何以笙箫默

by Gu Man

Tác phẩm đăng liên tục trên mạng bắt đầu từ tháng 9 năm 2003 cho đến nay vẫn là tác phẩm được bạn đọc trong và ngoài mạng yêu thích bởi lối viết dung dị và chan chứa yêu thương.

Genres: Romance, China, Fiction, Contemporary, Novels, Chinese Literature, Second Chance

243 pages, Kindle Edition

Published November 1, 2010

About the author

Associated Names:
* Gu Man (English)
* 顾漫 (Chinese)
* กู้ม่าน (Thai)
* Cố Mạn (Vietnamese)

Romanization of 顾漫.

Gu Man, born in 1981, is a renowned internet novelist in China who also works as a writer for Jinjiang Literature City. Her published works include: "Silent Separation", "Just One Smile is Alluring", "Shan Shan Comes to Eat" and "Blazing Sunlight". Some of her popular works have been adapted into drama series and films. Although her books are well-liked by many, she is rather slow in her writing, with only several books published and a few incomplete works. Hence, her nickname is ‘turtle’. (来源:百度百科) (source: baidu)'

Reviews

[Clairdenoon · Rating 4 out of 5]

1.Before:
พื้นเพเรากับเรื่องนี้ใสมากกกกก555~..ไม่เคยอ่านงานกู้ม่าน ไม่เคยดูซีรีย์ (ตอนแรกไม่รู้ด้วยว่ามี)ไม่เคยเห็นภาพใดๆเกี่ยวกับซีรีย์  แต่..ซื้อเพราะปกสวยดีและคำโปรยหลังปก คิดว่าคงดราม่าและหน่วงๆ กะว่าจะอ่านสัก100หน้าเห็นท่าไม่ดีก็จะเผ่น

2.After:
โอ้ววว..ถือเป็นการเปิดซิง เอ้ย!เปิดประสบการณ์กับกู้ม่านที่น่าประทับใจจริงๆ♡..ชอบมากเลยล่ะ!...มากแค่ไหน..ก็แค่อ่านเรื่องนี้เมื่อคืนตื่นเช้ามาก็ไปสอย"Boss&Me"ที่เคยคิดว่าไม่ใช่แนวมาไว้ในครอบครองอีกเล่มและรอคอย"เวยเวย...ยิ้มนิดพิชิตใจ"อย่างใจจดใจจ่อเลย♡0♡(...ส่วนอีกความจริงก็คือ=_=...บนกับเจ้าแม่กู้ม่านไว้ในใจตอนอ่านซีนที่หน่วงสุดๆว่า..ถ้าเรื่องนี้-จบดีชีวีมีสุข-หนูจะเหมานิยายของกู้ม่านทุกเรื่อง!!..แหะๆ=_=เลยต้องแก้บน)

3.จุดที่ทำให้กรี๊ดหนัก>○<♡
ต้องจับตาดู!ต้องอ่านต่อจนจบ!~แค่100หน้าไม่พอเป็นตายร้ายดีก็ต้องอ่านให้จบ!คือ
●1.กระเป๋าสตางค์ของพระเอก~
พระเอกชื่อ:เหออี่เชิน
ที่ทำงานเรียก:ทนายเหอ
นางเอกเรียก:อี่เชิน,คุณ,สามีขา(ตอนจะอ้อน)
นางเอกชื่อ:จ้าวโม่เซิง
คนสนิทเรียก:อาเซิง,โม่เซิง,เสี่ยวโม่
พระเอกเรียก:ต่อหน้า~โม่เซิง,คุณ
:ลับหลัง~ยัยบื้อ,ภรรยาผม,เมียที่บ้าน(กรี๊ดดด),my sunshineคำที่อยู่หลังรูปโม่เซิง,รูปที่อยู่ในกระเป๋าสตางค์อี่เชินมาโดยตลอด7ปี(อร๊ายยย)กรี๊ดดด
●2.คิสซีน!!!
พ่อแก้วแม่แก้ว!!อี่เชินผู้เย็นชาดุจภูเขาน้ำแข็งบทจะคิสซีนพ่อคุณก็ร้อนแรงมากกก!!
"ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ ผมยังแพ้คุณ พ่ายแพ้ยับเยิน"
"ผมไม่ได้เมา ผมบ้าไปแล้ว"...กะรี๊ดกรี๊ดๆๆ
●3.ประโยคนี้!ของอี่เชิน"โม่เซิง..นี่คือสิ่งที่คุณเลือกเองนะ นับจากนี้ไปถึงแม้ว่าพวกเราจะทรมานกันและกันไปทั้งชาติ ผมก็จะไม่ยอมปล่อยคุณไป"..กรี๊ดดด..เท่ห์อ่ะ^^อี่เชินพาโม่เซิงไปจดทะเบียนสมรส!!!

4.กำลังใจในการอ่าน
●จ้าวโม่เซิง♡เหออี่เชิน~ทั้งคู่รักกัน... อย่างสุดซึ้งในทุกขณะจิตเลยล่ะ
●กู้ม่านบอกว่าในเรื่องนี้~ประเด็นหลักที่อยากจะถ่ายทอดออกไปบรรยายได้เป็นประโยคนี้"จับจูงกุมมือกัน ร่วมทางจนแก่เฒ่า"
เพราะงั้น...สบายใจได้^0^
7ปีที่ผ่านเหออี่เชิน รัก จ้าวโม่เซิง ตลอดมาและรอคอยเธอ
-เราจะได้รู้ว่าที่โม่เซิงบอกว่าเลิกเพราะอี่เชินไล่ให้ไปไกลๆ..เหตุใดอี่เชินจึงพูดไล่เช่นนั้น
-เหตุผลที่โม่เซิงเคยแต่งงานที่อเมริกา...แต่งแค่ในนาม~เพื่อให้ได้สิทธิในการช่วยเด็กคนหนึ่งแต่ขอบอก..เห็นเงียบๆหงิมๆสามีนางตัวท็อปทั้งนั้น..แซ่บทุกคน..อร๊ายย
-พีคสุด!สำหรับเราพวกท่านให้เวลาผมสิบปี แต่ผมต้องการโม่เซิงทั้งชีวิต!!อี่เชินรักโม่เซิงมากกกกกกกกกกกจนยอมทิ้งทุกเรื่องที่จะเป็นเหตุให้ไม่ได้อยู่กับโม่เซิง..โอ้ว!

5. สุดท้าย
งือออ..ชอบบบบ~รีวิวไก่กาอะไรไม่รู้มั่วมึนมากกกก=_=spoilerยั้วเยี้ยไปหมดอ่านเองยังงง(มันพิมพ์บ้าไร=_=)...รู้แน่ๆแค่ว่า..ดีใจจริงๆที่ได้อ่านเรื่องนี้..สรุปสั้นๆ4คำก็คือ...อี่เชินแซ่บอ่ะ♡0♡

[Ning · Rating 4 out of 5]

บอกก่อนว่า เคยดูซีรี่ย์มาก่อน และชอบซีรี่ย์มากกกกกก

พอมาอ่านหนังสือ ให้ตายเหอะ แค่ประโยคแรกมาก็เจ็บจี๊ดละ.. เวอร์มาก คือรู้ไง ว่าอะไรเป็นอะไร ใครเลิกใคร ทำไปทำไม แต่การรู้ทั้งหมดไม่ได้ทำให้อ่านไม่สนุกนะ มันช่วยให้อ่านได้สนุกมากขึ้นด้วยซ้ำ

ส่วนตัวคิดว่า ถ้าไม่เคยรู้เรื่อง รู้ราวมาก่อน อาจจะออกแนวเนิบๆ อ่านได้เรื่อยๆ สไตล์กู้ม่าน

แต่ว่ารู้เรื่องมาก่อน เลยแบบเดี๋ยวก็จี๊ดๆ.. ฮาาา เรียกได้ว่า สนุกเกินหนังสือ

อยากบอกว่าตัวซีรี่ย์ ดีงาม มีเพิ่มเนื้อหา เรียบเรียงเนื้อหาใหม่ด้วย ตอนวัยรุ่นน่ารัก เป็นเรื่องราวเลย ไม่ได้ย้อนคิดแป๊บๆ ตอนสามีก็มี มีเพิ่มดราม่าด้วย แต่โดยหลักแล้ว เหมือนนิยาย โดยเฉพาะโประโยคจี๊ดๆ นี่เอามาหมด

อ่านแล้วอยากกลับไปดูอีกรอบเลย..

[QuyAn · Rating 1 out of 5]

Hồi xưa than vãn phim chán ngán mà bây giờ đọc truyện mới thấy hoá ra trong một vài trường hợp đặc biệt thì điện ảnh còn khá hơn sách truyện. Những tưởng một quyển thuộc hàng đệ nhất của ngôn tình cũng phải ra ngô ra khoai được một ít, ai dè tệ của tệ.

[Lily 百合花 · Rating 5 out of 5]

ชื่อเรื่อง – My Sunshine แสงตะวันกลางใจ (何以笙箫默 --- รอรักกลับมา)
ผู้แต่ง – กู้ม่าน (顾漫) เขียน เมธิรา แปล


ตัวละคร
จ้าวโม่เซิง อายุ 19-20 ปี ⇒ 27 ปี
เหออี่เชิน อายุ 20-21 ปี ⇒ 28 ปี


รีวิวหลังอ่าน

กลายเป็นติ่งนิยายกู้ม่านไปเต็มๆ แม้จะอ่านไปก็รู้นะว่าสไตล์กู้ม่านคือเรื่องราวจะไปเรื่อยๆ แล้วก็ไม่ได้หวือหวาอะไร แต่พระเอกงานดีทุกเรื่อง 555+ แต่เอาจริงๆ นะ เราคิดว่า ถ้าหากคนเขียนจะเพิ่มการบรรยายความรู้สึก ขยี้อารมณ์ของเรื่องให้มากกว่านี้ มันคงจะดีงามสุดๆ เลยแหละ

และเพราะได้เป็นละครมาแล้ว ถึงเราจะยังไม่ได้ดู แต่เราก็รู้จักเรื่อง “My Sunshine” ก่อนจะรู้จักกู้ม่านอีกด้วยซ้ำ (รู้จักเรื่องนี้ก่อนรู้จักเรื่องเวยเวยด้วยค่ะ) ตอนนั้นเคยเปิดแวบๆ พอได้อ่านก็ร้องเฮ้ยยเลย ละครทำเหมือนมาก ฮ่าๆ ขนาดแอบดูแวบๆ ไปแค่บางฉาก เรายังจำได้เลยอ่ะ ตอนนี้อ่านจบแล้ว ได้เวลาไปดูละครต่อ ฮ่าๆ ข้อดีของการเป็นละครคือ ละครสามารถเก็บทุกจุดสำคัญในนิยายไ���้หมด และเพิ่มขยายในส่วนอื่นๆ เพื่อให้เรื่องราวสมบูรณ์แบบ และดำเนินไปด้วยความสนุกสนาน ซึ่งในจุดนี้ละครที่ทำจากนิยายของกู้ม่���นเนี่ย ทำเหมือนในนิยายมากจริงๆ ค่ะ

อีกประเด็นที่อยากจะพูดคือ ทุกครั้งที่ได้อ่านงานของกู้ม่าน เราจะรู้สึกมีความสุขที่ได้อ่าน มันอารมณ์ฟีลกู้ดอ่ะเนอะ ขนาดเล่มนี้ที่บอกว่าดราม่า เรายังไม่รู้สึกว่ามันจะหนักหนาอะไร อ่านไปด้วยความสุขมากกว่า ฮ่าๆ ตัวละครที่เหมือนจะร้าย ก็แทบจะไม่ค่อยมีบทบาทอะไรในเล่มเลย โอ๊ยย บอกความรู้สึกไม่ถูก ฮ่าๆ ก็คือจริงๆ เราว่าพล็อตเรื่องดีค่ะ การเล่าเรื่องก็ดี แต่ก็มีข้อเสียคือ ส่วนใหญ่ยังขยี้อารมณ์ของเรื่องได้ไม่สุดค่ะ คือถูกพูดถึงแต่ก็อาจจะเอ่ยแบบเล็กๆ น้อยๆ แล้วก็ข้ามมันไป เราว่าถ้าขยี้อารมณ์ความรู้สึกรักมากๆ เจ็บปวดมากๆ อะไรพวกนี้เข้าอีกนิดนะ โอ๊ยยย อารมณ์คงจะทำเอาต่อมน้ำตาแตกแน่ๆ ค่ะ

แต่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะคะ 555+ อ่านมาสองเรื่องแล้ว (จริงๆ ต้องบอกว่า 3 สิ ฮ่าๆ เราอ่านเวยเวยภาษาจีนไปแล้ว แต่เดี๋ยวรออ่านของไทยอีกที) เรื่องซานซานและ My Sunshine ไม่รู้ใส่ยาอะไรกับเรา ฮ่าๆๆ ตอนแรกก็คิดว่าจะอ่านแบบไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็คงจบ แต่พอได้เปิดอ่านแล้ว ไอ้ความเรื่อยๆ นี่แหละค่ะ มันทำให้เราหยุดอ่านไม่ได้อ่ะ เราก็งงตัวเองเหมือนกัน คือหยุดไม่ได้จริงๆ ค่ะ

ตอนซานซานคืออ่านตอนค่ำจนถึงตี 2 ทุกคนนอนกันแล้ว เราก็ต้องเข้านอน แต่พอนอนก็ดันฝันถึงตอนจบของซานซาน ฝันจนต้องรีบตื่นแต่เช้ามาอ่านต่อให้จบ ฮ่าๆ ส่วน My Sunshine เนี่ย เพิ่งอ่านเมื่อวานเองนะ กลายเป็นเกมก็ไม่เล่น อะไรก็ไม่สนใจ นิยายเริ่มอ่านที่อ่านค้างไว้มีอยู่ 3 เรื่องได้มั้ง ก็โดนเรื่อง My Sunshine มาแรงแซงโค้งเบียดทุกเรื่องลงไปเลย ฮ่าๆๆๆ

นี่อาจจะเป็นเสน่ห์การเขียนของกู้ม่านก็ได้ ที่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ถึงทำให้อ่านแล้วไม่สามารถวางได้จริงๆ หรือถึงวาง ก็ต้องรีบต่อให้จบ ฮ่าๆๆๆ ถึงแม้เราจะขัดแย้งในใจว่า ทำไมคนเขียนไม่ขยี้อารมณ์ตัวละครให้มากกว่านี้ก็ตาม แต่พอคิดภาพละครตาม มันก็อ่านแล้วมีความสุขดีค่ะ เพราะละครเอาไปต่อยอดได้ดีงามจริงๆ ตามดูละครต่อแน่นอนค่ะ

นอกเรื่องไปไกลมาก 555+ วกกลับมาที่ My Sunshine นะคะ เราว่าเรื่องนี้สนุกกว่าซานซานค่ะ ความรู้สึกของพระเอกชัดเจนกว่าในเรื่องซานซานเยอะค่ะ หลายๆ อย่างที่พระเอกกระทำก็มีเหตุผลของเขา อ่านไปคือสงสารทั้งพระนางจริงๆ แต่เวลาก็ได้พิสูจน์แล้วว่า ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ก็ไม่เคยลืมกันจริงๆ

ทั้งๆ ที่รู้นะว่านิยายสไตล์กู้ม่าน จะไม่มีฉากที่พระเอกตามมาเจอนางเอก แล้วจู่ๆ ก็โผล่มาง้อ 555+ แต่ตอนอ่านก็ยังจะเฝ้ารอที่จะเจอฉากเหล่านั้น แล้วไงล่ะ ก็แห้วสิคะคุณ ฮ่าๆๆๆ อย่างตอนนางเอกได้หยุดยาว แล้วกลับเมือง Y ที่เป็นบ้านเกิดของนาง เราก็มโนไว้ไงว่า จะต้องได้เจอพระเอกแน่ๆ แต่ความเป็นจริงก็นะ 555+

นางเอกนี่ไม่รู้ทำบุญมาด้วยอะไร 555+ คือถึงจะรักแค่พระเอกคนเดียว แต่นางนี่โชคดี (อาจจะปนโชคร้ายบ้าง) ได้สามีงานดีสองคนเชียวนะ ฮ่าๆ แบ่งๆ เรามาทางนี้สักคนก็ได้นะ เราไม่ว่ากัน ฮ่าๆๆๆ

อ่านไปด้วยความรู้สึกมีความสุขดีค่ะ และคิดว่าเดี๋ยวจะหยิบภาษาจีนมาอ่านคู่ภาษาไทยไปอีกรอบ 555+ พอดีซื้อฉบับภาษาจีน (4 เล่ม 350 บาท) มารอก่อนที่จะได้ฉบับภาษาไทยมา ^^

[สปอยล์]

โม่เซิงจากไปอเมริกา ก็เพราะว่าอี่เหมย คนที่เป็นเพื่อนสนิทเธอ มาบอกว่าไม่ใช่เป็นน้องสาวของอี่เชิน และรักอี่เชินมาก โม่เซิงไปถามอี่เชิน ก็โดนเขาไล่ให้ไปไกลๆ มันคือช่วงประจวบเหมาะที่พ่อของโม่เซิงได้มาคุยกับเขานั่นเอง และพ่อของโม่เซิงเป็นนายกเทศมนตรี ส่วนอี่เชินนั้น พ่อแม่ตายไปหมดแล้ว และได้พ่อแม่ของอี่เหมยรับไปเลี้ยงดู

จริงๆ มันมีปมของบ้านพระเอกกับบ้านนางเอก เพราะพ่อของอี่เชินลงทุนสร้างตึกไว้ แต่ทำได้ครึ่งทาง เจอนโยบายของพ่อโม่เซิงเข้า เลยทำให้ใช้หนี้ไม่ทัน หนี้ท่วมหัว พอกำลังจะหนีก็ตกตึกตาย แล้วแม่ของอี่เชินก็ตรอมใจตายตามไป

ส่วนพ่อโม่เซิงนั้น โดนจับเข้าคุกข้อหาโกงเงิน สุดท้ายก็ฆ่าตัวตายในคุก แม่ของโม่เซิงก็ไม่ได้ติดต่อกับโม่เซิงเลย ใช้ชีวิตชิลๆ ที่เมือง Y ไป โม่เซิงนั้นพอโดนอี่เหมยบอกเรื่องนั้น แล้วไปหาอี่เชินกลับโดนไล่ไปไกลๆ ด้วยความรู้สึกเหล่านี้ บวกกับพ่อบอกว่าให้ไปอเมริกา เธอเลยจากไปโดยไม่มีคำร่ำลาใดๆ

หลังจากโม่เซิงจากไป อี่เชินก็กลายเป็นคนติดบุหรี่และติดเหล้า กว่าจะเป็นผู้เป็นคนได้ ก็เพราะเพื่อนๆ รอบข้างคอยดูแล สุดท้ายเขาก็กลายเป็นทนายชื่อดังที่ว่าความทีได้เงินมหาศาล กลายเป็นหนุ่มโสดที่ทุกคนอยากอยู่เคียงข้าง แต่เขาก็ไม่เคยสนใจใครเลย

พอมาเจอกับโม่เซิงอีกครั้ง ก็ทำเฉยเมยเหมือนเกลียดกัน โม่เซิงไปซูเปอร์ที่เคยเจอกับอี่เชิน รปภ.เก็บกระเป๋าตังค์ได้ ก็เอาให้เธอ สรุปว่าเป็นกระเป๋าตังค์ของอี่เชินที่มีรูปเธอสมัย 7 ปีก่อน โดยด้านหลังเขียนว่า “My Sunshine” พอเอากระเป๋าตังค์ไปคืน อี่เชินก็หาเหตุพบเจอกับโม่เซิงบ่อยๆ ก่อนจะหายหน้าไปเพราะโม่เซิงบอกว่าเคยแต่งงานแล้ว

พอเขาป่วย โม่เซิงก็ไปหา แต่สุดท้ายก็หนีไป แต่แล้ววันหนึ่งเมื่อได้เจอกัน โม่เซิงก็บอกเขาว่าเธอแต่งแล้ว แต่ก็หย่าแล้วนะ ไม่กี่วันต่อมา เขาก็พาเธอไปจดทะเบียนสมรส ไปจดแบบหน้าหงิกๆ นั้นแหละ 555+ จนคนรอบข้างสงสัยว่ารักกันจริงเหรอฟระ เขาเองก็บอกว่า เธอจะหนีไปไหนไม่ได้แล้วนะ ตอนนี้แต่งงานกันเอามาทรมานใจกันทั้งสองฝ่าย กร๊ากๆ

แรกเริ่มเดิมทีโม่เซิงย้ายมาอยู่บ้านเขา ความสัมพันธ์ยังไม่ดีขึ้น อยู่กันแบบห่างเหิน แถมเขาก็ไปทำงานที่อื่นด้วย แต่พอกลับมาก็เหมือนค่อยๆ พัฒนาจนดีขึ้น แล้วก็ห่วงใยเอาใจใส่กัน อี่เชินพาโม่เซิงไปงานครบรอบ 100 ปีของมหาลัยที่เคยเรียน ที่นั่นอิ้งฮุย สามีเก่าของโม่เซิงมาบรรยาย อิ้งฮุยเองก็เคยมีรักเก่าที่มหาลัย แต่โดนทิ้งไปในปีสุดท้ายที่เรียนจบ

มีคนรู้จักโม่เซิงในนามคุณนายอิ้ง วิ่งมาหาแล้วทักทายเสียงดัง โม่เซิงได้แต่บอกว่าผิดคนแล้ว อิ้งฮุยก็มาช่วยยืนยันอีกที แล้วต่อมาอิ้งฮุยก็นัดเจอกับอี่เชินเพื่อคุยกันเรื่องโม่เซิง เขาก็เล่าเรื่องในอดีตให้ฟัง

จริงๆ ตอนอิ้งฮุยจบมานั้น เขาไม่มีเงินพอใช้เลย แถมไปเรียนต่อที่อเมริกาด้วยความยากลำบาก วิจัยออกมาก็ขายไม่ได้สักที จนวันหนึ่งประกาศผ่านทางหนังสือพิมพ์ไป สุดท้ายมีคนส่งเงินมาให้ 500 ดอลลาร์ พร้อมจดหมายสั้นๆ ซึ่งเป็นแรงใจสำคัญที่ทำให้งานวิจัยเขาสำเร็จ และทำให้ร่ำรวยขึ้นมาทันที เขาเลยซาบซึ้งกับผู้มีพระคุณคนนี้

หลายปีต่อมาก็มีจดหมายขอทวงเงิน 500 นั้นคือ ฮ่าๆๆ และลงชื่อจ้าวโม่เซิง สุดท้ายโม่เซิงเจอปัญหาตอนอยู่อเมริกาคือ เพื่อนบ้านฟันสามี โดนจับเข้าคุก สามีทำร้ายลูก เธอเลยอยากปกป้องลูกของเพื่อนบ้าน อิ้งฮุยปรึกษาทนายแล้ว ก็พบว่ามีทางเดียวคือแต่งงานกันในนาม ก็เลยตกลงตามนี้กันไป สุดท้ายเพื่อนบ้านก็ออกจากคุก รับลูกกลับเมืองจีนไป

ในช่วงที่จดทะเบียนกันนั้น อิ้งฮุยเคยเกือบจะปล้ำโม่เซิงสำเร็จ อาจจะเพราะอยู่กันไปก็ตกหลุมรักโม่���ซิง ซึ่งในจุดนี้ในเล่มพูดอย่างกับว่าสำเร็จ แต่ก็มีจุดที่บอกว่าไม่สำเร็จนะจ๊ะ 555+ งงเลยสิเรา

จริงๆ แล้วอี่เชินรักโม่เซิงมากๆๆๆๆ แต่ไม่แสดงออกเท่าไรไง ออกแนวทำหน้านิ่ง ฮ่าๆๆ แต่ขาดโม่เซิงไม่ได้จริงๆ ต่อให้เธอจากไปก็พร้อมรอ ขนาดอี่เหมยที่ตกหลุมรักเขามานาน คิดว่าคนไม่ได้เรื่องอย่างโม่เซิงจากไป เขาคงแลเธอ แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น อี่เชินรักโม่เซิงมากเกินไปจริงๆ จนเคยบอกว่า เมื่อคนผู้นั้นปรากฎตัวขึ้นมา ใครอื่นก็ไม่สำคัญอีกไรงี้

ขนาดเรื่องพ่อแม่ของเขาและเธอที่น่าจะเป็นปัญหาล้างแค้นกันได้ จนแม่ของโม่เซิงต้องตามมาคุยด้วยนั้น เขายังบอกว่าห้ามบอกโม่เซิง คิดดูสิว่ารักขนาดไหน ไม่อยากให้โม่เซิงรู้ ปกป้องสุดๆ อ่ะ

ขำหนักมากก็คือตอนที่อี่เชินจะบอกรักโดยบอกผ่านหนังสือที่ให้โม่เซิงไฮไลท์ นางกลับไม่รู้เรื่อง และไม่ได้รับรู้เลยว่าเขาทำอะไร โอ๊ยยย ฮาหนักมากจริงๆ นะ

ส่วนอีกฉากที่ขำจริงๆ ก็คือตอนตั้งชื่อลูก บอกว่านั้นชื่อเหอปี้เซิง (เกิดมาทำไม 555+) โอ๊ยยย ใจร้ายมากกกกกกกกกกก

และเหตุผลที่ไม่ยอมมีลูกสักที ไม่ใช่ปมเรื่องพ่อแม่ตัวเองที่ตายไปนะ แต่เพราะว่าจะได้มีเวลาอยู่กับโม่เซิงมากๆๆๆๆๆ กันแค่สองคนงี้ ฮ่าๆๆๆ เป็นเหตุผลที่แบบว่าไม่มีอะไรจริงๆ ฮ่าๆๆ

เสียดายว่าจบเรื่องไวไปหน่อย แต่ที่ดีก็คือมีตอนพิเศษมาให้ฟินกันนี่แหละ เล่าในมุมอี่เหมย แล้วก็มีตอนพิเศษช่วงหลังจากนั้น และตอนมีลูกแล้วไรงี้ ฮ่าๆ

Start 12.49 น. Thu 16 Mar 2017
End 7.59 น. Fri 17 Mar 2017
Review Date ่10.34 น. Fri 17 Mar 2017

[Monaliz Juang · Rating 4 out of 5]

"เป็นความรักที่ไม่ถึงกับสุข เป็นความทุกข์ที่ไม่ถึงกับเศร้า"

เรื่องราวของคนสองคนที่รักกันมาก รักกันอย่างลึกซึ้ง แม้กาลเวลาจะพาพวกเขาให้แยกกัน แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปคือหัวใจของเขาทั้งสองคน

จ้าวโม่เซิง เป็นผู้หญิงที่ไม่เก่งสักอย่าง แต่เป็นคนจิตใจดี ชอบช่วยเหลือคนอื่น ตอนสมัยเด็กๆเป็นคนเปิดเผยคิดอย่างไรก็พูดแบบนั้น พอโตมากลับไม่ค่อยพูดในสิ่งที่ตัวเองรู้สึกจริงๆ จนได้กลับมาพบกับคนที่เธอรอคอยอีกครั้ง

เหออี่เซิน เป็นผู้ชายที่รักผู้หญิงคนนึงมาก มากจนเหมือนสูญเสียแสงสว่างในชีวิตของเขาไป เพราะนางเอก ใช้ชีวิตอยู่กับงานและงาน และความทุกข์ทรมานจากการคิดถึง

เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะความเข้าใจผิด ทำให้ใจสองดวงต้องทรมานกับความคิดถึง การกลับมาพบเจอกันอีกครั้งก็เหมือนได้ของที่หายไปกลับคืนมา แม้ช่วงแรกการพบกันการได้อยู่ด้วยกันจะทุกข์ทรมานเพราะมีเส้นบางๆกั้นอยู่ เมื่อถูกคลี่คลายความรักของทั้งสองคนก็เบ่งบานด้วยความที่รักกันมากอยู่แล้ว

ซีรีย์มีทำแล้วนะคะ ทำได้ดีทีเดียว แม้จะไม่ชอบชุดนางเอกใส่เท่าไหร่ ฮา ตามไปฟังเพลงได้ค่ะ เพราะมาก
https://www.youtube.com/watch?v=Q3N9D...

ผลงานของกู่ม่านจะเป็นแนวหวานหน่วงๆแบบนี้หละค่ะ ชอบมากกกก ชอบทุกเรื่อง

[Rocher Guo · Rating 1 out of 5]

Anyone with a middle school diploma and a teenager brain can write better than this

[Patrawan Dear]

#My Sunshine แสงตะวันกลางใจ/กู้ม่าน

เป็นเรื่องของชายหญิงที่เส้นทางชีวิตต้องแยกจากกันไปเจ็ดปี แต่ต่างฝ่ายต่างยังรักกัน มีความทรงจำที่ทั้งสวยงามและเจ็บปวดร่วมกัน เมื่อกลับมาเจอกันอีกครั้ง ในสถานภาพที่ไม่เหมือนเดิม เราคนอ่านก็ต้องคอยลุ้นว่าเรื่องราวจะจบลงอย่างไร...

เรื่องนี้ออกแนวอึนๆด้วยความไม่เข้าใจกันของพระนางในช่วงแรกๆค่ะ แต่พอต่างฝ่ายต่างชัดเจน ก็หวานนำกันเลย ชอบที่พระนางมั่นคง รู้คิด มีเหตุผล ประกอบกับโทนอารมณ์หน่วงนิดๆของเรื่องนั้นเข้าทางเราพอดี แม้ว่าจะไม่พีคถึงขั้นซาบซึ้งสะเทือนอารมณ์ แต่ก็มีหวานปมขมนิดๆ พอให้ไม่หนักหน่วงและไม่เบาหวิวจนเกินไป อ่านได้รวดเดียวจบค่ะ :)

[Boo Boo · Rating 4 out of 5]

3.5 ⭐️⭐️⭐️


Wah silent separation kayaknya menjadi buku tersedihnya mbak Guman nih. Nyeksek gela. Sedih. Dibandingkan kedua buku sebelumnya yang telah diterjemahkan haru, silent separation terus-terusan menyajikan adegan yang emosional. Gak ada aura menyenangkan atau memberikan efek blushing gitu deh. Ini buku beneran bikin nyeksek.

Tapi untukku, feel sedih atau menyesakkan dari buku ini terasa hanya sebagian. Dan penyebabnya adalah karena ini buku sequel. Aku gak tahu pihak haru sendiri mengira ini stand alone. Wah apakah haru kecolongan? Seberapa sedihnya aku baca buku ini, walo dapet banget sedihnya tapi tetap terasa ada yang kurang. Selalu bertanya-tanya apa yang gerangan terjadi di kisah mereka sebelumnya.

Si Chen (biarin ya aku nyebut nama akhirnya. Halu dikit😂) menjadi lelaki yang tidak mau mendengarkan penjelasan orang. Kenapa dia sampai berhak memperlakukan Mo Sheng seperti itu? Kembali lagi bertanya-tanya apa yang terjadi di buku sebelumnya. Walau sudah dijelaskan sedikit, tapi perasaan kepo yang ingin membaca utuh dan menilai dari sudut pandangku sendiri belum juga hilang.

Membaca ini sampai habis membuatku tidak tenang. Wkwkwkwk. Dan seolah perkara masih terasa mengambang. Hampir semua tokohnya terasa abu. Sedih semua. Jadi ikutan sedih.

Ya sepertinya aku memang harus puas  sampai disini. Walau kurang nendang, but thanks for happy endingnya mbak Guman :) Ikut happy. Walau masih belum puas. Hahahaha.

[Ribina · Rating 5 out of 5]

Được tặng quyển này cách đây đã 10 năm và thực sự đến tận bây giờ, dù đã đọc đi đọc lại đến 3-4 lần nhưng mình vẫn luôn cảm nhận được sự ấm áp mà quyển sách này đem lại. Nói một cách khách quan thì Bên nhau trọn đời không khác lắm với dòng sách ngôn tình mà có giai đoạn mình mê mệt, thức đêm thức hôm để đọc, để mơ mộng về cuộc đời lúc nào cũng đầy ắp màu hồng và vị ngọt của tình yêu, dù tình yêu đó có ngang trái đến mức nào đi nữa. Nhưng Bên nhau trọn đời đã đi xa hơn trong việc dừng lại ở những cơn mơ; tình yêu chung thuỷ dù cách xa nhau về cả không gian và thời gian, những cảm xúc tự nhiên không quá bi kịch hoá của giọng văn Cố Mạn đã cho mình cảm nhận được sự bình yên và niềm tin vào sự CHỜ ĐỢI. Chỉ cần sống thật với bản thân, với cảm xúc và can đảm, điều kỳ diệu sẽ đến vào một lúc nào đó...

[Vilde · Rating 3 out of 5]

何以笙箫默 (héyǐ shēng xiāo mò), or Why shengxiaomo (Machine Translation, MTL, title); or better known by it's fan translated title Silent Separation, or by it's adapted title for the cdrama, My Sunshine.

[Miki · Rating 5 out of 5]

หนังสือเล่มนี้อ่านหลังจากที่ดูซีรี่ย์จบ
ต่างเติมเต็มให้กันและกัน อย่างดูซีรี่ย์ก็ทำให้เห็นภาพและทำให้สมจริงขึ้น
หนังสือก็ช่วยบรรยายความรู้สึกของตัวละคร
เลยทำให้"รัก"เรื่องนี้จัง

[Nattapan · Rating 4 out of 5]

The combination of obsessive love and enduring love. From the three stories written by Gu Man and translated in Thai, I like this one the most. If you are looking for a true love story, this is the novel you cannot miss.

Note: Differ from the series around 20%, and the novel is better than the series.

[LiLa · Rating 3 out of 5]

*Sudah dibuatkan movie-nya dengan judul "You are My Sunshine" dibintangi Huang Xiao-Ming dan Yang Mi.*
*Sudah dibuatkan drama series-nya dengan judul "My Sunshine" dibintangi Wallace Chung dan Tiffany Tang.*

Buku pertama karangan Gu Man walaupun jadi buku ketiga yang diterbitkan oleh Penerbit Haru.
Pertama liat buku karangan Gu Man (Love O2O) langsung pengen koleksi semua bukunya; apalagi saya pernah baca beberapa bab Boss & Me yang membuat saya jatuh cinta sama keluguan Xue Shan Shan. Karena itulah ekspektasi saya pas baca buku ini cukup tinggi; saya berharap Zhao Mo Sheng mampu membuat saya tersenyum dengan keluguan dan kepolosannya (layaknya Xue Shan Shan). Sedangkan He Yi Chen saya harapkan akan membuat saya mupeng (layaknya Feng Teng). Tapi Zhao Mo Sheng malah lebih terlihat bodoh ketimbang lugu dan entah kenapa membuat saya kesal. Untung He Yi Chen masih terlihat manusiawi walau menyebalkan hahaha.

Buku ini mengambil plot flash back; adegan semasa kuliah, kenapa keduanya berpisah, kenapa Mo Sheng menikah, semua disajikan di tengah. Pas bagian perpisahan mereka, rasanya saya dibuat kesal sekali.. alasannya masih bisa diterima tapi -sama seperti yang disampaikan teman saya- masih kurang kuat. Dan kenapa pula Mo Sheng tidak segera bercerai dari Ying Hui setelah urusan mereka selesai? Ah.. kerumitan yang terjadi rasanya bisa diminimalisir. Cerita ini, sama seperti Sunshine Becomes You yang ending-nya bisa lebih bahagia kalau penulis bersedia mengambil rute lain.

Agak kecewa karena tidak sesuai ekspektasi tapi saya tetap menikmati novel ini. Tidak sabar untuk segera mengoleksi dua judul novel lainnya :D

[Fitria Y · Rating 5 out of 5]

LOVE, LOVE, LOVE this. Love the drama and love the novel. Although I think the other Gu Man's works that I've already watched and read rather juvenile (Love O2O, Boss & Me), I always love Silent Separation. This kind of story is always be my favorite. Couple reunited. "I like people reunited, the impatience, the stories that the mouth can't tell fast enough, the ears that aren't big enough, the eyes that can't take in all the change, the hugging, the bringing together, the end of missing someone" - Extremely Loud and Incredibly Close. The story about people walk down the memory lines before they run out the memories, out of shape, unrecognizable, for being too much used. The story about finding, not soulmate, but a heart to come back home to.

Penantian tidaklah menakutkan, yang menakutkan adalah ujung penantian yang tidak ada batasnya. - Gu Man, Silent Separation.

[Kathy Chung · Rating 4 out of 5]

i watched the drama first before stumbled upon the translated novel. i must say, the novel is better than the drama though Mo Sheng's ex-husband in the drama was quite eye catching.

The story is about He Yi Chen and Zhao Mo Sheng who are a couple during their university days. ZMS was the one who courted HYC but out of the blue, ZMS disappeared from his life. They were separated for 7 years and ZMS suddenly reappeared.

The story tells how rekindle their love and mend their broken heart.

This book feels more matured that the authors other books. there are wider range of emotions noted here.

i feel that it would have been better if the author had elaborated more on the reason why ZMS left HYC. A simple explaination of his "sister" just doesn'tfeel its enough.

overall it's has been a goodread.

[Wanyiwa · Rating 3 out of 5]

นิยายรักแนวเบาๆที่แม้จะวางอยู่บนพล็อตถ่านไฟเก่า แต่ก็ยังสามารถเล่าเรื่องแบบฟีลกู้ดได้แบบไม่ตกไม่หล่นตามสไตล์ผู้เขียน

แนวถ่านไฟเก่าแบบนี้ จัดเป็นแนวที่เราค่อนข้างชอบ จึงเลือกหยิบมาอ่านก่อนเรื่องอื่นๆของผู้เขียน เป็นการเล่าเรื่องราวความเข้าใจผิดระหว่างคู่พระนางในอดีตและการกลับมาเจอกันใหม่อีกครั้งของทั้งคู่ได้แบบเพลินๆ คาแร็คเตอร์ตัวละครไม่มีตัวไหนน่ารำคาญ คู่พระนางน่ารักและดูเคมีเข้ากันได้ดี การเล่าเรื่องราวที่หายไปในอดีตของคู่พระนางก็ถือว่าทำได้น่าสนใจ แต่เสียดายที่สร้างอารมณ์บีบคั้นและกดดันตัวละครน้อยไปหน่อยทั้งๆที่พล็อตเป็นใจซะขนาดนั้น อยากให้รู้สึกอึนและหน่วงหัวใจได้มากกว่านี้

ทั้งนี้ทั้งนั้น ไม่แน่ใจว่าส่วนหนึ่งของความท้าทายในการสร้างความบีบคั้นทางอารมณ์นั้น จะมาจากวิธีการแปลหรือเปล่า เพราะส่วนตัวแล้วรู้สึกว่าการแปลยังไม่ค่อยลื่นไหลและบางสำนวนก็รู้สึกแปลกๆจนเข้าใจยากอยู่ซักหน่อย

[Vivian Trương · Rating 3 out of 5]

Không quá xuất sắc như mọi người vẫn tung hô
Truyện Cố Mạn bộ nào cũng nhạt như nước ốc, cần thêm nhiều "gia vị" vào mới đủ đô với đứa đọc ngược nặng như mình!

[Or_O · Rating 3 out of 5]

เรื่องนี้ไม่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับซานซานหรือเวยเวย ผลงานของกู้ม่านที่ออกกับสำนักพิมพ์อรุณใกล้ๆ กันนะคะ ใครอยากอ่านเล่มนี้แค่เล่มเดียวก็อ่านได้เลยค่ะ

พระนางของเรื่องนี้กับเรื่องซานซานที่โออ่านจบไปแล้วนิสัยบุคลิกใกล้เคียงกันเลย นางเอกจะซื่อๆ จิตใจดี ส่วนพระเอกจะหล่อเหลาสมบูรณ์แบบ เป็นที่หมายปองของสาวๆ แต่กลับมาหลงรักนางเอกที่ธรรมดามากเมื่อเทียบกับตัวเอง

พล็อตซีรีส์เกาหลีเด๊ะเลยเนอะ นอกจากนั้นผลงานของกู้ม่านยังมีความวัยรุ่น เข้าถึงสาวๆ ง่าย มีประโยคเด่นหรือฉากเด็ดที่เก็บไปใช้ได้

แต่เรื่องนี้จะต่างจากซานซานตรงเป็นนิยายที่ไม่มีการใช้อีโมติค่อนร่วมด้วย

ส่วนตัวโอชอบเรื่องนี้มากกว่าซานซาน แม้จะเป็นพล็อตพิมพ์นิยมอ่านง่ายคล้ายกัน แต่มีความน่าติดตามมากกว่า

เหตุการณ์ช่วงต้นที่ต่างฝ่ายต่างปิดบังความรู้สึกของตนครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้โอนึกถึงฉากในซีรีส์เกาหลี ที่พระนางอยู่ในสถานที่เดียวกัน แต่กลับมองไม่เห็นกันและกัน ซึ่งพอมาอ่านช่วงคุยกับผู้เขียนด้านหลังก็พบว่าผู้เขียนคิดแบบนี้เหมือนกัน แปลกใจปนดีใจเลย ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าผู้เขียนสามารถสื่อสิ่งที่ต้องการได้เป็นอย่างดี เพราะคนอ่านอย่างโอสามารถคิดไปในทางที่ผู้เขียนต้องการได้

อารมณ์ของเรื่องค่อนข้างชวนอึดอัด (อาจจะชวนรำคาญสำหรับบางคน) เพราะความปากหนัก ความคิดเองเออเองของพระนาง แต่จะบอกว่ามันเป็นอารมณ์หลักในเรื่องเลยค่ะ เหมือนคนจมน้ำตื้น อึดอัดแต่ไม่ตาย และไม่ได้หนักหนาขนาดทนไม่ไหว

เนื้อเรื่องคร่าวๆ เล่าเกี่ยวกับพระนางชายหญิงที่เคยคบกัน สมัยเรียนฝ่ายหญิงเป็นฝ่ายตามตื๊อจีบก่อน สุดท้ายฝ่ายชายกลับตอบตกลงเหนือความคาดหมายของคนรอบข้าง ไม่มีใครคิดว่าคนที่ทั้งหล่อและฉลาด แถมยังไร้เยื่อใยกับหญิงสาวสวยคนอื่นมาตลอดจะมาตอบตกลงคบกับผู้หญิงธรรมดาที่ผลการเรียนปานกลาง แต่แล้วอยู่ๆ ฝ่ายหญิงก็ตีตั๋วบินไปเรียนต่อที่อมริกากลางคัน เส้นทางของทั้งคู่แยกจากกันนับแต่นั้น จนผ่านไปเจ็ดปี

แม้ภายนอกจะเปลี่ยนไปแค่ไหน แม้จะมีอะไรเกิดขึ้นมากมาย แต่ทั้งคู่ก็ต่างมีกันและกันในสายตาตลอดมา

พล็อตดราม่าแต่อ่านแล้วไม่รู้สึกดราม่า ด้วยการดำเนินเรื่องเรียบๆ ไม่หวือหวา มีปมให้ชวนตาม (แม้หลังปมเฉลยแล้วโอจะรู้สึกงงๆ ว่านี่เฉลยแล้วเหรอก็เถอะ..) มีจังหวะผ่อนสลับบีบคั้น มีส่วนที่ชอบสลับพอประมาณ

3 ดาว รู้สึกคล้ายตอนอ่านซานซานคือเหมือนยังมีส่วนเลอะเกินออกมาเกินต้องการค่อนข้างมาก ส่วนเนื้อหรือสิ่งที่มองหายังขาดๆ อยู่ แต่ชอบอารมณ์บางช่วง ความเด็ดขาดบางอย่าง


.
.
.

คล้ายกับว่าจะมีคนเคยพูดไว้ หากอยากรู้จักเมืองหนึ่งอย่างแท้จริง แค่ลองนั่งรถประจำทางดูหลาย ๆ รอบก็ได้ เพราะรถประจำทางจะพาคุณผ่านทุก ๆ ที่ที่คึกคักของเมือง โม่เซิงมองคนเดินถนน รถรา ถนน และร้านค้าด้านนอกหน้าต่างรถ เมืองเล็ก ๆ ในเจียงหนานแห่งนี้แลดูอึมครึมเลือนรางภายใต้ม่านฝนโปรยปราย ช่างเหมือนกับสภาพจิตใจเธอในตอนนี้เสียจริง

หน้า 59 บทที่ 4 ชะตา

.
.
.

บทที่ 4 ของตอนพิเศษเป็นบทที่โอชอบมาก และคิดว่าเขียนได้ดีที่สุดในเรื่องเลย ยกมาหมดไม่ไหว ขอพอเป็นน้ำจิ้มละกันเนอะ


บาดแผลของบางคนค่อย ๆ หายดีตามกาลเวลา อย่างเช่นฉัน
บาดแผลของบางคนค่อย ๆ เน่าเปื่อยไปตามเวลา อย่างเช่นเขา
แท้จริงแล้วหลายปีที่ผ่านมา มีแค่ภายนอกของเขาเท่านั้นที่หายเป็นปกติ มีบาดแผลแบบหนึ่ง มันจะซึมลึกเข้าไปในกระดูก ลุกลามทำลายในที่ที่เรามองไม่เห็น

พอออกจากร้านอาหาร พวกเราเดินกันไปจนถึงป้ายรถประจำทาง ตอนนั้นเขาเพิ่งทำงานได้หนึ่งปี และฉันเองก็เพิ่งเริ่มทำงาน ต่างคนต่างก็ไม่ได้มีเงินมากนัก จึงเลือกใช้รถประจำทางที่ถูกที่สุด

ในระหว่างรอรถประจำทางอยู่นั้น พวกเราไม่ได้พูดอะไรกัน จนกระทั่งรถประจำทางที่ฉันรอใกล้จะมาถึง และพอรถประจำทางจอดเกือบสนิทแล้ว จู่ ๆ เขาก็เรียกฉันไว้

'อี่เหมย'

ฉันหันหน้าไปมองเขา

แสงสียามค่ำคืนของเมืองใหญ่สาดลงบนร่างเขาเป็นหย่อม ๆ ยิ่งทำให้เขาดูโดดเดี่ยวมากขึ้น

'อีกหน่อยเธอจะเข้าใจ ถ้าหากบนโลกนี้เคยมีคนคนนั้นปรากฏตัวขึ้นแล้ว กับคนอื่นนอกเหนือจากนั้นจะเป็นแค่การฝืนทน' เขาเอ่ย 'ฉันไม่อยากฝืนใจ'

รถประจำทางค่อย ๆ ขับไกลออกไป เงาของเขาค่อย ๆ เลือนรางไปจากสายตา

ในหัวมีประโยคนั้นของเขาดังซ้ำไปซ้ำมา อีกหน่อยเธอจะเข้าใจ ถ้าหากบนโลกนี้เคยมีคนคนนั้นปรากฏตัวขึ้นแล้ว กับคนอื่นนอกเหนือจากนั้นจะเป็นแค่การฝืนทน

ทำไมต้องเป็นอีกหน่อย ฉันรู้มาตลอด

เพียงแต่ฉันเองไม่อยากฝืนใจ

ดังนั้นในเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายนี้ พวกเรายังคงใช้ความรู้สึกแบบเดียวกันดื้อแพ่งใช้ชีวิตอย่างเดียวดายต่อไป


หน้า 256 ตอนพิเศษของอี่เหมย หนึ่งคนผลิบาน บทที่ 4

.
.
.

[Gus · Rating 2 out of 5]

--- Silent Separation ---
🎲 Penokohan: ................ 🚩🚩🚩
📕 Plot: ............... Nah.

╰⁠(⁠⸝⁠⸝⁠⸝⁠´⁠꒳⁠`⁠⸝⁠⸝⁠⸝⁠)⁠╯╰⁠(⁠⸝⁠⸝⁠⸝⁠´⁠꒳⁠`⁠⸝⁠⸝⁠⸝⁠)⁠╯╰⁠(⁠⸝⁠⸝⁠⸝⁠´⁠꒳⁠`⁠⸝⁠⸝⁠⸝⁠)⁠╯

Bintang di atas sudah merangkum pendapat saya di buku ini.



...Bercanda ding!
Sebenarnya tidak sepenuhnya merangkum. Sebab meski saya tidak suka tatanan plot dan tokoh-tokoh utamanya, ada bagian di mana saya menikmatinya-- sekaligus mencoba memikirkan kalau ini normal... dari kacamata tokohnya.

Normal...
Nomrma....
Nmorrmalll.....
BLEGH! NORMAL DARI GUNUNG!!! (⁠ノ⁠｀⁠Д⁠´⁠)⁠ノ⁠彡⁠┻⁠━⁠┻🔥🔥🔥



Buku ini memang ditulis dengan gaya penulisan GuMan yang lucu, manis, dan gampang membuat orang terhanyut. Satu-satunya yang tidak bikin (saya) terhanyut adalah tatanan sifat tokohnya dan plotnya yang membuat saya ingin mencekik tokoh utamanya terutama tokoh utama cowoknya!

Simpelnya, si cowok...
Meminta penjelasan. ❌❌❌
Menghentikan penjelasan. ✅✅✅

Simpelnya, si cowok... (1)
Komunikasikan perasaannya dengan lebih baik. ❌❌❌
Selalu meninggalkan komentar pedas yang kadang OOT. ✅✅✅

Simpelnya, si cowok... (2) Ah sudahlah.
Mungkin dia merasa ada pembenaran pada sikapnya berhubung dia sudah "menunggu" selama 7 tahun. Tapi selama membacanya, perasaan tokoh si cowok terasa seperti tempelan belaka.
Seperti anak-anak yang hanya bisa mengatakan / melakukan yang jahat-jahat meski suka dengan orang yang ditaksir.



Btw banyak flashback, beberapa diselip dengan baik, beberapa lainnya terasa bikin saya eneg XD.
Konflik yang bagian akhir tiba-tiba dimunculkan pun terasa seperti, "Oh," yang tidak begitu penting o w o;;;

Mungkin bagian paling bagus dari novel ini adalah si ayah tokoh utama perempuan yang tersandung kasus paling umum bagi politikus dan saudari tokoh utama cowok yang sebenarnya sifatnya paling realistis-- eh bukan-- nyata; diantara yang lain.

Bagian favorit saya selama membaca bagian saudari tokoh utama cowok:

Hanya saja, kesepian ini semakin dalam kurasakan.
Aku bersikap baik kepada siapa pun, tapi aku tidak memiliki teman yang benar-benar dekat denganku. Setelah kepergian Zhao Mo Sheng, tidak ada lagi yang mengajakku jalan-jalan, tidak ada lagi yang memujiku dengan tulus saat aku mencoba pakaian di toko, dan juga tidak ada lagi yang sebulan sebelum hari ulang tahunku sudah menghubungiku hanya untuk memberitahukan bahwa hari ulang tahunku akan tiba...

Samar-samar, aku merasa... sebenarnya aku lumayan menyukai temanku ini. Hanya saja, diantara kami ada Yi Chen.

Mungkin saya suka tulisan di atas karena memuat perasaan yang menyadari sesuatu telah menghilang dari kehidupan sehari-hari. Pedih ya :(.
[6/10]

[Uminaka16 · Rating 4 out of 5]

พล็อตคือคู่รักที่ห่างกันไป 7 ปี เพราะฝ่ายหญิงหนีไปอเมริกาโดยไม่ล่ำลา

งงมากว่าตัวเองดองเล่มนี้ไว้นานขนาดนี้ได้ยังไง อาจเพราะว่าส่วนใหญ่เราชอบอ่านแนวพระเอกนางเอกไม่รู้จักกันมาก่อนแล้วมารักกันมากกว่าแนวที่ทั้งคู่รู้จักกันอยู่แล้ว

แต่ปรากฏว่าเรื่องนี้มันดีมาก หน่วงมากโดยเฉพาะช่วงต้นๆ ที่นางเอกก็พยายามหลบเลี่ยง พระเอกก็พยายามทำเป็นไม่สนใจแต่สุดท้ายก็ทนไม่ได้ อยากเห็นหน้า อยากเจอ ถึงจะทำเป็นไม่สนแต่หาเรื่องไปดูหน้านางเอกตลอด

กรี๊ดที่สุด คือเรื่องกระเป๋าเงิน พระเอกตอกกลับนางเอกได้ตรงมาก ทำเอานางเอกไปต่อไม่เป็น คนอ่านก็อึ้งเหมือนกัน

ตอนเมาก็ด้วย ชอบที่พระเอกบอกว่าผมแพ้แล้ว แพ้ยับเยิน ฮือ~

ครึ่งเล่มแรกวางไม่ลงเลย อ่านไปจี๊ดในอกไป คนสองคนที่รักกันกลับไม่พูดออกมาอย่างที่ใจคิด แต่นางเอกเป็นคนที่ตรงกับใจมากกว่า เลยยอมทุกอย่าง หวังแค่ได้คนรักกลับคืน

ช่วงครึ่งเล่มหลังน่าเบื่อหน่อยๆ พอสองคนเข้าใจกันแล้วมันก็ไม่มีอะไร

และจบได้ห้วนมาก ตกใจ

ตอนเปิดมาเจอตอนพิเศษยังไม่อยากเชื่อ ต้องพลิกกลับไปดูว่าหน้าที่แล้วมีคำว่า จบ รึเปล่า

กลายเป็นเรื่องที่ชอบที่สุดของกู้ม่านไปแล้ว เสียดายจังที่เพิ่งมาอ่าน

หนังสือชุดนี้ของอรุณคุ้มมาก ปกสวย พรีเมียมก็สวยทุกเล่ม โปสการ์ดแถมของเล่มนี้สวยจัง

เรียงลำดับความชอบ แสงตะวัน > ซานซาน > เวยเวย (เฉยมาก อ่านแทบไม่จบ)

[Pradnya Paramitha · Rating 2 out of 5]

Seperti biasa, terjemahan Jeanni Hidayat selalu nyaman dibaca. Tapi sepertinya Gu Man bukan tipe penulis favoritku. Pas awal-awal cukup seru, tapi menjelang pertengahan rada aneh dan semakin aneh. Aku baca loncat-loncat di seperempat bagian terakhir, dan skip total bagian spin off He Yi Mei.

Tapi bagian yang paling menyebalkan adalah, gimana penulis berulang-ulang menggambarkan pemujaan terhadap Yi Chen. Tentang betapa sempurnanya dia, tentang betapa mengherankannya pria sesempurna dia bisa jatuh cinta sama cewek biasa aja kayak Mo Sheng. Orang-orang di sekitar Yi Chen juga merasa aneh karena Yi Chen yang sempurna memilih Mo Sheng yang super B aja. Dan anehnya, Yi Chen seolah nggak keberatan bahkan mengakui hal itu. Deuh.

[Giang · Rating 4 out of 5]

Nhẹ nhàng, dễ hiểu.
Tác giả viết về hai nhân vật chính tính cách trái ngược nhau hoàn toàn nhưng lại có thể yêu nhau sâu đậm.

Theo quan sát thông thường thì TMS và DT khó có thể là một cặp.

Nhưng khi nhìn kĩ hơn, xét về điều kiện hiện tại của hai người, trình độ học vấn; tuổi thơ; quan điểm sống…đều đồng điệu.

Chỉ cách biểu hiện khác nhau thôi. Đó chính là điều họ hút nhau.

Tác giả là một người có kiến thức uyên thâm về tâm lí con người.

Như vậy, BNTĐ không hẳn là một truyện ngôn tình xa rời thực tế 🥰

[Gwen Nguyen · Rating 3 out of 5]

Chắc đâu đó khoảng 3.5.
Có thể do mình xem phim rồi nên đọc truyện bớt hay, chứ nếu không thì tình tiết cũng bất ngờ đấy. Nhịp truyện nhanh, không tả nhiều. Hơi tiếc một chút là nữ chính không được khắc họa cụ thể, thấy ngây ngốc, lương thiện chứ không khiến mình yêu.
Nam chính thì được tả là dịu dàng chuyên chế. Eo ơi =).
Thấy bảo ngôn tình đọc xong là trôi tuột đi, chắc cũng đúng. Diệp Lạc Vô Tâm viết vẫn tình hơn.

[Lindsey21 · Rating 2 out of 5]

cơm chó này nhẹ nhàng quá, có một số chỗ mình thấy có thể đẩy lên cao trào đc nhưng tác giả không chịu, giải quyết một cách hững hờ luôn, problem nhanh đến nhanh đi chưa kịp hồi hộp thì đã đc solve rồi 😀

[Kanyawan · Rating 5 out of 5]

สนุกมากกกกกกก ไม่เคยดูซีรี่ย์มาก่อน อ่านครั้งแรกวางไม่ลงเลย อีเชินคือพระเอกรักเดียวใจเดียว รักฝังใจ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ยังรักโม่เซิง ฮือออออออออ

[addie · Rating 2 out of 5]

2.5/5 good plot but poorly developed

[Hazel · Rating 2 out of 5]

“後來我總算學會了如何去愛 可是你早已遠去 消失在人海。” (Later I finally learned how to love, but you have long gone and disappeared into the crowd.)

Some people seem to be destined to meet each other, and sometimes for the same reason.《何以笙箫默》作家: 顾漫 (Silent Separation written by Gu Man) presents itself as the epitome of a romantic drama plotline. Looking into the year it was released, I’d like to think this was quite innovative from its genre with its unique dialectic narration in interspersing the modern timeline with their memories from their college moments, the plot twists that come from withholding certain information from the audiences, and the fact that it doesn’t shy away from trying to depict a more realistic, whilst over dramatised, story of love.

Zhao Mo Sheng is a university student with a sunny disposition, she's smart, and has a positive personality. In their university days, she fell in love at first sight with law student He Yi Chen. Through various incidents where Mo Sheng "stalked" Yi Chen on campus, Mo Sheng's cheerful personality charmed Yi Chen, and they slowly became college sweethearts. When Yi Chen's foster sister Yi Mei challenged Mo Sheng for Yi Chen's attention, Mo Sheng turned directly to Yi Chen for clarification but did not expect to receive a cold response from him. Mistaking that Yi Chen and Yi Mei are a couple, Mo Sheng departs sadly for overseas, following her father's arrangements to move to the United States for her studies. Seven years later, Mo Sheng - who is now a professional photographer - returns to China, and coincidentally bumps into Yi Chen at a supermarket. Since the seven years they broke up, many people stand in the way of these star-crossed lovers: foster-sister Yi Mei; Mo Sheng's marriage in the United States with her unrelentingly infatuated ex-husband Ying Hui; as well as the financial grudges between the couple's parents. All these situations continue to affect the two former lovers, but instead, these misunderstandings and challenges give them a better comprehension of the love they have missed over the past seven years.

于是在这个人群满满的偌大都市，我们以同样的心情固执地孤单着。(So in this big city, full of people, we are stubbornly alone, feeling the same way.)

Though I have been prejudiced by the fact that I’ve watched the film adaptation as well as the drama version of it as well, I think it’s safe to say that the novel gives you a better understanding of the story plot albeit it’s still not that much better. I can give props to the fact that this is absolutely has a more sober tone compared to all the other works of the author. The plotline itself has some gaps that are unfilled or it leaves some holes that can bother the reader from a lack of consistent logic. But if you’re gracious enough to overlook those parts, the novel has a mature tone to it that expresses a wider range of emotions. The pacing of the story is definitely not rushed and it serves to build up the characters over its years-long timeline.

世界上美丽的情诗有很多，但是最幸福的一定是这一句：执子之手，与子偕老。(There are many beautiful poems about love in the world, but among them the happiest one must be this sentence: holding your hand and ageing with you.)

The narration that put their current situation side by side with their flashbacks to their college days was a nice touch to make things more interesting and also it was great to see the contrast between the two circumstances. In the current time you see them trying to rediscover and reconnect with each other as well as all the difficulties that come with facing the past and accepting the pain in it. Then you see in an alternate timeline how they came to first meet each other; the innocence that comes with discovering your first love. You see them experiencing the wonders of that kind of love in your youth as compared to their meeting again that brought up all the resentment and repressed feelings that are being brought up again. It was a great addition to the plot in how it’s as if the two timelines are going the opposite way: one being from a moment of love to heartbreak and the other from the pain of the past leading to a release and realising their love for each other.

We see the characters progress from when they were college sweethearts until they are working adults be it in Shanghai or in the States. For the both of them it’s a process of rekindling their love but also about facing old ghosts from their pasts and trying to mend their broken hearts. I wanted to highlight He Yi Chen more, seeing as the events of the novel mostly transpire from his perspective and we get more of a grasp of things from his point of view. It should also be said that we witness all these different varied emotions and realisations that come to make the novel so much more colourful because of his narrative. He really takes the brunt of it I would say from his decision to wait it out for years on end, hoping to someday meet his first love again. He denied everything and tried to avoid the pain that comes in accepting all that’s happened, choosing to wait it out instead.

那份平靜是因為已經有所決定──決定了要等下去。
等待與時間無關，它是一種習慣，它自由生長，而我無力抵抗，
(That peace is because there has been a decision--decided to wait.
Waiting has nothing to do with time, it is a habit, it grows freely, and I cannot resist,)

It’s also quite saddening and even heart breaking the levels of self-destruction he put himself that are really subtle. The way his struggles were described was in ways of recalling but nonetheless the weight of the emotions from it are properly getting across to the reader. It’s definitely a release, when after everything, he is able to begin facing the past and accepting whatever it brought with it. It was a time that really hurt but it’s something that I really liked to see: the human habit of really trying to reconcile everything about ourselves and starting off that road to healing.

趙默笙，妳跑這麼慢，我當初是怎麼讓妳追上的？我從來沒有招惹妳，妳為什麼要來招惹我？既然招惹了，為什麼半途而廢？(Zhao Mosheng, you run so slowly, how did I let you catch up? I never provoke you, why did you come to provoke me? Since it's provoked, why give up halfway?)

The novel tries to tackle a lot of things through its pages and I’m quite sure some people would truly be enamoured by its story and characters. It’s a plot with a lot of hidden twists and turns sprinkled throughout along with characters that suffer and hurt in the same way we all do in reality. And though it may have some plot holes here and there, it speaks to something innately human in us: the want to heal, the need to be loved, and the grueling process of getting to a better place.

Overall the novel was maybe a good way to distract yourself. It’s entertaining and frustrating enough that it can somewhat mimic reality but it’s dramatised to the point that it takes its liberties with the situation. I have a lot of issues with it but maybe that also just has something to do with me not liking a lot of romantic plot lines for being too idealistic and exasperating. It was good enough for me but you won’t see me reading this for a second time.

[Hammu · Rating 3 out of 5]

update 20190321 :
กลับมาอ่านรอบสอง เหมือนมาเก็บรายละเอียดของเนื้อเรื่องเพิ่มขึ้น เอาตรงๆ ก็ยังรู้สึกว่าขัดๆ ใจกับเนื้อเรื่องอยู่ดี อ่านแล้วรู้สึกว่าปมมันคลายไม่หมด ยังคาราคาซัง ค้างๆ คาๆ อยู่ แต่พอมองอีกมุมนึงก็คิดได้ว่า เอาเถอะ พระ-นางมีความสุขก็เพียงพอแล้ว

____________________

อ่านเรื่องนี้แล้วชอบมากกว่า Boss&me ทั้งเนื้อเรื่อง และสำนวนการแปล แต่ว่าการแปลไม่ได้สมูทราบรื่นตลอดงาน ยังมีอ่านแล้วงงๆ หรือห้วนๆ ไปบ้างเป็นบางจุด

เนื้อเรื่องมีความดราม่าอยู่ตลอดทั้งเรื่อง ให้รู้สึกหน่วงๆ แต่ถ้าถามตัวเราเองแล้ว อ่านแล้วยังไม่รู้สึกอิน หรือว่าดราม่าหนักหน่วงมากมายจนต้องถึงขั้นต้องเสียน้ำตา เนื้อเรื่องดำเนินแบบสลับไปมาระหว่าง อดีต และ ปัจจุบัน

การที่พระเอก เหออี่ชิน และนางเอก จ้างโม่เซิง ได้กลับมาพบกันอีกครั้งโดยบังเอิญในรอบ 7ปีที่ทั้งคู่จู่ๆ ก็ต้องแยกจากกันด้ยความเข้าใจผิดของแต่ละฝ่าย ด้วยความน้อยใจ ความเสียใจ ความสะเทือนใจ ความไม่เข้าใจกัน ทำให้ระหว่างที่แยกจากกันไปนั้นไม่เคยได้พูดหรืออธิบายความคิดของแต่ละฝ่ายออกมา การโคจรกลับมาพบกันอีกครั้ง ทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วนด้วยกันทั้งคู่อยู่บ้าง แต่สุดท้ายทั้งคู่ก็สามารถได้อยู่ด้วยกันจนมีลูก จบแบบงงๆ Happy Ending แบบ หืมมมม

พลอตเรื่องถือว่าดี แต่การบรรยาย การดำเนินเรื่องไม่ทำให้เราอินพอ อาจจะเพราะค่อนข้างรวบรัด รวมถึงการปรับความเข้าใจของพระ-นางที่ควรจะมีกลับไม่มี หรือมีก็เพียงน้อยนิด และกลายเป็นว่า ต่างฝ่ายต่างเคลียร์ได้เพราะรู้เรื่องราวจากคนอื่น ไม่ใช่จากสองคนนี้แทน

ยังไม่นับกับว่า ตัวละครบางคัวที่ออกมามีบทบาท คุณอิ้งเหมือนจะมีบทบาทที่สำคัญมากกับระหว่างพระ-นาง กลับทำให้รู้สึกว่า ตัดพลอตนี้ทิ้งไปเลยก็ได้ ไม่ต้องมีการดำเนินเรื่องในส่วนของคนๆ นี้เลยก็ได้ เพื่อให้ไปเพิ่มเติมรายละเอียดในส่วนอื่นๆ แทน

[Noina Katty · Rating 4 out of 5]

น่าจะเป็นเรื่องที่สองของกู้ม่านที่ได้อ่านนะคะ เล่มแรกอ่านเวยเวยไป รู้สึกเฉย ๆ ค่ะ เลยลองจับอีกสักเล่มของกู้ม่านขึ้นมา เผื่อจะโดน ปรากฎว่าโดนจริงค่ะ 555+ ส่วนตัวรู้สึกว่าชอบมากกว่าเวยเวย
การดำเนินเป็นไปแบบเรื่อย ๆ มีความดราม่าเล็กน้อย และก็มีความฟินอยู่ในนั้นค่อนข้างเยอะค่ะ
ตอนแรกอ่านปกหลังแล้ว คิดว่ามันต้องดราม่ามากแน่เลย คนรักเก่ากับเพื่อนสนิท แต่เอาจริง ๆ คือไม่มีตัวร้ายออกมาให้ปวดหัว เป็นแค่ความรู้สึกของคนสองคนเสียมากกว่า
#เหออี่เชิน ชายผู้รักมั่นในรักเดียว เจ็บปวดในรักเดียว
#จ้าวโม่เซิง หญิงที่คิดว่าตนเองพ่ายแพ้ต่อความรัก จนต้องหนีหายไปอยู่ต่างประเทศ
เมื่อคนสองคนที่เคยรักกัน ต้องจากกัน และได้มาเจอกันใหม่ ความย้อนแย้งในความรู้สึกภายในนี่แหล่ะ เลยกลายเป็นดราม่าเล็ก ๆ ทั้งรัก ทั้งเจ็บในเวลาเดียวกัน
ถ้าพูดถึงพล็อต
...ไม่มีอะไรแปลก
ถ้าพูดถึงการดำเนินเรื่อง
...ไม่มีอะไรหวือหวา ไม่มีจุดพีคที่ขยี้ใจคนอ่าน ปมไม่ซับซ้อน
แต่อ่านแล้วติดหนึบค่ะ เป็นนิยายเบา ๆ ที่อ่านแล้วรู้สึกฟีลกู๊ดเรื่องนึงเลยค่ะ

[adin · Rating 4 out of 5]

Emang sepertinya udah tipikal ceritanya si Gu Man dengan dua karakter dimana yg cewek sifatnya clumsy, periang, easy going, polos dsb, sedangkan yg cowok pendiam, cerdas, rada dingin dan populer. Lupa kalo buku ini sudah ada film dan tv seriesnya juga tapi ku cuma liat yg film; because, it’s Huang Xiaoming gitu loooooh! Prioritas!
Yah, ceritanya kalo ini lebih angsty daripada 2 novel sebelumnya ya, dimana masih tergolong ringan-ringan aja. He Yi Chen bagiku adalah main hero-nya Gu Man yg paling melankolis dan ‘manusia’ (bukan berarti 2 lainnya kagak tapi yah baca ndiri lah ya biar paham), sedangkan Zhao Mo Sheng rada annoying at some point tapi masih bisa ditolerir.
Sedihnya, Gu Man kayaknya belum ngeluarin novel baru :/ hmmm hmmm (Nissa sabyan 10 jam)