Veel woorden om dit boek te omschrijven schieten me te kort. Het eerste wat in me opkomt is intens.
De omschreven problematiek, leven met jongdementie, is zwaar. Zowel voor de persoon die het heeft als voor de nabije omgeving. In dit boek wordt het verhaal van Kathleen, haar mama, haar gezin, familie en de nabije omgeving erg mooi verteld.
Ik las het boek zowel met een lach als een traan. Het verhaal toont aan hoe vreselijk hard jongdementie/alzheimer kan zijn maar het geeft ook weer hoe mooi en liefdevol een moeder-dochterband is.
Een zin uit het boek dat me altijd zal bijblijven: ik beloof je heel plechtig dat -wat er ook gebeurt - in de mens die je wordt, ik altijd blijf zoeken naar de mama die je was.
Ik raad dit boek zeker aan om eens te lezen en denk ook dat het troost en steun kan bieden voor mensen, gezinnen, families die in dezelfde situatie zitten.