Γιατί δεν έχω σαν το δικό σου, μαμά;

by Άννα Κουρουπού

Όταν τελείωσε αυτή η ανάκατη διαδρομή, σε δρόμους, πεζοδρόμια, καλλιστεία, μπουντρούμια, διασκεδάσεις, γέλια, χαρές, αυτόφωρα, γιαουρτώματα, επεμβάσεις λυτρωτικές, κόκκινα φώτα, έφτασα στο σήμερα. Και για το σήμερα δεν μπορούσα να γράψω πολλά, γιατί βρισκόμουν ήδη στον πάτο.

Όποιος αδαής πιστεύει πως το να είσαι στο πεζοδρόμιο είναι η εύκολη λύση, είναι απλά η εύκολη σκέψη. Για να το πω και πιο χοντρά και ας παρεξηγηθώ, θέλει αρχίδια να κόψεις τα αρχίδια σου. Δεν είναι εγχείριση αμυγδαλών.

"Γεννήθηκα καλοκαίρι. Γράφτηκα στο μητρώο αρρένων, αλλά το Άννα μου πήγαινε καλύτερα. Το διεκδίκησα, το κέρδισα. Δεν σπούδασα σε Ανώτατη Σχολή, δεν πρόλαβα. Διάβασα όμως, Άκουσα. Αφουγκράστηκα. Σε όποιο ναρκοπέδιο κι αν έπεσα, αυτό απασφαλίστηκε απ' την αγάπη της μάνας μου. Ναι, διάλεξα δρόμο. Αλλά βρήκα όμορφα μονοπάτια που τα περπατάω περήφανη, πάντα με ψηλοτάκουνα".

183 pages, Paperback

First published January 1, 2011

About the author

Ιδρυτικό μέλος του Red Umbrella Athens (Θετική Φωνή).
Πρώην γ.γ. και μέλος του ΣΥΔ
Συγγραφέας "Γιατι,δεν εχω σαν το δικό σου μαμά;"
Αρθρογράφος

- Director of Red Umbrella Athens
-Art Dutch pour technigue , resin art and more
- Freelance writer
- Activist for Trans rights

Reviews

[Alex B. · Rating 5 out of 5]

Διαβάζοντας το βιβλίο της Άννας, πέρασα βιωματικά μέσα απο την ολική γκάμα των συναισθημάτων.
Θλίψη μπροστά σε όλες τις αγάπες που καταδικαστηκαν σε μια μόνιμη παύση. Θυμός μπροστά σε όλα τα ανθρωποειδή που τόλμησαν να νομίσουν ότι έχουν δικαιώματα πάνω στην αξιοπρέπεια και την αυτονομία των άλλων.
Αηδία μπροστά στην γνωστή υποκρισία της κοινωνίας που αποπέμπει δημόσια την ηδονή που αναζητάει στα κρυφά. Έκπληξη απέναντι στις τόσες προδοσίες από άτομα που "καταλαβαίνουν", οι οποίες φαντάζομαι πως πονάνε διπλά.
Φόβος μπροστά στην τόση βία— εξωτερική και εσωτερική.
Χαρά μπροστά στην συνειδητοποίηση πως ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να είχε χαθεί μέσα σε τόσες εμπειρίες ειναι ακομα μαζι μας και μας εμπνέει• και στην συνειδητοποίηση πως υπάρχουν γονείς-βράχοι που δεν χρειάζονται εντατικά μαθήματα για να αγαπήσουν τα παιδιά τους.

Το βιβλίο, λοιπόν, θα το περιέγραφα ως μια ολοκληρωμένη εμπειρία. Χρειαζόμαστε πιο πολλές Άννες σε αυτόν τον κόσμο.