แรกแสงรัก

by มาภา

ไม่ว่าชีวิตจะต้องเจอความมืดสักกี่ค่ำคืน
ดวงอาทิตย์ก็ยังคงขึ้นเสมอในเช้าวันใหม่

“ถ้าอดีตของผมเป็นเหมือนกลางคืนที่ยาวนาน นาน...จนไม่รู้ว่ามันจะจบลงได้อีกไหม
เอ๋ยคือแสงแรกที่ส่องมา เป็นแสงสว่างที่ทำให้ผมอยากมีชีวิตต่อไป”
สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดพาสองชีวิตมาพบกัน
ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมและหม่นเหงาของมหานครลอนดอน
‘เธอ’ จากบ้านเกิดมาแสนไกลหวังที่จะมีชีวิตใหม่
ทิ้งเรื่องราวในอดีตไว้เป็นเพียงความทรงจำอันซีดจาง
‘เขา’ ผิดหวังจากชีวิตจนเลือกหันหลังให้ทุกสิ่งทุกอย่าง
อุบัติเหตุครั้งนั้นพลิกชีวิตจากหน้ามือเป็นหลังมือ
ณ ที่นี่...‘คฤหาสน์เอเวอร์ดีน’ คือจุดเริ่มต้น
คฤหาสน์ที่เยียบเย็นไร้ชีวิตเริ่มมีไออุ่น
เมื่อเธอก้าวเข้ามาในฐานะคนดูแลชายพิการอย่างเขา
สำหรับเขา...เธอคือแสงตะวันแรกของชีวิต
สำหรับเธอ...เขาคือคนที่ทำให้หัวใจแห้งผากกลับเป็นสดใส
“ความสุขไม่เกี่ยวกับเวลา ไม่ขึ้นอยู่กับสถานที่ แต่อยู่ที่ว่าได้ใช้วันเวลาและสถานที่นั้น...กับใคร”
สำหรับสองชีวิตที่โหยหาความอบอุ่น
นี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของคำว่า ‘ครอบครัว’ ที่ทั้งคู่ไขว่คว้าตามหามาตลอดชีวิต...ก็เป็นได้

600 pages, Paperback

Published October 1, 2015

Reviews

[Polyj · Rating 4 out of 5]

3.5 / 5 เป็นนิยายรักโรแมนติกบรรยากาศหม่นๆค่ะ
ถ้าให้สรุปสั้นๆ ก็ต้องบอกว่า เป็นเรื่องชีวิตรันทดของยัยเอ๋ยค่ะ
อ่านไปก็สงสารนะ ทำไมถึงได้โชคร้ายซ้ำซ้อน ชีวิตมีแต่ความหม่นหมองเศร้าตรม จะได้มีความสุขกับเขาขึ้นมาหน่อยก็มีมารผจญอยู่ร่ำไป แต่บางอย่างที่เกิดขึ้นมันก็ไม่ใช่แค่ความโชคร้ายทั้งหมด แต่มันเป็นเพราะการปิดกั้นตัวเอง การไม่ยอมเปิดใจของเธอด้วย
จะว่าไปเราก็ไม่ค่อยนิยมตัวละครที่มีความคิดแบบเอ๋ยเท่าไหร่ค่ะ เรานิยมพวกที่สู้คน ถึงจะมีทุกข์ ก็สามารถขจัดมันไปและดึงตัวเองออกมาสู่แสงสว่างได้ มีความสุขกับปัจจุบันได้จริงๆ ไม่ใช่แบบนางเอกคนนี้ ที่ในเรื่องย้ำอยู่บ่อยครั้งว่าเธอเป็นคนไม่สนใจอดีต เธอมีความสุขอยู่กับปัจจุบัน แต่จริงๆ อ่านแล้วกลับเป็นเหมือนว่าเธอยึดติดอยู่กับอดีต และพยายามหลีกหนีมัน แทนที่จะเผชิญหน้า ทำให้เป็นแผลลึกในใจแล้วยังตั้งกำแพงไว้แน่นหนาไม่ให้ใครเข้าไปถึง
แต่ถึงยังไง คนที่ดูเฉยๆ เศร้าๆ หน้าตาไม่ได้สวยโดดเด่น กลับสามารถดึงดูดผู้ชายให้มารุมรักได้มากมาย ... กับตัวพระเอกเอง เราเข้าใจว่ามันเริ่มจากความประทับใจ ที่เธอช่วยดึงสติเขาให้กลับมาปกติอีกครั้ง แต่กับอีกสองหนุ่ม อย่างหมอรวินทร์ กับคุณอาทิตย์ เราไม่เข้าใจเลยว่าอะไรทำให้พวกเขาหลงรักนางเอกกันได้ขนาดนั้น

ส่วนตัวของพระเอกคุณรัน หลังประสบอุบัติเหตุเดินไม่ได้ ก็อารมณ์แบบผีเข้าผีออกอยู่เหมือนกัน แต่ก็ดูเหมาะสมกับคนที่มีปัญหาทางด้านจิตใจและอารมณ์นะ และเมื่อเปิดปมในส่วนของพระเอกออกมาแล้วก็น่าสงสารอยู่เหมือนกัน ยิ่งตอนท้ายมีปัญหากับนางเอก ก็ยิ่งน่าสงสารเข้าไปใหญ่

ตัวร้ายอย่างเมธาวีแม้จะมีบทไม่มากนัก แต่ก็เป็นจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญในชีวิตของพระเอกนางเอก แล้วแม้เราจะไม่ชอบนาง แต่สุดท้ายก็ดูเหมือนนางจะเป็นคนที่น่าสงสารที่สุดในเรื่อง ... คนที่ไม่เคยถูกรัก คนที่ต้องทุกข์ทรมานกับความรู้สึกผิดชอบชั่วดี และต้องอยู่อย่างเดียวดาย

.....
เรื่องนี้สำนวนดีอ่านแล้วนุ่มละมุนในจังหวะเนิบๆ มีบางช่วง บางประโยคที่อ่านแล้วให้ข้อคิดอยู่บ้าง
มีช่วงโรแมนติกมุ้งมิ้งบ้าง แต่ไม่มาก เน้นอารมณ์หม่นๆ มากกว่าค่ะ

ตามความชอบส่วนตัวของเราแล้ว โทนเรื่องแบบนี้เราชอบ ถึงจะมีบางช่วงที่รู้สึกขัดกับความรู้สึกหรือทัศนคติส่วนตัวของเราบ้าง แต่โดยรวมถือว่าผ่านค่ะ

[kunaom · Rating 4 out of 5]

เยอะมาก...พล็อตเยอะมาก นี่ก็นับได้แล้วประมาณ 4-5 พล็อต 555+ จริงๆคนเขียนก็เอ่ยเตือนในคำนำไว้แล้วว่า เนื้อหาจะเต็มไปด้วย 'ความบังเอิญ' แต่เรามองว่ามันเยอะเกิน จนเหมือนอัดนิยายหลายๆเรื่องไว้ในเรื่องเดียว แต่ไอ้ความบังเอิญมากมายที่ได้ใส่ไว้นั้น ก็ต้องยอมรับว่าเชื่อมโยงร้อยเรียงกันได้ดี ไม่รู้สึกประดักประเดิกไป ไม่รู้สึกว่าง่ายไป ไม่ได้รู้สึกไร้เหตุผลจนเกินไป อ่านแล้วไม่ได้รู้สึกสะดุดอะไร รู้สึกอย่างเดียวแค่ว่าเรื่องมัน...เยอะเกิน เพราะมีหลายจังหวะมากที่เรารู้สึกว่าเรื่องจะจบแล้ว มันอิ่มแล้ว สมบูรณ์แล้ว แต่..อ่าว!..เอ๊ะ! หน้ากระดาษยังเหลือเยอะอยู่เลย ยังไม่จบหรือนี่!

ถ้าคนเขียนลองตัดทอนออกสัก 2-3 พล็อต แล้วเลือกโฟกัสเพียง 1-2 พล็อต ตัวนิยายจะน่าจดจำกว่านี้ ด้วยสำนวนสำเนียงภาษาของเขาทำได้ดีอยู่แล้ว เหมือนกำลังอ่านความเรียงง่ายๆ ที่หยิบจับใจคนอ่านได้ง่ายอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นเลยที่จะต้องอัดอะไรลงไปในงานมากมายขนาดนั้น

เข้าใจว่า 'แรงแสงรัก' ไม่ได้หมายถึงแค่ในมุมของนางเอกมาช่วยเป็นแสงส่องใจให้พระเอกซึ่งเป็นคนพิการได้มีแรงฮึดสู้ที่จะมีชีวิตอย่างมีคุณค่าอีกครั้ง แต่คนเขียนได้พยายามและตั้งใจอย่างมากที่จะให้พระเอกเป็นคนพยายามเปิดประตูใจนางเอก ทลายกำแพงของอารมณ์มากมายที่เธอกักเก็บไว้ไม่ให้ใครได้เห็น จนนำไปสู่ฉากไคลแม็กซ์ของการปิดกั้นแม้แต่คนที่ตัวเองรัก เพียงเพีื่อไม่ให้เขาเจ็บปวดไปกับเธอ ซึ่งสุดท้ายแล้วคนอ่านเองก็ยังคิดว่าพระเอกก็ยังต้องอยู่กับความพยายามนั้นต่อไป...

จึงได้แต่คิดว่าถ้าทำให้เรื่องกระชับกว่านี้ ก็สามารถทำได้นะ

[L-wind · Rating 3 out of 5]

เป็นงานเขียนที่ครบถ้วนในหลายด้าน ภาษาสลวยอ่านง่าย บรรยากาศเมืองนอก
เพียงแต่รสนิยมเราอาจจะไม่เหมาะกับโทนเรื่องของคนเขียน เพราะรู้สึกว่าพยายามบีบคั้นมากเกินไป ตัวเรื่องก็ดูล้ำ แต่ดราม่าครอบครัวแบบขนบนิยายยุคเก่า คาแรกเตอร์ตัวละครดูมีมิติก็จริงแต่มันก็แอบดูโบราณไปนิด แม่เลี้ยง-ลูกเลี้ยง แล้วมีงงๆ นิดหน่อยตอนท้ายเรื่องที่นางร้ายทำร้ายนางเอก แล้วจู่ๆ พลิกมาคิดได้กลางคัน อะไรจะขนาดนั้น
โดยรวมใครชอบแนวอ่านแล้วหน่วงๆ ก็น่าจะชอบ แต่ส่วนตัวคิดว่าเราคงไม่เหมาะกับแนวทางนี้ มันประดิษฐ์ไปนิดนึง

[Nostalgic Heyday · Rating 5 out of 5]

อ่านนิยายเรื่องนี้เพราะติดใจสำนวนและกลวิธีการเขียนของคุณมาภาจากเรื่องพร่างพรายในความเงียบงัน เรื่องนี้เป็นนิยายที่ให้ความรู้สึกหม่นเหงา ยะเยือก เหมือนอากาศยามเช้ามืดในปราสาทฝรั่งเศส แต่ไม่ได้ให้รสงานแปลนะ เพราะภาษาดีมาก

อ่านมาสองเรื่อง เราคิดว่าคุณมาภาเขียนตัวละครได้ลึก มีชีวิตจิตใจ มีความเป็นมนุษย์จริงๆ ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นเหมือนกับตอนที่เราอ่านงานทมยันตีเล่มที่ไม่ได้ใช้ภาษารุ่มรวย เป็นนิยายที่พล็อตไม่ได้แปลกประหลาด แต่อยากให้นักเขียนนิยายไทยสมัยนี้ศึกษาไว้เป็นครู

[Kanyawan · Rating 4 out of 5]

เป็นนิยายอีกเรื่องของคุณมาภาที่ติดตามอ่าน สนุก และมีดราม่าเป็นช่วงๆ มีปมให้แก้ทั้งพระเอกนางเอก อ่านแล้วได้ครบทุกรสดีค่ะ แต่ออกจะหน่วงๆ ไปสักหน่อยสำหรับคนชอบโรแมนติกหวานๆ จ๋าๆ ;)

[Ploy PP. · Rating 4 out of 5]

นางเอกน่าสงสารมาก พระเอกก็น่าสงสารบ้าง อ่านไปหน่วงไป แต่คุณมาภาบรรยายออกมาได้ดีมากๆ อินไปกับนิยายจนรู้สึกเศร้าหน่วงๆไปเกือบทั้งวัน

[Namtip Rattanakorn · Rating 5 out of 5]

ภาษาดีสละสลวย พล็อตแน่น ตัวละครมีเหตุผล มีที่มาที่ไป แต่บรรย��กาศและการดำเนินเรื่องค่อนข้างหม่นๆ หน่วงๆ เพราะปม บุคลิกและชีวิตของตัวละคร
อาจจะรู้สึกหนักไปถ้าชอบนิยายแนวสดใส/เบาสมอง

[nanziiy · Rating 5 out of 5]

อ่านแล้วอบอุ่นละมุนหัวใจ แต่หดหู่ตอนนางเอกแท้ง สงสารอ่ะ