What do you think?
Rate this book
Έρημος και ομίχλη
«Υπάρχει ένα παλιό ρητό στην Μπραν’Αρέδ: τα νερά δε χωράνε σε πιθάρι κι οι άνεμοι δε βάζουν χαλινάρι. Το λένε αυτό και για τους εαυτούς τους οι Αρεδίτες, πως είναι λεύτεροι σαν τους ανέμους και αστείρευτοι σαν τα νερά».
Όπως και η πένα της Χριστίνας Μαλαπέτσα: λεύτερη σαν τους ανέμους κι αστείρευτη σαν τα νερά, ικανή να παρασύρει τον αναγνώστη στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής. Δύο ιστορίες σε έναν κόσμο φαντασίας, μία στην ανεμοδαρμένη και άνυδρη Μπραν’Αρέδ κι άλλη μια στη στοιχειωμένη από τις ομίχλες Κέοθαχ Εΐλεαν. Δύο ιστορίες γεμάτες μυστικά, ίντριγκες, καθήκοντα, ερημιά και συντροφικότητα, τιμή και συμφωνίες. Συμφωνίες ικανές να αφανίσουν ολάκερους κόσμους.
Οι ιστορίες κι οι θρύλοι είναι γεμάτοι με πλάσματα και δαίμονες και πλανεύτρες μάγισσες που ζουν στις ομίχλες ή αλλόκοτα πλάσματα που ζουν στη θάλασσα και τραβούν τα καράβια στον βυθό, σκέφτεται η Μολέσσα καθώς πλησιάζει τις ακτές της ομίχλης. Και η ίδια δεν έχει επιλογή, όμως εσείς έχετε: Αν θέλετε να γνωρίσετε μερικά από αυτά τα πλάσματα, να ταξιδέψετε στους κόσμους τους, να γνωρίσετε τον πολιτισμό και τα έθιμά τους, να γελάσετε και να νιώσετε μαζί τους, να θαμπωθείτε από την ομορφιά και να κλάψετε για τους καημούς τους, δεν έχετε παρά να διαβάσετε αυτό το βιβλίο. Είθε ο Τζαντέλ και ο Λεσούν, τα δίδυμα φεγγάρια τ’ ουρανού, να σας προστατεύουν.
Όπως και η πένα της Χριστίνας Μαλαπέτσα: λεύτερη σαν τους ανέμους κι αστείρευτη σαν τα νερά, ικανή να παρασύρει τον αναγνώστη στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής. Δύο ιστορίες σε έναν κόσμο φαντασίας, μία στην ανεμοδαρμένη και άνυδρη Μπραν’Αρέδ κι άλλη μια στη στοιχειωμένη από τις ομίχλες Κέοθαχ Εΐλεαν. Δύο ιστορίες γεμάτες μυστικά, ίντριγκες, καθήκοντα, ερημιά και συντροφικότητα, τιμή και συμφωνίες. Συμφωνίες ικανές να αφανίσουν ολάκερους κόσμους.
Οι ιστορίες κι οι θρύλοι είναι γεμάτοι με πλάσματα και δαίμονες και πλανεύτρες μάγισσες που ζουν στις ομίχλες ή αλλόκοτα πλάσματα που ζουν στη θάλασσα και τραβούν τα καράβια στον βυθό, σκέφτεται η Μολέσσα καθώς πλησιάζει τις ακτές της ομίχλης. Και η ίδια δεν έχει επιλογή, όμως εσείς έχετε: Αν θέλετε να γνωρίσετε μερικά από αυτά τα πλάσματα, να ταξιδέψετε στους κόσμους τους, να γνωρίσετε τον πολιτισμό και τα έθιμά τους, να γελάσετε και να νιώσετε μαζί τους, να θαμπωθείτε από την ομορφιά και να κλάψετε για τους καημούς τους, δεν έχετε παρά να διαβάσετε αυτό το βιβλίο. Είθε ο Τζαντέλ και ο Λεσούν, τα δίδυμα φεγγάρια τ’ ουρανού, να σας προστατεύουν.
426 pages, Paperback
First published January 1, 2015
29 people want to read
About the author
Χριστίνα Μαλαπέτσα
5 books12 followersΗ Χριστίνα Μαλαπέτσα ζει στη Στοκχόλμη με τον ήρωα που την ανέχεται, και προσπαθεί εδώ και 34 χρόνια να αποφασίσει τι θέλει να κάνει στη ζωή της. Στο ενδιάμεσο γράφει και εκπλήσσεται που υπάρχουν άνθρωποι στους οποίους αρέσουν αυτά που γράφει. Υπάρχει μια πιθανότητα ότι ίσως αυτό να θέλει να κάνει τελικά, αλλά ερευνάται ακόμα. Όταν δεν καταδιώκεται από ιστορίες, εκτελεί τραγούδια. Κυκλοφορεί κυρίως στην ΑΛΕΦ και στο www.sff.gr.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
February 8, 2016
Γενικά: Ένα βιβλίο που κρύβει πολλή και σοβαρή δουλειά, αλλά και αφοσίωση στο είδος. Το συστήνω με όλη μου την καρδιά στους φίλους της Φάνταζυ και του Φανταστικού γενικότερα. Επειδή τα καλά βιβλία του είδους δεν γράφονται μόνο στα αγγλικά.
Γενικά σχόλια και για τα δύο μυθιστορήματα του βιβλίου:
Οι περισσότεροι χαρακτήρες είναι έντονα φορτισμένοι συναισθηματικά και με ουσιώδες και καμιά φορά τραυματικό παρελθόν. Είναι εύκολα διακριτοί μεταξύ τους, τόσο στις αντιδράσεις όσο και στους διαλόγους. Έχουν τα γκρίζα σημεία τους και τα κίνητρά τους είναι γερά δεμένα με δεσμά ψυχής.
Παρομοίως, τα αδιέξοδα στα οποία στριμώχνει η συγγραφέας τους χαρακτήρες είναι κυρίως συναισθηματικά και ακριβώς αυτό: αδιέξοδα. Οπότε η προσπάθειά των χαρακτήρων να αποδράσουν απ’ αυτά δεν μπορεί παρά να είναι ενδιαφέρουσα όσο και δύσκολη.
Η κοσμοπλασία είναι προσεγμένη, αλλά όχι χωρίς μερικά μικρά προβληματάκια που θα παρατηρήσει ο προσεκτικός αναγνώστης. Αν και αυτά ίσως μετριάσουν κάπως την αναγνωστική απόλαυση κάποιων, η υπόλοιπη κοσμοπλασία, ειδικά του «Μεόμραϊχ», πραγματικά αποζημιώνει και με το παραπάνω.
Η συγγραφέας έχει πολύ καλή αίσθηση του ρυθμού και του χτισίματος προς την κορύφωση, ενώ η δράση είναι αρκετή και σίγουρα όχι λιγότερη από την απαραίτητη για τη λύση δόση.
Οι Άνεμοι της Αμερέν
Η πόλη της Ζαμπίν πλήττεται από μακροχρόνια και καταστροφική ξηρασία, και ο άρχοντάς της ζητά τη βοήθεια της γειτονικής Αμερέν, με τους άρχοντες της οποίας τον δένουν ισχυροί φιλικοί δεσμοί.
Ένα μυθιστόρημα για τη φιλία και την τιμή, όπου οι πρωταγωνιστές καλούνται να βάλουν στη ζυγαριά τις τόσο τις προσωπικές τους μοίρες, όσο κι εκείνες των λαών τους.
Πολύ καλή και ενδιαφέρουσα η κεντρική ιδέα της συμφωνίας, η οποία δένει όλο το μυθιστόρημα και κινεί τα νήματά του. Έχω λίγες ενστάσεις τυπικού χαρακτήρα, οι οποίες για μένα ελάχιστα μετριάζουν το αποτέλεσμα.
Μεόμραϊχ
Δύο εντελώς αντισυμβατικές τυχοδιώκτριες καλούνται για μια ασυνήθιστη αποστολή στα αλλόκοτα νησιά της Κέοθαχ Εΐλεαν.
Μια ιστορία για το διαφορετικό και πώς αυτό προσπαθεί κάθε φορά να ενταχθεί στις νόρμες της κοινωνίας.
Εξαιρετικά πλούσια κοσμοπλασία, γεμάτη εικόνες, χρώματα και μυρωδιές. Πολλά ενδιαφέρονται και έξυπνα ευρήματα, όπως το περίφημο χρώμα κόρκαϊρ, τα σπίτια-δέντρα μπεάθα και πολλά άλλα. Χορταίνεις διαβάζοντας, κι αυτό είναι κάτι που το εκτίμησα πολύ γιατί δεν συμβαίνει πλέον συχνά.
Δεν βρήκα ότι εξυπηρετεί κάτι στην υπόθεση (αντίθετα, δυσχεραίνει το suspension of disbelief σε κάποια σημεία) αλλά πολύ πρόθυμα την «ξέχασα» για χάρη του υπόλοιπου έργου.
Καταπληκτική –καταπληκτική όμως!– η κεντρική ιδέα του Μεόμραϊχ, και υπέροχα όλα τα κομμάτια που δίνονται μέσα από τα μάτια του σε πρώτο ενικό και Ενεστώτα.
Πολύ δυνατό τέλος, από αυτά που συγκεντρώνουν όλη τη δυναμική ενός καλογραμμένου έργου.
Πολύ γεμάτη ιστορία. Για να είμαι ειλικρινής, αν το βιβλίο αποτελούνταν μόνο από τον «Μεόμραϊχ», για μένα θα φλέρταρε σοβαρά με το πέμπτο αστεράκι του Goodreads.
Γενικά σχόλια και για τα δύο μυθιστορήματα του βιβλίου:
Οι περισσότεροι χαρακτήρες είναι έντονα φορτισμένοι συναισθηματικά και με ουσιώδες και καμιά φορά τραυματικό παρελθόν. Είναι εύκολα διακριτοί μεταξύ τους, τόσο στις αντιδράσεις όσο και στους διαλόγους. Έχουν τα γκρίζα σημεία τους και τα κίνητρά τους είναι γερά δεμένα με δεσμά ψυχής.
Παρομοίως, τα αδιέξοδα στα οποία στριμώχνει η συγγραφέας τους χαρακτήρες είναι κυρίως συναισθηματικά και ακριβώς αυτό: αδιέξοδα. Οπότε η προσπάθειά των χαρακτήρων να αποδράσουν απ’ αυτά δεν μπορεί παρά να είναι ενδιαφέρουσα όσο και δύσκολη.
Η κοσμοπλασία είναι προσεγμένη, αλλά όχι χωρίς μερικά μικρά προβληματάκια που θα παρατηρήσει ο προσεκτικός αναγνώστης. Αν και αυτά ίσως μετριάσουν κάπως την αναγνωστική απόλαυση κάποιων, η υπόλοιπη κοσμοπλασία, ειδικά του «Μεόμραϊχ», πραγματικά αποζημιώνει και με το παραπάνω.
Η συγγραφέας έχει πολύ καλή αίσθηση του ρυθμού και του χτισίματος προς την κορύφωση, ενώ η δράση είναι αρκετή και σίγουρα όχι λιγότερη από την απαραίτητη για τη λύση δόση.
Οι Άνεμοι της Αμερέν
Η πόλη της Ζαμπίν πλήττεται από μακροχρόνια και καταστροφική ξηρασία, και ο άρχοντάς της ζητά τη βοήθεια της γειτονικής Αμερέν, με τους άρχοντες της οποίας τον δένουν ισχυροί φιλικοί δεσμοί.
Ένα μυθιστόρημα για τη φιλία και την τιμή, όπου οι πρωταγωνιστές καλούνται να βάλουν στη ζυγαριά τις τόσο τις προσωπικές τους μοίρες, όσο κι εκείνες των λαών τους.
Πολύ καλή και ενδιαφέρουσα η κεντρική ιδέα της συμφωνίας, η οποία δένει όλο το μυθιστόρημα και κινεί τα νήματά του. Έχω λίγες ενστάσεις τυπικού χαρακτήρα, οι οποίες για μένα ελάχιστα μετριάζουν το αποτέλεσμα.
Μεόμραϊχ
Δύο εντελώς αντισυμβατικές τυχοδιώκτριες καλούνται για μια ασυνήθιστη αποστολή στα αλλόκοτα νησιά της Κέοθαχ Εΐλεαν.
Μια ιστορία για το διαφορετικό και πώς αυτό προσπαθεί κάθε φορά να ενταχθεί στις νόρμες της κοινωνίας.
Εξαιρετικά πλούσια κοσμοπλασία, γεμάτη εικόνες, χρώματα και μυρωδιές. Πολλά ενδιαφέρονται και έξυπνα ευρήματα, όπως το περίφημο χρώμα κόρκαϊρ, τα σπίτια-δέντρα μπεάθα και πολλά άλλα. Χορταίνεις διαβάζοντας, κι αυτό είναι κάτι που το εκτίμησα πολύ γιατί δεν συμβαίνει πλέον συχνά.
Δεν βρήκα ότι εξυπηρετεί κάτι στην υπόθεση (αντίθετα, δυσχεραίνει το suspension of disbelief σε κάποια σημεία) αλλά πολύ πρόθυμα την «ξέχασα» για χάρη του υπόλοιπου έργου.
Καταπληκτική –καταπληκτική όμως!– η κεντρική ιδέα του Μεόμραϊχ, και υπέροχα όλα τα κομμάτια που δίνονται μέσα από τα μάτια του σε πρώτο ενικό και Ενεστώτα.
Πολύ δυνατό τέλος, από αυτά που συγκεντρώνουν όλη τη δυναμική ενός καλογραμμένου έργου.
Πολύ γεμάτη ιστορία. Για να είμαι ειλικρινής, αν το βιβλίο αποτελούνταν μόνο από τον «Μεόμραϊχ», για μένα θα φλέρταρε σοβαρά με το πέμπτο αστεράκι του Goodreads.
June 25, 2017
Ήξερα την πένα της Χριστίνας, ήξερα τα σημεία που μπορεί να μεγαλουργήσει και τα σημεία που της ξεφεύγουν οι αγάπες της και δεν τις ελέγχει. Φαίνεται πως εδώ, είτε σέρνει τα βήματα των ηρώων της στην άμμο, είτε τους βάζει να κολυμπούν στη μέση ενός ομιχλώδους πελάγους, έχει προσπαθήσει σκληρά να φέρνει τις ατέλειες της γραφής της σε λογαριασμό. Και το έχει καταφέρει, θεοί, το έχει καταφέρει. Έχει πετάξει από πάνω της την Τζέιν Ώστεν κι έχει αφήσει την πραγματική Χριστίνα να φανεί από κάτω, λαμπρή και σκέτη και ταυτόχρονα μυρωδάτη και μπαχαρισμένη. Οι ήρωές της είναι τραγικοί αλλά ολόκληροι, παλεύουν ό,τι κι αν συμβεί. Νομίζω πως της μοιάζουν πολύ περισσότερο απ' όσο η ίδια πιστεύει.
March 24, 2016
Για το βιβλίο ως αντικείμενο:
Εξαρχής δεν μου άρεσε ο τίτλος (Έρημος και Ομίχλη), εξαρχής (κι ακόμη περισσότερο) δεν μου άρεσε το εξώφυλλο. Νομίζω ότι αδικούν το περιεχόμενο του βιβλίου. Το βιβλίο περιέχει 2 μικρά μυθιστορήματα (σχεδόν νουβέλες): το "Οι Άνεμοι της Αμερέν" και το "Μεόμραϊχ".
Οι Άνεμοι της Αμερέν είναι μια όμορφη ιστορία, με την έννοια του καθήκοντος στον πυρήνα της, που το βλέπουμε από διαφορετικές σκοπιές και σε διαφορετικές εκφάνσεις. Η πλοκή καλπάζει, έχουμε δόσεις ίντριγκας, έχουμε χαρακτήρες διακριτούς και καλά σκιαγραφημένους (δεν υπήρξε ούτε ένας που να μην με έπεισε), έχουμε κοσμοπλασία, ιδέες, θρύλους και μύθους, έχουμε διλήμματα (μπόλικα από δαύτα), κι έχουμε μια όμορφη γραφή που δεν σκοντάφτει πουθενά, που ξεδιπλώνει ήρεμα και με μεθοδικότητα την ιστορία μέχρι το (κατ’ εμέ έξυπνο) φινάλε.
Γενικά δεν έχω παράπονα. Ήταν μια γεμάτη ιστορία που με άφησε χορτασμένο. Δεν ήταν αριστούργημα, αλλά δεν προσπάθησε να πουληθεί ως τέτοιο. Ήταν μια ιστορία συναισθηματική, αληθοφανής, όπου οι χαρακτήρες δρούνε με βάση τις επιθυμίες και τις υποσχέσεις τους. Έδινε τροφή για σκέψη, κάτι που για μένα είναι σημαντικό στα λογοτεχνικά έργα. Και τη έδινε με καλό τρόπο.
Ψάχνω να βρω κάτι αρνητικό, που να έχει μεγάλη σημασία και δυσκολεύομαι. Ίσως να ήθελα περισσότερες πληροφορίες για το σύστημα μαγείας των σαελί-τουκ, ίσως να ήθελα ένα άπλωμα σ’ όλη την ιστορία (κυρίως στο τρίτο μέρος), γιατί ο χρόνος κυλάει γρήγορα, ίσως να ήθελα κάποια πράγματα να μου είναι πιο σαφές αν ήταν όντως όπως περιγράφονταν ή αν οι χαρακτήρες επέλεγαν να τα δούνε μ’ αυτόν τον τρόπο. Και λέω ίσως, γιατί δεν πιστεύω ούτε ότι το χρειάζεται το κείμενο ούτε ότι θα του έκανε απαραίτητα καλό. Απλώς κάποιοι μπορεί τα παραπάνω να τα ήθελαν διαφορετικά.
Συνολικά πολύ θετική εικόνα.
Στο Μεόμραϊχ, όπως και στο προηγούμενο, έτσι κι εδώ το καθήκον έχει σημαντική θέση στην ιστορία, κάτι που δίνει και θεματική συνοχή στη "συλλογή", πέραν δηλαδή κοινών λεπτομερειών στην πλοκή και στον κόσμο.
Στα θετικά η πλούσια, χορταστικότατη και πρωτότυπη κοσμοπλασία, οι όμορφες ιδέες -τόσο καθαρά του φανταστικού όσο κι οι πιο πολιτικές- που πασπαλίζουν την κοινωνία των νησιών, οι ζωντανοί και διακριτοί χαρακτήρες, η γραφή που κυλάει, χαρίζοντας όμορφες εικόνες, οι απόψεις που διατυπώνονται και δίνουν ζωντάνια στον κόσμο. Από την αρχή με τράβηξε και δεν με άφησε μέχρι το τέλος (εθιστικότερο από το μεγαλύτερο αδελφάκι του, αν και τα δυο φεύγουν νεράκι).
Στα αρνητικά, δεν μπορώ να πω ότι με ικανοποίησε το τέλος της ιστορίας, η δομή μπερδεύει ως προς τη χρονική αλληλουχία των γεγονότων σε κάποια σημεία, καθώς έχω και κάποιες απορίες/μικροενστάσεις για λεπτομέρειες.
Αλλά κι εδώ σαφώς τα θετικά υπερτερούν με διαφορά.
Κλείνοντας το βιβλίο, αγαπημένη ιστορία, από πλευράς πλοκής και θεματολογίας θα έλεγα ότι είναι το "οι άνεμοι της Αμερέν". Αγαπημένη ιστορία από πλευράς ιδεών και κοσμοπλασίας, το "Μεόμραϊχ".
Συνολικά ένα βιβλίο που σέβεται τον χρόνο και τη νοημοσύνη του αναγνώστη, με ιστορίες που μπορούν να μιλήσουν μέσα του. Αξίζει να διαβαστεί από πολύ κόσμο, καθώς πρόκειται για ένα πολύ καλό βιβλίο του ελληνικού φανταστικού. Για την ακρίβεια, πρόκειται για ένα πολύ καλό βιβλίο, τελεία.
Εξαρχής δεν μου άρεσε ο τίτλος (Έρημος και Ομίχλη), εξαρχής (κι ακόμη περισσότερο) δεν μου άρεσε το εξώφυλλο. Νομίζω ότι αδικούν το περιεχόμενο του βιβλίου. Το βιβλίο περιέχει 2 μικρά μυθιστορήματα (σχεδόν νουβέλες): το "Οι Άνεμοι της Αμερέν" και το "Μεόμραϊχ".
Οι Άνεμοι της Αμερέν είναι μια όμορφη ιστορία, με την έννοια του καθήκοντος στον πυρήνα της, που το βλέπουμε από διαφορετικές σκοπιές και σε διαφορετικές εκφάνσεις. Η πλοκή καλπάζει, έχουμε δόσεις ίντριγκας, έχουμε χαρακτήρες διακριτούς και καλά σκιαγραφημένους (δεν υπήρξε ούτε ένας που να μην με έπεισε), έχουμε κοσμοπλασία, ιδέες, θρύλους και μύθους, έχουμε διλήμματα (μπόλικα από δαύτα), κι έχουμε μια όμορφη γραφή που δεν σκοντάφτει πουθενά, που ξεδιπλώνει ήρεμα και με μεθοδικότητα την ιστορία μέχρι το (κατ’ εμέ έξυπνο) φινάλε.
Γενικά δεν έχω παράπονα. Ήταν μια γεμάτη ιστορία που με άφησε χορτασμένο. Δεν ήταν αριστούργημα, αλλά δεν προσπάθησε να πουληθεί ως τέτοιο. Ήταν μια ιστορία συναισθηματική, αληθοφανής, όπου οι χαρακτήρες δρούνε με βάση τις επιθυμίες και τις υποσχέσεις τους. Έδινε τροφή για σκέψη, κάτι που για μένα είναι σημαντικό στα λογοτεχνικά έργα. Και τη έδινε με καλό τρόπο.
Ψάχνω να βρω κάτι αρνητικό, που να έχει μεγάλη σημασία και δυσκολεύομαι. Ίσως να ήθελα περισσότερες πληροφορίες για το σύστημα μαγείας των σαελί-τουκ, ίσως να ήθελα ένα άπλωμα σ’ όλη την ιστορία (κυρίως στο τρίτο μέρος), γιατί ο χρόνος κυλάει γρήγορα, ίσως να ήθελα κάποια πράγματα να μου είναι πιο σαφές αν ήταν όντως όπως περιγράφονταν ή αν οι χαρακτήρες επέλεγαν να τα δούνε μ’ αυτόν τον τρόπο. Και λέω ίσως, γιατί δεν πιστεύω ούτε ότι το χρειάζεται το κείμενο ούτε ότι θα του έκανε απαραίτητα καλό. Απλώς κάποιοι μπορεί τα παραπάνω να τα ήθελαν διαφορετικά.
Συνολικά πολύ θετική εικόνα.
Στο Μεόμραϊχ, όπως και στο προηγούμενο, έτσι κι εδώ το καθήκον έχει σημαντική θέση στην ιστορία, κάτι που δίνει και θεματική συνοχή στη "συλλογή", πέραν δηλαδή κοινών λεπτομερειών στην πλοκή και στον κόσμο.
Στα θετικά η πλούσια, χορταστικότατη και πρωτότυπη κοσμοπλασία, οι όμορφες ιδέες -τόσο καθαρά του φανταστικού όσο κι οι πιο πολιτικές- που πασπαλίζουν την κοινωνία των νησιών, οι ζωντανοί και διακριτοί χαρακτήρες, η γραφή που κυλάει, χαρίζοντας όμορφες εικόνες, οι απόψεις που διατυπώνονται και δίνουν ζωντάνια στον κόσμο. Από την αρχή με τράβηξε και δεν με άφησε μέχρι το τέλος (εθιστικότερο από το μεγαλύτερο αδελφάκι του, αν και τα δυο φεύγουν νεράκι).
Στα αρνητικά, δεν μπορώ να πω ότι με ικανοποίησε το τέλος της ιστορίας, η δομή μπερδεύει ως προς τη χρονική αλληλουχία των γεγονότων σε κάποια σημεία, καθώς έχω και κάποιες απορίες/μικροενστάσεις για λεπτομέρειες.
Αλλά κι εδώ σαφώς τα θετικά υπερτερούν με διαφορά.
Κλείνοντας το βιβλίο, αγαπημένη ιστορία, από πλευράς πλοκής και θεματολογίας θα έλεγα ότι είναι το "οι άνεμοι της Αμερέν". Αγαπημένη ιστορία από πλευράς ιδεών και κοσμοπλασίας, το "Μεόμραϊχ".
Συνολικά ένα βιβλίο που σέβεται τον χρόνο και τη νοημοσύνη του αναγνώστη, με ιστορίες που μπορούν να μιλήσουν μέσα του. Αξίζει να διαβαστεί από πολύ κόσμο, καθώς πρόκειται για ένα πολύ καλό βιβλίο του ελληνικού φανταστικού. Για την ακρίβεια, πρόκειται για ένα πολύ καλό βιβλίο, τελεία.
June 14, 2016
Δύο όμορφες νουβέλες σ’ ένα σύμπαν, κάποιοι ήρωες κοινοί και στις δυο. Δυο δραματικές ιστορίες, με συγκινητικές κορυφώσεις, το οποίο είναι και το μεγάλο ατού της συγγραφέα. Το οποίο το ξέραμε.
Τι μάθαμε;
Τον κόσμο. Έχει ωραία ευρήματα, τα ονόματα είναι ταιριαστά, γενικά η συγγραφέας κατέχει το σύμπαν της. Το αποκαλύπτει και στις δυο νουβέλες με το πάσο της, όπως πρέπει. Και ο συγκεκριμένος κόσμος έχει ψωμί για πολλά βιβλία ακόμη.
Οι χαρακτήρες μου θύμισαν τον Kay. Καλοί-κακοί, έχουν κίνητρα, εσωτερική σύγκρουση, δράμα, είναι ολοκληρωμένοι, κάνουν λάθη, είναι συμπαθητικοί. Αυτό είναι επιτυχία.
Εκεί που θέλω να σταθώ είναι στο γράψιμο. Σ’ αυτό το θέμα η Sonya έχει να πει δυο λογάκια σε όλους μας. Δεν υπάρχει ούτε ένα τόσο δα σημείο που κάνει επίδειξη, φουσκώνοντας τη μπρατσωμένη πένα της. Το γράψιμο είναι αυτό που πρέπει να είναι.
Από τις δύο ιστορίες μου άρεσε περισσότερο η πρώτη. Ήθελε απλώς λίγες περιγραφές παραπάνω να βοηθήσουν την ατμόσφαιρα.
Επίσης θα ήταν καλό να ξέρω τους κανόνες του κόσμου, τους όρους του παιχνιδιού δηλαδή από νωρίς, ειδικά στη δεύτερη. Α, ναι και οι δυο γκόμενες δεν δικαιολογούσαν τόσο χώρο.
Τέλος θα ήθελα οι αρμοί των περιστατικών για να συμβούν οι κορυφώσεις να είναι ένα κλικ πιο διακριτικοί.
Πάντως το δυνατό χαρτί του βιβλίου είναι το πόσο εύκολα διαβάζεται. Έτυχε και το ξεκίνησα τελευταίο από τα τέσσερα που διάβαζα ταυτόχρονα και το ολοκλήρωσα πρώτο.
Kαλοτάξιδο και περιμένουμε το επόμενο!
Τι μάθαμε;
Τον κόσμο. Έχει ωραία ευρήματα, τα ονόματα είναι ταιριαστά, γενικά η συγγραφέας κατέχει το σύμπαν της. Το αποκαλύπτει και στις δυο νουβέλες με το πάσο της, όπως πρέπει. Και ο συγκεκριμένος κόσμος έχει ψωμί για πολλά βιβλία ακόμη.
Οι χαρακτήρες μου θύμισαν τον Kay. Καλοί-κακοί, έχουν κίνητρα, εσωτερική σύγκρουση, δράμα, είναι ολοκληρωμένοι, κάνουν λάθη, είναι συμπαθητικοί. Αυτό είναι επιτυχία.
Εκεί που θέλω να σταθώ είναι στο γράψιμο. Σ’ αυτό το θέμα η Sonya έχει να πει δυο λογάκια σε όλους μας. Δεν υπάρχει ούτε ένα τόσο δα σημείο που κάνει επίδειξη, φουσκώνοντας τη μπρατσωμένη πένα της. Το γράψιμο είναι αυτό που πρέπει να είναι.
Από τις δύο ιστορίες μου άρεσε περισσότερο η πρώτη. Ήθελε απλώς λίγες περιγραφές παραπάνω να βοηθήσουν την ατμόσφαιρα.
Επίσης θα ήταν καλό να ξέρω τους κανόνες του κόσμου, τους όρους του παιχνιδιού δηλαδή από νωρίς, ειδικά στη δεύτερη. Α, ναι και οι δυο γκόμενες δεν δικαιολογούσαν τόσο χώρο.
Τέλος θα ήθελα οι αρμοί των περιστατικών για να συμβούν οι κορυφώσεις να είναι ένα κλικ πιο διακριτικοί.
Πάντως το δυνατό χαρτί του βιβλίου είναι το πόσο εύκολα διαβάζεται. Έτυχε και το ξεκίνησα τελευταίο από τα τέσσερα που διάβαζα ταυτόχρονα και το ολοκλήρωσα πρώτο.
Kαλοτάξιδο και περιμένουμε το επόμενο!
April 22, 2018
Πωπωπω! Αυτο ηταν ενα ωραιο,καθαρο και συνάμα οικειο,φαντασυ βιβλιο! Με μαγους,'ξωτικα',ερωτες,σπαθιά κ ξορκια! Ειδικα το δευτερο κομματι του(η 'ομιχλη') με συνεπηρε κ του βαζω ανετα ενα 5αρακι! Για αλλη μια φορα θα πω οτι ειναι κριμα αυτο το πραγματικα ομορφο βιβλιο να μην το γνωριζουν περισσοτεροι στην Ελλαδα,να μην εχει μεταφραστει κ ταξιδεψει εξω...Περιμενω κι αλλες ωραιες ιστοριες απο τη συγγραφεα,θα θελα να συνεχισουν τις περιπετειες τους η Μολεσσα και η Ζαγιεν σε αυτον τον κοσμο,απο τον οποιο γνωρισα μονο δυο μερη του....(τι ωραια να εχουμε ελληνες συγγραφεις που γνωριζουν καλα το φανταστικο κ γραφουν καλα!)
March 20, 2018
Η αναλυτική μου κριτική:
εδώ
εδώ
August 22, 2018
4 γεμάτα αστέρια, για δύο ιστορίες που απόλαυσα με την καρδιά μου.
Ομολογώ πως είχα να διαβάσω δουλειά της Χριστίνας χρόνια, και αυτό μου πήρε κάποιον καιρό για να μπω σε fantasy mood και να το πιάσω, αλλά το αποτέλεσμα ήταν άκρως απολαυστικό.
Τα λάθη στην έκδοση ήταν πάρα πολλά, ειδικά στο πρώτο μέρος, και αισθάνθηκα πολύ άσχημα. Με έβαλε σε περισυλλογή για το πώς οι ελληνικές προσπάθειες έχουν ανάγκη από επιμέλεια (που γενικά είναι ανύπαρκτη και στηρίζεται σε αναγνώσεις φίλων), από καλύτερη διόρθωση (τα τυπογραφικά μού έβγαλαν τα μάτια ειδικά στην ιστορία για την Μπραν Αρέδ, από επιμέλεια εξωφύλλου/οπισθοφύλλου, και σοβαρή προώθηση.
Το άλλο θέμα που σκεφτόμουν, ως φανατικός μη-αναγνώστης ζανρ, ήταν το κατά πόσο χρειάζεται όλη η ξένο-επηρεασμένη γλωσσοπλασία/κοσμοπλασία. Όσο κι αν οι επιρροές μας έρχονται από την ξένη λογοτεχνία, δε λέω ότι μου κακοφαίνεται η χρήση ελληνικών, ούτε ότι διέκρινα υπερβολικούς αγγλισμούς (όπως εύκολα συμβαίνει σε αντίστοιχες προσπάθειες, γιατί οι συγγραφείς ξαναγράφουν/μεταφράζουν από υποσυνειδητου τις επιρροές τους), αλλά ότι θα φανταζόμουν ότι στην ελληνική δημιουργία ενός ου-τόπου, θα έβλεπα κόσμους, πολιτισμούς, λέξεις επηρεασμένες από την εντοπιότητα του συγγραφέα. Ωστόσο, ήταν όλο πολύ προσεγμένο, καλοφτιαγμένο, δουλεμένο ως κόσμος, με μεράκι και λεπτομέρεια, τόσο που με τράβηξε να διαβάσω μέσα σε μια μέρα και τις δύο ιστορίες.
Η πρώτη (με εξέχουσα θεματική το χρέος) ήταν άκρως εθιστική, μας κατέστρεψε, πήγαν να με πάρουν τα ζουμιά δύο φορές, παρόλο που ήταν λιγότερο ευρηματική και πρωτότυπη από τη δεύτερη. Χάρηκα που ήταν σε τρεις σύντομες, δεμένες πράξεις, και δεν μπήκε στον πειρασμό να φτιάξει τριλογία βιβλίων τραβώντας την ιστορία από τα μαλλιά για πάντα. Η δεύτερη (εξέχουσα θεματική η αγάπη) με μπέρδεψε, κι ακόμη κι αν συνδέθηκα λιγότερο μαζί της, είχε και αφηγηματική ιδιαιτερότητα με τα πολλαπλά PoV και με την αποσπασματικότητα και τη μεταχείριση του χρόνου. Στα καλά στοιχεία της δεύτερης ιστορίας βάζω και το σπαρταριστό δίδυμο Μολέσσα και Ζαγιέν (που μου φαίνεται είδα κάτι από την ίδια τη Χριστίνα και στις δύο μαζί).
Κλισεδάκια; υπήρχαν (από τις κλασικές κατάλευκες οδοντοστοιχίες στις νεκρές μάνες), αλλά μεγαλώνοντας έχω αρχίσει να τα εκτιμώ. Ενδιαφέρουσα κοσμοπλασία; υπήρχε (η Κέανν είναι εξαιρετικός τόπος που πρόλαβα και ονειρεύτηκα). Ωριμότητα στη γραφή, και αποτελεσματική αφήγηση; υπήρχαν. Κοινές θεματικές των δύο ιστοριών που δικαιολογούν την ανθολογηση τους στο ίδιο βιβλίο (πέρα από το ότι είναι στον ίδιο κόσμο); υπήρχαν, και μάλιστα ήταν έπιαναν θέματα όπως το χρέος, η ελευθερία, η ευθύνη, και, οκ, η λυτρωτική δύναμη της αγάπης. Ωραίοι χαρακτήρες με βάθος και χειρισμό που δείχνει κατανόηση της ανθρώπινης κατάστασης; υπήρχαν.
Όσο κι αν σου μαχαιρώνει την καρδιά με το πώς χειρίζεται τους ήρωες και τις μοίρες τους, η οικονομία και των δύο ιστοριών έχει αυτό το ότι "δεν περισσεύει τίποτα". Όλα τα νήματα κλείνουν, υπάρχει αίσθηση μέτρου και μια κοσμική δικαιοσύνη που δε στερεί στον αναγνώστη την κάθαρση.
Είτε διαβάζεις fantasy είτε όχι, αν δεν μπερδεύεται ο εγκέφαλός σου με τις αλλοκοσμογλωσσοπλασίες, διάβασέ το και δεν θα το μετανιώσεις!
Ομολογώ πως είχα να διαβάσω δουλειά της Χριστίνας χρόνια, και αυτό μου πήρε κάποιον καιρό για να μπω σε fantasy mood και να το πιάσω, αλλά το αποτέλεσμα ήταν άκρως απολαυστικό.
Τα λάθη στην έκδοση ήταν πάρα πολλά, ειδικά στο πρώτο μέρος, και αισθάνθηκα πολύ άσχημα. Με έβαλε σε περισυλλογή για το πώς οι ελληνικές προσπάθειες έχουν ανάγκη από επιμέλεια (που γενικά είναι ανύπαρκτη και στηρίζεται σε αναγνώσεις φίλων), από καλύτερη διόρθωση (τα τυπογραφικά μού έβγαλαν τα μάτια ειδικά στην ιστορία για την Μπραν Αρέδ, από επιμέλεια εξωφύλλου/οπισθοφύλλου, και σοβαρή προώθηση.
Το άλλο θέμα που σκεφτόμουν, ως φανατικός μη-αναγνώστης ζανρ, ήταν το κατά πόσο χρειάζεται όλη η ξένο-επηρεασμένη γλωσσοπλασία/κοσμοπλασία. Όσο κι αν οι επιρροές μας έρχονται από την ξένη λογοτεχνία, δε λέω ότι μου κακοφαίνεται η χρήση ελληνικών, ούτε ότι διέκρινα υπερβολικούς αγγλισμούς (όπως εύκολα συμβαίνει σε αντίστοιχες προσπάθειες, γιατί οι συγγραφείς ξαναγράφουν/μεταφράζουν από υποσυνειδητου τις επιρροές τους), αλλά ότι θα φανταζόμουν ότι στην ελληνική δημιουργία ενός ου-τόπου, θα έβλεπα κόσμους, πολιτισμούς, λέξεις επηρεασμένες από την εντοπιότητα του συγγραφέα. Ωστόσο, ήταν όλο πολύ προσεγμένο, καλοφτιαγμένο, δουλεμένο ως κόσμος, με μεράκι και λεπτομέρεια, τόσο που με τράβηξε να διαβάσω μέσα σε μια μέρα και τις δύο ιστορίες.
Η πρώτη (με εξέχουσα θεματική το χρέος) ήταν άκρως εθιστική, μας κατέστρεψε, πήγαν να με πάρουν τα ζουμιά δύο φορές, παρόλο που ήταν λιγότερο ευρηματική και πρωτότυπη από τη δεύτερη. Χάρηκα που ήταν σε τρεις σύντομες, δεμένες πράξεις, και δεν μπήκε στον πειρασμό να φτιάξει τριλογία βιβλίων τραβώντας την ιστορία από τα μαλλιά για πάντα. Η δεύτερη (εξέχουσα θεματική η αγάπη) με μπέρδεψε, κι ακόμη κι αν συνδέθηκα λιγότερο μαζί της, είχε και αφηγηματική ιδιαιτερότητα με τα πολλαπλά PoV και με την αποσπασματικότητα και τη μεταχείριση του χρόνου. Στα καλά στοιχεία της δεύτερης ιστορίας βάζω και το σπαρταριστό δίδυμο Μολέσσα και Ζαγιέν (που μου φαίνεται είδα κάτι από την ίδια τη Χριστίνα και στις δύο μαζί).
Κλισεδάκια; υπήρχαν (από τις κλασικές κατάλευκες οδοντοστοιχίες στις νεκρές μάνες), αλλά μεγαλώνοντας έχω αρχίσει να τα εκτιμώ. Ενδιαφέρουσα κοσμοπλασία; υπήρχε (η Κέανν είναι εξαιρετικός τόπος που πρόλαβα και ονειρεύτηκα). Ωριμότητα στη γραφή, και αποτελεσματική αφήγηση; υπήρχαν. Κοινές θεματικές των δύο ιστοριών που δικαιολογούν την ανθολογηση τους στο ίδιο βιβλίο (πέρα από το ότι είναι στον ίδιο κόσμο); υπήρχαν, και μάλιστα ήταν έπιαναν θέματα όπως το χρέος, η ελευθερία, η ευθύνη, και, οκ, η λυτρωτική δύναμη της αγάπης. Ωραίοι χαρακτήρες με βάθος και χειρισμό που δείχνει κατανόηση της ανθρώπινης κατάστασης; υπήρχαν.
Όσο κι αν σου μαχαιρώνει την καρδιά με το πώς χειρίζεται τους ήρωες και τις μοίρες τους, η οικονομία και των δύο ιστοριών έχει αυτό το ότι "δεν περισσεύει τίποτα". Όλα τα νήματα κλείνουν, υπάρχει αίσθηση μέτρου και μια κοσμική δικαιοσύνη που δε στερεί στον αναγνώστη την κάθαρση.
Είτε διαβάζεις fantasy είτε όχι, αν δεν μπερδεύεται ο εγκέφαλός σου με τις αλλοκοσμογλωσσοπλασίες, διάβασέ το και δεν θα το μετανιώσεις!
July 3, 2019
Ένα πολύ ωραίο βιβλίο από μια πολύ καλή συγγραφέα. Περιέχει δυο ιστορίες σε δυο διαφορετικές περιοχές ενός συγκεκριμένου κόσμου.
1) Άνεμοι της Αμερέν
Μια πολύ ωραία ιστορία προδοσίας και εκδίκησης μέσα σε ένα βασίλειο ερήμου. Κατά σημεία μου έφερε στο μυαλό Dune, αλλά ίσως φταίει που δεν έχω διαβάσει και τίποτα άλλο "ερημο-arabesque". Οι χαρακτήρες πολύ συμπαθείς, ακόμα και οι "κακοί" της υπόθεσης, με λογικές, τύψεις, χαρές και λύπες. Γενικά έχει την καλύτερη ιστορία και χαρακτήρες απ'τις δυο.
2) Μεομράιχ
Ένα φάνταζυ λαβ στόρυ, τύπου Ρωμαίος και Ιουλιέττα στημένο μέσα σε ένα ονειρικό νησιώτικο σύμπλεγμα όπου κατοικεί μια περίεργη φυλή ανθρωποειδών με ήθη και έθιμα πολύ πιο στρωτά, συγκεκριμένα και αρμονικά απ'τα ανθρώπινα, όπου το κοινό καλό είναι ανώτερο του ατομικού. Ενδιαφέροντες χαρακτήρες, χωρίς πραγματικό κακό στην ιστορία κατά την άποψή μου, αλλά και με επιστροφή μιας χαρακτήρος που έκανε guest στους ανέμους, της Μολέσσα, που ειλικρινά παίζει να είναι η χαρακτήρας που απ'τη μια στους ανέμους πέρασε αδιάφορα και εδώ απλά αντιπάθησα. Και με πονάει που το λέω, γιατί ξέρω πως είναι ο κύριος λόγος που υπάρχει αυτό το σύμπαν γενικά σαν δημιουργία.
Γενικά, πολύ ωραίο βιβλίο, που ενώ ο τίτλος δεν είναι ο καλύτερος δυνατός, αποτυπώνει όμως την διαφορετικότητα των δυο ιστοριών. Οι Άνεμοι είναι το αγαπημένο μου, το Μεομράιχ πιστεύω χάνει στα σημεία. Περιμένω πως και πως την ευκαιρία να διαβάσω και άλλες ιστορίες απτον κόσμο αυτό.
1) Άνεμοι της Αμερέν
Μια πολύ ωραία ιστορία προδοσίας και εκδίκησης μέσα σε ένα βασίλειο ερήμου. Κατά σημεία μου έφερε στο μυαλό Dune, αλλά ίσως φταίει που δεν έχω διαβάσει και τίποτα άλλο "ερημο-arabesque". Οι χαρακτήρες πολύ συμπαθείς, ακόμα και οι "κακοί" της υπόθεσης, με λογικές, τύψεις, χαρές και λύπες. Γενικά έχει την καλύτερη ιστορία και χαρακτήρες απ'τις δυο.
2) Μεομράιχ
Ένα φάνταζυ λαβ στόρυ, τύπου Ρωμαίος και Ιουλιέττα στημένο μέσα σε ένα ονειρικό νησιώτικο σύμπλεγμα όπου κατοικεί μια περίεργη φυλή ανθρωποειδών με ήθη και έθιμα πολύ πιο στρωτά, συγκεκριμένα και αρμονικά απ'τα ανθρώπινα, όπου το κοινό καλό είναι ανώτερο του ατομικού. Ενδιαφέροντες χαρακτήρες, χωρίς πραγματικό κακό στην ιστορία κατά την άποψή μου, αλλά και με επιστροφή μιας χαρακτήρος που έκανε guest στους ανέμους, της Μολέσσα, που ειλικρινά παίζει να είναι η χαρακτήρας που απ'τη μια στους ανέμους πέρασε αδιάφορα και εδώ απλά αντιπάθησα. Και με πονάει που το λέω, γιατί ξέρω πως είναι ο κύριος λόγος που υπάρχει αυτό το σύμπαν γενικά σαν δημιουργία.
Γενικά, πολύ ωραίο βιβλίο, που ενώ ο τίτλος δεν είναι ο καλύτερος δυνατός, αποτυπώνει όμως την διαφορετικότητα των δυο ιστοριών. Οι Άνεμοι είναι το αγαπημένο μου, το Μεομράιχ πιστεύω χάνει στα σημεία. Περιμένω πως και πως την ευκαιρία να διαβάσω και άλλες ιστορίες απτον κόσμο αυτό.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews