La spartizione

by Piero Chiara

Emerenziano Paronzini, solerte funzionario statale e reduce di guerra, giunto scapolo alla soglia della mezza età, ha maturato la solenne decisione di prendere moglie. La scelta è caduta sulla non più giovane ma benestante Fortunata Tettamanzi, che vive insieme alle due sorelle minori, Camilla e Tarsilla. L'inaspettata corte dell'interessato pretendente mette però a rischio il consolidato ménage familiare delle tre zitelle, ciascuna ben determinata a farlo innamorare di sé. All'uomo non rimarrà altra soluzione che accettare la situazione e farsi "spartire" fra le tre.

Genres: Novels, Fiction, Italy, Italian Literature, Literature

149 pages, Paperback

First published January 1, 1964

About the author

Pierino Angelo Carmelo "Piero" Chiara (Luino 1913 – Varese 1986) è stato uno scrittore italiano, tra i più noti della seconda metà del XX secolo.

Piero Chiara was an Italian writer. He was born in Luino, on Lake Maggiore (northern Italy) into a family of Sicilian origin. Sought by the Fascist milice during World War II, he fled to Switzerland in 1944. He returned to Italy two years later, starting the activity of writer.His most famous work is La stanza del vescovo of 1976, which was turned into a film by Dino Risi soon afterwards.
He died in Varese in 1986.

Reviews

[Hilda hasani]

لطفا خلاصه‌ی پشت کتاب را عوض‌ کنید! بنویسید :«دهاتی جنگ رفته و کارمند به ظاهر ساده‌ای که در محراب‌های خصوصی سه زن مثل قدیسی پرستیده می‌شد».
امرنتزیانو آن به ظاهر شیطانی‌ بود که وقفه‌ای در زندگی سه خواهر بود، فشفشه‌ای که ظاهر شد، آرامش و‌ لذتی به آن‌ها داد که همیشه زیر سرپوش گناه از آن گریزان بودند.
امرنتزیانو مسیول «تقسیم» حس زندگی در چهار دیواری آن خانه‌ی دژ مانند بود.
خانه‌ای در‌سربالایی کوچه‌ی یک شهر‌ کوچک ایتالیایی، شهری که از قرن ۱۹ و دوره حکومت گاریبالدی گذر‌کرده به قرن ۲۰ و دوره‌ی رواج حزب فاشیست رسیده بود اما همه چیز در این شهر رنگ و‌بوی قدیمی و تحجر داشت.
رنگ و بوی شهری که راه خوشی و آسودگی در آن راه گناه بود و سایه‌های سیاه معصیت قلمروهای آزادی را مسدود می‌کرد...
در اعماق وجودم چیزی از دست ناخوردگی به مفهوم کتاب و ترجمه‌ی کمتر ممیزی خورده‌اش و کمتر شناخته شده بودنش لذت می‌برد، لطفا تقسیم پیرو کیارا را به همه معرفی نکنید تا عیش خواندن این قلم طنازانه دست‌مالی نشود و از صحنه‌ی روزگار محو نشود!

[پیمان عَلُو]

وای وای وای وای وای


(کتاب را زمین گذاشته سجده میکند)

















وَ يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْكِتَابِ
قُلْ‌ قطعة فنيّة أصليّة

[KamRun]

داستان زندگی سه‌خواهر خشک مذهب کاتولیک در ایتالیای آبستن فاشیسم. متن ساده و روایت مستقیم و بدون حاشیه‌ی نویسنده امکان یک‌نفس خواندن کتاب را فراهم می‌کند. داستان فاقد محتوای خاص و ریزه‌کاری های لازم یک رمان است از این رو به قصه شباهت بیشتری دارد تا یک رمان

[this is shin]

من همیشه عاشق موضوعات بکر تر و متفاوت ترم و این کتاب قطعا یکی از اونهاست
به نظرم تقریبا همه چیز دست به دست هم داده تا خواننده روایت جذاب و به نسبت خاصی باشیم
البته داستان اروتیکه و من فکر میکنم خیلی زیر تیغ سانسور رفته ولی اگرهم اینطور بوده خللی به کلیات و روند نزده که غیرقابل فهم یا مبهم باشه ،یاحداقل حس من اینه
خوب بود همه چی،از جمله ترجمه

[Rudin]

"نمی خواست با فکر کردن یا خیالبافی سلول های مغزش را بی فایده بسوزاند و هدر بدهد" این یک نمونه از روش زندگی جناب امرنتزیانو پارونتزینی، شخصیت اصلی کتاب تقسیم هست، شخصی که با چهره ی جالبی وارد کتاب میشه ولی رفته رفته شخصیت و چهره اصلیش برای همه نمایان میشه، داستان سه خواهر که با وجود سن بالایشان هنوز ازدواج نکرده اند و باهمدیگر در خانه پدریشان زندگی میکنند، هر خواهر دارای اخلاق و شخصیت خاص خودش هست که آینده رو برای خودشون ترسیم میکنند، کتاب، کتاب طنز و کمدی نیست ولی بنظرم محتوا و اتفاقات خنده دار زیادی داره، کتاب با محوریت مبارزه با اخلاق شیطانی و نداشتن عاقبت خیر برای چنین زندگی در حرکت است، من چنین نتیجه گرفتم که نویسنده این کتاب در حال آموزش یک زندگی خوب و خوش با سرانجام خیر برای خوانندگان هست و در این راه بارها تصمیمات اشتباه، زشت و نادرست را در قالب تصمیمات خواهر وسطی و انتخاب نوع زندگی امرنتزیانو پارونتزینی به میان میاره، ترجمه کتاب بسیار عالی است و خود کتاب بدون هیج اشتباه و غلط املایی چاپ شده است، کتاب خوب و مفیدی هست که بیشتر بستگی به برداشت شما داره.

[Mojdeh Kh]

ایده‌ی جالب با پردازش درست، شسته‌رفته و نرم و یواش.

گره‌های معدودی که در خلال داستان پیش می‌آید، با ظرافت و هنرمندی، با فرمول‌های بینهایت ساده گشوده می‌شود؛ سادگی‌ای که به طنز پهلو می‌زند.

اینش را بیشتر از هر چیزی دوست داشتم.

[Siti]

UNA PERNACCHIA ALLA STORIA MINIMA

Il primo archivista Emerenziano Paronzini, nato a Cantévria, reduce di guerra, passato all’ufficio del Bollo e del Demanio, giunge un giorno a Luino, sponda occidentale del Lago Maggiore, estrema provincia settentrionale al confine con la Svizzera , e lì, dopo anni di praticantato con vedove rigorosamente cercate e accalappiate nel suo lungo celibato, approda in casa Tettamanzi, in via Pusterla e fa bingo: tre brutte zitelle a sua completa disposizione, sotto un unico tetto e sotto l’egida del più rigoroso e decoroso dei matrimoni.

Sposatosi con la maggiore, dopo aver inizialmente adocchiato la mezzana, giunge a concupire infine anche con la minore. È una vera spartizione che rende giustizia alle tre zitelle delle quali è apprezzabile nella loro bruttezza eccessiva un unico particolare fisico: i capelli, le gambe, le mani.

Arrivati quasi al termine di questa godibilissima narrazione, quando ci si appresta a chiedersi quale epilogo darà l’autore ad una vicenda che pare ormai cristallizzata come Luino stessa “ un piccolo mondo chiuso in un tempo senza storia”, sarà proprio lo sberleffo di Chiara alla storia minima del fascismo a dare giusta e dignitosa chiusa: divertentissimo, come il più monello dei compagni di classe. Bravo Chiara! Quale trovata, quale gustoso ingegno, quale fine ilarità, quale mirabile presa in giro di una pagina di storia vergognosa.

Il primo impatto con questo narratore che iniziò a scrivere dopo i cinquant’anni, avendo prima divertito gli amici con la sua arguzia, mi fa pregustare altre letture che ora sono impaziente di affrontare per conoscere meglio lo scrittore della piccola gente, delle piccole storie, degli ambienti corali dove tutti sanno tutto, il ritrattista delle piccolezze umane delle quali tutti generalmente sorridiamo.
Il romanzo in questione è altro ancora: è la descrizione del suo luogo natio, è l’amore in fondo per quei luoghi e per quella gente, è lo sguardo disincantato di chi ha l’occhio lungo, la vista acuta e un’irresistibile verve comica. È anche la rappresentazione delle ipocrisie sociali e della spartizione di ben altri tesori : lo stato , la chiesa. Ve lo consiglio, sicuramente.

[Hasti Khodakarami]

ماجرای سه خواهر خشک مذهب که اعتقاد به دین و کلیسا و خدا فقط تا برهه‌ای از زندگی‌شان می‌تواند آنها را در راه راست نگه دارد، و بعد هر سه یکی یکی وا می‌دهند و خود و‌ زندگی‌شان را وقف شهوتِ تازه‌ بیدار شده‌شان می‌کنند. داستانی بسیار جذاب و طنزآلود که به خوبی عاقبت افراط را به تصویر می‌کشد. هنگام خواندن کتاب مدام به یاد کتاب «جوان خام» داستایفسکی و پیام آن بودم. اینکه عاقبت افراط کردن وا دادن و واغلتیدن به قطب مخالف و افراط کردن در آن قطب است.

[amin akbari]

به نام او

یک طنز تلخ و در عین حال رکیکِ ایتالیایی

گویا طنز در بطن هر ایتالیایی هست (مثل اصفهانی‌ها) کمتر ادبیاتی هست که اینچنین طراوتی داشته باشد، کتابی از نویسندگان ادبیات ایتالیا نخوانده‌ام که واجد این طنز تند و تیز نباشد

تقسیم رمان بسیار خوبی است، حتما بخوانید

[Stela]

La tollerabile bruttezza dell’essere

Da dove è venuto (per parafrasarlo) questo Piero Chiara, con la sua narrazione perfettamente costruita, con il suo stile composto e a prima vista senza ombra di un sorriso? Da qualche importante discendenza letteraria, come suggerisce Carlo Bo quando lo paragona a Boccaccio col suo disegno geometrico perfetto della favola; dai picareschi spagnoli e la loro favola tragica e comica dell'esistenza; da Maupassant e la sua narrazione fredda come una cronaca di giornale?

Perché una cosa è evidente: Chiara riesce a essere fresco e moderno senza cambiare apparentemente le regole del gioco, cioè senza innovazioni strutturali e/ o stilistiche. La favola è lineare, i personaggi complessi ma costruiti secondo i metodi tradizionali, lo stile è limpido, chiaro, elegante, classico.
Eppure il risultato è tremendamente moderno, e credo che il segreto consista proprio nel contrasto tra questa eleganza, questa distinzione formale, e la commedia del piccolo mondo descritto, privo d’importanza e prestigio, quella provincia che negli anni ’38 “usciva appena dall’Ottocento”, la provincia con tutti i suoi pregiudizi, con la sua apparenza di rispettabilità sotto la quale si nascondono debolezze, manie, peccati.

E immaginate che in questa provincia dimenticata da Dio discenda improvvisamente Paride con la mela in mano, cercando moglie “anche nel vocabolario”, un Paride di mezza età, con un nome di una melodica pomposità, Emerenziano Paronzini, che invece di dare la mela a una dea sola, decide di spartirsi lui fra le tre. Le tre nuove dee/ grazie/ sorelle sono di una bruttezza gloriosa, eppure il senso estetico di Paronzini non è mica violentato, forse perché “la mostruosità ha il suo fascino”, forse a causa “del suo perverso gusto delle donne brutte e anziane", sopra tutto visto che "non gli era parso vero di trovarne tre tutte in una volta.”

Segue uno sviluppo allucinante dell’intreccio, in una vera commedia di situazioni e caratteri, presentando un “ménage à quatre” che soddisfa pienamente le tre donne e sbalordisce la gente di Luino, quell’opinione pubblica che fa sempre rumore dietro i protagonisti, un rumore incessante e fastidioso, logorroico e pettegolo.

Il romanzo si rivela un elogio della bruttezza e dell’insignificante (e perché no? Luciano di Samosata ha composto un elogio alla mosca, se mi ricordo bene), in cui poco a poco, la figura di Emerenziano si distacca dal fondale, guadagna dimensioni eroiche e, con la sua morte, quasi tragiche:

Era diventato, come un santo, oggetto di culto devoto sugli altari privati di tre donne. Di lui parlava un intero paese, e il suo nome sarebbe rimasto come un simbolo dei risultati che si possono ottenere con la costanza e col silenzio, con la buona tempra e con lo stomaco forte, quando non si nasce che a Cantévria e si ha per campo d'azione un piccolo mondo chiuso in un tempo senza storia.

Ascoltate la cadenza perfetta della frase, la musicalità magica delle parole e capirete da dove sorge il fascino di questa parodia in tono serio, di questa caricatura precisa, intesa a creare (come dice Geno Pampaloni), il genere letterario del romanzesco del pettegolezzo, in una “caricatura del romanzo naturalista", secondo Luigi Baldacci.

Un piccolo gioiello da leggere assolutamente.


Grazie, Ginny, per aver corretto questa recensione, e grazie, Arwen, per avermi inviato il libro, ve ne sono molto grata amiche mie!

[Maryam Hosseini]

:داسـتانِ رمان در همان ابتدای کتاب آمده

قصـه‌ای باید بگویم از چیزهای کاتولیک و »
« ...از فجایع و از عشق، کمی با هم آمیخته

و این قصـه با مهارت و هوشـمندانه روایت شده
و اگرچه داستانی نیـسـت که به لحاظ محـتوا ومضمون لـذت‌بخـش و خوشـایند باشه
اما به قـدری پرکشـش هست که خواننده تا به آخـر آن را همراهی کنه
نکته‌ی جالب این رمان برای من تغییـر شخـصـیت‌ها و دگرگونی اونها در طول قصه و در عین حال باورپذیر بودن این تغییراته

به یاد بعدازظهری افتاد که کم مانده بود زیر اعترافخانه له بشود "
به‌نظرش آمد که معجزه‌ای بود، یا شاید دو معجزه، اول اینکه آن زیر خفه نشد و دوم اینکه اگر دو کشیش نیامده و آزادش نکرده بودند خودش قدرت این را نداشت که از آن زیر بیرون بیاید
«.با خودش گفـت: «خـواسـتِ خــدا بود
آسمان را نگاه کرد و ستاره‌ها را که پنداری باد لابه‌لای نارون‌ها آنها را هم تکان می داد
به خـدا فکر کرد، به نظرش درست می آمد که در آن بیکــرانگی به چیز مجــردی فکـر کند
«از خودش پرسید: «خــدا هـمین بالاست؟
در جواب خودش گفت: همین بالاست و هوای پارونتزینی را هم دارد. با این همه چشـم ستاره ها او را می‌بیند که از این اتاق به آن اتاق می‌رود و حکمتش این است که کاریش نداشته باشد. همینطور که من را هم دارد می‌بیند که جیب‌هام خالی‌ست واگر برگردم زندان در انتظارم است و مثل یک سگ بی‌صاحب باید توی این دنیا آواره بشوم
اما یکباره از سرنوشتِ خودش احساس شادمانی کرد، دیگر نه به پارونتزینی غبطه می‌خورد و نه به بقیه کسانی که آن پایین مانده بودند و توی خانه‌ها، دکان‌ها، اداره‌ها، دور میزهای کافه زندگی‌شان را می‌کردند
:از روی سنگ‌هایی که نشسته بود بلند شد، داد زد
.گــورِ پــدرِ هــمـه‌تان »
" « !مـن با خـــدا مـی‌روم

[Mehrnaz]

اول از همه باید بگم طنز این کتاب برای من واقعاً بی‌نظیر بود؛ طنزی لطیف، ملموس و کاملاً هوشمندانه که بدون شعار دادن، سیاست و مذهب رو هم نشونه می‌گیره و با ظرافت از کنارشون رد می‌شه. از اون مدل طنزهایی که هم لبخند میاره، هم وادارت می‌کنه یه لحظه مکث کنی.
داستان درباره‌ی سه خواهر مجرد هست که با ورود یک مرد به زندگیشون، تعادل ظاهری زندگی‌شون به هم می‌خوره و همه‌چیز رنگ تازه‌ای می‌گیره. اما چیزی که کتاب رو برای من جذاب‌تر کرد، فقط خط داستانی نبود؛ بلکه نگاه نویسنده به روابط، تنهایی، عادت‌ها و سازوکارهای اجتماعی بود که زیر لایه‌ی طنز پنهان شده.
به نظرم این کتاب خیلی مهجور واقع شده و کمتر درباره‌ش شنیده بودم، در حالی که واقعاً اثر قابل‌توجه و دوست‌داشتنی‌ایه. از اون کتاب‌هایی که بعد از تموم شدنش حس می‌کنی باید بیشتر دیده می‌شد.

[payam Mohammadi]

داستان حول ۳ خواهر مجرد می‌گردد که به تازگی پدرشان را از دست داده‌اند. خواهرانی که سال‌ها تحت تربیت سخت‌گیرانه‌ی پدر قرار گرفته‌اند و با مرگ پدر به ناگاه اختیار زندگی خودشان به دستشان افتاده.
افرادی که با تعلیمات خشک کلیسا بزرگ شده‌اند و بر این باورند که با جهنم کردن این دنیا بر خود، می‌توانند بهشت آن دنیای دیگر را صاحب شوند و هر آنچه را که در این دنیا برای آن‌ها گناه و معصیت بوده، در آن دنیا برای آنان مجاز می‌شود.
ترسیلا اولین خواهر از میان ۳ خواهر هستش که بر علیه تربیت سخت‌گیرانه‌ی پدر و محدویت‌های کلیسا طغیان می‌کند و با باز کردن پای مردی به خانه آن دو خواهر دیگر را نیز در راهی که خود به آن قدم گذاشته وارد می‌کند و آنان نیز با پی بردن به امیال جنسی سال‌ها سرکوب شده‌شان توسط پدر و کلیسا، به تعبیری جهنم این دنیا را برای خود بهشت می‌کنند و کم‌کم از مسئولیت‌های کلیسایی که پیش از این بر عهده‌شان بود سر باز می‌زنند.
داستان به نوعی هجوآمیز نوشته شده و ارتباط داماد را با خواهر زن‌هایش را بی پرده روایت می‌کند و در اواخر داستان تقریبا معلوم می‌شود که سه خواهر به نوعی می‌دانسته‌اند شوهرخواهر با همه‌ی آن‌ها رابطه داشته است.
امرنتزیانو(داماد خانواده) که در طول زندگی‌اش آدمی بوده که سر در لاک خود داشته و آنچنان جاه‌طلبی سیاسی و اجتماعی نداشته و تنها آرزویش ازدواج با زنی ثروتمند و تنها بوده، به نوعی هجوآمیز نه تنها به عنوان وطن پرست دوران ایتالیای فاشیست معرفی می‌شود که به عنوان قدیسی معرفی می‌شود که ۳ خواهر در تنهایی‌هایشان او را پرستش می‌کنند.
کتاب خوبی بود و ارزش خوندن داره قطعا.
فیلمی هم در سال ۱۹۷۰ بر اساس این کتاب ساخته شده که دیدنش خالی از لطف نیست.

[Hossein Sharifi]

داستان را دانای کل روایت می‌کند . داستانی که در ظاهر یک پورنوگرافی است اما هرچه که به انتهای کتاب نزدیک می شوید به معنای فراتر آن دست می یابید.
داستان سه زن که بسیار زشت بودند ولی هر کدام مشخصه بسیار زیبایی در خود داشتند. و مردی که به خانه ی آنان راه پیدا کرد و با یکی ازدواج کرد و اما با همه آنها رابطه داشت.
تاجایی که قدرتِ جسمیِ مرد در برابر میلِ شدیدِ جنسی او شکست می‌خورد و او می‌میرد
هنر اصلی نویسنده ارتباط تمامی اینها، با زبانی طنز و کنایه آمیز به فاشیسم و نقد انحارافات کشیش های اتالیاست.
داستانی بسیار جذاب هرچند که یک شاهکار ادبی نیست.

[Mohaaaamin]

درخشان!
می‌نویسم درباره‌اش، یه روزی.

[Sandra]

Emerenziano Paronzini da Cantévria, Primo Archivista dell’Ufficio Bollo e Dogane di Luino. Un nome ed un ufficio altisonanti, che rivestono di rispettabilità e dignità uno spento e mediocre individuo, ingessato nei modi, silenzioso e abitudinario, che però sa bene ciò che vuole: il matrimonio -“una sistemazione coniugale nella quale l’amore non avrebbe dovuto entrare neppure per caso”- con una donna benestante. Ne trova ben tre, le sorelle Tettamanzi, tre zitelle tutte casa e chiesa dotate di nessuna attrattiva fisica ma di un buon patrimonio. L’arrivo di un uomo in casa delle Tettamanzi provoca uno scompiglio più forte di un terremoto, che, dopo il matrimonio di Emerenziano con Fortunata, la maggiore delle tre, si trasforma in un cataclisma, dal momento che l’uomo comincia a dedicare le sue attenzioni notturne a turno ad ognuna delle tre donne, che vivono un risveglio inatteso dei sensi che per la prima volta nella loro esistenza le farà sentire femmine. Una vera e propria spartizione dell’uomo tra tre donne, tre vite grigie e spente, vissute sempre ai margini della cittadina, ad occhi bassi e con il rosario in mano, per godere di un pizzico di felicità.
Ci sono scene esilaranti notevoli, come quella prima dell’entrata e poi dell’uscita del prevosto e di don Casimiro da un vecchio confessionale all’interno del quale si erano nascosti per cogliere in flagrante peccato di lussuria Tarsilla Tettamanzi; in generale aleggiano nel breve romanzo una leggerezza ed una piacevolezza che inducono spesso al sorriso e rendono la lettura di una vicenda surreale, di una comicità venata di malinconia, molto gradevole.

[Sepehr]

نه نیشی نه تپشی نه پیچیدگی‌ای نه ساختاری درخور یک « رمان ». بیشتر شبیه این بود که عصر یک روزی در کافه همراه دوستانتون نشسته باشید و بنا بر حوصله‌ی جمع، این داستان رو بصورت خاطره تعریف کنید و بعد هم دوستانتون بگن: عجب! یا نهایتا بگن: پشماام!
بعد شما هم بگید : آره خلاصه اینطوری.
بعد همگی بلند بشید برید صورتحساب رو پرداخت کنید و از کافه بزنید بیرون، بدون اینکه هیچوقت دیگه‌ای از این داستان حرفی بزنید.
این قصه هم داره نون اسم مترجمش رو میخوره. واقعا جای سواله برای من که قصد آقای سحابی از ترجمه‌ی این کار چی بود. تنها چیزی که به ذهنم میرسه این بوده جای خالی ادبیات اروتیک رو در کتابفروشی ‌ها حس کرده و خواسته به نوبه‌ی خودش یک داستان اروتیک هم ترجمه کرده باشه. در ضمن داستان هیچ بار و نیش سیاسی خاصی نداره حتی با توجه به صفحات آخرش، اگه کسی خلافش رو گفت بیخودی شلوغش کرده.

مهر ۱۴۰۰

[rozhan]

سلام گـودریدزِ عزیزم!⭐️

انقدر دلتنگت بودم
که انگیزه یکروزه خوندنِ این کتاب ؛
این بود که آخر شب چایی به دست
برای خودم و خودت ریویو بنویسم.

خیلی اتفاق ها افتاده ؛
شخصی ترینش اینه که خونه نشین شده بودم
توی تصادف مهره کمرم شکست
و یک ماهِ تمام ؛ تصویر غالب روزها و شب هام
سقف اتاقم بود.
و خب این خونه نشینی به ندرت با کتاب هم‌راه می‌شد.

اما حالا بگذریم ؛
حالا که برگشتم بذار از آخرین کتابی که خوندم برات بگم.
طنز لعنتیس هم آزارم می‌داد
هم ترغیبم می‌کرد ادامه شو بخونم.
واقعا دوسش داشتم ؛ کاراکترهاش تو ذهنم جون داشتن.
حتی پدر سه خواهر هم که مرده بود
انگار روزگاری تو ذهن من زندگی کرده بود.
دلم باز از این نوع کتاب ها و روایت ها می‌خواد
دلم می‌خواد باز با کتاب خودندن بیشتر دلتنگ کتاب شم
تو چی بهم پیشنهاد می‌دی ؟ 🫠

[ܻ⨍ꫀׁׅܻ݊ꭈׁׅꫀׁׅܻׅ݊꯱hׁׅ֮tׁׅꫀׁׅܻ݊]

اول بگم که یکی از بهترین داستان هایی بود که خوندم و با اینکه چند روز از خوندنش گذشته ،تازه دارم نظرم رو می نویسم چون لذت خوندنش رو هنوز حس میکنم،
داستان در مورد مردی به نام امرنتزیانو پارونتزینی هست و کارمند اداره دارایی هست و هیچکس باورش نمیشه از یک روستای مهاجرنشین همچین شخصیتی با مقامی بیرون بیاد و بعد توصیف شخصیتش و اون لایه های مرموز وجودش رو داریم و همون اول داستان می فهمیم که با یه فرد سلطه جو طرفیم ،وقتی از معیارهاش برای انتخاب همسر میگه و اینکه همسرش باید به شکلی باشه که اون بتونه شخصیتش رو شکل بده ...
امرنتزیانو به دنبال همسری برای خودش هست و یک روز در کلیسا با سه تا خواهر مواجه میشه که توجهش رو جلب میکنن و اون ها رو دنبال میکنه و از اینجا داستان شکل می گیره ،مواجه امرنتزیانو با سه تا خواهر به نام های کارمیلا،فورتوناتا و تارسیلا که خصوصیتی عجیب داشتن و اون ها زشت بودن و در هر کدوم قسمتی از بدنشون زیبا بود ،خصوصیت پدرشون هم که فوت شده بود خیلی جالب بود،میوه های عجیب و غریب رو پروش میداد و ستایشگر زشتی بود .... و امرنتزیانو تصمیم میگیره که همسر خودش رو از بین این سه خواهر انتخاب کنه ...
تا همینجا فکر میکنم مایه های عجیب و غریب داستان مشخص شده ،داستان درسته طنزگونه به نظر میاد اما اون عجیب و غریب بودن و مایه های اروتیک داستان حس و حال خیلی عجیبی بهش میده و اون رو تبدیل به یه کتاب خاص میکنه،خیلی این کتاب رو دوست داشتم و حتما یه روز دوباره میخونمش...⁦ʕ´•ᴥ•`ʔ⁩

[Pha]

3.5 ⭐️
خیلی کتاب عجیبی بود. نیمه‌ی اولش رو واقعا با یه حالتی خوندم که همه‌ش تو ذهنم می‌گفتم "این چیه من دارم می‌خونم". اما از نیمه‌ی دوم به بعد جالب‌تر شد. دیدن تغییر شخصیت‌ها توی کتاب رو هم دوست داشتم. تقسیم از این‌جور کتاب‌ها بود که اتفاقاتش به معنای واقعی کلمه احمقانه بود و یه کمدی سخیف و شاید حتی شوهرعمه‌ای‌ای داشت، اما در عین حال از اون‌ها بود که نمی‌شد زمین گذاشتش و کاری می‌کرد که بابت اینکه برای اون اتفاقات احمقانه کنجکاو شدی و به اون طنز شوهرعمه‌ای می‌خندی، همزمان هم لذت ببری و هم خجالت بکشی از خودت. :)))

[Amir hossein .M]

در گرم‌ترین وقت روز، حدود ساعت چهار، با یکی از لباس های کمی جلفی که لب دریا می‌پوشید به دیدن کشیش رفت، انگار که بخواهد به قاضی‌اش هشدار بدهد که نه با یک زن فرمانبردار بلکه با زن آزادی طرف است که راه خودش را پیدا کرده. راهی در قلمرو آزادی بی‌حدومرزی که به رویش باز می‌شد و خودش هم نمی‌دانست چه بود، اما هرچه بود راه گناه بود که به گمان خودش در آن دیگر هیچ سایهٔ سیاهی نمی‌دید و هرچه می‌دید جای خوشی و آسودگی بود.


راستش داستان فراز و فرود خاصی نداشت اما یه جاذبه‌ای داره که خواننده رو تا تَهِ داستان بکشونه.
داستانی در باب اینکه محدودیت از یک امر ذاتی، می‌تونه منجر به رسوایی بشه.

داستان درباره سه خواهر هست که تا میان‌سالی ازدواج نکردن و چهره جذابی هم ندارن تا اینکه سروکلهٔ فردی به اسم پارونتزینی در خانه‌شان پیدا می‌شه و ...


جنبه اروتیک داستان هم قابل توجه بود و نمی‌دونم که کتاب دچار سانسور شده یا نه، ولی اینکه همین کتاب با این ترجمهٔ هوشمندانه مرحوم استاد سحابی تونسته در ج.ا منتشر بشه و توقیف نشه جالب توجه هست !!! یه جورایی مترجم منظور رو رسونده که چه اتفاقی در خانه سه خواهر می‌افته !

در کل تجربه جالبی بود از ادبیات ایتالیا.

12 اردیبهشت 404
1:40

[Smn Hgh]

امتیازم ۳.۵ هست، جالب بود موضوعش.
شناختی از نویسنده نداشتم با توجه به اینکه جناب مهدی سحابی ترجمه کرده بودن دست گرفتم این کتابو که ترجمه عالی بود
داستان سه خواهر زشت،کاتولیک و متعصب هست که مدت ها فکر ازدواج تو سرشون نبوده و یهو وارد این زمینه ها میشن و رقابتی پنهاینی بینشون رخ میده
برای من تغییر حالتشون و نوع توصیفای نویسنده از فضا رفتارا و لوکیشن ها خیلی خیلی جالب بود
و کلا از ادبیات ایتالیا چیز خاصی نخونده بودم تا الان.
یجورایی فضاش فان و صد البته اروتیکه برام عجیب تو ایران ممنوع نشده

**بعدا احتمالا ادیت کنم و قسمت هایی از کتاب که اسپویل نمیکنه داستانو بهش اضافه کنم*

[Arwen56]

Veramente un piccolo gioiello questo romanzo di Piero Chiara. Una narrazione fluente, precisa, attentissima ai particolari e alla psicologia dei personaggi. Un affresco riuscitissimo di un ambiente provinciale italiano negli anni trenta, talmente vivido che, quando si arriva alla fine, pare quasi di averci vissuto davvero, almeno per un po’. L’ho praticamente divorato nel giro di una sera, godendomene la quieta ironia, l’intelligente umorismo e il talento di un ottimo scrittore.

[Fatemeh]

واقعااا مسخره بود. و اصلا توضیحاتی که برای کتاب نوشته شده اصل داستان نیست. تمرکز بر روی فاشیسم نیست و فقط آخر داستان بهش اشاره می‌شه.

[شاهین غمگسار]

هنگامی که سازوکاری عریض‌وطویل و چندلایه با بودجۀ هنگفت در کار است تا دست من از دنیای آزاد –ادبیاتِ آزاد و بدون سانسور-، کوتاه شود، اما این تلاش مضاعف و همتِ مردانِ مومنِ پای کار (!) با رسیدن «تقسیم» به دستم بی‌اثر می‌شود، دلم می‌خواهد هرچه بلندتر بخندم و انگشت وسط جفت دست‌هایم را بالا بیاورم و بگیرم جلوی چشمِ سانسورچی تا بسوزد. در این سوزشِ بی‌حد‌وحصرِ دستگاهِ سانسور نشر مرکز و مهدی سحابی را هم با خود همراه می‌بینم و دستشان را در این میدانِ دشوارِ قلع‌وقمعِ خیال و قلم همچون پیروزمندانِ تشکِ کشتی بالا می‌گیرم و سپس سرودِ جهانیِ ادبیات طنین‌انداز می‌شود.

شاید تقسیم اروتیک‌ترین رمانی باشد که در حکومت جمهوری اسلامی چاپ شده است. نمی‌توانم تصور کنم نسخۀ اصلیِ رمان چه‌چیزهای دیگری می‌توانسته داشته باشد که در ترجمۀ فارسی‌اش نیست. شاید هم نباید دلخوش به این مقدار باشم و خیال کنم حتماً توصیفاتِ گناهکارانه و شهوت‌مدارانۀ رمان بسی بیش از این‌ها بوده است و مهدی سحابی همۀ هنرش را خرج کرده و شده این که منِ خواننده را حیران می‌کند که این کتاب چگونه هنوز تجدید چاپ می‌شود. شاید به قول دوستی، این رمان را نباید به همه معرفی کرد تا همچنان در ناشناختگی و گوشه‌ای باشد تا فقط عاشقان ادبیات آن را بیابند و عیش کنند، مبادا چشمِ سائورون ببیندش. بااین‌حال، دلم نمی‌آید سرورم را از خواندنش در سینه حبس کنم.

تقسیم رمانی است نوشتۀ نویسندۀ ایتالیایی، پیه‌رو کیارا. این رمان در سال 1964 چاپ شده و نشر مرکز آن را نخستین بار در سال 1384 با ترجمۀ مهدی سحابی روانۀ بازارِ در چنگِ هشت‌پای سانسورِ ایران کرده است و علی‌ظاهر از لابه‌لای انگشتانِ چسبنده‌اش سریده. شاید هم چون اینان مسلمان‌اند و پاک‌آیین، خواندنِ تباهیِ مسیحیانِ معتقد را خوش می‌بینند. درهرحال، کیارا زمانۀ اوج‌گیری و گسترش فاشیسم در ایتالیای پیش از جنگ جهانی دوم را دست‌مایۀ داستانی چندلایه و کنایه‌آمیز و اروتیک کرده که هم خواننده را می‌خنداند، هم خارخارِ لذتِ خواندنِ داستانی گناهکارانه را زیر پوست تزریق می‌کند. حیرانم که بعضی اولاً داستان را خسته‌کننده، و دوماً خالی از هرگونه گوشه‌کنایه‌های سیاسی و برون‌متنی دیده‌اند. مانده‌ام چگونه چنین داستانی، خاصه با چنین ترجمه‌ای در فارسی، آن هم با این داستان، می‌تواند برای خواننده خسته‌کننده باشد. شاید اگر عقیم باشید چنین باشد! و چگونه خالی از گوشه‌کنایۀ سیاسی است تا وقتی چنین مضحک امرنتزیانو پارونتزینی (یکی از شخصیت‌های رمان) را به قهرمان فاشیسم بدل می‌کند و سوءتفاهمی در شنیدن گفته‌ای از او را تبدیل به سمبلی برای آن حزب می‌کند.

سربستۀ داستانِ تقسیم این است که پارونتزینی، کارمند ادارۀ دارایی، وارد لوئینو (شهری کوچک در ناحیۀ لومباردی در شمال ایتالیا، هم‌مرز با سوئیس) می‌شود که سه دخترِ پابه‌سن‌گذاشتۀ عزب و مذهبی (کاتولیک) و زشت‌رو –عین توصیف رمان است-، به نام‌های فورتوناتا، کامیلا و تارسیلا به تنهایی در خانه‌ای بزرگ زندگی می‌کنند و پارونتزینی هم در جست‌وجوی مورد مناسبی برای ازدواج است. اگر خیال می‌کنید همین گرای بنده به‌مثابۀ ف سبب شده است شما تا فرحزاد بروید، کور خوانده‌اید! قطعاً هیچ تصوری ندارید از آنچه کیارا نوشته است. در ابتدای رمان نقل قولی از دکامرون آمده است به این مضمون: قصه‌ای باید بگویم از چیزهای کاتولیک و از فجایع و از عشق، کمی با هم آمیخته... این توصیف همۀ آن چیزی‌ست که حدود‌و‌ثغور داستان تقسیم را تحدید می‌کند.

سوا از آنچه تا‌به‌حال از تقسیم گفتم، این رمان از حیث «قصه‌گویی» نمونه‌ای تراز و مثال‌زدنی است. بر قصه‌گویی تاکید می‌کنم تا مرزبندی و تفاوت آن با «داستان»ی که در نظر رمان‌خوان‌هاست و انتظاراتِ مدرن از آن می‌رود، معلوم شود. سیر پیشرفت وقایع و گره‌افکنی و گره‌گشایی در این رمان همگی با چفت‌وبست درست کنار هم قرار گرفته است و همه‌چیز از سیری طبیعی تبعیت می‌کند. به همین خاطر، قصه‌گویی کیارا در این رمان بسیار برجسته و دلچسب و استاندارد است و حتی در مواقعی پرداختش به شخصیت‌های فرعی نیز کافی و بجاست و در مسیر قصه‌گویی از آن بهره برده می‌شود. نویسنده کاملاً می‌داند می‌خواهد چه بگوید و در پس این داستان چه‌چیزی را هدف گرفته است و تا کجا باید به کتاب آب‌وتاب بدهد.

ترجمه
ترجمۀ مهدی سحابی از این رمان نه‌تنها خوب است و روان، بلکه طنازانه است و دقیق. ترجمۀ او به‌گونه‌ای است که حتی از یک لغت ممنوعه نیز استفاده نکرده است، در‌عین‌حال، همه‌چیز را، همۀ چیزهای ممنوع را شرح داده است.

[Saracovolatte]

از این جهت جالب بود که خودم رفتم یه کتاب نسبتا اروتیک رو به زبان فارسی و به شکل مجاز و قانونی از کتاب‌فروشی خریدم و خوندم. به امید ایرانی آزاد :)))

[Alireza]

مشکل اصلی این کتاب به نظرم این هست که نویسنده میاد به دو تا شخصیت (امرنتزیانو و تارسیلا) اهمیت خیلی زیادی میده و داستان رو تا جایی که به این دو نفر مربوط میشه با جزئیات روایت می‌کنه. از یه جایی به بعد نویسنده کاملا از شخصیت ها فاصله میگیره و سعی می‌کنه بیشتر روی روایت کلی تمرکز کنه. که برای من خیلی زننده بود.
تقریبا بقیه شخصیت ها هم ول معطل هستن و اکثرا نقش آچار فرانسه رو دارن برای نویسنده و داستان.
در کل میشه گفت یه اثر باحوصله و در عین حال بی حوصله روایت شده است.

[Roya]

(یاد آگهی محصولات افتادم ک میگه یکی بخر سه تا ببر..
پارونتزیتی با خواهر بزرگتر، فورتوناتا ازدواج کرد و با اون دو تا خواهر های دیگه هم رابطه برقرار کرد...هر شبشو با یکی تقسیم میکرد..}

از اونجایی ک من دو تا خواهر دارم و من خواهر وسطیم با خوندن این کتاب اذیت میشدم:|

[Davide]

Sì, mi sono divertito.
«Erano gli anni in cui con grande ritardo finiva a Luino, e forse anche in altri posti, l’Ottocento». Chiara descrive un mondo provinciale e quasi del tutto separato dal mondo (per capire che c'è il fascismo bisogna superare cento pagine e arrivare all’indugio del descrittivo cap. XVI...), che diventa il palcoscenico perfetto per l’ingresso imprevedibile nel mondo degli uomini di tre zitelle brutte, ricche e di buona famiglia. Indubbia la capacità del narratore di tener desta l’attenzione, soprattutto con la compiaciuta auscultazione del risveglio della sensualità nelle mummie bigotte e per bene costruite da un padre impossibile. Gli uomini sono un Emerenziano (sì...), metodico e grigio funzionario dell’ufficio Bollo e Demanio, e un Paolino, dongiovanni di paese.
Ne trarrà un film Alberto Lattuada: Venga a prendere il caffè... da noi, nel 1970.

(Non l'ho visto ma mi basta questa faccia di Ugo Tognazzi)

[Nafise]

کتاب درون مایه طنز داشت و خیلی جاها منو یاد فیلمای کمدی وودی آلن می انداخت. با اینکه یه جاهاییش به نظر من کاملا ضد زن بود ولی به خوبی تونسته بود حزب فاشیست رو به مسخره بگیره