Азбука за непослушните

by Венко Андоновски

Азбука за непослушните е роман сместен во 863 година, во манастирот Полихронос на Олимп. Главната приказна за послушните и непослушните ја раскажува, односно ја запишува, немиот клисар во манастирот. Литерарен, филозофски и историски преплет преку кој се реактуализира средновековието. Авторот му поставува директни прашања на читателот, испитувајќи го колку знае за себе, за сопствената историја, за Библијата, митологијата и фолклорот. Андоновски прави „воскреснување на замрените букви“, кои преку својата фиксирана ортографија зборуваат за едно ликовно поимање на стварноста. Преку девет столетија, авторот дешифрира архаични зборови/архаизми и на инвентивен начин ја реактуализира и глаголицата, при што зад секоја буква создава приказна. Првиот роман на Венко Андоновски нè освојува со својата свежа интерпретација на средниот век и просторите на кои живееме.

Венко Андоновски (Куманово, 1964) е прозаист, есеист, драматург, критичар, филмски сценарист, преведувач и книжевен теоретичар. Дипломирал на Катедрата за општа и компаративна книжевност на Филолошкиот факултет во Скопје. Доктор е по филолошки науки и професор по книжевност на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје. Активен член е на македонскиот ПЕН центар и на Друштвото на писателите на Македонија. Пишува поезија, раскази, романи, драми и есеи, како и книжевни критики.
Објавени дела: „Нежното срце на варварот“ (1986), „Квартот на лиричарите“ (1989), „Фрески и гротески“ (1993), „Азбука за непослушните“ (1994), „Папокот на светот“ (2000), „Вештица“ (2006), „Граница“ (2008), „Светица на темнината“ (2010), „Олово на перница“ (2010), „Ќерката на математичарот/33,33“ (2013) и други. Добитник е на голем број награди и признанија, меѓу кои: „Рациново признание“, прва награда за роман на издавачот „Зумпрес“ – Скопје, награда за најдобар драмски текст на Македонските театарски игри „Војдан Чернодрински“ – Прилеп, „Југра“ (руска меѓународна награда за најдобар роман од словенските книжевности преведен на руски, за романот „Папокот на светот“), наградата „Балканика“, наградата „Стале Попов“ за романот „Ќерката на математичарот“, наградата на „Утрински весник“ за „Роман на годината“ и други. Преведуван е на десетина јазици.
 

126 pages

First published January 1, 1994

About the author

Раскажувач, романсиер, драмски автор, поет, есеист, критичар, книжевен теоретичар. Роден е во Куманово на 30 мај 1964 година. Завршил Филолошки факултет во Скопје. Доктор по филолошки науки. Професор на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје. Член на Македонскиот ПЕН центар. Член на ДПМ од 1990 година.
Автор е на книгите: Нежното срце на варварот (поезија, 1986), Квартот на лиричарите (раскази, 1989), Фрески и гротески (раскази, 1993), Азбука на непослушните (роман, 1993), Текстовни процеси (есеи, 1996), Ѕвоната на Матош (студија, 1996), Структурата на македонскиот реалистички роман (студија, 1997), Три драми - Словенски ковчег, Бунт во домот за старци, Адска машина (1998), Дешифрирања (2000), Папокот на светот (2001).
Добитник на наградите: „Рациново признание“, прва награда за роман на издавачот „Зумпрес“ - Скопје, награда за најдобар драмски текст на Македонските театарски игри „Војдан Чернодрински“ - Прилеп, награда „Роман на годината“ и награда „Балканика“.

Венко Андоновски бил уредник на Блесок Проза

Reviews

[Марија Андреева · Rating 4 out of 5]

Прекрасна порака, прекрасна приказна. Стилот на Венко Андоновски како и секогаш е прекрасен, смирен и на прекрасен начин ги пренесува пораките кои сака да ги пренесе.

[verbava · Rating 3 out of 5]

десь у малій азії 863 року господнього стоїть монастир, а в ньому працюють переписувачі манускриптів, яким варто поспішати, бо плоди їхньої праці вже скоро будуть понесені у великий світ. і все ніби добре, тобто не досконало, звісно, бо в закритому просторі монастиря багато важить боротьба за владу, але принаймні нормально, не було би про що розповідати – аж до ченців приходить хтось із пензлями, фарбами і замкнутою скринькою.
в принципі, одразу зрозуміло, що цей хтось – спокійний, прекрасний і з ранами на руках – не просто іконописець. і виникає надія, що, може, все закінчиться не так, як попереднього разу, але й підозра, що саме так, бо хіба буває колись по-іншому.