafi, a jednak zapętla się i wraca do punktu wyjścia. "(...) i dlatego nazywamy nawet najdrobniejsze odcienie wszystkich tych uczuć, wrażeń i emocji. Tworzymy nieskończoną sieć pojęć, opisujemy każde ziarenko kurzu, każdy podmuch wiatru ma swój fachowy termin, mamy wyrazy na dziesiątki i setki wariantów struktury płatka śniegu, wiemy jak działa dowolna organella wewnątrz komórki i każdy jej atom, który rozszczepiamy na coraz drobniejsze cząsteczki, pogłębiamy tę przepaść jak szaleni. I ze wszystkich tych nagromadzonych pojęć budujemy monstrualne teorie, które już dawno nie mają nic wspólnego z życiem. Jesteśmy cywilizacją neurotyczną. Jesteśmy cywilizacją neurotyków. Natrętnie i obsesyjnie pchamy paluchy we wszystko , co jest w naszym zasięgu. (...) Naszym ideałem jest życie w absolutnie wyjaśnionym, zrozumiałym, nieruchomym świecie".**
Osiem opowiadań. Każde inne, a jednak wszystkie przecinają się w punkcie gdzie pojawia się bliżej nieokreślona tęknota za innym życiem czy innym sobą. Za życiem prostym, jasnym i zrozumiałym, za życiem o jakim wszyscy kiedyś marzyliśmy. I nieważne czy jesteś staruszkiem u kresu z pierwszego opowiadania, zagubionym ojcem z drugiego, kochankiem z czwartego, wypalonym małżonkiem/małżonką z piętego, pogubionym artystą z siódmego czy bawiącym się w budowanie na ułudzie nowego alterego bohaterem ósmego opowiadania. Myślę też, że nie bez powodu w tak wielu z tych opowiadań pojawia się wzmianka o salonie gier. W pewnym sensie jest to metafora tego, że w ten czy inny sposób każdy z nas gra i oszukuje, a tym samym nigdy nie wygrywa.
W moim odczuciu doskonała lektura, która stanowi pewien wsteczny, zamknięty cykl życia. Od pierwszego opowiadania, jesieni życia, kiedy nie wiemy już sami kim jesteśmy, przez rozbuchane lato, kiedy doszliśmy już do jakiegoś punktu, ale niekoniecznie jesteśmy spełnieni i miotamy się wśród przeróżnych emocji, szukając swojego prawdziwego "ja", po wiosnę, która z jednej strony nas złości, przytłacza, wprawia w osłupienie i niepewność, ale daje też, jak w ostatnim opowiadaniu nadzieję i nieskończenie wiele wariantów. Tylko od nas zależy, który z nich wybierzemy i czy przez resztę życia nadal będziemy pamiętać o tym, że "nikt na świecie nie może Cię naprawdę obrazić, poza tobą samym. I nikt inny nie uczyni Cię szczęśliwym". ***
* str. 103
** str. 77
*** str. 186
Šindelek nie jest "czułym narratorem". Jest narratorem typu: pogrzebię Ci w duszy, przewróce wnętrzności na drugą stronę, dotknę tam gdzie boli i będę patrzył co zrobisz, ale nie ocenię, wnioski wyciągnij sobie sam. I tak właśnie się dzieje. Mimo tego, że dosłownie nie utożsamimy się z każdym z bohaterów, bo jest to rzecz niemożliwa, to w większości z nich znajdziemy jednak tę czy inną cząstkę siebie. A przynajmniej Ci z nas, którzy coś już w życiu przeszli, którzy na pewnym etapie życia, niczym balzakowska Pani Bovary zadają sobie pytanie: ale to już? To wszystko co mnie w tym życiu czeka? Przecież to nie tak miało być, bo i "(...) owszem, udało się kilka rzeczy bez znaczenia. Tydzień później już ich nie będzie, spłyną w jednolitą masę, rozmażą się w kolorowe bohomazy, które później nazywać będziemy życiem, współczesnością i tym podobnie. Co powstanie, kiedy zmieszają się wszystkie kolory? Szary? Czarny? Żaden? Ile ja bym dał za widzenie tylko dwóch kolorów... Ile bym dał za prostotę. Jakiegolwiek rodzaju" *
Ale nie tylko ten apekt stanowi mocną stonę tekstów Šindelka . Autor, bawiąc się konwencją, przesyła też jeszcze jeden sygnał podprogowy. Sami prowadzimy do tej autodestrukcji. Z jednej strony jako jednostka - zanikającą sztuką komunikacji z bliskimi, ze sobą, ze światem jako takim, z drugiej - jako społeczeństwo, które tak bardzo goni, które tyle potrafi, a jednak zapętla się i wraca do punktu wyjścia. "(...) i dlatego nazywamy nawet najdrobniejsze odcienie wszystkich tych uczuć, wrażeń i emocji. Tworzymy nieskończoną sieć pojęć, opisujemy każde ziarenko kurzu, każdy podmuch wiatru ma swój fachowy termin, mamy wyrazy na dziesiątki i setki wariantów struktury płatka śniegu, wiemy jak działa dowolna organella wewnątrz komórki i każdy jej atom, który rozszczepiamy na coraz drobniejsze cząsteczki, pogłębiamy tę przepaść jak szaleni. I ze wszystkich tych nagromadzonych pojęć budujemy monstrualne teorie, które już dawno nie mają nic wspólnego z życiem. Jesteśmy cywilizacją neurotyczną. Jesteśmy cywilizacją neurotyków. Natrętnie i obsesyjnie pchamy paluchy we wszystko , co jest w naszym zasięgu. (...) Naszym ideałem jest życie w absolutnie wyjaśnionym, zrozumiałym, nieruchomym świecie".**
Osiem opowiadań. Każde inne, a jednak wszystkie przecinają się w punkcie gdzie pojawia się bliżej nieokreślona tęknota za innym życiem czy innym sobą. Za życiem prostym, jasnym i zrozumiałym, za życiem o jakim wszyscy kiedyś marzyliśmy. I nieważne czy jesteś staruszkiem u kresu z pierwszego opowiadania, zagubionym ojcem z drugiego, kochankiem z czwartego, wypalonym małżonkiem/małżonką z piętego, pogubionym artystą z siódmego czy bawiącym się w budowanie na ułudzie nowego alterego bohaterem ósmego opowiadania. Myślę też, że nie bez powodu w tak wielu z tych opowiadań pojawia się wzmianka o salonie gier. W pewnym sensie jest to metafora tego, że w ten czy inny sposób każdy z nas gra i oszukuje, a tym samym nigdy nie wygrywa.
W moim odczuciu doskonała lektura, która stanowi pewien wsteczny, zamknięty cykl życia. Od pierwszego opowiadania, jesieni życia, kiedy nie wiemy już sami kim jesteśmy, przez rozbuchane lato, kiedy doszliśmy już do jakiegoś punktu, ale niekoniecznie jesteśmy spełnieni i miotamy się wśród przeróżnych emocji, szukając swojego prawdziwego "ja", po wiosnę, która z jednej strony nas złości, przytłacza, wprawia w osłupienie i niepewność, ale daje też, jak w ostatnim opowiadaniu nadzieję i nieskończenie wiele wariantów. Tylko od nas zależy, który z nich wybierzemy i czy przez resztę życia nadal będziemy pamiętać o tym, że "nikt na świecie nie może Cię naprawdę obrazić, poza tobą samym. I nikt inny nie uczyni Cię szczęśliwym". ***
* str. 103
** str. 77
*** str. 186
August 27, 2017
Některé povídky jsem četla několikrát, a přesto jsem neodhalila, co přesně jimi chtěl autor říci, z některých mě úplně mrazilo a cítila jsem naprostou beznaděj, některé mě zasáhly více a některé méně, u všech mě však zase a znovu fascinoval autorův styl psaní, který rozhodně není něčím, na co bych narážela nějak často; nahuštěný, poetický, snový, upřímný a bolestný, ačkoliv to spíš budou témata, jimž se věnuje. Po dočtení většiny povídek jsem si musela dát pauzu, abych si srovnala, co jsem to vlastně zase přečetla, ale líbilo se mi to. Sice takovým svým způsobem, ovšem po předchozích zkušenostech se Šindelkovými knihami jsem s tím vlastně počítala. A nebyla jsem zklamaná.
April 18, 2021
Bardzo solidny i ciekawy zbiór. Lubię historie, których bohaterowie mnie aż tak irytują, a tutaj było takich co najmniej trzech.
Inna sprawa, że nieco ... mizoandryczna ta książka :)
Ale kto z nas nie zna wokół siebie takich typów?!
Tym większe brawa dla autora.
Inna sprawa, że nieco ... mizoandryczna ta książka :)
Ale kto z nas nie zna wokół siebie takich typów?!
Tym większe brawa dla autora.
February 5, 2025
Navnaděn "Mapou Anny" jsem se pustil po letech do dalších povídek od Šindelky, které mi bohužel tentokrát nesedly. Píše poeticky, ale obsahově jsme se nesetkali. Poslední povídka, Polaroid, mi přišla nejpovědenější.
August 22, 2018
Fascinující, pro mě osobně velmi inspirující styl psaní, uvězněnost v momentu. V podstatě jde o všední situace popsané úplně nevšedním způsobem.
Je to KNIHA.
Trochu budí beznaděj.
Je to KNIHA.
Trochu budí beznaděj.
April 18, 2021
Such a strange anthology of short novels about Czech life.
August 7, 2015
Objímám tě, jsi horká, cítím to pod dlaní, satén, pohyby páteře, páteř a řemínek podprsenky, tvoří to kříž, držím ten kříž v dlani, tančíme waltz dva tři a já... A já? Moc toho není... Typický mladý muž mezi třiceti a... Pohledný, inteligentní, vyhořelý egomaniak... Mluvící hlava. Říkám slova, platí mi za to, natáčejí mě na kameru, no jo, to jsou věci, to jen tak někdo neumí.
Řekni kulaté slovo.
Kopulace.
Řekni špičaté slovo.
Nit.
Řekni ostré slovo.
Kruh...
Řekni jakékoliv slovo.
Šlouf.
„Říkal jsi něco?“ zeptala se Andrea.
„Ne.“
„Podívej, to je ten...“ směje se Andrea.
„Šlouf.“
***
Máme ty kecy zapotřebí?
„Co pořád děláte?“ pokračuje neúnavně Matěj, protože jeho tyhle hry baví.
„Včera jsme byli na pohřbu Václava Havla.“
„Fakt jo? Jak jste se tam dostali?“
„Na pozvánky. Ale stihli jsme jenom raut, co byl potom...“
***
A já... Já jsem jednoho dne přišel z práce, venku zrovna inverze, smog, brzdová světla, semafory, znáte to, vlhký večer, pomalý večer, všechny odstíny šedé - na nebi i pod ním a doma ticho a prázdno, skříně pootvírané, půlka oblečení pryč, v koupelně nic, jen ve vzduchu zbytek parfému a po jídelním stole se prochází vrána, klove do sklenic a říká: Je konec.
***
„Nejspíš v nějakém dlouholetém vztahu,“ dodala, „všechno v jejím životě jde lehce. Až příliš lehce... Nic jí nechybí. A snad je šťastná... Určitě je šťastná. Vlastně nikdy nepoznala nic jiného než štěstí. A tak, aby to trochu vyvažovala, občas provede nějakou drobnou vzpouru... proti sobě samé. Třeba nosí jenom jednu náušnici.“
„Úplná revoluce,“ usmál se Petr.
„V jejím případě jo,“ usmála se lékárnice. Bradou si pohladila koleno.
Řekni kulaté slovo.
Kopulace.
Řekni špičaté slovo.
Nit.
Řekni ostré slovo.
Kruh...
Řekni jakékoliv slovo.
Šlouf.
„Říkal jsi něco?“ zeptala se Andrea.
„Ne.“
„Podívej, to je ten...“ směje se Andrea.
„Šlouf.“
***
Máme ty kecy zapotřebí?
„Co pořád děláte?“ pokračuje neúnavně Matěj, protože jeho tyhle hry baví.
„Včera jsme byli na pohřbu Václava Havla.“
„Fakt jo? Jak jste se tam dostali?“
„Na pozvánky. Ale stihli jsme jenom raut, co byl potom...“
***
A já... Já jsem jednoho dne přišel z práce, venku zrovna inverze, smog, brzdová světla, semafory, znáte to, vlhký večer, pomalý večer, všechny odstíny šedé - na nebi i pod ním a doma ticho a prázdno, skříně pootvírané, půlka oblečení pryč, v koupelně nic, jen ve vzduchu zbytek parfému a po jídelním stole se prochází vrána, klove do sklenic a říká: Je konec.
***
„Nejspíš v nějakém dlouholetém vztahu,“ dodala, „všechno v jejím životě jde lehce. Až příliš lehce... Nic jí nechybí. A snad je šťastná... Určitě je šťastná. Vlastně nikdy nepoznala nic jiného než štěstí. A tak, aby to trochu vyvažovala, občas provede nějakou drobnou vzpouru... proti sobě samé. Třeba nosí jenom jednu náušnici.“
„Úplná revoluce,“ usmál se Petr.
„V jejím případě jo,“ usmála se lékárnice. Bradou si pohladila koleno.
February 4, 2017
4.6
Polish:
Trudna lektura. Książka bardzo mi się podobała, mimo bardzo zawiłego przekazu, który będzie męczył mnie przez kilka następnych nocy, jednak w momencie kiedy się go zrozumie w głowie wszystko się rozjaśnia i układa w jedną wielką całość, która daje nieziemską satysfakcję. Książka składa się z ośmiu opowiadań, teoretycznie zupełnie od siebie różnych, jednak w praktyce złączonych pewną więzią, którą nie jest do końca oczywista. Nie jestem pewna czy wszystko dobrze zrozumiałam, ale niektóre opowiadania wywarły na mnie ogromne wrażenie. Tak jak to bywa przy takich książkach tyle ile jest czytelników, tyle różnych interpretacji, więc w ich sprawie nie można postawić chyba jednej diagnozy mówiącej, "To jest jedyna słuszna interpretacja. Koniec, kropka.". Marek pisze w sposób niesamowity, dynamiczny, który przyciąga czytelnika i nie pozwala się oderwać. Bohaterowie są niezwykle wykreowani. Tak bardzo zbliżeni w odczuwaniu i sposobie bycia do Nas... Nie są sztucznie piękni i idealni. Mają swoje wady i zalety, posiadają również realne problemy, co dodatkowo pozwala nam się z nimi utożsamić. Nie wiem co więcej mogłabym powiedzieć. To moje pierwsze zetknięcie się z literaturą czeską i muszę przyznać jej interpretacja nie jest najłatwiejsza, ale moim zdaniem naprawdę warto trochę nad nią pomyśleć. ;)
Polish:
Trudna lektura. Książka bardzo mi się podobała, mimo bardzo zawiłego przekazu, który będzie męczył mnie przez kilka następnych nocy, jednak w momencie kiedy się go zrozumie w głowie wszystko się rozjaśnia i układa w jedną wielką całość, która daje nieziemską satysfakcję. Książka składa się z ośmiu opowiadań, teoretycznie zupełnie od siebie różnych, jednak w praktyce złączonych pewną więzią, którą nie jest do końca oczywista. Nie jestem pewna czy wszystko dobrze zrozumiałam, ale niektóre opowiadania wywarły na mnie ogromne wrażenie. Tak jak to bywa przy takich książkach tyle ile jest czytelników, tyle różnych interpretacji, więc w ich sprawie nie można postawić chyba jednej diagnozy mówiącej, "To jest jedyna słuszna interpretacja. Koniec, kropka.". Marek pisze w sposób niesamowity, dynamiczny, który przyciąga czytelnika i nie pozwala się oderwać. Bohaterowie są niezwykle wykreowani. Tak bardzo zbliżeni w odczuwaniu i sposobie bycia do Nas... Nie są sztucznie piękni i idealni. Mają swoje wady i zalety, posiadają również realne problemy, co dodatkowo pozwala nam się z nimi utożsamić. Nie wiem co więcej mogłabym powiedzieć. To moje pierwsze zetknięcie się z literaturą czeską i muszę przyznać jej interpretacja nie jest najłatwiejsza, ale moim zdaniem naprawdę warto trochę nad nią pomyśleć. ;)
July 31, 2014
mimořádně efektní styl - skoro každý obraz jsem si chtěl vypsat a zapamatovat, abych tím jednou mohl ohromit jakéhokoliv posluchače. (Ale není pak celé dílo jen jakousi snahou o to, aby čtenář udělal wow? To je ovšem trochu laciná forma umělecké onanie.)
Nelíbí se mi estetika hnusu, v níž se autor zjevně našel, ale rozhodně je to estetika, což je víc, než se dá říct o většině současné české prózy.
Nelíbí se mi estetika hnusu, v níž se autor zjevně našel, ale rozhodně je to estetika, což je víc, než se dá říct o většině současné české prózy.
August 28, 2015
Šindelka umí tak skvěle pojmenovat a popsat pocity a myšlenky točící se kolem vztahů až mi z toho šel mráz po zádech. Sílu mrazu jsem u povídek pociťoval nerovnorměrně, proto čtyři hvězdičky.
December 1, 2015
chvílema i depresivní
April 23, 2020
3.5/5 or 7/10
Displaying 1 - 23 of 23 reviews