What do you think?
Rate this book
Θάλασσες μας Χώρισαν
Περίμενε, μη φεύγεις. Δεν σε κατηγορώ. Σκέψεις κάνω, προσπαθώντας να καταλάβω αν με αγάπησες ποτέ. Με αγάπησες; Την ένιωσα την αγάπη σου τόσες φορές να μ’ αγκαλιάζει σαν ζεστό πανωφόρι, δεν μπορεί να έκανα τόσο λάθος. Ίσως με αγάπησες διαφορετικά, με τον τρόπο τον δικό σου, ίσως να έπρεπε να δεχτώ αυτό το είδος έρωτα που μου πρόσφερες και να μην ψάχνω κάτι περισσότερο.
Δύο αδελφές, η Παρασκευούλα και η Ελπίδα, βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση από τα παιδικά τους χρόνια. Η μία όμορφη, λαμπερή, πάντα να κλέβει τις εντυπώσεις, η άλλη χαμηλών τόνων και εσωστρεφής, περνά απαρατήρητη. Το πένθος που θα ξεσπάσει στην οικογένειά τους, σε συνδυασμό με την ιταλική κατοχή στη Σύμη, θα τις οδηγήσει στην Κωνσταντινούπολη. Για μια στιγμή θα έρθουν κοντά, αλλά σύντομα ο ανταγωνισμός τους θα αναζωπυρωθεί. Η Παρασκευούλα θα γνωρίσει τον Παύλο και θα αγαπηθούν ολοκληρωτικά. Το ζευγάρι θα μετακομίσει στην Αλεξάνδρεια, ενώ η Ελπίδα θα βρεθεί παράφορα ερωτευμένη με τον άντρα της αδελφής της. Θα προσπαθήσει να ξεχαστεί σε μια τακτοποιημένη ζωή, όπου θα αγαπηθεί αλλά δεν θα αγαπήσει, καθώς το μυαλό της θα ταξιδεύει συνεχώς στον Παύλο, και στη φαντασία της θα βιώνει τον απόλυτο έρωτα μαζί του. Η μοίρα όμως, μέσα από συμβάντα σημαδεμένα με τρέλα, απόρριψη, καταπιεσμένους πόθους, καταστροφικά αισθήματα, θα μπλέξει τις ζωές τους σε ένα κουβάρι, και στο τέλος θα τις ξεβράσει σε μια θάλασσα δακρύων και τύψεων, με την ανάγκη για συγχώρεση αμοιβαία, προκειμένου να αντέξουν το βάρος των πράξεών τους.
Δύο αδελφές, η Παρασκευούλα και η Ελπίδα, βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση από τα παιδικά τους χρόνια. Η μία όμορφη, λαμπερή, πάντα να κλέβει τις εντυπώσεις, η άλλη χαμηλών τόνων και εσωστρεφής, περνά απαρατήρητη. Το πένθος που θα ξεσπάσει στην οικογένειά τους, σε συνδυασμό με την ιταλική κατοχή στη Σύμη, θα τις οδηγήσει στην Κωνσταντινούπολη. Για μια στιγμή θα έρθουν κοντά, αλλά σύντομα ο ανταγωνισμός τους θα αναζωπυρωθεί. Η Παρασκευούλα θα γνωρίσει τον Παύλο και θα αγαπηθούν ολοκληρωτικά. Το ζευγάρι θα μετακομίσει στην Αλεξάνδρεια, ενώ η Ελπίδα θα βρεθεί παράφορα ερωτευμένη με τον άντρα της αδελφής της. Θα προσπαθήσει να ξεχαστεί σε μια τακτοποιημένη ζωή, όπου θα αγαπηθεί αλλά δεν θα αγαπήσει, καθώς το μυαλό της θα ταξιδεύει συνεχώς στον Παύλο, και στη φαντασία της θα βιώνει τον απόλυτο έρωτα μαζί του. Η μοίρα όμως, μέσα από συμβάντα σημαδεμένα με τρέλα, απόρριψη, καταπιεσμένους πόθους, καταστροφικά αισθήματα, θα μπλέξει τις ζωές τους σε ένα κουβάρι, και στο τέλος θα τις ξεβράσει σε μια θάλασσα δακρύων και τύψεων, με την ανάγκη για συγχώρεση αμοιβαία, προκειμένου να αντέξουν το βάρος των πράξεών τους.
376 pages, Paperback
Published November 11, 2015
2 people are currently reading
44 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
December 3, 2015
Μόλις έπεσαν οι τίτλοι του τέλους!Έκρηξη και ανατροπή συναισθημάτων που δε περιγράφεται παρά μόνο διαβάζεται.Αν σας άρεσε το πρώτο βιβλίο της Τέκου το συγκεκριμένο ΤΟΤΕ θα το λατρέψετε.Συνεχώς αυξανόμενη ένταση άψογα σχεδιασμένη πλοκή ήρωες πιστευτοί με πολλές αδυναμίες πάθη και λάθη που δε διστάζουν να φέρουν τα πάνω κάτω στα συναισθήματα που νιώθεις για αυτούς. Έρωτες λάθη πάθη οργή προδοσίες λύπη λύτρωση όλα αυτά τα συναισθήματα περνάνε απο μπροστά σου τα ζεις στο μέγιστο βαθμό, όχι με την ίδια σειρά απαραίτητα. Αυτό το βιβλίο τα έχει πραγματικά ΟΛΑ. Θα κατακτήσει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη!!!
April 22, 2017
Ένα απίστευτα συγκινητικό βιβλίο που μιλάει για τις ανθρώπινες σχέσεις και τις πράξεις που κάνουμε, και πως μόνο μια μπορεί να δρομολογήσει όλη την υπόλοιπη ζωή μας, παρασύροντας στην δύνη τους και όσους συμπορεύονται μαζί μας. Ένα μυθιστόρημα βαθιά ανθρώπινο, ύμνος για τα ανθρώπινα συναισθήματα, της αγάπης, της αδερφικής ζήλιας, του πόνου, της απόγνωσης, του ανταγωνισμού, του μίσους, τα μεγάλα λάθη που προσμένουν την λύτρωση και την ελπίδα για συγχώρεση.
Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που σκιαγραφεί τους χαρακτήρες των ηρώων του, και αναλύει την ψυχοσύνθεση τους, όσο μέσα από τις σελίδες του περνάει το άρωμα από χαμένες πατρίδες, αλλοτινές εποχές στην Σύμη, στην Ικαρία, στην Αλεξάνδρεια, στην Κωνσταντινούπολη, με εικόνες που γεμίζουν την καρδιά μας με συγκίνηση και νοσταλγία. Ο ρυθμός της αφήγησης γρήγορος, με λόγο που ρέει και από ένα σημείο και μετά οι εξελίξεις είναι ραγδαίες τόσο που διάβαζα με κομμένη την ανάσα, σαν να τα ζούσα και με την αγωνία μου να κορυφώνεται καθώς περίμενα τους ήρωες να βγουν από την προσωπική του κόλαση ο καθένας και να έρθει η ώρα της συγχώρεσης ώστε να γαληνέψουν οι ψυχές τους.
Ένα βιβλίο ύμνος για τις ανθρώπινες σχέσεις, για την αγάπη και την συγχώρεση που είναι σπουδαιότερη από όλα, γιατί είναι η ίδια η αγάπη!
Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!!
Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που σκιαγραφεί τους χαρακτήρες των ηρώων του, και αναλύει την ψυχοσύνθεση τους, όσο μέσα από τις σελίδες του περνάει το άρωμα από χαμένες πατρίδες, αλλοτινές εποχές στην Σύμη, στην Ικαρία, στην Αλεξάνδρεια, στην Κωνσταντινούπολη, με εικόνες που γεμίζουν την καρδιά μας με συγκίνηση και νοσταλγία. Ο ρυθμός της αφήγησης γρήγορος, με λόγο που ρέει και από ένα σημείο και μετά οι εξελίξεις είναι ραγδαίες τόσο που διάβαζα με κομμένη την ανάσα, σαν να τα ζούσα και με την αγωνία μου να κορυφώνεται καθώς περίμενα τους ήρωες να βγουν από την προσωπική του κόλαση ο καθένας και να έρθει η ώρα της συγχώρεσης ώστε να γαληνέψουν οι ψυχές τους.
Ένα βιβλίο ύμνος για τις ανθρώπινες σχέσεις, για την αγάπη και την συγχώρεση που είναι σπουδαιότερη από όλα, γιατί είναι η ίδια η αγάπη!
Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!!
February 24, 2016
Η Παρασκευούλα και η Ελπίδα μεγαλώνουν στην απομακρυσμένη Σύμη της δεκαετίας του 1920. Είναι τόσο διαφορετικοί χαρακτήρες, η μία όμορφη, κοινωνική, έντονη, η άλλη διακριτική, απλώς εμφανίσιμη. Ένα δυσάρεστο οικογενειακό γεγονός οδηγεί την οικογένειά τους να εγκατασταθούν στην Κωνσταντινούπολη, όπου γνωρίζουν τα σκιρτήματα του έρωτα... για τον ίδιο άντρα. Αυτή είναι η αρχή του νέου μυθιστορήματος της κυρίας Ιφιγένειας Τέκου, που γνώρισα από το βιβλίο «Μνήμες χαμένες στην άμμο».
Σε γενικές γραμμές η συγγραφέας έχει βελτιωθεί πολύ ως προς το στυλ και το ύφος της. Έχει σκιτσάρει ωραία τους χαρακτήρες της, έχει δέσει σωστά τις μεταξύ τους σχέσεις, περιγράφει άψογα την καθημερινή ζωή στη Σύμη και στην Κωνσταντινούπολη, έχει μελετήσει ενδελεχώς τα ιδιώματα και τη λαογραφία της Σύμης και της Ικαρίας και έχει ξεσηκώσει κάθε κρυφή και ρομαντική πτυχή της Κωνσταντινούπολης. Αγάπησα πολύ την αρχή της ιστορίας στο νησί των Δωδεκανήσων και κατάλαβα πάνω σε ποιες βάσεις θα στηριχτεί η σχέση των δύο κοριτσιών. Μου άρεσε πολύ η ζωή των γυναικών στην Κωνσταντινούπολη στα απαρτμάν, πώς βοηθούσε η μία την άλλη, πώς μαγείρευαν σχεδόν αγκαλιά μιας και τα διαμερίσματά τους ήταν τόσο κοντά. Μία γυναίκα κάθε μέρα ζέσταινε νερό ώστε όλες μαζί να πλύνουν ρούχα και πιάτα, η κάθε μία κράταγε με εμπιστοσύνη και αγάπη τα παιδιά της άλλης, ένας υπέροχος και σκληρός μικρόκοσμος, που δε ζει και χωρίς τις κουτσομπόλες του. Εξίσου καλογραμμένη και η Αλεξάνδρεια, με τη δική της σκληρή καθημερινότητα, το μίσος των Αιγυπτίων για τους ξένους, ειδικά τους Άγγλους, τα ήθη και τις συνήθειές τους.
Δυστυχώς όμως, από ένα σημείο και μετά, η μαγεία αυτή χάνεται γιατί η πλοκή παίρνει ανεδαφικές προεκτάσεις και οι χαρακτήρες παρίνουν αποφάσεις αναίτιες και αδικαιολόγητες ενώ η μοίρα που εξυφαίνει η συγγραφέας δε με πείθει καθόλου και με ανάγκασε να κλείσω σχεδόν επί τροχάδην το βιβλίο. Ήταν τόσο ακραίες και μη πιστευτές οι ανατροπές και τα σχέδια των κοριτσιών που, όσο ελαστικός ήμουν στο πρώτο βιβλίο, τόσο δυσανασχέτησα στο δεύτερο. Επιτρέψτε μου να εκφράσω ακριβώς τις αντιρρήσεις κατωτέρω, οπότε μη διαβάσετε τη συνέχεια όσοι δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο.
ΠΡΟΣΟΧΗ, SPOILERS
Θα προσπαθήσω να μη χαλάσω τη μαγεία της αποκάλυψης με συγκεκριμένα στοιχεία και να παραμείνω γενικόλογος ως προς τα επιχειρήματά μου αλλά καλού κακού μη διαβάσετε παρακάτω παρά μόνο αφού έχετε τελειώσει το μυθιστόρημα.
Πρώτα από όλα, τον έρωτα μεταξύ αδελφών για τον ίδιο άντρα τον έχω διαβάσει και στην Καρυστιάνη, στη «Μικρά Αγγλία». Δε θα το συγκρίνω, εννοείται, άλλωστε ο καθένας μπορεί να γράψει την ίδια ιστορία με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους και να κερδίσει εξίσου τον αναγνώστη. Η γραφή λοιπόν της κυρίας Τέκου, όπως έγραψα και ανωτέρω, με κέρδισε αρκετά. Αληθινοί χαρακτήρες, αυθεντικές σκηνές μιας οικογένειας σε ένα απομονωμένο νησί, στη ρομαντική και αρωματισμένη Κωνσταντινούπολη, στη δύσκολη Αλεξάνδρεια, στην τραχιά Ικαρία. Όμως, από ένα σημείο και μετά η ιστορία γίνεται μαλλιά κουβάρια.
Δε με έπεισε ο Παύλος που ενέδωσε στα θέλγητρα της Ελπίδας κι ύστερα γύρισε στη γυναίκα του σα να μη συνέβη τίποτε. Η συγγραφέας τον έδειξε τυραγνισμένο από πόθο, αληθινό άντρα με διλήμματα και φοβίες αλλά μετά την Ελπίδα γύρισε στην Παρασκευούλα. Δε με έπεισε με τίποτα ο Αντρέας, όταν έμαθε ότι το παιδί της γυναίκας του δεν είναι δικό του αλλά του Παύλου, που έκατσε στο πλάι της και δεν την εγκατέλειψε. Η τιμή είναι πάνω από όλα για έναν άνθρωπο και ειλικρινά στη θέση του θα κατέφευγα τουλάχιστον σε διαζύγιο ή αν έμενα δίπλα της για τον κόσμο να μην ανοίξει το στόμα του δε θα της συμπαραστεκόμουν και δε θα την υποστήριζα όσο το δείνχει η συγγραφέας.
Δε με έπεισε με τίποτα η τελική σκηνή της αποκάλυψης για την πατρότητα του παιδιού της Ελπίδας, την οποία τυχαία κρυφάκουσαν δύο πρόσωπα που δεν έπρεπε να είναι εκεί, το ένα μάλιστα κατέφυγε και σε ακραίες, ακραιότατες αντιδράσεις που έβαλαν μπροστά άλλες εξελίξεις. Συγνώμη αλλά το θεωρώ παρατραβηγμένο και πρόχειρο να δοθεί μια τέτοια λύση.
Εξίσου ανεδαφικό θεώρησα το γεγονός ότι η οικογένεια της Ελπίδας, με ένα παιδί που μοιάζει στον πατέρα του, να μην έχει άλλη λύση μετά τα Σπετεμβριανά παρά να εγκατασταθεί στην Αλεξάνδρεια όπου ζει η Παρασκευούλα και όχι πίσω στη Σύμη! Είναι δυνατόν να πάρεις αυτήν την απόφαση; Η συγγραφέας δεν υποστήριξε σθεναρά αυτήν την απόφαση στο κείμενο, από πραγματιστικής άποψης αυτό είναι σα να γυρεύεις μπελάδες!
Και πάμε στο χειρότερο: δε γίνεται ένα πρόσωπο να καταφεύγει στο έγκλημα και μετά να βρίσκει τη λύτρωση και τη σωτηρία σε μοναστήρι για να γαληνέψει η ψυχή του. Όσο εσωτερική πάλη και να γίνεται μέσα του, όσο πόνο και μετάνοια να κρύβει η ψυχή αργότερα, το θεωρώ επιφανειακό σα λύση να κλειστεί σε μοναστήρι. Δεν πείστηκα με τίποτα. Αν εξαιρέσεις αυτό το παρατραβηγμένο κομμάτι, κατά τα άλλα η συνεχεια της ιστορίας μπορεί να θεωρηθεί και συγκινητική, έτσι όπως επιλέγει η συγγραφέας να την ολοκληρώσει. Και πάλι εκφράζω την εξής αντίρρηση: τη λύση του δράματος τη δίνει μια επιστολή που στέλνεται κατά λάθος. Δε γίνεται να θες να γράφεις γράμματα σε πρόσωπο που αγαπάς με σκοπό να μην τα στείλεις ποτέ αλλά παρ’ όλ’ αυτά να τα κλείνεις σε φακέλους με τη διεύθυνση και του αποστολέα και του παραλήπτη!
Ίσως είμαι εγώ μονοδιάστατος και δεν αφήνω τον εαυτο μου να πιστέψει σε ακραία γυρίσματα της τύχης και ζητώ προκαταβολικά συγνώμη, όμως με το θάρρος από την επαφή που έχω με τον χώρο της ανάγνωσης παραδέχομαι ότι οι συμπτώσεις και οι ακρότητες ήταν υπερβολικά πολλές για να τις δεχτώ χωρίς σχολιασμό.
Το μυθιστόρημα αξίζει από πλευράς γραφής, ύφους και στυλ. Η κυρία Τέκου μελέτησε και εργάστηκε πολύ πανω στο θέμα της και φαίνεται η αγάπη της γι’ αυτό. Δυστυχώς οι εξελίξεις στην ιστορία μου χάλασαν τη θετική εικόνα. Εξακολουθώ να πιστεύω ακράδαντα πάντως ότι η συγγραφέας έχει πολλές δυνατότητες και με χαρά θα διαβάσω και επόμενό της μυθιστόρημα.
Σε γενικές γραμμές η συγγραφέας έχει βελτιωθεί πολύ ως προς το στυλ και το ύφος της. Έχει σκιτσάρει ωραία τους χαρακτήρες της, έχει δέσει σωστά τις μεταξύ τους σχέσεις, περιγράφει άψογα την καθημερινή ζωή στη Σύμη και στην Κωνσταντινούπολη, έχει μελετήσει ενδελεχώς τα ιδιώματα και τη λαογραφία της Σύμης και της Ικαρίας και έχει ξεσηκώσει κάθε κρυφή και ρομαντική πτυχή της Κωνσταντινούπολης. Αγάπησα πολύ την αρχή της ιστορίας στο νησί των Δωδεκανήσων και κατάλαβα πάνω σε ποιες βάσεις θα στηριχτεί η σχέση των δύο κοριτσιών. Μου άρεσε πολύ η ζωή των γυναικών στην Κωνσταντινούπολη στα απαρτμάν, πώς βοηθούσε η μία την άλλη, πώς μαγείρευαν σχεδόν αγκαλιά μιας και τα διαμερίσματά τους ήταν τόσο κοντά. Μία γυναίκα κάθε μέρα ζέσταινε νερό ώστε όλες μαζί να πλύνουν ρούχα και πιάτα, η κάθε μία κράταγε με εμπιστοσύνη και αγάπη τα παιδιά της άλλης, ένας υπέροχος και σκληρός μικρόκοσμος, που δε ζει και χωρίς τις κουτσομπόλες του. Εξίσου καλογραμμένη και η Αλεξάνδρεια, με τη δική της σκληρή καθημερινότητα, το μίσος των Αιγυπτίων για τους ξένους, ειδικά τους Άγγλους, τα ήθη και τις συνήθειές τους.
Δυστυχώς όμως, από ένα σημείο και μετά, η μαγεία αυτή χάνεται γιατί η πλοκή παίρνει ανεδαφικές προεκτάσεις και οι χαρακτήρες παρίνουν αποφάσεις αναίτιες και αδικαιολόγητες ενώ η μοίρα που εξυφαίνει η συγγραφέας δε με πείθει καθόλου και με ανάγκασε να κλείσω σχεδόν επί τροχάδην το βιβλίο. Ήταν τόσο ακραίες και μη πιστευτές οι ανατροπές και τα σχέδια των κοριτσιών που, όσο ελαστικός ήμουν στο πρώτο βιβλίο, τόσο δυσανασχέτησα στο δεύτερο. Επιτρέψτε μου να εκφράσω ακριβώς τις αντιρρήσεις κατωτέρω, οπότε μη διαβάσετε τη συνέχεια όσοι δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο.
ΠΡΟΣΟΧΗ, SPOILERS
Θα προσπαθήσω να μη χαλάσω τη μαγεία της αποκάλυψης με συγκεκριμένα στοιχεία και να παραμείνω γενικόλογος ως προς τα επιχειρήματά μου αλλά καλού κακού μη διαβάσετε παρακάτω παρά μόνο αφού έχετε τελειώσει το μυθιστόρημα.
Πρώτα από όλα, τον έρωτα μεταξύ αδελφών για τον ίδιο άντρα τον έχω διαβάσει και στην Καρυστιάνη, στη «Μικρά Αγγλία». Δε θα το συγκρίνω, εννοείται, άλλωστε ο καθένας μπορεί να γράψει την ίδια ιστορία με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους και να κερδίσει εξίσου τον αναγνώστη. Η γραφή λοιπόν της κυρίας Τέκου, όπως έγραψα και ανωτέρω, με κέρδισε αρκετά. Αληθινοί χαρακτήρες, αυθεντικές σκηνές μιας οικογένειας σε ένα απομονωμένο νησί, στη ρομαντική και αρωματισμένη Κωνσταντινούπολη, στη δύσκολη Αλεξάνδρεια, στην τραχιά Ικαρία. Όμως, από ένα σημείο και μετά η ιστορία γίνεται μαλλιά κουβάρια.
Δε με έπεισε ο Παύλος που ενέδωσε στα θέλγητρα της Ελπίδας κι ύστερα γύρισε στη γυναίκα του σα να μη συνέβη τίποτε. Η συγγραφέας τον έδειξε τυραγνισμένο από πόθο, αληθινό άντρα με διλήμματα και φοβίες αλλά μετά την Ελπίδα γύρισε στην Παρασκευούλα. Δε με έπεισε με τίποτα ο Αντρέας, όταν έμαθε ότι το παιδί της γυναίκας του δεν είναι δικό του αλλά του Παύλου, που έκατσε στο πλάι της και δεν την εγκατέλειψε. Η τιμή είναι πάνω από όλα για έναν άνθρωπο και ειλικρινά στη θέση του θα κατέφευγα τουλάχιστον σε διαζύγιο ή αν έμενα δίπλα της για τον κόσμο να μην ανοίξει το στόμα του δε θα της συμπαραστεκόμουν και δε θα την υποστήριζα όσο το δείνχει η συγγραφέας.
Δε με έπεισε με τίποτα η τελική σκηνή της αποκάλυψης για την πατρότητα του παιδιού της Ελπίδας, την οποία τυχαία κρυφάκουσαν δύο πρόσωπα που δεν έπρεπε να είναι εκεί, το ένα μάλιστα κατέφυγε και σε ακραίες, ακραιότατες αντιδράσεις που έβαλαν μπροστά άλλες εξελίξεις. Συγνώμη αλλά το θεωρώ παρατραβηγμένο και πρόχειρο να δοθεί μια τέτοια λύση.
Εξίσου ανεδαφικό θεώρησα το γεγονός ότι η οικογένεια της Ελπίδας, με ένα παιδί που μοιάζει στον πατέρα του, να μην έχει άλλη λύση μετά τα Σπετεμβριανά παρά να εγκατασταθεί στην Αλεξάνδρεια όπου ζει η Παρασκευούλα και όχι πίσω στη Σύμη! Είναι δυνατόν να πάρεις αυτήν την απόφαση; Η συγγραφέας δεν υποστήριξε σθεναρά αυτήν την απόφαση στο κείμενο, από πραγματιστικής άποψης αυτό είναι σα να γυρεύεις μπελάδες!
Και πάμε στο χειρότερο: δε γίνεται ένα πρόσωπο να καταφεύγει στο έγκλημα και μετά να βρίσκει τη λύτρωση και τη σωτηρία σε μοναστήρι για να γαληνέψει η ψυχή του. Όσο εσωτερική πάλη και να γίνεται μέσα του, όσο πόνο και μετάνοια να κρύβει η ψυχή αργότερα, το θεωρώ επιφανειακό σα λύση να κλειστεί σε μοναστήρι. Δεν πείστηκα με τίποτα. Αν εξαιρέσεις αυτό το παρατραβηγμένο κομμάτι, κατά τα άλλα η συνεχεια της ιστορίας μπορεί να θεωρηθεί και συγκινητική, έτσι όπως επιλέγει η συγγραφέας να την ολοκληρώσει. Και πάλι εκφράζω την εξής αντίρρηση: τη λύση του δράματος τη δίνει μια επιστολή που στέλνεται κατά λάθος. Δε γίνεται να θες να γράφεις γράμματα σε πρόσωπο που αγαπάς με σκοπό να μην τα στείλεις ποτέ αλλά παρ’ όλ’ αυτά να τα κλείνεις σε φακέλους με τη διεύθυνση και του αποστολέα και του παραλήπτη!
Ίσως είμαι εγώ μονοδιάστατος και δεν αφήνω τον εαυτο μου να πιστέψει σε ακραία γυρίσματα της τύχης και ζητώ προκαταβολικά συγνώμη, όμως με το θάρρος από την επαφή που έχω με τον χώρο της ανάγνωσης παραδέχομαι ότι οι συμπτώσεις και οι ακρότητες ήταν υπερβολικά πολλές για να τις δεχτώ χωρίς σχολιασμό.
Το μυθιστόρημα αξίζει από πλευράς γραφής, ύφους και στυλ. Η κυρία Τέκου μελέτησε και εργάστηκε πολύ πανω στο θέμα της και φαίνεται η αγάπη της γι’ αυτό. Δυστυχώς οι εξελίξεις στην ιστορία μου χάλασαν τη θετική εικόνα. Εξακολουθώ να πιστεύω ακράδαντα πάντως ότι η συγγραφέας έχει πολλές δυνατότητες και με χαρά θα διαβάσω και επόμενό της μυθιστόρημα.
January 11, 2016
Η Ιφιγένεια Τέκου, από το πρώτο της κιόλας βιβλίο, κατάφερε να ξεχωρίσει για την ευαίσθητη και εξαιρετικά δυεισδητική γραφή της. Όσοι έχουν τη χαρά να την γνωρίζουν και προσωπικά, ξέρουν πολύ καλά πως πρόκειται και για έναν σπουδαίο άνθρωπο, το ήθος του οποίου είναι δύσκολο να μην ξεχωρίσεις, πόσο μάλλον να μην το εκτιμήσεις. Στο δεύτερό της μυθιστόρημα για ενήλικες, το "Θάλασσες μας χώρισαν", η Ιφιγένεια επιστρέφει με μία ιστορία που καταφέρνει με έναν μαγικό τρόπο να είναι ακόμα καλύτερη από την πρώτη της, με τη δύναμη της γραφής της είναι ακόμα πιο δυνατή και έντονη, και την τρυφερότητα και την ανθρωπιά του λόγου της, ακόμα πιο συγκινητική, ικανή να αγγίξει ακόμα και τις πιο σκληρές καρδιές.
Η Αννέζα και ο Μιχάλης ζουν μια όμορφη και ήσυχη ζωή μαζί με τα τρία παιδιά τους. Τίποτα δεν φαίνεται να μπορεί να διαταράξει την ευτυχία τους, όχι μέχρι τη στιγμή που ένα τραγικό γεγονός έρχεται να σημαδέψει τις ζωές όλων τους. Η οικογένεια θα βρεθεί στην Πόλη, σε μια προσπάθεια να ξαναρχίσει από το μηδέν, θέλοντας να γιατρέψει τις πληγές τις και ν' αφήσει πίσω της το παρελθόν που μόνο δάκρυα και πόνο κρύβει τώρα πια. Όμως δεν είναι εύκολο να ξεφύγει κανείς από το πεπρωμένο του, ακόμα κι αν το θέλει. Η Παρασκευούλα θα ακολουθήσει την καρδιά της και μαζί με τον Παύλο θα ταξιδέψει στην Αλεξάνδρεια για να δημιουργήσει τη δικιά της οικογένεια. Η Ελπίδα από την άλλη, έχει επιλέξει να ζει παρέα με την μοναξιά της, η οποία δηλητηριάζεται από το φθόνο και τη ζήλια που σιγοκαίει ανεξάντλητα μέσα της, συναισθήματα που θα οδηγήσουν σε μια σειρά από λάθη και αποφάσεις που πληγώνουν, και που μονάχα η δύναμη της συγχώρεσης μπορεί να φέρει τη λύτρωση.
Το πρώτο στοιχείο που καλείται να αναγνωρίσει ο αναγνώστης στο μυθιστόρημα αυτό, είναι το πόσο αληθινοί και οικείοι είναι οι βασικοί του πρωταγωνιστές. Άνθρωποι που δεν είναι βγαλμένοι μέσα από παραμύθι ούτε είναι ιδανικοί. Αντίθετα, είναι άνθρωποι βγαλμένοι από τη ζωή. Άνθρωποι με πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, με πάθη, θέλω και αδυναμίες που πολλές φορές μπορεί να παίρνουν τον έλεγχο και να οδηγούν σε λανθασμένες αποφάσεις και πράξεις. Άνθρωποι που απέχουν από το ιδανικό, όχι γιατί δεν μπορούν, αλλά επειδή έτσι είναι η ανθρώπινη ύπαρξη. Δεν μπορεί να είναι ιδανική, παρά μονάχα πολύπλευρη και ελεγχόμενη από μυριάδες συναισθήματα που είτε θετικά είτε αρνητικά, καθορίζουν το όλον μας με τρόπους μοναδικούς και ιδιαίτερους, τρόπους που ακόμα κι αν πονάνε και πληγώνουν, έχουν κάτι να προσφέρουν, γιατί ακόμα και το να ματώνουμε μπορεί να οδηγήσει σε αλήθειες και συνειδητοποιήσεις ζωής που μονάχα αυτές μπορούν να οδηγήσουν στην ευτυχία.
Η συγγραφέας έχει επιλέξει να χρησιμοποιήσει την τεχνική της αμφίδρομης αφήγησης, μια επιλογή αρκετά ριψοκίνδυνη αφού αν ο δημιουργός δεν είναι σίγουρος για το πως θέλει να αφηγηθεί την ιστορία του, όχι μόνο μπορεί να κουράσει τον αναγνώστη, αλλά να αρχίσει να επαναλαμβάνεται ή ακόμα και να αφήνει κενά στην πλοκή του. Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει εδώ, με την Ιφιγένεια Τέκου να μας ταξιδεύει πότε στο παρελθόν και πότε στο παρόν, πότε σε αναμνήσεις και πότε σε συναισθήματα και σκέψεις του τώρα, δημιουργώντας μια αφηγηματική ροή που θυμίζει συναισθηματικό τρενάκι και που δεν μας επιτρέπει να πάρουμε ανάσα, πόσο μάλλον να πλησιάσουμε στην ανακούφιση της λύτρωσης, νωρίτερα απ' όσο η ίδια θέλει. Άλλωστε, ακόμα και τα επίπονα ταξίδια πρέπει να ολοκληρώσουν τον κύκλο τους και τελικά, τα ταξίδια αυτά είναι που μας αλλάζουν και μας ολοκληρώνουν κι εμάς.
Γραφή απλή και άμεση. Περιγραφές ζωντανές και παραστατικές που μας ταξιδεύουν σε χρόνους και μέρη αλλοτινά που κρύβουν τη δικιά τους μαγεία και γεννάνε μέσα μας μια γλυκιά νοσταλγία. Άνθρωποι που ο καθένας κουβαλάει το δικό του σταυρό και μέσα από τις δυσκολίες της ζωής προσπαθεί ν' αγγίξει την δική του, προσωπική ευτυχία και να ολοκληρωθεί, να βιώσει την πληρότητα που τόσο μεγάλη ανάγκη έχει, σε όλη της την έκταση. Ένα μυθιστόρημα βαθιά ανθρώπινο και ευαίσθητο, που με την κλιμακωτή του εξέλιξη και τις ανατροπές του θα πετύχει δύο πράγματα. Να σας κάνει να ταυτιστείτε με τους ήρωές του, να πονέσετε και να κλάψετε μαζί τους αλλά και να συγκινηθείτε από τα γεγονότα της πορείας της ζωή τους, καθώς και να σας καθηλώσει ταξιδεύοντάς σας, σε μία διαδρομή που το πιθανότερο είναι να εύχεστε να μην φτάσει σύντομα στο τέλος της, κάνοντάς σας στο τέλος να συνειδητοποιήσετε πως πιο δυνατό αίσθημα από την αγάπη και την συγχώρεση, δεν υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο.
Η Αννέζα και ο Μιχάλης ζουν μια όμορφη και ήσυχη ζωή μαζί με τα τρία παιδιά τους. Τίποτα δεν φαίνεται να μπορεί να διαταράξει την ευτυχία τους, όχι μέχρι τη στιγμή που ένα τραγικό γεγονός έρχεται να σημαδέψει τις ζωές όλων τους. Η οικογένεια θα βρεθεί στην Πόλη, σε μια προσπάθεια να ξαναρχίσει από το μηδέν, θέλοντας να γιατρέψει τις πληγές τις και ν' αφήσει πίσω της το παρελθόν που μόνο δάκρυα και πόνο κρύβει τώρα πια. Όμως δεν είναι εύκολο να ξεφύγει κανείς από το πεπρωμένο του, ακόμα κι αν το θέλει. Η Παρασκευούλα θα ακολουθήσει την καρδιά της και μαζί με τον Παύλο θα ταξιδέψει στην Αλεξάνδρεια για να δημιουργήσει τη δικιά της οικογένεια. Η Ελπίδα από την άλλη, έχει επιλέξει να ζει παρέα με την μοναξιά της, η οποία δηλητηριάζεται από το φθόνο και τη ζήλια που σιγοκαίει ανεξάντλητα μέσα της, συναισθήματα που θα οδηγήσουν σε μια σειρά από λάθη και αποφάσεις που πληγώνουν, και που μονάχα η δύναμη της συγχώρεσης μπορεί να φέρει τη λύτρωση.
Το πρώτο στοιχείο που καλείται να αναγνωρίσει ο αναγνώστης στο μυθιστόρημα αυτό, είναι το πόσο αληθινοί και οικείοι είναι οι βασικοί του πρωταγωνιστές. Άνθρωποι που δεν είναι βγαλμένοι μέσα από παραμύθι ούτε είναι ιδανικοί. Αντίθετα, είναι άνθρωποι βγαλμένοι από τη ζωή. Άνθρωποι με πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, με πάθη, θέλω και αδυναμίες που πολλές φορές μπορεί να παίρνουν τον έλεγχο και να οδηγούν σε λανθασμένες αποφάσεις και πράξεις. Άνθρωποι που απέχουν από το ιδανικό, όχι γιατί δεν μπορούν, αλλά επειδή έτσι είναι η ανθρώπινη ύπαρξη. Δεν μπορεί να είναι ιδανική, παρά μονάχα πολύπλευρη και ελεγχόμενη από μυριάδες συναισθήματα που είτε θετικά είτε αρνητικά, καθορίζουν το όλον μας με τρόπους μοναδικούς και ιδιαίτερους, τρόπους που ακόμα κι αν πονάνε και πληγώνουν, έχουν κάτι να προσφέρουν, γιατί ακόμα και το να ματώνουμε μπορεί να οδηγήσει σε αλήθειες και συνειδητοποιήσεις ζωής που μονάχα αυτές μπορούν να οδηγήσουν στην ευτυχία.
Η συγγραφέας έχει επιλέξει να χρησιμοποιήσει την τεχνική της αμφίδρομης αφήγησης, μια επιλογή αρκετά ριψοκίνδυνη αφού αν ο δημιουργός δεν είναι σίγουρος για το πως θέλει να αφηγηθεί την ιστορία του, όχι μόνο μπορεί να κουράσει τον αναγνώστη, αλλά να αρχίσει να επαναλαμβάνεται ή ακόμα και να αφήνει κενά στην πλοκή του. Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει εδώ, με την Ιφιγένεια Τέκου να μας ταξιδεύει πότε στο παρελθόν και πότε στο παρόν, πότε σε αναμνήσεις και πότε σε συναισθήματα και σκέψεις του τώρα, δημιουργώντας μια αφηγηματική ροή που θυμίζει συναισθηματικό τρενάκι και που δεν μας επιτρέπει να πάρουμε ανάσα, πόσο μάλλον να πλησιάσουμε στην ανακούφιση της λύτρωσης, νωρίτερα απ' όσο η ίδια θέλει. Άλλωστε, ακόμα και τα επίπονα ταξίδια πρέπει να ολοκληρώσουν τον κύκλο τους και τελικά, τα ταξίδια αυτά είναι που μας αλλάζουν και μας ολοκληρώνουν κι εμάς.
Γραφή απλή και άμεση. Περιγραφές ζωντανές και παραστατικές που μας ταξιδεύουν σε χρόνους και μέρη αλλοτινά που κρύβουν τη δικιά τους μαγεία και γεννάνε μέσα μας μια γλυκιά νοσταλγία. Άνθρωποι που ο καθένας κουβαλάει το δικό του σταυρό και μέσα από τις δυσκολίες της ζωής προσπαθεί ν' αγγίξει την δική του, προσωπική ευτυχία και να ολοκληρωθεί, να βιώσει την πληρότητα που τόσο μεγάλη ανάγκη έχει, σε όλη της την έκταση. Ένα μυθιστόρημα βαθιά ανθρώπινο και ευαίσθητο, που με την κλιμακωτή του εξέλιξη και τις ανατροπές του θα πετύχει δύο πράγματα. Να σας κάνει να ταυτιστείτε με τους ήρωές του, να πονέσετε και να κλάψετε μαζί τους αλλά και να συγκινηθείτε από τα γεγονότα της πορείας της ζωή τους, καθώς και να σας καθηλώσει ταξιδεύοντάς σας, σε μία διαδρομή που το πιθανότερο είναι να εύχεστε να μην φτάσει σύντομα στο τέλος της, κάνοντάς σας στο τέλος να συνειδητοποιήσετε πως πιο δυνατό αίσθημα από την αγάπη και την συγχώρεση, δεν υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο.
March 8, 2016
Η ιστορία εξελίσσεται γύρω από δυο κορίτσια, δυο αδερφές. Η Παρασκευούλα που είναι όμορφη, λαμπερή και τραβά πάντα τα μάτια, όλων, επάνω της. Η Ελπίδα αν και όμορφη, είναι πολύ χαμηλών τόνων, εσωστρεφής και περνά απαρατήρητη. Πολλές φορές θα δούμε τη μητέρα της, να λέει ότι δεν μπορεί να την καταλάβει.
Ένα πένθος θα συνταράξει συθέμελα την οικογενειακή γαλήνη που είχαν στη Σύμη, γι' αυτό τον λόγο, πήραν την απόφαση να μετακομίσουν στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί θα έρθουν πιο κοντά η μια στην άλλη αλλά δυστυχώς δεν θα κρατήσει για πολύ, γιατί η Παρασκευούλα γνωρίζει τον Παύλο και ο έρωτας τους θα τους οδηγήσει μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα στο γάμο και ταυτόχρονα την μετακόμιση τους στην Αλεξάνδρεια.
Ο έρωτας όμως δεν θα χτυπήσει μόνο τη πόρτα της Παρασκευούλας αλλά και της Ελπίδας. Ένας έρωτας χωρίς ανταπόκριση(;) γιατί ο άντρας που ερωτεύτηκε είναι ο γαμπρός της, ο Παύλος. Μένοντας πίσω στη Κωνσταντινούπολη, η Ελπίδα, το μυαλό της είναι συνεχώς στον Παύλο χτίζοντας με τη φαντασία της, στιγμές που θα μπορούσε να ζήσει μαζί του.
Κουβάρι η ψυχή της και τα συναισθήματα της, της δόθηκε η ευκαιρία να αγαπήσει, της δόθηκε η ευκαιρία να ευτυχίσει αλλά εκείνη παρέμεινε με την ελπίδα να ζήσει με τον Παύλο, έναν ανεκπλήρωτο έρωτα.
Ξαφνικά κάτι αναπάντεχο συμβαίνει και εκεί αρχίζει το μπέρδεμα, προσπαθεί να βρει την ευτυχία, νομίζει ότι την βρίσκει για λίγο αλλά τελικά δεν τα καταφέρνει. Έτσι πιστεύει τουλάχιστον, αλλά η αγάπη, η ευτυχία, η θαλπωρή, η αγκαλιά που γύρευε σα όνειρα της, ήταν στην πραγματικότητα εκεί δίπλα της χωρίς όμως να το συνειδητοποιήσει γιατί είχε αγκιστρωθεί από το πάθος της για τον Παύλο.
Θεωρώ πως το βιβλίο της Κας Τέκου, έρχεται να μας "ταρακουνήσει" για να καταλάβουμε πως όλοι μας δίπλα μας έχουμε κάποιον που μας αγαπάει. Αλλά πρέπει να έχουμε ανοιχτά τα μάτια της καρδιάς μας & της ψυχής μας, για να το δούμε γιατί μπορεί να χάσουμε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας ψάχνοντας ή και αρνούμενοι πως υπάρχει. Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο πιο πολύ θα χαρούμε τις ομορφιές της ίδια της ζωής!
Το βιβλίο έχει πολύ δυνατές περιγραφές, με γρήγορη πλοκή, η γραφή είναι τόσο όμορφη που οι γραμμές γίνονται εικόνες και βλέπεις τους ήρωες ζωντανούς με τα πάθη τους, τα όνειρα τους & τις ελπίδες τους! Δεν το άφησα από τα χέρια μου, το διάβασα μέσα σε έξι ώρες. Αυτές οι ώρες ήταν μοναδικές και χαίρομαι που τις πέρασα με το βιβλίο της Κας Τέκου.
Ένα πένθος θα συνταράξει συθέμελα την οικογενειακή γαλήνη που είχαν στη Σύμη, γι' αυτό τον λόγο, πήραν την απόφαση να μετακομίσουν στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί θα έρθουν πιο κοντά η μια στην άλλη αλλά δυστυχώς δεν θα κρατήσει για πολύ, γιατί η Παρασκευούλα γνωρίζει τον Παύλο και ο έρωτας τους θα τους οδηγήσει μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα στο γάμο και ταυτόχρονα την μετακόμιση τους στην Αλεξάνδρεια.
Ο έρωτας όμως δεν θα χτυπήσει μόνο τη πόρτα της Παρασκευούλας αλλά και της Ελπίδας. Ένας έρωτας χωρίς ανταπόκριση(;) γιατί ο άντρας που ερωτεύτηκε είναι ο γαμπρός της, ο Παύλος. Μένοντας πίσω στη Κωνσταντινούπολη, η Ελπίδα, το μυαλό της είναι συνεχώς στον Παύλο χτίζοντας με τη φαντασία της, στιγμές που θα μπορούσε να ζήσει μαζί του.
Κουβάρι η ψυχή της και τα συναισθήματα της, της δόθηκε η ευκαιρία να αγαπήσει, της δόθηκε η ευκαιρία να ευτυχίσει αλλά εκείνη παρέμεινε με την ελπίδα να ζήσει με τον Παύλο, έναν ανεκπλήρωτο έρωτα.
Ξαφνικά κάτι αναπάντεχο συμβαίνει και εκεί αρχίζει το μπέρδεμα, προσπαθεί να βρει την ευτυχία, νομίζει ότι την βρίσκει για λίγο αλλά τελικά δεν τα καταφέρνει. Έτσι πιστεύει τουλάχιστον, αλλά η αγάπη, η ευτυχία, η θαλπωρή, η αγκαλιά που γύρευε σα όνειρα της, ήταν στην πραγματικότητα εκεί δίπλα της χωρίς όμως να το συνειδητοποιήσει γιατί είχε αγκιστρωθεί από το πάθος της για τον Παύλο.
Θεωρώ πως το βιβλίο της Κας Τέκου, έρχεται να μας "ταρακουνήσει" για να καταλάβουμε πως όλοι μας δίπλα μας έχουμε κάποιον που μας αγαπάει. Αλλά πρέπει να έχουμε ανοιχτά τα μάτια της καρδιάς μας & της ψυχής μας, για να το δούμε γιατί μπορεί να χάσουμε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας ψάχνοντας ή και αρνούμενοι πως υπάρχει. Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο πιο πολύ θα χαρούμε τις ομορφιές της ίδια της ζωής!
Το βιβλίο έχει πολύ δυνατές περιγραφές, με γρήγορη πλοκή, η γραφή είναι τόσο όμορφη που οι γραμμές γίνονται εικόνες και βλέπεις τους ήρωες ζωντανούς με τα πάθη τους, τα όνειρα τους & τις ελπίδες τους! Δεν το άφησα από τα χέρια μου, το διάβασα μέσα σε έξι ώρες. Αυτές οι ώρες ήταν μοναδικές και χαίρομαι που τις πέρασα με το βιβλίο της Κας Τέκου.
July 27, 2016
Συγκινητική υπόθεση μέσα από το βιβλίο της κυρίας Τέκου που πρώτη φορά διάβασα βιβλίο της.
Γλαφυρότητα περικλείει τις οποιαδήποτε περιγραφές με μία γρήγορη γραφή χωρίς κενά.
Βασικό μήνυμα η αξία της αγάπης και η συγχώρεση που είναι δύο συναισθήματα,νομίζω,αλληλένδετα,οι ανθρώπινες σχέσεις αλλά και η ανθρώπινη αδυναμία.Αδυναμία που ενώ έπρεπε ν'αναζητηθεί από μέσα η δύναμη για ορθή κρίση και ψυχραιμία εν τούτοις,πάνω στον πανικό και στην απόρριψη και στην παρόρμηση παρασύρθηκαν στο λάθος οι ήρωες της πλοκής.Μια πλοκή που αναφέρεται στην εξιστόρηση και την διαδρομή μιας οικογένειας με διάφορες καταστάσεις και γεγονότα με φόντο την Σύμη - Κωνσταντινούπολη-Αλεξάνδρεια -Ικαρία παραλληλίζοντας συγχρόνως και ιστορικά στοιχεία της κάθε πόλης και εποχής.
Ασυνείδητες σχέσεις που καθόρισαν την ζωή πολλών,κρύβοντας παγίδες.Συναισθήματα,όπως στοργή,τρυφερότητα,αγάπη,στήριξη που ενώ υπήρχαν δεν ήταν ικανοποιητικά.Η σκέψη μιας ηρωίδας πως ο υποτιθέμενος έρωτας θα της προσφέρει μία διαρκή κατάσταση ευτυχίας κατάφερε μόνο να την κρατά παγιδευμένη σε φαντασίωση και αυταπάτες αποδυναμόνωντας την αυθεντική δύναμη της αγάπης φέρνοντας καταστροφή στο οικογενειακό περιβάλλον.Άραγε η ενδοσκόπηση της ψυχής,οι αποκαλύψεις σκέψεων,οι παραδοχές λαθών,η συγχώρεση έφεραν την λύτρωση στις ψυχές τους?
Εξάλλου ο χορός της ζωής έχει τους δικούς του ρυθμούς και εμείς μαθαίνουμε αδιάκοπα τα βήματα που ολοένα αλλάζουν καθώς κυλά ο καιρός.
Γλαφυρότητα περικλείει τις οποιαδήποτε περιγραφές με μία γρήγορη γραφή χωρίς κενά.
Βασικό μήνυμα η αξία της αγάπης και η συγχώρεση που είναι δύο συναισθήματα,νομίζω,αλληλένδετα,οι ανθρώπινες σχέσεις αλλά και η ανθρώπινη αδυναμία.Αδυναμία που ενώ έπρεπε ν'αναζητηθεί από μέσα η δύναμη για ορθή κρίση και ψυχραιμία εν τούτοις,πάνω στον πανικό και στην απόρριψη και στην παρόρμηση παρασύρθηκαν στο λάθος οι ήρωες της πλοκής.Μια πλοκή που αναφέρεται στην εξιστόρηση και την διαδρομή μιας οικογένειας με διάφορες καταστάσεις και γεγονότα με φόντο την Σύμη - Κωνσταντινούπολη-Αλεξάνδρεια -Ικαρία παραλληλίζοντας συγχρόνως και ιστορικά στοιχεία της κάθε πόλης και εποχής.
Ασυνείδητες σχέσεις που καθόρισαν την ζωή πολλών,κρύβοντας παγίδες.Συναισθήματα,όπως στοργή,τρυφερότητα,αγάπη,στήριξη που ενώ υπήρχαν δεν ήταν ικανοποιητικά.Η σκέψη μιας ηρωίδας πως ο υποτιθέμενος έρωτας θα της προσφέρει μία διαρκή κατάσταση ευτυχίας κατάφερε μόνο να την κρατά παγιδευμένη σε φαντασίωση και αυταπάτες αποδυναμόνωντας την αυθεντική δύναμη της αγάπης φέρνοντας καταστροφή στο οικογενειακό περιβάλλον.Άραγε η ενδοσκόπηση της ψυχής,οι αποκαλύψεις σκέψεων,οι παραδοχές λαθών,η συγχώρεση έφεραν την λύτρωση στις ψυχές τους?
Εξάλλου ο χορός της ζωής έχει τους δικούς του ρυθμούς και εμείς μαθαίνουμε αδιάκοπα τα βήματα που ολοένα αλλάζουν καθώς κυλά ο καιρός.
April 17, 2019
"Η ευτυχία είναι δύσκολο πράγμα, γιατί δύσκολοι είναι και οι άνθρωποι. Όταν είσαι συνέχεια δυστυχισμένος, κάπως το συνηθίζεις, θαρρώ, και δεν γυρεύεις να αλλάξεις την κατάστασή σου...Θέλω πολύ να είμαι ευτυχισμένη, έτσι, χωρίς κάποιο ��όγο, δίχως να στηρίζω την ευτυχία μου σε κάποιον ή σε κάτι. Να σηκώνομαι το πρωί και να είμαι χαμογελαστή είτε ο ήλιος λάμπει είτε όχι. Και το βράδυ που θα πέφτω για ύπνο, να έχω μαζί μου για συντροφιά ένα μεγάλο χαμόγελο ικανοποίησης, ένα χαμόγελο που καμία συμφορά δεν θα μπορεί να μου πάρει" Ένα μικρό χαρακτηριστικό για' μένα απόσπασμα από το βιβλίο που με άγγιξε. Τα λόγια αυτά της Ελπίδας με έκαναν να προβληματιστώ ιδιαίτερα και να καταλήξω στο συμπέρασμα πως τελικά η μόνη αλήθεια που ίσως δύσκολα συνειδητοποιούμε είναι πως δεν χρειαζόμαστε πολλά για να είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι και καθόλα πετυχημένοι. Οι ήρωες αυτής της ιστορίας θα περάσουν στην κυριολεξία από θάλασσες με πολλές φουρτούνες για να γνωρίσουν στο τέλος τη γαλήνη που τόσο επιθυμούν. Οι συνεχείς εναλλαγές του χρόνου και του χώρου στο συγκεκριμένο βιβλίο πολλές φορές μου έδιναν την εντύπωση πως διαβάζω κάποιο ημερολόγιο, στις σελίδες του οποίου ξεδιπλώνεται έντονα και ο πόνος του πολέμου μέσα από τα μάτια και τις εμπειρίες των πρωταγωνιστών. Η αλήθεια είναι πως μετά από τόσες αλλεπάλληλες εντάσεις περίμενα ένα πιο όμορφο τέλος σε αυτή την ιστορία που συνεχώς με παρέσερνε με τις ανατροπές τις.
May 15, 2017
Το βιβλίο αρχίζει καλά, καταφέρνει να παρασύρει τον αναγνώστη και να τον εμπλέξει στην ιστορία, τόσο με τους χαρακτήρες του, όσο και με την πλοκή του. Η πλοκή όμως ξεφεύγει από τον έλεγχο της συγγραφέα, από τη μέση περίπου του βιβλίου και δυστυχώς γίνεται αφελής. Οι αποφάσεις των ηρώων όσο πάνε και απομακρύνονται από την ανθρώπινη φύση, δεν τεκμηριώνονται και δεν γίνονται πιστευτές, ενώ κάποιοι από τους ήρωες - πρωταγωνιστές, άντρες κυρίως είναι εντελώς επίπεδοι και μονοδιάστατοι.
July 21, 2019
Υπέροχο βιβλίο που ο λόγος ρέει αβίαστα!!
January 21, 2018
Δύο αδερφές, ή Παρασκευούλα και η Ελπιδα,από την ώρα που θυμούνται τον εαυτό τους,δεν νιώθουν την αδελφική αγάπη!Ο λόγος είναι η ζήλια της Ελπίδας για την αδερφή της!Η Παρασκευούλα,όμορφη σα ζωγραφιά, χαρούμενη και γελαστή σε αντίθεση με την αδερφή της που δεν ήξερε τι θα πει χαρά κι ευτυχία!!!
Η Σύμη,το νησί τους,θ αναγκαστούν να το εγκαταλείψουν,λόγω του θανατικού που τους βρήκε και εξαιτιας της ιταλικής κατοχής!Η οικογένεια θα ξεσπιτωθει και η Κωνσταντινούπολη είναι αυτη που θ ανοιξει την αγκαλιά της και θα τους δεχτεί αδιαμαρτύρητα και φιλόξενα!
Η Παρασκευούλα ερωτεύεται τον Παύλο,όπως κι αυτός, και παντρευονται!Μετά το γάμο φεύγουν απο την Πόλη,και φεύγουν για την Αλεξάνδρεια,σε μία καινούργια πατρίδα!
Η Ελπίδα όμως ανακαλύπτει ότι είναι κι αυτή τρελά ερωτευμένη με τον γαμπρό της!Άραγε που θα οδηγήσει αυτή η αρρωστημένη αγάπη;
Τρελά,καταπιεσμένα συναισθήματα,πάθος,έρωτας ο μόνος δρόμος τους!Ένα βιβλίο γεμάτο εικόνες κι αρώματα απο την Σύμη,την Κωνσταντινούπολη,την Αλεξάνδρεια και την Ικαρία!Όλες αυτές οι χαμένες πατρίδες νοσταλγία και πόνο σπέρνουν μέσα στην καρδιά των ηρώων!
Οι ζωές τους μπλέκονται απρόσμενα και άραγε φταίει το γραμμένο;Η συγχώρεση θα καταφέρει να ρίξει τους τίτλους του τέλους ή η καταστροφή θα είναι η πληρωμή τους;
Περισσότερα στο vivlioaromata.blogspot.gr
Η Σύμη,το νησί τους,θ αναγκαστούν να το εγκαταλείψουν,λόγω του θανατικού που τους βρήκε και εξαιτιας της ιταλικής κατοχής!Η οικογένεια θα ξεσπιτωθει και η Κωνσταντινούπολη είναι αυτη που θ ανοιξει την αγκαλιά της και θα τους δεχτεί αδιαμαρτύρητα και φιλόξενα!
Η Παρασκευούλα ερωτεύεται τον Παύλο,όπως κι αυτός, και παντρευονται!Μετά το γάμο φεύγουν απο την Πόλη,και φεύγουν για την Αλεξάνδρεια,σε μία καινούργια πατρίδα!
Η Ελπίδα όμως ανακαλύπτει ότι είναι κι αυτή τρελά ερωτευμένη με τον γαμπρό της!Άραγε που θα οδηγήσει αυτή η αρρωστημένη αγάπη;
Τρελά,καταπιεσμένα συναισθήματα,πάθος,έρωτας ο μόνος δρόμος τους!Ένα βιβλίο γεμάτο εικόνες κι αρώματα απο την Σύμη,την Κωνσταντινούπολη,την Αλεξάνδρεια και την Ικαρία!Όλες αυτές οι χαμένες πατρίδες νοσταλγία και πόνο σπέρνουν μέσα στην καρδιά των ηρώων!
Οι ζωές τους μπλέκονται απρόσμενα και άραγε φταίει το γραμμένο;Η συγχώρεση θα καταφέρει να ρίξει τους τίτλους του τέλους ή η καταστροφή θα είναι η πληρωμή τους;
Περισσότερα στο vivlioaromata.blogspot.gr
Displaying 1 - 10 of 10 reviews