Μία μαριονέτα που κουβαλάει μια σκοτεινή κατάρα… Η Κοκκινοσκουφίτσα καταδιώκεται από μία ομάδα κακοποιών… Η Ραπουνζέλ είναι αποφασισμένη να πάρει εκδίκηση και θα το κάνει με τον πιο φρικτό τρόπο…
Το νέο βιβλίο του ανερχόμενου συγγραφέα Αντώνη Τουμανίδη έρχεται για να δώσει μία διαφορετική πινελιά στο χώρο της λογοτεχνίας τρόμου. Είκοσι τρία παραμύθια αποκτούν τη μεσαιωνική σκοτεινή υπόσταση που έχασαν με τα χρόνια και μετατρέπονται σε αναγνώσματα ενηλίκων, όπως ήταν κάποτε, και παρουσιάζονται ξανά στο αναγνωστικό κοινό με μία όμως εντελώς διαφορετική και ανανεωμένη προσέγγιση. Τα παραμύθια έχουν συνδεθεί με την παιδική ηλικία, όμως πολλές από τις κλασικές ιστορίες που έχουμε αγαπήσει έχουν σκοτεινές απαρχές και οι αρχικές τους μορφές απευθύνονταν αποκλειστικά σε ενήλικο κοινό. Ο Αντώνης Τουμανίδης μάς ταξιδεύει σε αυτή τη σκοτεινή πλευρά των παραμυθιών, όπου γνωστοί, αγαπημένοι ήρωες συνυπάρχουν σε ένα παράλληλο σύμπαν χωρίς κανόνες, όπου κανείς δεν είναι ασφαλής από το σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής. Ένα ταξίδι που ξεκινά με το Μια φορά και έναν καιρό, αλλά δεν τελειώνει απαραίτητα με το Ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα... Ξεφεύγοντας από τα γνώριμα μονοπάτια, ο μαγικός καθρέφτης του συγγραφέα αντιστρέφει τον κόσμο των παραμυθιών και μας καλεί να τον ακολουθήσουμε σε ένα σύμπαν όπου το όνειρο απέχει μόλις ένα βήμα από τον εφιάλτη...
Ο Αντώνης Τουμανίδης ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Γεννήθηκε στη Σκύδρα Εδέσσης το 1979. Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και αχαιολογία στα Ιωάννινα και Ιστορία της Τέχνης και Τεχνοκριτική στη Γαλλία, όπου και πραγματοποίησε επιπλέον σπουδές στον Κινηματογράφο και στη Θρησκειολογία. Στη Θρησκειολογία ειδικεύτηκε στην ιστορία των Παπών, η οποία μετέπειτα του προσέφερε πολύτιμο υλικό για τις ιστορίες του. Στα πλαίσια της έρευνάς του κατέγραψε, για πρώτη φορά σε πανεπιστημιακή έρευνα, το γενεαλογικό δέντρο και την ιεραρχία των δαιμόνων. Επίσης, είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου του Πανεπιστημίου του Bordeaux στη γαλλική θρησκευτική γλυπτική του 19ου αιώνα και υποψήφιος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών με ειδίκευση στη σύγχρονη ελληνική γλυπτική. Το 2006-2007, δημιούργησε το «The Toymaker's Diary», το πρώτο αμιγώς ελληνικό λογοτεχνικό blog που έχει ως θέμα τον τρόμο. Το «The Toymaker's Diary» τον έκανε γνωστό ως «Παιχνιδοποιό» και το 2008 και 2009 στα Blogger's Choice Awards ψηφίστηκε ως ένα από τα καλύτερα μη αγγλόφωνα blog παγκοσμίως ενώ μέχρι σήμερα έχει λάβει πλήθος διακρίσεων. Tο 2009, συνεργάστηκε με τη σκηνοθέτιδα Λουκία Ρικάκη παραχωρώντας μια ιστορία του για την ταινία της «You... my mirror», στην οποία υπήρξε και αφηγητής. Από τότε, άρχισε την επαγγελματική του ενασχόληση με το σενάριο υποβάλλοντας προτάσεις σε κινηματογραφικές εταιρείες του εξωτερικού και μετατρέποντας κάποιες από τις ιστορίες του σε σενάρια. Το 2010, κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο με τον τίτλο «Trapped». Το 2012-2014, ασχολήθηκε και πειραματίστηκε με τη λογοτεχνία flash fiction δημοσιεύοντας μια σειρά ιστοριών στο blog του. Την Άνοιξη του 2015, δίδαξε δημιουργική γραφή στο Ρομάντσο απευθυνόμενος σε ευρύ κοινό, με βασικό αντικείμενο το μυθιστόρημα και το διήγημα. Μέχρι σήμερα, ο Αντώνης Τουμανίδης έχει γράψει πάνω από 300 ιστορίες τρόμου και συνεχίζει!
Εκτός από το σαγηνευτικό εξώφυλλο και την ιδέα της συγκεκριμένης συλλογής, αυτό που με συνάρπασε αρχικά ήταν ο τίτλος... Οι "εφιάλτες" και τα "παραμύθια" είναι ένα σχήμα οξύμωρο, που ταυτόχρονα όμως βγάζει νόημα... Είναι και τα δύο φαντασιακές καταστάσεις, τα έχουμε συνδέσει με τη νύχτα, θέλουμε να "ζήσουμε ένα παραμύθι" αλλά σε καμία περίπτωση δε θέλουμε να "ζωντανέψει ένας εφιάλτης"... Ο συγγραφέας καταφέρνει κάτι μαγικό... Έχοντας μελετήσει και αφουγκραστεί τον πυρήνα των παραμυθιών στην αρχική μορφή τους (γιατί δεν είναι μυστικό πως οι αγαπημένες μας bedtime stories στο πρωτότυπο τους δεν αποτελούσαν παιδαγωγικά την καλύτερη λύση για νανούρισμα) απομονώνει το σκοτάδι τους και δεξιοτεχνικά μετουσιώνει το παραμύθι σε εφιάλτη... Στις ιστορίες που διατηρούν το ατμοσφαιρικό, παρελθοντικό τους πλαίσιο, η αφήγηση έχει τη δύναμη να το αποδώσει σωστά, μεταφέροντας τον αναγνώστη στον χρόνο και τον χώρο. Η μεταγραφή όμως των ιστοριών σε σύγχρονα δεδομένα προκαλεί ανησυχία και "ξεβόλεμα". Τι δουλειά έχουν πολύ υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα μέσα σε ένα παραμύθι; Γιατί ο ρόλος του "κακού" δεν είναι πια ευδιάκριτος και το κυριότερο, γιατί δεν μπορούμε να πούμε το λυτρωτικό "Ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα";
Υπάρχουν στιγμές που ένας αναγνώστης νιώθει αληθινή ευλογία που είναι αναγνώστης κι έχει την ευκαιρία να διαβάσει συγκεκριμένα βιβλία στη ζωή του. Βιβλία που θα ξεχωρίσει,θα λατρέψει,θα τα βάλει στην καρδιά του,θα τα θυμάται για καιρό μετά με ιδιαίτερα συναισθήματα. Μία τέτοια αναγνωστική εμπειρία βίωσα κι εγώ σήμερα,διαβάζοντας -σερί και χωρίς ανάσα!- το ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ βιβλίο του Αντώνη Τουμανίδη,"Εφιάλτες και παραμύθια". Και πραγματικά τα λόγια μου φαίνονται πολύ φτωχά για να περιγράψω το πόσο με ενθουσίασε αυτό το βιβλίο!
Το πρώτο πράγμα που με ιντρίγκαρε ήταν το ίδιο το θέμα του. Παραμύθια που όλοι ακούσαμε και διαβάσαμε ως παιδιά,που τα αγαπήσαμε και μας σημάδεψαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο,που εξακολουθούμε να αγαπάμε,δοσμένα με μια...ενήλικη ματιά και βασισμένα στην πρωτόλεια μορφή τους. Μου φάνηκε άκρως ενδιαφέρον και το έβαλα αμέσως στη λίστα μου. Μετά άρχισαν να έρχονται οι κριτικές φίλων αναγνωστών. Ενθουσιώδεις,η μία περισσότερο από την άλλη. Που μιλούσαν για ένα ξεχωριστό βιβλίο. Η ίντριγκα και η ανυπομονησία μου μεγάλωνε. Μέχρι που έφτασε επιτέλους η στιγμή που το κράτησα στα χέρια μου. Είχα σκοπό να διαβάσω μερικά απόψε και να το συνεχίσω στην επόμενη ευκαιρία. Εξάλλου σκέφτηκα πως,μιας και μιλάμε για μικρές ιστορίες,δεν θα αγωνιούσα τόσο για το τι θα γίνει παρακάτω,όπως μου συμβαίνει με μια ενιαία πλοκή. ΑΜ ΔΕ! Το βιβλίο δεν με άφησε να το αφήσω! Με τράβηξε στα μαγεμένα του δίχτυα,που με τόση φροντίδα και αγάπη έπλεξε ο υπερταλαντούχος Αντώνης Τουμανίδης! Με κάλυψε ολόκληρη η κατακόκκινη αιμάτινη νεραϊδόσκονή του,με παρέσυραν σαν Σειρήνες οι ιστορίες του,καθεμία μια καινούρια αποκάλυψη,καθεμία πιο εθιστική από την προηγούμενη.. Κι έτσι,χωρίς καν να το καταλάβω,βρέθηκα να διαβάσω την τελευταία σελίδα!
Εκτός από το ιδιαίτερο θέμα του,εκτός του ότι οι "Εφιάλτες και παραμύθια" μας δίνουν τη δυνατότητα να δούμε τα αγαπημένα μας παραμύθια από μια άλλη,διαφορετική σκοπιά και να τα διαβάσουμε στη μορφή που πρωτογράφτηκαν,θεωρώ πως αυτό που κάνει το συγκεκριμένο βιβλίο να ξεχωρίζει είναι και η φροντίδα του συγγραφέα για το καθένα από αυτά ξεχωριστά. Διαβάζοντας το βιογραφικό του Τουμανίδη,τις ίδιες τις ιστορίες αλλά και τα προλογικά/επιλογικά σημειώματά του,καταλαβαίνεις την έρευνα που έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος - προσεκτική,σε βάθος,με επιμέλεια και φροντίδα και πόση δουλειά και πόσος χρόνος χρειάστηκε μέχρι το τελικό αποτέλεσμα. Όποιος πιστέψει πως είναι εύκολο κάτι τέτοιο,πως απλά έγραψε τρομακτικές ιστοριούλες από το μυαλό του,διανθισμένες με τρόμο,βία και αίμα,έχει κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος. Το βιβλίο αυτό πραγματικά θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω άνετα κόσμημα για τον χώρο της λογοτεχνίας του Φανταστικού και ιδανικό ανάγνωσμα ακόμα και για έναν ιστορικό/λάτρη που ασχολείται με τη μεσαιωνική ιστορία,τους μύθους και τους θρύλους της. Οπωσδήποτε κάτι καινούριο θα ανακαλύψει μέσα στις σελίδες του,που έως τώρα αγνοούσε!
Αγαπημένες ιστορίες για εμένα προσωπικά εκείνες της Μαλέφισεντ,της Σταχτοπούτας,του λατρεμένου μου Εμπενίζερ Σκρουτζ και του θρυλικού Πινόκιο,του αγαπημένου 'παιδιού' του Αντώνη Τουμανίδη,που θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε και στη μεγάλη οθόνη! :)
Αντώνη,σ' ευχαριστώ για το παραμυθένιο ταξίδι! Εύχομαι να διαβάσω πολλές ακόμα ιστορίες από τη ξεχωριστή και την ταλαντούχα πένα σου. Είμαι σίγουρη πως αυτή δεν είναι παρά η αρχή ενός μαγευτικού ταξιδιού,στο οποίο ανυπομονούμε να σε συνοδέψουμε ως αναγνώστες. Συστήνεται ανεπιφύλακτα σε ΟΛΟΥΣ!
Ο βασιλιάς του τρόμου στο ελληνικό φανταστικό έχει ονοματεπώνυμο: Αντώνης Τουμανίδης!
Συλλογή διεστραμμένων εκδοχών από αγαπημένα παιδικά παραμύθια, κάθε ιστορία και μια σκιά γεμάτη καθαρό τρόμο. Αγαπημένα ανάμεσα σε δυνατά διηγήματα, τα "Σκρούτζ", "Οι δύο Φύλακες" και φυσικά το "Πινόκιο" το οποίο θα μεταφερθεί και στον κινηματογράφο. Αντώνη συγχαρητήρια από καρδιάς. Θα είμαστε εκεί!
Ένιωσα πως διάβαζα τη Σέκτα, αλλά σε παραμύθι. Η γραφή είναι λιτή και απλή, σε τέτοιο βαθμό που μοιάζει περιληπτική/τηλεγραφική, χωρίς σκιαγράφηση χαρακτήρων ή κάτι βαθύτερο. Ξεχώρισα την ιστορία του Πινόκιο και τα Τρία Γουρουνάκια. Τα υπόλοιπα λίγο πολύ κινούνται στο ίδιο μοτίβο. Ίσως ως σενάρια να είναι καλύτερα -έτσι κι αλλιώς προς τα εκεί στρέφεται ο συγγραφέας- ως διηγήματα δεν μπορώ να πω πως τα απόλαυσα. Μάλλον δεν είναι του στυλ μου
Κάποια παιδιά έχουν αγάπη για το φανταστικό, κάποια όχι. Κάποιοι ενήλικες κουβαλάνε αυτή την αγάπη μαζί τους για πάντα. Και κάτι ξυπνάει μέσα τους όταν ακούνε το Μια φορά κι έναν καιρό... Για αυτούς τους ενήλικες γράφηκε αυτό το βιβλίο... Αν ανήκετε κι εσείς σε αυτήν την κατηγορία, όπως εγώ, να το διαβάσετε οπωσδήποτε...
Ο άνθρωπος είναι ένα παράξενο ον. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του λειτουργεί με την φαντασία και το συναίσθημα. Ονειρεύεται. Ζει σε φανταστικούς κόσμους. Έχει ελπίδα. Όσο περνούν τα χρόνια, η διαδικασία που έχει αρχίσει από τα πρώτα σχολικά χρόνια, έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τον νου. Όσο μεγαλώνουμε , γινόμαστε το αντίθετο από όλα όσα φανταζομασταν. Τα παραμύθια δεν μας εξαπτουν πια τη φαντασία. Τα όνειρά μας καίγονται στον βωμό της ενηλικιωσης. Η σιγουριά μας πως θα αλλάξουμε τον κόσμο είναι απλά μια ουτοπία. Αντί να τον αλλάξουμε, τελικά γινόμαστε άλλο ένα γραναζι αυτού του συστήματος. Δεν πιστεύουμε πια στα παραμύθια που κάποτε ζούσαμε μέσα τους. Γινόμαστε τύποι της καθημερινότητας, βάζοντας στόχους και καθημερινά παλεύουμε να τους πετύχουμε για να βάλουμε ύστερα τους επόμενους. Και εκείνο το παιδάκι που ήμασταν κάποτε, αφήνει τελικά την τελευταία του πνοή, ξεχασμένο και αβοηθητο. Είναι όμως και κάποιοι άνθρωποι που κάνουν λίγο πιο ομορφη αυτή την καθημερινότητα. Άνθρωποι που δεν σταμάτησαν ποτέ να είναι παιδιά και να ονειρεύονται. Άλλοι τους λένε ονειροπολους, ρομαντικους και τυχοδιωκτες. Άλλοι τρελούς.
Ένας από αυτούς είναι ο Αντώνης Τουμανίδης. Αυτός ο άνθρωπος, έκανε κάτι τολμηρό. Πήρε τα κλασικά παραμύθια, που μέσα στον χρόνο άλλαξαν από την πρώτη τους μορφή και ωραιοποιήθηκαν και τα ξαναφερε στην αρχική τους μορφή. Τα παραμύθια, σαν παιδιά του 20ου αιώνα, τα είχαμε συνηθίσει όμορφα, γλυκά, ασφαλή και οικογενειακά, σαν τις ταινίες της Ντισνει. Όταν όμως δημιουργήθηκαν, δεν ήταν όλα τόσο μαγικά και αναιμακτα. Ο Αντώνης έκανε αυτό που έπρεπε. Έδωσε σε αυτά τα χιλιοειπωμενα παραμύθια, την διάσταση που είχε χαθεί. Τρόμος, δυστοπία και σιγ��υριά, πως κάνεις δεν έζησε καλά και εμείς καλύτερα. Όσο διάβαζα τις ιστορίες, τη μία μετά την άλλη, επέστρεψα στα παιδικά μου χρόνια και στη γιαγιά μου, που ήταν η καλύτερη Story Teller. Αντώνη σε ευχαριστώ για το πολύ όμορφο ταξίδι που μου χάρισες. Ανυπομονώ να διαβάσω και άλλες εκδοχές παραμυθιών από εσένα.
Από τις εκδόσεις Anubis κυκλοφόρησε το 2ο βιβλίο της σειράς του Αντώνη Τουμανίδη, στο βιογραφικό του οποίου διαβάζουμε, ότι εκτός από συγγραφέας παραμυθιών τρόμου είναι και βραβευμένος σεναριογράφος, παραγωγός κ μέλος του σωματείου σεναριογράφων αμερικής και ευρωπαϊκής ακαδημίας κινηματογράφου.
Το βιβλίο περιέχει γνωστά παραμύθια όπως handsell και gretel , ωραία κοιμωμένη, σταχτοπούτα, πεντάμορφη κ το τέρας και πολλά άλλα με τη μορφή που πρωτογράφτηκαν από τους Γκριμ,Άντερσεν κλπ. πειραγμένα ελάχιστα από τον συγγραφέα για να γίνουν περισσότερο φρικιαστικά...
Όπως διαπιστώνουμε κ στην αρχική τους μορφή ήταν αρκετά τρομακτικά, μακριά από το χαρούμενο τέλος που έχουν σήμερα, μιας και τότε τελείωναν με φρικτούς θανάτους ή δεν τελείωναν ποτέ... Τα παραμύθια τότε δεν γράφονταν για παιδιά αλλά για όλους.Η αμορφωσιά κ η φτώχεια που υπήρχε κατά το μεσαίωνα κ μέχρι το 1850 με τους πολέμους κ τις αψιμαχίες στην ευρώπη τους έδωσε αυτή την τρομακτική εικόνα μιας και αυτο που ήθελε να διδάξει το παραμύθι ήταν ο φόβος κ οι παραμυθάδες που τα διηγούνταν ήθελαν να εντυπωσιάσουν το κοινό τους.
Μαχαιρώματα παιδιών, ακρωτηριασμοί , κανιβαλισμοί και άλλα τέτοια χαρούμενα επικρατούν σχεδόν σε όλες τις ιστορίες. Ο συγγραφέας μεταφέροντας τον αλαντίν στο σήμερα σαν επιτυχημένο επιχειρηματία τον βάζει να συνομιλεί και να πίνει ουίσκι με το τζίνι χρησιμοποιώντας τα εμβόλιμα κομμάτια για να συνδέσει τη διήγηση των παραμυθιών καταλήγοντας το τέλος στην ιστορία του τζεπέτο-πινόκιο, στην πιο φρικιαστική αλλά και χωρίς τέλος μάλλον εκδοχή της...
Ο συγγραφέας ακολουθώντας έντεχνα την απλή γλώσσα των παραμυθιών, μαζί με τα ιστορικά στοιχεία που παραθέτει σε χωριστό τμήμα, φτιάχνει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο που σίγουρα δεν είναι για μικρά παιδιά 😉
Ως αναγνώστρια διαβάζω όλα τα λογοτεχνικά είδη, έχω ωστόσο τις προτιμήσεις μου. Η λογοτεχνία του τρόμου δεν αποτελεί την πρώτη αναγνωστική μου επιλογή, όχι γιατί δεν μου αρέσει αλλά γιατί φοβάμαι. Για παράδειγμα σταμάτησα να βλέπω τη σειρά Supernatural, αν και μου άρεσε πολύ, γιατί φοβόμουν να τη παρακολουθήσω. Φοβάμαι σε σημείο που πραγματικά δεν κοιμάμαι τα βράδια. Δεν μπόρεσα όμως να αντισταθώ και βούτηξα στον βάλτο με τους Εφιάλτες και τα Παραμύθια! Ακόμα και τώρα δε ξέρω εάν έπραξα σωστά ή όχι. Δύο άυπνες νύχτες μου κόστισε η ανάγνωση του βιβλίου «Εφιάλτες και Παραμύθια» -το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Compupress/Raven - και ακόμα και τώρα όποτε περπατάω στον δρόμο νιώθω τον Πινόκιο να με παρακολουθεί.
Ο συγγραφέας Αντώνης Τουμανίδης εμπνέεται από τα κλασσικά παραμύθια και χρησιμοποιώντας την αυθεντική τους μορφή τα αποδομεί και τα χτίζει από την αρχή. Η δουλειά που κάνει είναι εξαιρετική και κατά τη γνώμη μου πρόκειται για ένα βιβλίο που απευθύνεται σε όλους, ακόμα και σε εκείνους που ίσως δεν είναι λάτρεις της λογοτεχνίας του τρόμου. Ακόμη περισσότερο απευθύνεται στους αναγνώστες που θέλουν να ανακαλύψουν αξιόλογες πένες. Ο συγγραφέας γράφει κινηματογραφικά και οι ιστορίες ρέουν γρήγορα, πιάνοντας απόλυτα τον παλμό που χρειάζεται η διηγηματογραφία. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον ο τρόπος που ο κύριος Τουμανίδης δημιουργεί τους χάρτες του και τοποθετεί χωροχρονικά τις ιστορίες και τους ήρωες του.
Προσωπικά μπήκα από την αρχή στα βαθιά καθώς ο συγγραφέας εμπνέεται από την επικρατούσα κουλτούρα του βιασμού –η οποία στην εποχή που γράφτηκαν τα αυθεντικά παραμύθια ήταν ακόμα πιο έντονη απ’ ότι στις μέρες μας- και τη χρησιμοποιεί αρκετά, ιδιαιτέρως στις πρώτες του ιστορίες. Ταυτόχρονα, κάνει χρήση της δυναμικής των λέξεων, με τρόπο λιτό θα έλεγα, όχι για να σοκάρει αλλά για να φέρει ρίγη τρόμου στη ραχοκοκαλιά του αναγνώστη. Η μόνη μου ένσταση έχει να κάνει με την ιστορία της Αλίκης, η οποία κράτησε περισσότερο απ’ όσο επιθυμούσα, αν και ίσως η αιτία γι’ αυτό να είναι το ότι εγώ προσωπικά ποτέ δεν αγάπησα την Αλίκη ιδιαίτερα. Κορυφαία λογοτεχνική στιγμή του συγγραφέα –και δική μου αγαπημένη μέσα στο βιβλίο- είναι η ιστορία του Πινόκιο, στην οποία παραδίδει συγγραφικά μαθήματα και ένα εξαιρετικό δείγμα αστυνομικής λογοτεχνίας. Θα είχε ενδιαφέρον να τον δούμε και σε κάτι τέτοιο.
Δεν μπορώ να μη θαυμάσω την έρευνα και τη δουλειά που έκανε ο κύριος Τουμανίδης, ώστε να μπορέσει να μεταφέρει στον αναγνώστη το πνεύμα των αυθεντικών παραμυθιών την ίδια στιγμή που δημιουργεί κάτι ολοκληρωτικά δικό του. Έξτρα συν το υπέροχο εξώφυλλο του βιβλίου.
Αναζητήστε τη γραφή του Αντώνη Τουμανίδη είτε στα βιβλία του είτε στο site http://toymaker.gr Διαβάστε τις ιστορίες που έχει γράψει και δώστε ιδιαίτερη προσοχή στην ιστορία «Όμορφο νεκρό σώμα», αξίζει τον κόπο.
Τρομακτικό και καθηλωτικό!Σε ωθεί μέσα στα μύχια και πιο αρχέγονα στερεότυπα της μυθοπλασίας κάνοντας μία διαδρομή από το παρελθόν στο παρόν και πάλι πίσω...Το πιο τρομακτικό απ' όλα είναι πώς τα παραμύθια των παλιών κατάντησαν η τωρινή μας πραγματικότητα...Αυτός είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης...κ είναι αληθινός...
Μπορείς άραγε να ζήσεις έναν μεγάλο εφιάλτη ή και περισσότερους μέσα από ένα παραμύθι; Στο βιβλίο "Εφιάλτες και Παραμύθια" του Αντώνη Τουμανίδη σίγουρα μπορείς. Ένα βιβλίο για μεγάλα παιδιά. Τελικά... έζησαν αυτοί καλά;
Ωραίο σαν ιδέα, η μεταφορά δηλαδή των πιο γνωστών παραμυθιών στην σκοτεινή τους εκδοχή, που απευθύνεται σε ενήλικες. Αιμομιξίες, παιδική κακοποίηση, κ όλα αυτά. Από κει και πέρα, θα ήθελα σε κάθε παραμύθι να δίνεται ισάξιος χώρος κ ανάπτυξη της ιστορίας. Κάποια ειναι ψεκάστε σκουπίστε, δεν γίνεται κάποια ιδιαίτερη ανάλυση χαρακτήρων κ περιστάσεων. Από μένα είναι 3,5
Μια φορά κι έναν καιρό.... Θυμάστε τα παραμύθια που μας διάβαζαν όταν είμασταν μικροί; Την Κοκκινοσκουφίτσα, την Ωραία κοιμωμένη, τη Χιονάτη, τον Πινόκιο και άλλα πολλά; Ωραία παραμύθια ε; Και με ωραίο τέλος. Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα! Και που το ξέρουμε εμείς? 23 παραμύθια έτσι όπως δεν τα έχετε φανταστεί. Οι αγαπημένοι μας ήρωες των παραμυθιών έτσι όπως δεν τους έχετε ξαναδεί ποτέ. Μην τα διαβάσετε μαζί με τα παιδιά σας. Όχι. Δεν είναι για μικρά παιδιά. Είναι μόνο για μεγάλους, γιατί και οι μεγάλοι θέλουν τα παραμύθια τους. Και να σας πω και κάτι; Μου αρέσουν πιο πολύ αυτά τα παραμύθια από τα γνωστά των παιδικών μας χρόνων. 23 σκοτεινές ιστορίες με τους γνωστούς ήρωες σε ίδιους ρόλους αλλά διαφορετικές περιπέτειες. Ενθουσιάστηκα πραγματικά. Η μία ιστορία καλύτερη από την άλλη, που σου δείχνουν ότι ο κόσμος μας δεν είναι παραμυθένιος.
Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι η πρώτη μου επαφή με Έλληνα συγγραφέα μυθιστορημάτων στο χώρο του φανταστικού αλλά γενικά δεν μπορώ να πω ότι έχω εντυπωσιαστεί ιδιαίτερα. Οι ιστορίες, όπως λέει και ο τίτλος, είναι μια μίξη κλασικών παραμυθιών αλλά στην πιο horror εκδοχή τους και με τους πρωταγωνιστές να αντιμετωπίζουν τους δικούς τους εφιάλτες. Το αποτέλεσμα όμως δεν είναι τόσο καλό όσο δείχνει, μιας και ο συγγραφέας πολλές φορές «βιάζεται» στο τελείωμα τους, αφήνοντας σε πολλές φορές αδιάφορο. Όπως επίσης πολλές ��ορές καταντάει να επαναλαμβάνει ίδιες καταστάσεις (και πιο ειδικά στο πρώτο μέρος με την κακοποίηση των γυναικών ή στο τρίτο μέρος με την Αλίκη) σε σημείο να κουράζει.
Συνολικά είναι μια μέτρια συλλογή αλλά από τις λίγες ιστορίες που μου άρεσαν μπορώ να πω ότι ξεχώρισα περισσότερο την ιστορία της Μαλέφισεντ και την ιστορία του δολοφόνου Πινόκιο.
Πρώτη γνωριμία με τον συγγραφέα σε ένα βιβλίο που μου είχε κάνει εντύπωση το πολύ όμορφο και ατμοσφαιρικό εξώφυλλό του και ήθελα πολύ να διαβάσω. Και δικαίως αφού το διάβασα με κομμένη την ανάσα! Η Κοκκινοσκουφίτσα,η Χιονάτη,η Πεντάμορφη,η Σταχτοπούτα,ο Πινόκιο,η Ραπουνζέλ και άλλα γνωστά ,αγαπημένα μας και κλασσικά παραμύθια παρελαύνουν μπροστά στα μάτια μας αλλά με πιο τρομακτικό και σκοτεινό ύφος. Το γνωστό "αυτοί ζήσαν καλά και εμείς καλύτερα", ξεχάστε το,δεν υπάρχει!!!! Εδώ με ένα μαγικό τρόπο,τα θύματα γίνονται θύτες!!! Κατάρες, προλήψεις και προκαταλήψεις, μυθικά πλάσματα του Δάσους, μάγισσες, φαντάσματα και άλλα τρομερά πλάσματα, παίρνουν σάρκα και οστά, ξεπηδούν από τα παραμύθια μας και προκαλούν τρόμο. Και ναι, επειδή δεν είναι το είδος που προτιμώ, εννοείται ότι σε αρκετά σημεία τρόμαξα και σταματούσα το διάβασμα. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Θα σας πρότεινα να μην το ξεκινήσετε βράδυ... 23 σκοτεινά και τρομακτικά παραμύθια για μεγάλους, γιατί και οι μεγάλοι έχουν ανάγκη το παραμύθι τους,που σίγουρα δεν έχουν καλό τέλος. Με ήρωες όπως δεν τους έχετε ξαναδεί! Γιατί και ο κόσμος μας δεν είναι ούτε αγγελικά πλασμένος, ούτε παραμυθένιος. Μου άρεσε πολύ και σίγουρα σας το προτείνω 🖤 Οι λάτρεις του είδους θα ενθουσιαστούν!!!
Η σκληρή και διαστροφική πλευρά των παραμυθιών μου άρεσε πολύ. Ήταν άλλωστε και ο λόγος που πήρα το συγκεκριμένο βιβλίο. Όμως παρατήρησα ότι κάποια μοτίβα τρόμου επαναλαμβάνονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και γίνονται αναμενόμενα, με αποτέλεσμα να μειώνεται η ένταση των συναισθημάτων που προκαλούνται στον αναγνώστη. Σε ορισμένα σημεία, επίσης, με δυσκόλευε κάπως η χρονική σειρά της αφήγησης. Κάποιες από τις ιστορίες μου άρεσαν πολύ, άλλες λιγότερο. Μερικές τις βρήκα ιδιαίτερα σύντομες, σχεδόν περιληπτικές, και θα προτιμούσα να είχαν αναπτυχθεί σε μεγαλύτερη έκταση κειμένου. Σε γενικές γραμμές, η ικανοποίηση που πήρα από το βιβλίο αυτό ήταν χαμηλότερη από τις αρχικές μου προσδοκίες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζω την ιδιαιτερότητα και το ταλέντο του συγγραφέα. Περιμένω με αγωνία τη μεταφορά του Πινόκιο στον κινηματογράφο και είμαι σίγουρη ότι θα έχει μεγάλη επιτυχία!
Ένα φανταστικό και σκοτεινό βιβλίο εμένα με κέρδισε απο το πρωτο παραμυθι. Είναι ένα πολυ διαφορετικό και ομορφο βιβλίο το συστήνω σε όλους ανεπιφύλακτα!
Τελειώνοντας το βιβλίο του συγγραφέα Αντώνη Τουμανίδη Εφιάλτες και Παραμύθια νιώθω έντονη αναστάτωση.Γνωρίζω ότι τα "παραμύθια" στην πραγματικότητα δεν έχουν καλό τέλος αφού είχαν γραφτεί για ενήλικες αλλά δεν τα φανταζόμουν τόσο σκοτεινά. Το κάθε παραμύθι έρχεται να ανατρέψει όσα γνωρίζαμε για τα παραμύθια που μας διηγούνταν οι γιαγιάδες και οι γονείς μας τα βράδια για καληνύχτα. Η άλλη τους διάσταση έρχεται να αντιστρέψει τους ρόλους και αυτούς που γνωρίζαμε ως θύματα έγιναν θύτες! Η κάθε ιστορία κρύβει δεισιδαιμονίες,κατάρες,μυθικά πλάσματα του σκότους,άγρια ζώα,φαντάσματα,δαίμονες, μάγισσες και άλλα πλάσματα που όλοι λίγο ή πολύ φοβόμαστε!Αν και μου προκαλούσαν τρόμο κάποια σημεία του βιβλίου,δεν σταματούσα το διάβασμα μέχρι να μάθω την κατάληξη. Σε παρασέρνει στην ιστορία και παρόλο που γνωρίζεις ότι το τέλος θα είναι τραγικό,συνεχίζεις με αμείωτο ενδιαφέρον. Έχουμε μάθει πλέον ότι δεν υπάρχει καλό τέλος στις ιστορίες. Η ζωή μας το έχει διδάξει αμέτρητες φορές αλλά ας αφήσουμε τα παιδιά ακόμα στη πλάνη τους.Οι ενήλικες όμως πρέπει να ανοίξουν τα μάτια,να ξεχάσουν όσα γνώριζαν και να μάθουν τις ιστορίες όπως πραγματικά είναι κι όχι όπως τροποποιήθηκαν για τα αυτιά των παιδιών. Εγώ το διάβασα σε 2 βράδια και φυσικά αγρίεψα.Αν έχετε σύζυγο που συνηθίζει να κάνει πλάκες να το αποφύγετε. Εγώ κόντεψα να πάθω έμφραγμα όταν ξαφνικά άνοιξε η πόρτα του μπάνιου και δεν ήταν κανείς από πίσω!!!!(Ο σύζυγος πρόλαβε να κρυφτεί και το έπαιζε αδιάφορος).Για τους λάτρεις του είδους σίγουρα θα σας μαγέψει!!
Το έχω ξαναπεί. Δεν είναι ακριβώς το είδος που διαβάζω, οπότε δεν είναι και δίκαιο να βάλω αστέρια επηρεάζοντας έτσι την γενική βαθμολογία του βιβλίου. Ένα 3,5 θα έβαζα.
Θα πω ότι μερικά από τα παραμύθια που συμπεριλαμβάνονται, μου άρεσαν αρκετά. Τόσο ώστε να μπορώ να πω με σιγουριά πως αυτό το βιβλίο μ' αρέσει περισσότερο από την αληθινή ιστορία του Πινόκιο που μου θύμισε πολύ τον Chucky.
Αγαπημένα μου από παιδί, η Χριστουγεννιάτικη ιστορία αλλά και το Κοριτσάκι με τα σπίρτα παίρνουν άλλη διάσταση εδώ. Και είναι κι αυτά που ξεχώρισα. Διαφορετικά... παραμένουν όμως θλιμμένα. Κι αυτό μου άρεσε πολύ.
Ακολουθούν οι Δυο φύλακες. Και τέλος Ο αυλητής, Η Βασίλισσα του Χιονιού, Τα έξι κοράκια κι ο Χάνσελ με την Γκρέτελ...
Αυτό που με κούρασε αρκετά και δεν μου πολυάρεσε ήταν η Αλίκη. Αλλά δεν μου πολυάρεσε ούτε και σαν παραμύθι όταν ήμουν μικρή :))))
"Κάποια παιδιά έχουν αγάπη για το φανταστικό, κάποια όχι. Κάποιοι ενήλικες κουβαλάνε αυτή την αγάπη μαζί τους για πάντα. Και κάτι ξυπνάει μέσα τους όταν ακούνε το Μια φορά και έναν καιρό... Γιαυτούς τους ενήλικες γράφτηκε αυτό το βιβλίο" Μια τόσο διαφορετική ματιά στα παραμύθια με τα οποία μεγαλώσαμε. Άλλες φορές σκληρή, άλλες πιο ρεαλιστική. Από τα παραμύθια της συλλογής ξεχώρισα "το κοριτσάκι με τα σπίρτα", και τους "δύο φύλακες", που ζουν στον κόσμο των ψυχών ελέγχοντας την είσοδο στα βασίλειά του.
Τα παραμύθια μετατράπηκαν κυριολεκτικά σε εφιάλτες.
Τρομακτικές ιστορίες που ενώ ήταν ανατριχιαστικές, σε κάνουν να θέλεις να διαβάσεις άλλη μια και μια ακόμη, μέχρι να τελειώσουν όλες. Δεν μπορούσα να σταματήσω να διαβάζω και ας ήταν κάποιες φρικιαστικές.
Ξεχώρισα την τελευταία ιστορία με τους δύο φύλακες όπου ο φανταστικός κόσμος με εντυπωσίασε απρόσμενα.
Ένα φανταστικό βιβλιο. Γεμάτο εφιάλτες και παραμύθια. Όπως ακριβώς και ο τίτλος του. Ένα βιβλίο που απόλαυσα από την πρώτη ως την τελευταία του σελίδα. Μάλλον πρέπει να είμαι από αυτούς τους ενήλικες που όταν ακούν το "Μια φορά και ένα καιρό" κάτι ξυπνάει μέσα μου . Η αγάπη για το φανταστικό που ποτέ δεν έχει σβ��σει.
Μία φορά και έναν καιρό που ήμασταν μικρά παιδιά... Ωπα ωπα για μισό. Αυτή ακριβώς δεν είναι η φράση που συντρόφευε σχεδόν όλη την παιδική μας ηλικία; Μια φορά κ έναν καιρό γέμισε το μυαλό μας με πριγκίπισσες, γενναίους ιππότες, κακές μάγισσες και μαγεμένα δάση τα οποία πάντα συντρόφευε ένα απαραίτητο "και ζησαν αυτοί καλά κ εμείς καλύτερα" έτσι για να κοιμηθούμε εφυσηχασμένα σαν πιτσιρίκια και να μην ενοχλούμε τους γονείς μας όλη τη νύχτα. Γιατί αυτό θα συνέβαινε αν μας έλεγαν την πρώτη εκδοχή των αληθινών παραμυθιών. Μεγαλώνοντας λοιπόν αποφάσισα να ψάξω λίγο τις παλιές εκδοχές παραμυθιών και μου άρεσαν εξίσου. Και θεώρησα πως τα είχα δει όλα. Αλλά έκανα λάθος. Γιατί μετά ήρθε ο Αντώνης Τουμανίδης. Ένας παραμυθάς για ενηλίκους από το πουθενά και μου ξαναέδωσε καινούριες εκδοχές ακόμα πιο διαστροφικές και ακόμα πιο τρομακτικές. Απόλαυσα την κάθε μία από αυτές τις εκδοχές με μια ένοχη ευχαρίστηση. Ξεχώρισα νομίζω την Ραπουνζέλ, το Χάνσελ και Γκρέτελ (δυστυχώς πολύ αληθινό κάτι που το κάνει πιο τρομακτικό), την Κοκκινοσκουφίτσα και τον Παπουτσωμένο Γάτο (τον διάβασα δύο φορές απανωτά). Δεν αναφέρομαι στον Πινόκιο γιατί είναι μια κατηγορία μόνος του και αγάπησα το ατομικό βιβλίο του ίδιου συγγραφέα. Το Εφιάλτες και και Παραμύθια είναι για μένα ένα βιβλίο που προτείνω και που σίγουρα θα ξανανοίξω αρκετές φορές.
Αν βαθμολογούσα μόνο το οπτικό κομμάτι,θα έπαιρνε πέντε αστεράκια. Σαν παρουσίαση θύμιζαν παραμύθια. Μικρά και με απλοικο λόγο. Αν τα παραμύθια σκόπευαν να ενηλικιωθούν,τότε μάλλον θυμίζουν Μπέντζαμιν Μπάτον. Βλέπεις ενήλικα,αλλά στην ουσία είναι εφηβακι. Οι πρώτες 89 σελίδες με έκαναν να απορώ. Βιασμοί,σεξουαλική κακοποίηση,βιασμοί,αιμομιξία και ξαναμανα. Και κάπου εκεί σιχαθηκα λίγο. Καλύτερη έμπνευση δεν υπήρχε? Μετά ο Πινοκιος. Δεν νομίζω ότι έχω γνωρίσει εκνευριστικοτερο ήρωα. Ήθελα να τον βγάλω από τις σελίδες και να του χωσω δύο χαστούκια. Και δεν το λέω για θετικό. Η Αλίκη νομίζω με κέρδισε πιο πολύ από όλα. Γιατί είχε έκταση,είχε συνέχειες και μας έδινε και ένα δύο παραπάνω ψήγματα από την ιστορία της. Τα υπόλοιπα επίσης στρώνουν κάπως από κει και πέρα,αν εξαιρέσεις γαμψά νύχια από δω και γαμψά νύχια από κει. Η κυρά των δοντιών με εκνεύρισε πολύ επίσης. Μα στο πρώτο παιδί σκας μέσα από το στόμα του παιδιού σαν διαβολικός φοίνικας και στο τελευταίο μόνο τεμεναδες δεν κάνεις να σου δώσει το δοντακι? Τέλος οι δύο φύλακες. Ενώ ξεκινούσε ωραία,κάποια στιγμή νόμιζα ότι μεταφέρθηκα στην συντροφιά του δαχτυλιδιού. Άντε ας πάει το παλιάμπελο λέω. Αμ δε! Στο κρεσεντο,στην τελική σκηνή ,το διάβασα και το ξαναδιάβασα και είπα γουατ δε ακτουαλ φακ? Κάπου αποσυντονιστηκα,κάπου ένιωσα πιο ηλίθια και από αμοιβάδα,κάπου λέω δεν μπορεί,κάπου αναρωτήθηκαν αν διάβασα καλά,αν έλειπε καμία παράγραφος,κάτι τέλος πάντων. Η μεσαιωνική αίγλη απομυθοποιηθηκε,αλλά ποια είμαι εγώ να έχω και άποψη?
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ποιός είπε ότι τα παραμύθια πρέπει να απευθύνονται μόνο σε παιδιά καί να έχουν ευτυχισμένο τέλος; Λάθος! Τα παραμύθια στην πρωταρχική τους μορφή σε συνδυασμό με στοιχεία θρίλερ είναι από τις καλύτερες αναγνωστικές παρέες για ενηλίκους. Αυτό το αποδεικνύει άλλωστε περίτρανα το βιβλίο από τον συγγραφέα κύριο Αντώνη Τουμανίδη με τίτλο ''Εφιάλες & παραμύθια''. Εδώ έχουμε την β΄ έκδοση που περιέχει τρία νέα παραμύθια που υπόσχονται να σας αφήσουν με κομμένη την ανάσα καί να σας ανατρέψουν ό,τι γνωρίζατε μέχρι τώρα για τα κλασσικά παραμύθια καί να σας κάνουν να τα δείτε από μία νέα σκοπιά. Ο σγγραφέας καταφέρνει περίτεχνα να δώσει μία νέα πνοή στα ήδη κλασσικά παραμύθια που όλοι καί όλες γνωρίζουμε μέσα από μία σκοτεινή πλευρά. Γιατί όπως καί να το κάνουμε,κάθε παραμύθι έχει τους ''κακούς'' του ήρωες καί το περιβάλει μία σκοτεινή μεριά. Σε αυτό το βιβλίο έχουμε αυτοτελείς,ξεχωριστές ιστορίες που διαβάζονται πολύ ευχάριστα που ουσιαστικά αναφέρονται στον εκάστοτε ''κακό'' της ιστορίας ο οποίος μας εξομολογείται την δική του ιστορία. Κάτι δηλαδή τελείως αντίθετο από τα μέχρι τώρα δεδομένα των παραμυθιών. Ένα βιβλίο που μας ''τρομάζει'' με μία ευχάριστη έννοια. Δεν θα σας πώ παραπάνω. Ήταν ένα από τα βιβλία που δεν ήθελα να το αφήσω από τα χέρια μου. Αναζητήστε το καί δεν θα χάσετε.
Στους εφιάλτες και παραμύθια ο Αντώνης Tουμανίδης θα μας δώσει μια γεύση από πραγματικούς εφιάλτες. Ανατριχιαστικό και αιματοβαμμένo συνιστάται για αϋπνίες !!!! Εξαιρετικό & ευφάνταστο αποδεικνύει περίτρανα το ταλέντο του συγγραφέα Περιμένουμε με λαχτάρα το επόμενο βιβλίο
Αντώνης Τουμανίδης Εφιάλτες και Παραμύθια Η κριτική μου
Λοιπόν αγαπημενο μου παρεάκι, Στη συγκεκριμένη κριτική βρίσκονται αντιμέτωποι ο Εφιάλτης (ο Αντώνης) και το Παραμύθι (δηλ εγω). 😜😜😜😜😜 Περαν τούτου ομως ο Αντώνης Τουμανίδης κατάφερε να τα συνδυάσει στο συγκεκριμένο βιβλίο με μεγάλη μαεστρία και να μας φανερώσει το μεσαιωνικό σκοτεινό τους πρόσωπο, όπως ήταν κάποτε. Η Κοκκινοσκουφίτσα των αδελφων Grimm όπου όλοι μας λατρέψαμε οταν ημασταν παιδιά, η Χιονάτη, η Ωραία Κιμωμένη, ακόμα και ο λατρεμένος σε όλους μας Πινόκιο και ποσα ακομα παραμύθια με τα οποία μεγαλώσαμε μαζι τους αποκτούν μια διαφορετική πραγματικότητα παίρνοντας ξαφνικά σαρκα και οστα. Απο ενα απλο αφοβο παραμύθι μεταφέρεσαι σε εναν εφιάλτη ή ακόμα καλύτερα σε μια σκηνή τρόμου όπου ο ντετέκτιβ ψάχνει να βρει τον δολοφόνο και στο τέλος ανακαλύπτει τη τραγική πραγματικότητα λίγο πριν γίνει και ο ίδιος θυμα... Ομολογώ ότι το συγκεκριμένο βιβλίο μου προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα. Πρώτον θαυμασμό φυσικά ως προς τον συγγραφέα που κατάφερε και συνδύασε δυο διαφορετικά είδη και δεύτερον την "θλίψη μου" με τη καλη φυσικα έννοια που κατάφερε να απομυθοποιήσει τα αγαπημένα μου παραμύθια. (Συγνώμη Αντώνη μου αλλα αυτό σαν παραμυθου και εγω δε γινόταν να το κρύψω 😅😅😅😜😜😜) Ανεξάρτητα απο τα παραπάνω ομως γνωρίζουμε πως τα παραμύθια παίζουν μεγάλο ρόλο στην ζωή μας είτε ειμαστε μικροί είτε μεγάλοι και μας διδάσκουν πολλά. Πόσα μηνύματα μας πέρασαν όσο ξεφυλλιζαμε τις σελίδες τους για να προχωρήσουμε στη ζωή μας; και πόσα ακόμα έχουμε να εισπράξουμε; Ενα μεγάλο μπράβο λοιπόν απο εμένα στον συγγραφέα που μας έμαθε την πραγματική προέλευση των παραμυθιών πριν ακόμα φτάσουν στα παιδικά αυτιά μας... 😍😍😍🙂🙂🙂