What do you think?
Rate this book
Moço
Harry Kramer komt te laat als hij bij de eeuwwende zijn moeder gaat bezoeken: ze ligt dood op straat, onder het open raam van haar appartement. Zelfmoord is uitgesloten. Maar waarom zou iemand een weerloos, kreupel oudje door het raam gegooid hebben? Harry gaat op zoek in het enigmatische verleden van zijn moeder. Intussen vindt hij troost bij Adiouma, stripteaseuse in de Malibu op de Linkeroever, en verstrooiing in zijn werk als fotograaf van spectaculaire en morbide snapshots waarvoor de hoofdredacteur van Shock hem goed geld betaalt. Wanneer de Malibu uitbrandt, neemt hij Adiouma in huis. Inmiddels is ook Moço, de geheimzinnige landloper die hij in het park bij de flat van zijn ma leerde kennen, onverklaarbaar verdwenen Hoe verder hij in de sporen van zijn moeder reist, hoe meer hij over zichzelf ontdekt en hoe dichter hij bij de waarheid komt. Tot de onthutsende ontknoping die hij uiteindelijk om de hoek, in Antwerpen vindt.
308 pages, Paperback
Published June 8, 2015
1 person is currently reading
34 people want to read
About the author
Patrick Conrad
52 books44 followersPatrick Conrad is een Vlaamse dichter en schrijver.
Patrick Conrad in de Nederlandstalige Wikipedia
Patrick Conrad in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Patrick Conrad bij "Schrijversgewijs"
Patrick Conrad is a Flemish poet and writer.
Patrick Conrad in the English Wikipedia
Patrick Conrad in de Nederlandstalige Wikipedia
Patrick Conrad in de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren
Patrick Conrad bij "Schrijversgewijs"
Patrick Conrad is a Flemish poet and writer.
Patrick Conrad in the English Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
January 14, 2020
Thriller die me wel boeide en een verrassend slot heeft. Leest vlot. Patrick Conrads’ schrijfstijl bevalt me wel. Hoop nog boeken van hem te lezen.
April 26, 2017
Kijk, ik ben geen thrillerlezer. Ik ken de conventies niet, ik weet niet wat er belangrijk is voor de doorsnee lezer. Ik kijk met literaire ogen.
Ik vermoed dat plot belangrijk is, meer zelfs, van het hoogste belang. Op dat vlak is Moço een schot in de roos. En als dat het enige criterium is: dan chapeau. Dus: drie sterren.
Maar literair gezien? Qua stijl, aargh, heb ik mij geërgerd.
Zo zijn er de idiote namen. In een parodie kan ik het nog waarderen, maar om in deze roman namen te lezen als 'Kino Relly, de Vlaamse R. Kelly' (nee, echt?), of lijkschouwer Sax die toch wel toevallig amateur-virtuoos saxofonist is. Asjemenou!
Ook de dialogen zijn vaak kantje-boordje. Zo zegt iemand op een gegeven moment: "Wij hebben onze handen vol met de vissen. En mijn man, die vijfentwintig jaar als vakbondslid op de post heeft gewerkt, heeft het aan zijn hart." Al ooit iemand zo'n tussenzin horen zeggen in gesproken taal? Ik snap wel dat het dient als karaktertekening (wel een cliché, een beetje weerspannige mens die zich van niets aantrekt en toch wel net vakbondslid bij - of all places - de post is geweest, zeker), maar het past niet.
Op de duur begon ik mij aan van alles te ergeren in de stijl die Conrad hanteert.
Nog een. Het hoofdpersonage gaat met zijn minnares-slash-hoer op hotel:
"'Is dit niet het hotel waarin Mick Jagger ooit met Bianca getrouwd is?' vraagt Adiouma.
'In 1971, ja. Een jaar nadat mijn moeder er de duizelingwekkendheid van het grote leven ontdekte.'"
Ik weet niet of het een running joke van Conrad is, maar hij smijt met de jaartallen en de evenementen die toen gebeurd zijn, dat het belachelijk wordt.
Of zijn hoofdpersonage loopt een bar binnen in Cannes, stapt op de barman af met een foto en die barman zegt spontaan: 'Marco, die is al tien jaar op rust.' Nu, gelukkig weet de barman wel het adres van Marco uit het hoofd én dat hij iedere avond zit te zuipen in de Café des Arts. Oef zeg! Nog een geluk dat de barman Marco spontaan herkende op een foto van 29 jaar tevoren!
Ook zie je dat Conrad nog wel scenario's heeft geschreven (toch?). Vaak probeert hij een sfeer neer te zetten zoals dat in scripts moet staan om de scène weer te geven. Dat lukt vaak, maar soms is het net iets te gedetailleerd. Zie:
"Om vijf voor negen stapte hij op de trein naar Milaan. De reis duurde 2 uur en 35 minuten en om twaalf uur stipt zat hij in de via Santa Radegonda bij Di Gennaro voor een schotel geurende tagliatelle con funghi porcini en een halve fles Soave Classico van zijn eerste zorgeloze dag sinds nieuwjaar te genieten. Na de zabaglione liet hij zich per taxi naar Milano Malpensea Airport voeren waar hij bij King Rent een knalrode Ferrari 360 Modena copyé huurde om terug naar Antwerpen te rijden."
Ok, dat weten we dan ook weer.
Het ergste vond ik nog het wisselende gebruik van de verleden en de tegenwoordige tijd. Dat komt op iedere bladzijde voor en het is om GEK van te worden.
Enfin. Ik zaag, ik overdrijf, maar dat moet ook, om te compenseren voor die drie sterren die ik er alsnog aan geef. Het heeft lang gezweefd tussen 1 en 2, om eerlijk te zijn. Maar 1 geef ik enkel aan boeken die ik niet uitlees, en 2 zou onrecht doen aan het feit dat het eigenlijk geen slecht boek is. Conrad heeft een goede plot gemaakt die ik niet doorhad (maar ik ben geen geroutineerd thrillerlezer dus ik weet niet hoe dat is bij de ervaringsdeskundigen).
En ik heb weer iets bijgeleerd: wegblijven van de thrillers, of toch op zijn minst ze niet meer benaderen als echte romans. Het is een beetje zoals als Knacklezer bladeren in Het Nieuwsblad. Het is gewoon een ander genre.
Ik vermoed dat plot belangrijk is, meer zelfs, van het hoogste belang. Op dat vlak is Moço een schot in de roos. En als dat het enige criterium is: dan chapeau. Dus: drie sterren.
Maar literair gezien? Qua stijl, aargh, heb ik mij geërgerd.
Zo zijn er de idiote namen. In een parodie kan ik het nog waarderen, maar om in deze roman namen te lezen als 'Kino Relly, de Vlaamse R. Kelly' (nee, echt?), of lijkschouwer Sax die toch wel toevallig amateur-virtuoos saxofonist is. Asjemenou!
Ook de dialogen zijn vaak kantje-boordje. Zo zegt iemand op een gegeven moment: "Wij hebben onze handen vol met de vissen. En mijn man, die vijfentwintig jaar als vakbondslid op de post heeft gewerkt, heeft het aan zijn hart." Al ooit iemand zo'n tussenzin horen zeggen in gesproken taal? Ik snap wel dat het dient als karaktertekening (wel een cliché, een beetje weerspannige mens die zich van niets aantrekt en toch wel net vakbondslid bij - of all places - de post is geweest, zeker), maar het past niet.
Op de duur begon ik mij aan van alles te ergeren in de stijl die Conrad hanteert.
Nog een. Het hoofdpersonage gaat met zijn minnares-slash-hoer op hotel:
"'Is dit niet het hotel waarin Mick Jagger ooit met Bianca getrouwd is?' vraagt Adiouma.
'In 1971, ja. Een jaar nadat mijn moeder er de duizelingwekkendheid van het grote leven ontdekte.'"
Ik weet niet of het een running joke van Conrad is, maar hij smijt met de jaartallen en de evenementen die toen gebeurd zijn, dat het belachelijk wordt.
Of zijn hoofdpersonage loopt een bar binnen in Cannes, stapt op de barman af met een foto en die barman zegt spontaan: 'Marco, die is al tien jaar op rust.' Nu, gelukkig weet de barman wel het adres van Marco uit het hoofd én dat hij iedere avond zit te zuipen in de Café des Arts. Oef zeg! Nog een geluk dat de barman Marco spontaan herkende op een foto van 29 jaar tevoren!
Ook zie je dat Conrad nog wel scenario's heeft geschreven (toch?). Vaak probeert hij een sfeer neer te zetten zoals dat in scripts moet staan om de scène weer te geven. Dat lukt vaak, maar soms is het net iets te gedetailleerd. Zie:
"Om vijf voor negen stapte hij op de trein naar Milaan. De reis duurde 2 uur en 35 minuten en om twaalf uur stipt zat hij in de via Santa Radegonda bij Di Gennaro voor een schotel geurende tagliatelle con funghi porcini en een halve fles Soave Classico van zijn eerste zorgeloze dag sinds nieuwjaar te genieten. Na de zabaglione liet hij zich per taxi naar Milano Malpensea Airport voeren waar hij bij King Rent een knalrode Ferrari 360 Modena copyé huurde om terug naar Antwerpen te rijden."
Ok, dat weten we dan ook weer.
Het ergste vond ik nog het wisselende gebruik van de verleden en de tegenwoordige tijd. Dat komt op iedere bladzijde voor en het is om GEK van te worden.
Enfin. Ik zaag, ik overdrijf, maar dat moet ook, om te compenseren voor die drie sterren die ik er alsnog aan geef. Het heeft lang gezweefd tussen 1 en 2, om eerlijk te zijn. Maar 1 geef ik enkel aan boeken die ik niet uitlees, en 2 zou onrecht doen aan het feit dat het eigenlijk geen slecht boek is. Conrad heeft een goede plot gemaakt die ik niet doorhad (maar ik ben geen geroutineerd thrillerlezer dus ik weet niet hoe dat is bij de ervaringsdeskundigen).
En ik heb weer iets bijgeleerd: wegblijven van de thrillers, of toch op zijn minst ze niet meer benaderen als echte romans. Het is een beetje zoals als Knacklezer bladeren in Het Nieuwsblad. Het is gewoon een ander genre.
November 11, 2015
Zonder twijfel één van de toppers van 2015.
February 27, 2023
Citaat : Sommige mensen zijn voor het geluk geboren, anderen rennen er als dolle honden achteraan. Sommige mensen botsen op een mooie dag om de hoek van de straat tegen de liefde aan, sommigen weten haar te ontwijken en sommigen spelen haar, eenmaal gevonden, domweg kwijt.
Review : Patrick Conrad (1945) is Vlaams dichter, scenarioschrijver, filmregisseur en schrijver van (misdaad)romans. Hij was een van de stichtende leden van het befaamde Antwerpse dichtersgenootschap "The Pink Poets" en naast een flink aantal romans die hij schreef, maakte hij ook 20 films voor televisie en cinema. Van zijn boeken onthou ik vooral Cargo (thriller, 2000), Slachtvee (roman, 1980), De Aap van God (thriller, 2001), Starr (thriller, 2006), Leven en werk van Marcel Van Acker (roman, 2009) Getande raadsels (essay over Hugo Claus, 2009) en De Geur van de Maan (roman noir, 2012). Zijn dertiende thriller Walker kon gezien worden als een terugkeer naar zijn Antwerpse roots en die lijn trekt hij ook door in zijn veertiende Moço.
Harry Kramer komt te laat als hij bij de eeuwwende zijn moeder gaat bezoeken: ze ligt dood op straat, onder het open raam van haar appartement. Zelfmoord zou kunnen maar Harry’s moeder zat in een rolstoel en zou nooit alleen uit dat raam hebben kunnen springen. Dit is moord. En dan begint de speurtocht van de politie en van Harry. Maar waarom zou iemand een weerloos, kreupel oudje door het raam gegooid hebben? Voor zijn moeder, die enkel het eigen genot nastreefde, was haar zoon een sta in de weg. Harry, die in zijn jeugd in internaten doorbracht, voelt geen spoortje verdriet of medelijden bij haar overlijden. Hij gaat op zoek in het enigmatische verleden van zijn moeder. Intussen vindt hij troost bij Adiouma, een Afrikaanse stripteaseuse in de Malibu op de Linkeroever, en verstrooiing in zijn werk als scrupulevrij fotograaf van spectaculaire en morbide snapshots waarvoor de hoofdredacteur van Shock hem goed geld betaalt. Wanneer de Malibu uitbrandt, neemt hij Adiouma in huis. Inmiddels is ook Moço, de geheimzinnige landloper die hij in het park bij de flat van zijn moeder leerde kennen, onverklaarbaar verdwenen.
Hoe verder hij in de sporen van zijn moeder reist, hoe meer hij over zichzelf ontdekt en hoe dichter hij bij de waarheid komt. Hij verdiept zich in het verleden van deze vrouw die enkel liefde voor zichzelf kon voelen en iedereen gebruikte om aan haar eigen grilletjes te voldoen. Terwijl haar zoon wegkwijnde in een internaat hiels ze er een leger van wisselende minnaars op naa en verkeerde in het gezelschap van Hollywoodiconen, prinsen en gangsters.
Hoe dichter we bij de oplossing van het mysterie komen, hoe meer Harry over zichzelf en zijn familie ontdekt. Tot de onthutsende ontknoping die hij uiteindelijk om de hoek in Antwerpen vindt.
Patrick Conrad heeft weer een schitterend, duister werk geschreven bevolkt met prachtige personages zoals bijvoorbeeld de zwerver Moço wiens doorleefde maar wel fotogenieke kop Harry wil gebruiken voor fotoproject. De protagonisten die Conrad opvoert zijn groots in hun alledaagsheid van de paparazzifotograaf, de moeder zonder moederwarmte, een verongelukte zus, een verdwenen halfbroer, een wraakgierige Marokkaan, en niet te vergeten de stamgasten van café Atlas. Daar brandt 's nachts de lamp en kan je figuren zoals Kramers informant, de Indiër Rajoe die nepbloemen verkoopt, treffen.
Samen met hoofdkommissaris Bob Nols zal de lezer ontdekken wat de huizen achter hun deftige gevels en de mensen achter hun fatsoenlijke maskers verbergen, wat voor stinkende vunzigheid men soms ontdekt wanneer men het vernis aan de oppervlakte wegschraapt.
Moço, een beetje Antwerpse Maigret, een beetje Antwerpse Modiano, een beetje droefmakend maar toch ook boeiend om te doorleven.
Review : Patrick Conrad (1945) is Vlaams dichter, scenarioschrijver, filmregisseur en schrijver van (misdaad)romans. Hij was een van de stichtende leden van het befaamde Antwerpse dichtersgenootschap "The Pink Poets" en naast een flink aantal romans die hij schreef, maakte hij ook 20 films voor televisie en cinema. Van zijn boeken onthou ik vooral Cargo (thriller, 2000), Slachtvee (roman, 1980), De Aap van God (thriller, 2001), Starr (thriller, 2006), Leven en werk van Marcel Van Acker (roman, 2009) Getande raadsels (essay over Hugo Claus, 2009) en De Geur van de Maan (roman noir, 2012). Zijn dertiende thriller Walker kon gezien worden als een terugkeer naar zijn Antwerpse roots en die lijn trekt hij ook door in zijn veertiende Moço.
Harry Kramer komt te laat als hij bij de eeuwwende zijn moeder gaat bezoeken: ze ligt dood op straat, onder het open raam van haar appartement. Zelfmoord zou kunnen maar Harry’s moeder zat in een rolstoel en zou nooit alleen uit dat raam hebben kunnen springen. Dit is moord. En dan begint de speurtocht van de politie en van Harry. Maar waarom zou iemand een weerloos, kreupel oudje door het raam gegooid hebben? Voor zijn moeder, die enkel het eigen genot nastreefde, was haar zoon een sta in de weg. Harry, die in zijn jeugd in internaten doorbracht, voelt geen spoortje verdriet of medelijden bij haar overlijden. Hij gaat op zoek in het enigmatische verleden van zijn moeder. Intussen vindt hij troost bij Adiouma, een Afrikaanse stripteaseuse in de Malibu op de Linkeroever, en verstrooiing in zijn werk als scrupulevrij fotograaf van spectaculaire en morbide snapshots waarvoor de hoofdredacteur van Shock hem goed geld betaalt. Wanneer de Malibu uitbrandt, neemt hij Adiouma in huis. Inmiddels is ook Moço, de geheimzinnige landloper die hij in het park bij de flat van zijn moeder leerde kennen, onverklaarbaar verdwenen.
Hoe verder hij in de sporen van zijn moeder reist, hoe meer hij over zichzelf ontdekt en hoe dichter hij bij de waarheid komt. Hij verdiept zich in het verleden van deze vrouw die enkel liefde voor zichzelf kon voelen en iedereen gebruikte om aan haar eigen grilletjes te voldoen. Terwijl haar zoon wegkwijnde in een internaat hiels ze er een leger van wisselende minnaars op naa en verkeerde in het gezelschap van Hollywoodiconen, prinsen en gangsters.
Hoe dichter we bij de oplossing van het mysterie komen, hoe meer Harry over zichzelf en zijn familie ontdekt. Tot de onthutsende ontknoping die hij uiteindelijk om de hoek in Antwerpen vindt.
Patrick Conrad heeft weer een schitterend, duister werk geschreven bevolkt met prachtige personages zoals bijvoorbeeld de zwerver Moço wiens doorleefde maar wel fotogenieke kop Harry wil gebruiken voor fotoproject. De protagonisten die Conrad opvoert zijn groots in hun alledaagsheid van de paparazzifotograaf, de moeder zonder moederwarmte, een verongelukte zus, een verdwenen halfbroer, een wraakgierige Marokkaan, en niet te vergeten de stamgasten van café Atlas. Daar brandt 's nachts de lamp en kan je figuren zoals Kramers informant, de Indiër Rajoe die nepbloemen verkoopt, treffen.
Samen met hoofdkommissaris Bob Nols zal de lezer ontdekken wat de huizen achter hun deftige gevels en de mensen achter hun fatsoenlijke maskers verbergen, wat voor stinkende vunzigheid men soms ontdekt wanneer men het vernis aan de oppervlakte wegschraapt.
Moço, een beetje Antwerpse Maigret, een beetje Antwerpse Modiano, een beetje droefmakend maar toch ook boeiend om te doorleven.
December 29, 2020
In dit boek vraagt het hoofdpersonage, Harry Kramer, zich meermaals af of het nog zin heeft zijn zoektocht voort te zetten. Dezelfde vraag bekruipt de lezer: heeft het nog zin dit boek verder te lezen?
Eigenlijk niet. Het heeft heel weinig van een spannend boek en toch kreeg het een prijs. Het zal dat jaar een magere oogst geweest zijn aan spannende boeken, zeker.
Verder wist ik niet dat Uitgeverij Vrijdag de redactie van boeken heeft geschrapt in haar activiteiten. Opvallend veel fouten. Enfin, door dit te lezen spaar ik moeite en centen uit om geen andere van deze man nog te lezen.
Eigenlijk niet. Het heeft heel weinig van een spannend boek en toch kreeg het een prijs. Het zal dat jaar een magere oogst geweest zijn aan spannende boeken, zeker.
Verder wist ik niet dat Uitgeverij Vrijdag de redactie van boeken heeft geschrapt in haar activiteiten. Opvallend veel fouten. Enfin, door dit te lezen spaar ik moeite en centen uit om geen andere van deze man nog te lezen.
September 6, 2021
Een fotograaf uit een gebroken gezin heeft enkel op Oudejaarsavond nog contact met zijn moeder, tot zij op die dag overlijdt.
Doorheen het boek gaan we met de fotograaf mee op zoek naar zijn roots, het leven van zijn ouders en ontdekken we de omstandigheden rond het tragische einde van zijn moeder.
De titel van het boek komt pas op de voorgrond in de laatste tientallen pagina's van het boek, zodat je als lezer weet dat de ontknoping nog een zekere twist inhoudt.
Meesterlijk geschreven !
Doorheen het boek gaan we met de fotograaf mee op zoek naar zijn roots, het leven van zijn ouders en ontdekken we de omstandigheden rond het tragische einde van zijn moeder.
De titel van het boek komt pas op de voorgrond in de laatste tientallen pagina's van het boek, zodat je als lezer weet dat de ontknoping nog een zekere twist inhoudt.
Meesterlijk geschreven !
April 1, 2021
Average writing, average story
April 21, 2016
Alhoewel een fan van Patrick Conrad, vond ik dit boek toch wat teleurstellend.
Halverwege had ik door hoe de vork in de steel zit, wat niet echt bevorderlijk is voor de spanning.
Patrick Conrad is wel weer sterk in het beschrijven van de grauwe, donkere kant van zowel Antwerpen als van zijn personages.
Halverwege had ik door hoe de vork in de steel zit, wat niet echt bevorderlijk is voor de spanning.
Patrick Conrad is wel weer sterk in het beschrijven van de grauwe, donkere kant van zowel Antwerpen als van zijn personages.
May 7, 2016
Niet geweldig. Als roman zijn er te veel taalfouten, worden tegenwoordige tijd en verleden tijd op een storende manier gemengd. Als thriller: ik had de plot op p 112 al door. ..
October 30, 2016
Spannend
Displaying 1 - 10 of 10 reviews