Γιατί δεν έχω σαν το δικό σου, μαμά;

by Άννα Κουρουπού

Όταν τελείωσε αυτή η ανάκατη διαδρομή, σε δρόμους, πεζοδρόμια, καλλιστεία, μπουντρούμια, διασκεδάσεις, γέλια, χαρές, αυτόφωρα, γιαουρτώματα, επεμβάσεις λυτρωτικές, κόκκινα φώτα, έφτασα στο σήμερα. Και για το σήμερα δεν μπορούσα να γράψω πολλά, γιατί βρισκόμουν ήδη στον πάτο.

Όποιος αδαής πιστεύει πως το να είσαι στο πεζοδρόμιο είναι η εύκολη λύση, είναι απλά η εύκολη σκέψη. Για να το πω και πιο χοντρά και ας παρεξηγηθώ, θέλει αρχίδια να κόψεις τα αρχίδια σου. Δεν είναι εγχείριση αμυγδαλών.

"Γεννήθηκα καλοκαίρι. Γράφτηκα στο μητρώο αρρένων, αλλά το Άννα μου πήγαινε καλύτερα. Το διεκδίκησα, το κέρδισα. Δεν σπούδασα σε Ανώτατη Σχολή, δεν πρόλαβα. Διάβασα όμως, Άκουσα. Αφουγκράστηκα. Σε όποιο ναρκοπέδιο κι αν έπεσα, αυτό απασφαλίστηκε απ' την αγάπη της μάνας μου. Ναι, διάλεξα δρόμο. Αλλά βρήκα όμορφα μονοπάτια που τα περπατάω περήφανη, πάντα με ψηλοτάκουνα".

183 pages, Paperback

First published January 1, 2011

About the author

Ιδρυτικό μέλος του Red Umbrella Athens (Θετική Φωνή).
Πρώην γ.γ. και μέλος του ΣΥΔ
Συγγραφέας "Γιατι,δεν εχω σαν το δικό σου μαμά;"
Αρθρογράφος

- Director of Red Umbrella Athens
-Art Dutch pour technigue , resin art and more
- Freelance writer
- Activist for Trans rights

Reviews

[Kostis Nikolaou]

Σε μια κοινωνία που γίνεται -συχνά ακόμη και στα υποτιθέμενα αριστερά της κομμάτια- ολοένα και πιο τρανσφοβική, τερφική και βίαιη απέναντι σε τρανς άτομα και ανθρώπινες υπάρξεις που αμφισβητούν τα απαραβίαστα κατά το σύστημα δίπολα αρρενωπότητας-θηλυκότητας, το εξαιρετικό αυτό βιβλίο της Άννας Κουρουπού αποτελεί μια τεράστια, λαμπερή ακτίνα φωτός μέσα στο σκοτάδι μίσους που καλύπτει καθημερινά τις ζωές της τρανς κοινότητας εν έτει 2026. Η Άννα δεν ωραιοποιεί τίποτα, ούτε προσπαθεί να εντυπωσιάσει ή να συγκινήσει επιτηδευμένα και ίσως αυτό αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της γραφής της. Απλώς καταγράφει σαν εξωτερική παρατηρητήρια και παρουσιάζει με τεράστια συγγραφική δεινότητα τα πιο σημαντικά γεγονότα της ζωής της έτσι όπως ακριβώς έγιναν: τη βία που έζησε, την αδικία που πολέμησε, τη χαρά που πήρε, τις αναμνήσεις που την σημάδεψαν και, φυσικά, τα πρόσωπα που την ακολούθησαν από τα πρώτα της βήματα μέχρι σήμερα. Δημιουργώντας από την πρώτη κιόλας σελίδα ένα rollercoaster συναισθημάτων, σε βουτάει με ειλικρινή, ωμό και άμεσο τρόπο στα βιώματά της, σε ταξιδεύει σε κάθε μέρος της Ελλάδας όπου έζησε και σε οδηγεί ξανά και ξανά στην ίδια σκληρή διαπίστωση: η αδικία, το μίσος, οι αποκλεισμοί, οι απειλές, το ξύλο, τα δάκρυα και το αίμα ήταν οι συνέπειες με τις οποίες το σύστημα την εκδικήθηκε απλώς και μόνο επειδή επέλεξε να ζήσει ως ο αληθινός της εαυτός. Σίγουρα ένα βιβλίο που όταν τελειώνεις δεν πας εύκολα στο επόμενο, γιατί μένει μέσα σου για καιρό, μαζί με αμέτρητα συναισθήματα και σκέψεις για το πόσο απάνθρωπη και τιμωρητική μπορεί να γίνει η ελληνική κοινωνία απέναντι σε όποιο πλάσμα επιλέγει την αυθεντικότητα και την αλήθεια του ακόμα κι όταν κοστίζουν ακριβά. Κυρίως όμως, αφήνει μια λυτρωτική αίσθηση ευγνωμοσύνης για το ότι υπάρχουν άνθρωποι-θρύλοι σαν την Άννα, χάρη στην επανάσταση των οποίων τα δικαιώματα των queer ατόμων είναι σήμερα σε πολύ καλύτερη μοίρα. Και ακόμα και αν το έρεβος συνεχίζει να υπάρχει και οι αγώνες μας δεν έχουν τελειώσει, η Άννα με τη ζωή της φωτίζει τον δρόμο προς τη νίκη.

[Alex B.]

Διαβάζοντας το βιβλίο της Άννας, πέρασα βιωματικά μέσα απο την ολική γκάμα των συναισθημάτων.
Θλίψη μπροστά σε όλες τις αγάπες που καταδικαστηκαν σε μια μόνιμη παύση. Θυμός μπροστά σε όλα τα ανθρωποειδή που τόλμησαν να νομίσουν ότι έχουν δικαιώματα πάνω στην αξιοπρέπεια και την αυτονομία των άλλων.
Αηδία μπροστά στην γνωστή υποκρισία της κοινωνίας που αποπέμπει δημόσια την ηδονή που αναζητάει στα κρυφά. Έκπληξη απέναντι στις τόσες προδοσίες από άτομα που "καταλαβαίνουν", οι οποίες φαντάζομαι πως πονάνε διπλά.
Φόβος μπροστά στην τόση βία— εξωτερική και εσωτερική.
Χαρά μπροστά στην συνειδητοποίηση πως ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να είχε χαθεί μέσα σε τόσες εμπειρίες ειναι ακομα μαζι μας και μας εμπνέει• και στην συνειδητοποίηση πως υπάρχουν γονείς-βράχοι που δεν χρειάζονται εντατικά μαθήματα για να αγαπήσουν τα παιδιά τους.

Το βιβλίο, λοιπόν, θα το περιέγραφα ως μια ολοκληρωμένη εμπειρία. Χρειαζόμαστε πιο πολλές Άννες σε αυτόν τον κόσμο.

[Tasos Apostolatos]

Η ωμότητα είναι ίσως το μεγαλύτερο προτέρημά του βιβλίου. Η Άννα Κουρουπού δεν προσπαθεί να «γλυκάνει» όσα έζησε ούτε να τα παρουσιάσει με λογοτεχνικές υπερβολές. Τα λέει σχεδόν γυμνά, χωρίς φίλτρα. Αυτό κάνει πολλές σελίδες να διαβάζονται με κόμπο στο στομάχι.