Ο τελευταίος άνθρωπος στη γη ψάχνει τη συνέχεια του αγαπημένου του βιβλίου κι ένας υπάλληλος διασκεδάζει ντυμένος δράκος. Ένας αναρχικός μελετά την επαγγελματική του αποκατάσταση κι ένα φάντασμα καθηλωμένο στη Σταδίου αναζητά κάποιο νόημα. Δεκαπέντε αυτόνομες ιστορίες μέσα στον ίδιο φάκελο. Παράδοξες αφηγήσεις σε απροσδόκητους άξονες. Σ' αυτές τις σελίδες το συνδετικό στοιχείο είναι το χρώμα πορτοκαλί. Ενδιάμεσο και υβριδικό, άλλοτε λυτρωτικό και άλλοτε καταδικαστικό, αυτό το χρώμα βρίσκει την αρμονία του μέσα από τη σύγκρουση. Οι κεντρικοί χαρακτήρες έρχονται αντιμέτωποι με την πολύπλευρη πραγματικότητα, τους κοινωνικούς ρόλους και τις επιθυμίες τους. Ο ρεαλισμός συμπληρώνει τα κενά της φαντασίας και η φαντασία τα κενά του ρεαλισμού σε μια αέναη λούπα.
Το βιβλίο αυτό μου το κάναν δώρο. Από την πρώτη σελίδα κατάλαβα ότι έχω να κάνω με κάτι το διαφορετικό. Από τα δεκαπέντε θα πω ότι μου άρεσαν τα δέκα παρόλο που όλα ήταν εμπειρογραμμένα. Φρέσκια φωνή, πολλά υποσχόμενη. Ξεχωρίζει για τη δύναμη του λόγου και την πρωτοτυπία του ο Βαγγέλης Σωτήρης.
Είναι σπάνιο να πέφτει τυχαία ένα βιβλίο στα χέρια σου και να το διαβάζεις. Είναι ακόμα πιο σπάνιο να παθαίνεις την πλάκα σου μαζί του. Ο Πορτοκαλί Φάκελος είναι καταπληκτικός. Ευαίσθητος και σκληρός, αληθινός και φανταστικός. Το συστήνω ανεπιφύλακτα! Η Παγωμένη κοιλάδα είναι η ονείρωξη των απανταχού fantasy geeks..
Η συλλογή αυτή με εξέπληξε. Δε περίμενα από νέο άνθρωπο τόση φαντασία και τόσο αιχμηρή σκέψη. Εξαιρετικά καλογραμμένο, διαβάζεται γρήγορα. Η Οδό Μεταμορφώσεως είναι το προσωπικά αγαπημένο.
Ο Σωτήρης δουλεύει το λόγο του μαστόρικα με αποτέλεσμα να σε πηγαίνει αβίαστα εκεί που θέλει. Ο λόγος ρέει ελεύθερα, πυκνός και ουσιώδης. Από τα 15 διηγήματα τα πέντε είναι πολύ δυνατά, τα υπόλοιπα είναι θέμα γούστου υποθέτω. Τα γεμίζω όλα τα αστεράκια γιατί αυτά τα πέντε θα μου μείνουν. Συγκεκριμένα θα πω για τον καπνιστή που βρήκε δυο ρακούν ότι είναι από τα πιο περίεργα και ενδιαφέροντα αναγνώμαστά μου για φέτος.
Οι εκδόσεις Λέμβος κυκλοφόρησαν μια συλλογή 15 διηγημάτων του κυρίου Βαγγέλη Σωτήρη με ποικίλη θεματολογία και διάφορα υφολογικά στοιχεία. Κείμενα χιουμοριστικά, κοινωνικά, ερωτικά, επιστημονικής φαντασίας, με διαφορετικά φινάλε (απότομα, ανατρεπτικά, αναμενόμενα), με απολαυστικούς διαλόγους και ωραία νοήματα.
Μια μάνα εργάζεται ως κοπέλα σε μπαρ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται ενώ το παιδί της μεγαλώνει τρώγοντας ζεσταμένες πίτσες και πέφτοντας για ύπνο τα βράδια περιμένοντάς την στο συγκινητικό «Ντόλυ», μου τράβηξαν την προσοχή το αναπάντεχο δώρο και η φευγάτη υπόθεση στο «Πόσα βήματα», συμπόνεσα τον Ορέστη στο ομότιτλο διήγημα γιατί ήταν άλλο ένα πεφταστέρι στη σύγχρονη ζωή και αναζητώντας πράγματα για να επιβιώσει και ακολουθώντας την πορεία των συμφοιτητών του που από τα πανό των διαδηλώσεων κατέφυγαν σε μια εκ διαμέτρου αντίθετη ρουτίνα βολής και άνεσης, έκανε ακριβώς ό,τι σιχαινόταν για να συνεχίσει να ζει, η «Εξοχότατη υποψήφια της Άτλας» περνάει από την πιο πρωτότυπη συνέντευξη για δουλειά που της έχει τύχει ποτέ, το «Στην οδό Μεταμόρφωσης» ένα παράξενο γεγονός ανανεώνει τη βαλτωμένη ζωή ενός παντρεμένου ζευγαριού (τι ανατρεπτικό φινάλε!). Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω στο ολιγοσέλιδο «Ο καπνιστής που βρήκε δυο ρακούν» στο οποίο έριξα το γέλιο της ζωής μου. Σουρεαλισμός και ατάκες απανωτά η μία πίσω από την άλλη από έναν ζωολόγο που ανεβοκατεβαίνει τη Σταδίου μετρώντας τάπερ και περαστικά αυτοκίνητα. Κρίμα που ήταν το μικρότερο από όλα!
Από τα διηγήματα αυτά κατάλαβα ότι ο κύριος Σωτήρης είναι ταλαντούχος και μπορεί να αφοσιωθεί σε όποιο είδος γραφής θέλει. Πειραματίζεται επιτυχημένα με πολλά είδη και φόρμες γραφής (ακόμη και αν κάποια δε μου άρεσαν, κι αυτό επιτυχία είναι!), γράφει στρωτά, έχει τη δύναμη να αναπαριστά αληθινές εικόνες και να περιγράφει χωρίς να χάνει το μέτρο ή να φλυαρεί. Κάθε ιστορία με έβαζε και σε έναν διαφορετικό μικρόκοσμο, δίχως να βρίσκω την παραμικρή ομοιότητα με τις επόμενες ή τις προηγούμενες. Ωραίοι χαρακτήρες, πλασμένοι και τοποθετημένοι σωστά, καλή ροή αφήγησης, έξυπνες ιδέες που έδωσαν ευρύ πεδίο άσκησης πάνω στη γραφή, επομένως δε μενει από τον συγγραφέα παρά το επόμενο βήμα: ένα μυθιστορημα!
Διαβάζοντας τον "Πορτοκαλί Φάκελο" του Βαγγέλη Σωτήρη, αφέθηκα στην ροή της αφηγηματικής γραφής του και ταξίδεψα μαζί με τους ήρωές του στους τόπους τους, στις σκέψεις τους, στις ζωές τους που είναι βαμμένες πορτοκαλί. Είναι ευδιάκριτη η ωριμότητα της συγγραφής παρά το νεαρό της ηλικίας του συγγραφέα. Μέσα από τα ποικίλης θεματολογίας διηγήματα διαφαίνεται η αναζήτηση στόχων του νέου ανθρώπου, η αισιοδοξία ότι το προσδοκώμενο ίσως έλθει, ο ρεαλισμός της σκληρής πραγματικότητας αλλά και η μοναξιά που νιώθουν οι άνθρωποι. Υποκρύπτονται δύσθυμες σκέψεις για την μοιραία ώρα όχι μόνο του πρώτου αλλά μέχρι και του τελευταίου ανθρώπου μέχρις ότου οι περισσότεροι χαθούν κι οι λίγοι "τυχεροί - άτυχοι" που μείνουν θα κυνηγούν τα φαντάσματά τους. Η γραφή του με πλούσιο λεξιλόγιο, δυναμισμό και τόλμη ρέει σε όλα τα διηγήματα γρήγορα ή αργά, με ένταση ή με πιο χαλαρό ρυθμό, στο φως ή στο ημίφως και κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι το τέλος όπου διαπιστώνει να καταλήγει σε κάτι εντελώς απρόσμενο κι απροσδόκητο απ' αυτό που φανταζόταν. Αξίζει να το διαβάσετε!
Δεν είμαι μεγάλη οπαδός των βιβλίων με αυτοτελείς ιστορίες,ωστόσο αυτό ειναι από τα πιο καλογραμμένα ,που έχω διαβάσει. Ο συγγραφέας αποτυπώνει με διακριτικό χιούμορ συναισθήματα νοσταλγίας,μοναξιάς και μελαγχολίας. Κάθε ιστορία είναι άκρως μοναδική και αγγίζει διαφορετικές πτυχές του εαυτού και των ανθρωπίνων σχέσεων. Το προτείνω ανεπιφύλακτα. Είναι ιδανικό για αργά απογεύματα του καλοκαιριού.