小凰不是仙 (网络超人气言情小说系列 256)

by 蜀客

开天辟地古往今来哪只凤凰比她更倒霉？开场便是凤落天海被鸡欺，幸而遇见雅量高致俯瞰众生的凤王，进入神界过上饭来张口衣来伸手的好日子，之后无意中救下落难的仙界太子关河月微，更因祸得福吃了凤神内丹，化为人形，以为否极泰来，与凤王情愫渐生，谁料变数突生。杀神转世的虚天魔帝，上古神威，睥睨六界，无人能制，而主角小凰田真赌气外出，正巧遇上睥睨六界无人能制的魔帝，是该“弃明投暗”，还是“忠贞不屈”？三界的命运，竟因她这只小凰而颠覆，冥冥之中，似有一段天意……

444 pages, Kindle Edition

Published September 1, 2011

Reviews

[Or_O · Rating 4 out of 5]

ไก่ปลอม นกไหม้ หรือหงส์น้อย ก็ล้วนแต่คือนาง สุดแต่ใครจะเรียกขาน

แต่นางคือของปลอม เป็นวิญญาณแปลกปลอมในร่างหงส์ไหม้ที่ไม่มีใครรู้ที่มา

รูปร่างน่าเกลียด ด้อยความสามารถ ทำได้เพียงเจียมตัวต่อผู้เหนือกว่า

ประจบประแจง รู้หลบรู้หลีก คือคติที่ยึดถือมา

ส่วนบ้าผู้ชายหน้าตาดีนั้น เป็นนิสัยส่วนตัวแต่เดิม


+++

เล่าถึงเรื่องราวที่เกี่ยวพันกันในหกแดน เทพ เซียน ปีศาจ ภูต ผี มนุษย์

ผู้นำของปีศาจมีพลังอำนาจสูง คลั่งสงคราม เทพจึงเป็นตัวตั้งตัวตีรวมพลังกับแดนอื่นเพื่อปราบปีศาจ

หงส์น้อย นางเอกของเรื่อง เถียนเจิน (เพิ่งสังเกตตอนจะเขียนรีวิวว่าไม่มีใครในเรื่องรู้ชื่อนางเลยแฮะ) นางเป็นมนุษย์ในโลกปัจจุบันนี่แหละ แต่ไม่รู้ท่าไหนถึงมาอยู่ในร่างหงส์ไหม้ในโลกนี้ได้ แต่ถามว่านางสนไหม ไม่ค่ะ ถึงจะไม่เก่งอะไร แต่นางสามารถปรับตัวไปตามสถานการณ์ที่เปลี่ยนไปได้อย่างดี (มากเกินไปด้วยซ้ำ)

มาหล่นปุในฝูงไก่ฟ้า จึงหลงคิดว่าตนเป็นไก่ ฝึกขันได้ครั้งเดียว เฉาหัวจวิน ผู้นำเผ่าเทพวิหคก็มาพบ และตัดสินใจพานางไปด้วย หงส์น้อยชื่นชอบคนหน้าตาดีอยู่แล้วจึงยิ่งไม่ขัดข้อง

เฉาหัวจวินสุภาพ อ่อนโยน ใจดีต่อนางเป็นที่สุด แต่เขาก็เป็นคนที่รับผิดชอบต่อหน้าที่เป็นที่สุดเช่นกัน อยู่ร่วมกัน ผ่านเรื่องอะไรมาด้วยกันพอสมควร เถียนเจินจึงมีความรู้สึกดี ๆ ต่ออีกฝ่ายไม่น้อย แต่เมื่อความรักกำลังบ่มเพาะผลิบาน คนรักเก่าของเฉาหัวจวินก็กลับมา

ความคิดแรกคือหนี เถียนเจินซมซานออกจากแดนเทพ ไปเจอะประมุขปีศาจ หมัวตี้ หมัวตี้มีพลังกล้าแกร่ง แค่หรี่ตาหัวคนก็กระจุยกระจาย ทั้งหกแดนไม่มีใครมีความสามารถทัดเทียม แต่หมัวตี้บ้ายอเป็นที่สุด เถียนเจินเองจับจุดนี้ได้ จึงได้ติดตามท่านประมุขกลับแดนปีศาจ

จะอยู่ในแดนที่กฎคือหมัวตี้ได้ ย่อมต้องรู้จักวิธีรับมือกับเขา เถียนเจินเริ่มสังเกตว่าหมัวตี้ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ชาวปีศาจยึดถืออะไรเป็นสำคัญ ค่อย ๆ เรียนรู้ และปรับตัว ไม่นานก็พบว่าปีศาจที่ว่าป่าเถื่อนนั้น ไม่ได้ต่างอะไรจากแดนอื่น

แม้แต่หมัวตี้เอง เถียนเจินค้นพบอย่างอัศจรรย์ใจว่า ท่านประมุขเป็นคนเคร่งครัด มีระเบียบแบบแผน ยึดถือคุณธรรม และมีความเมตตาต่อผู้ในปกครองมากที่สุดคนหนึ่ง

แต่กำลังจะมีสงครามระหว่างดินแดน หงส์น้อยเถียนเจิน ในฐานะผู้เข้าร่วมแดนปีศาจ ทรยศแดนเทพ จะทำอย่างไร จะตัดสินใจอย่างไร ติดตามในเล่มนะคะ



อย่างแรกคือ เธอ อย่าถูกความบ้าบอของเนื้อเรื่องและตัวละครหลอก (เพราะโอโดนมาแล้ว)

ภายใต้ความบ้าบอคอแตก ท่ามกลางเสียงหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ คือเนื้อเรื่องที่มีเหตุผล มีลำดับขั้นตอนทางความคิดอย่างเต็มเปี่ยม มีความลึก มีความเข้าใจชีวิต

อย่างที่สองคือ เธอ อย่าลงเรือผิด (เพราะโอพลาดมาแล้วเช่นกัน)

โอตระหนักตอนที่นางเอกของเราโดนผู้ชายเท แล้วนางก็เสียใจ หนีซมซานไป แต่ระหว่างนั้นนางก็คิดพิจารณาด้วยความเป็นกลางว่า เป็นเพราะอะไร ความรู้สึกของตัวเองเป็นยังไง คิดในฐานะอีกฝ่ายโดยไม่เข้าข้างตัวเอง ซึ่งระหว่างนั้นแม้จะเสียใจ แต่ก็เข้าใจ โอแบบ เฮ้ย ไม่คาดคิดว่าจะเจออะไรแบบนี้ในเรื่องที่เริ่มต้นมาบ้าขนาดนี้ ความรู้สึก ความสัมพันธ์ของตัวละครมีเหตุมีผล มีการพัฒนาเปลี่ยนแปลง ผู้เขียนไม่ได้อธิบายนะ แต่สามารถเห็นในรูปแบบของการกระทำและอารมณ์ตัวละครได้

โอบอกเลยว่าส่วนใหญ่แล้วโอชอบนิยายที่มีอารมณ์ความรู้สึกนำ สามารถสื่ออารมณ์ผ่านตัวละครออกมาได้ดี และถ้าเนื้อเรื่องมีทั้งความเป็นเหตุเป็นผล (ในตัวเอง) และมีทั้งอารมณ์ความรู้สึก โอจะปลาบปลื้มมาก

เปรียบเทียบกับการร้องเพลงจะเห็นภาพ น้ำเสียงนุ่มลึก กังวานเศร้า ผะแผ่วโหย พวกนี้สื่อความรู้สึกออกมาให้ผู้ฟังได้ดี ยิ่งถ้าเนื้อเพลงดี ๆ มีความหมาย จะยิ่งเสริมให้เพลงนั้นเจาะลึกบาดหัวใจ ให้รู้สึกตาม

เรื่องนี้ ความรู้สึกที่ส่งมาน้อยมาก อารมณ์ไม่เด่น จะเด่นในการทำให้เห็นเป็นรูปธรรม เกิดอะไร เล่า ๆ ฉับ ๆ ยิงมุกรัว ๆ ซึ่งปกติแล้วโอมักจะไม่ค่อยชอบเท่าที่ควร เพราะเรื่องแนวนี้มักทำให้คล้อยตามยาก

แต่เรื่องนี้ทำได้ โอไม่สงสัยการกระทำของตัวละครเลย เพราะแต่ละตัวละครมีจุดยืน มีความคิดที่เป็นลำดับของตัวเอง ปลายทางเดียวกัน แต่ต้นทางอาจจะคนละแบบกันก็ได้ แสดงว่าผู้เขียนเข้าใจตัวละคร เข้าใจเนื้อเรื่อง รู้ว่าตัวเองต้องการสื่ออะไร และทำออกมาได้ดี

ถ้าเปรียบกับการร้อง เรื่องนี้ไม่ได้ใช้เทคนิคมากมาย ไม่ได้ขึ้นสูงหรือลงต่ำ จังหวะบางช่วงแปลกด้วยซ้ำ แต่มีความจริงใจ และความจริงใจ ความซื่อตรงนั้น ส่งมาถึงใจเราได้ ฟังแล้วเชื่อตาม

และที่โอลงเรือผิดตอนแรก เพราะเขาใส่ความเป็นตัวตนของคนคนหนึ่งมาได้ดี ในชีวิตจริง คนคนหนึ่งอาจเป็นทั้งพระเอก พระรอง และตัวร้ายในตัวได้เสมอ อยู่ที่มุมมอง หรือความคิดในขณะนั้น ในเสี้ยววินาทีหนึ่ง คนคนหนึ่งอาจเป็นพระเอกของอีกคนและเป็นตัวร้ายในใจอีกคนก็ได้

เฉาหัวจวินและหมัวตี้ แดนเทพและปีศาจ เป็นเหมือนจุดสะท้อนของกันและกัน แม้แต่เนื้อเรื่องก็จงใจเล่นความเหมือนบางอย่างของคนคู่นี้

สองคนนี้จริง ๆ คล้ายกันมาก ต่างมีสิ่งที่ยึดมั่นเป็นสิ่งสำคัญ มีอดีต มีความลับ และให้ฐานะเถียนเจินเป็นคนพิเศษ ต่างกันที่ ที่สุดแล้วหมัวตี้รับฟัง และยินยอมรับการเปลี่ยนแปลงได้มากกว่า

ส่วนเถียนเจิน ถึงจะโดนวิจารณ์ว่าไม่มีความสามารถ ตื้นเขิน หน้าหนาไม่มีใครเกิน แต่โอว่าเถียนเจินเป็นคนฉลาดนะคะ ฉลาดเฉลียว มีไหวพริบ ในแบบที่คนคนหนึ่งจะเป็นได้ คือนางไม่สามารถคาดการณ์ได้ว่าในอนาคตจะเกิดอะไร ทำได้แค่ทำจุดในปัจจุบันให้ดีที่สุด ยังมีอารมณ์ความรู้สึก ยังสามารถพลาดพลั้งให้คนที่ฉลาดกว่า แต่สิ่งที่โอชอบเถียนเจินคือนางเข้าใจตัวเอง เข้าใจคนรอบข้าง โอว่าคนแบบนี้น่ารักน่าเอาใจช่วย

ไปอ่านเจอคนบอกว่าเรื่องนี้ไม่หวาน สำหรับโอ เรื่องนี้หวานเลยนะคะ เป็นความรักแบบที่โอชอบด้วย ค่อย ๆ เขยิบความสัมพันธ์ มีความเข้าใจให้กัน เชื่อมั่นในตัวอีกฝ่าย

น้องหงส์ของเราเป็นนางเอกฝ่ายรุกค่ะ นางจะเป็นฝ่ายที่แสดงออกก่อนเสมอ คราวเฉาหัวจวินก็ใช่ หมัวตี้ก็ใช่อีก แอบอ่อยตลอด (ใครใช้ให้เทพความรู้สึกช้าล่ะ! /เสียงเถียนเจินแว่วมา) แต่อ่อยแบบน่ารักน่ะค่ะ ไม่ได้เที่ยวอ่อยใครไปทั่วนะ นางก็จะมีจุดที่รู้สึกว่าชอบคนนี้จนต้องจีบแล้วละ เนียนจับมือ ควงแขน ลูบหน้า (ยิ่งนานวันยิ่งไม่กลัวตาย/เสียงหมัวตี้)

ส่วนหมัวตี้ของเราเป็นพระเอกฝ่ายรับค่ะ ...นี่โอเฉลยพระเอกแล้วเหรอ เอาน่า เดี๋ยวก็มีคนถามโออีก บอกให้เลยละกัน
กลับกันกับนางเอกเลย หมัวตี้เป็นพระเอกที่เคร่งครัดและติดจะหวงเนื้อหวงตัวค่ะ เขาจะไม่เป็นฝ่ายแสดงออกก่อน รักษาหน้าตาเป็นที่สุด แทนตัวเองว่า "ข้าพเจ้า" ค่อนข้างหัวโบราณค่ะ แค่จับมือ นางเอกเราถึงกับเก็บไปเพ้อ จุดนี้อาจ���ะเป็นส่วนที่ทำให้คนว่าเรื่องนี้ไม่หวาน เพราะการสัมผัสระหว่างกันค่อนข้างน้อย แต่โอว่าด้านจิตใจที่สื่อถึงกัน ด้านการพยายามปรับตัวเข้าหากัน หรือความเข้าใจระหว่างกัน เรื่องนี้ไม่ด้อยไปกว่าใครเลยค่ะ

ความหวานอาจจะอยู่ลึกไปสักหน่อย เพราะจะซ่อนตัวระหว่างถ้อยคำกับการแสดงออก เช่นเดียวกับความลึกของบทและตัวละคร

มีคนบอกว่าเรื่องนี้อ่านยาก โอว่าต้องแยกเป็นเรื่อง ๆ ค่ะ

ถ้าพูดถึงชื่อตัวละคร อาจจะไม่คุ้นเคยเท่าไร มันจะมีคำเรียกเฉพาะของแต่ละแดน เป็นชื่อตำแหน่ง แต่โอว่าอ่านง่ายกว่าพวกศัพท์ในรั้วในวัง หรือแนวเทพเซียนบางเรื่องนะ ตัวละครก็ไม่ได้มากขนาดนั้น ถ้าเราจัดหมวดหมู่ จัดกลุ่มตัวละครได้ อย่างประมุขแดนเทพ เรียกเสินตี้ ประมุขแดนเซียน เรียกเซียนตี้ ประมุขแดนปีศาจ เรียกหมัวตี้

โอชอบเรื่องนี้อีกอย่างคือ ได้เห็นคนจากแต่ละแดนจริง ๆ บอกหกแดน มีบทบาทในเรื่องซะห้าแดน

ถ้าพูดถึงสำนวน สำนวนในเรื่องจะก้ำกึ่งระหว่างทันสมัยกับโบราณ เพราะนางเอกเป็นคนยุคปัจจุบัน ตรงนี้โอไม่ติดใจ

สำนวนเล่าเรื่องบางช่วงอ่านยาก ตรงนี้โอรู้สึก โอจะอ่านวนตรงที่ติด หนึ่งรอบ สองรอบ สามรอบ อ๊ะ เข้าใจละ เข้าใจโดยไม่ต้องปรับเปลี่ยนอะไร แปลว่าอันที่จริง สำนวนอาจจะไม่ใช่ปัญหาสำคัญในจุดนั้น แต่เป็นเรื่องของการสื่อสารและเข้าใจในเนื้อเรื่องระหว่างผู้เขียนและผู้อ่าน จะมีจุดที่ลักษณะนี้ประมาณห้าถึงหกจุดในเรื่อง

แต่จุดที่ไม่เรียบร้อยและมีปัญหาจริง ๆ ก็มีค่ะ (ถ้าอยากอ่าน มีอยู่ในบล็อกนะคะ)




สรุป โอชอบตัวละครของเรื่องนี้มาก ตัวละครออกแบบมาดีค่ะ มีจุดยืน มีตัวตน สัมผัสได้ ตัวละครเข้าใจโลก มีความกลม มีความลึก มีสัจธรรม ถึงเรื่องจะนำเสนอความบ้ากับตลกเป็นจุดเด่นก็เถอะ เอาจริง ๆ โอไม่ได้ขำก๊ากออกมาดัง ๆ ด้วยซ้ำ
แต่ขำในลำคอ แบบ เอ้อ ก็คิดได้เนอะ อะไรอย่างนี้มากกว่า

การดำเนินเรื่อง เหมือนผู้เขียนจะพยายามทำให้ความหงุดหงิดทั้งปวงอยู่ห่างจากคนอ่านมากที่สุด อย่างประเด็นเรื่องของการเข้าใจผิด การทรยศ หักหลัง การคุยกันไม่เข้าใจ ที่อ่านแล้วมักจะรู้สึกว่าไม่ได้ดังใจเราเลย ในเรื่องนี้มีนะ แต่ผลลัพธ์จะออกมาแหวกไปเลย อ่านแล้วรู้สึกดี

การเลือกประเด็นมานำเสนอและทิศทางในเรื่องก็ดีค่ะ มีการวางแผน ไม่เลอะเทอะ

จุดที่คิดว่าน่าถ้าทำเพิ่มได้จะดีคือเรื่องอารมณ์ บางทีมันอยู่ลึกไป อ่านแล้วสัมผัสยาก อ่านผ่าน ๆ อาจจะไม่เห็นหรือไม่รู้สึกถึงพอ กับการจับจังหวะอารมณ์ บางทีกระชับไปในบางจังหวะ ไม่ทันตระหนักก็ผ่านไปแล้ว

จุดที่คิดว่าไม่ดี คือตอนจบ เขาขมวดจบไม่ค่อยสวย ความประทับใจก็เลยไม่สุด ตอนจบโอว่าสำคัญนะ เสียดาย

จุดที่คิดว่าเลวร้าย คือตอนพิเศษที่สอง รู้สึกว่าเขียนอะไรมาให้อ่านเนี่ย มันไม่ได้มีความจำเป็นอะไรเลย แถมทำให้เรื่องเป๋เหลวไหลไปอีก คะแนนจะหายเพราะตอนพิเศษที่สองนี่แหละ

โอลังเลระหว่าง 3.5 กับ 4 สรุปเคาะไปที่ 3.5 ดาว แต่โอแนะนำนะ ถ้ารู้สึกว่าอ่านรีวิวแล้วโดน แนะนำให้อ่านเลยค่ะ

[Patrawan Dear]

#หงส์น้อยไม่ใช่เซียน / สู่เค่อ

สู่เค่อมาในแนวเทพเซียนอีกครั้งค่ะ อาจจะด้วยว่าเป็นแนวที่เราไม่ค่อยถนัด ก็เลยมีงงบ้างอะไรบ้าง นางเอกเป็นคนในยุคปัจจุบันที่ย้อนไปเข้าร่างหงส์ในยุคเทพเซียนแบบไม่มีที่มาที่ไปอะไรทั้งนั้น แถมสำนวนแปลยังแปลกแปร่ง อ่านเข้าใจยากเย็น ช่วงร้อยหน้าแรกจึงเข็นกันเกือบไม่ไหว

อย่างไรก็ตาม พอชินกับสำนวน และจับทิศทางของเรื่องได้ ก็เริ่มอ่านได้ไวขึ้นค่ะ มีลุ้น มีน่ารัก ที่งงก็เริ่มขำ ทำให้หลุดหัวเราะอยู่เป็นระยะ

เรื่องนี้คงจะเน้นขายความฮา แต่ว่ายังพอมีปม มีเหตุการณ์ซ่อนเงื่อน ไม่ได้เบาโหวงไร้สาระ ส่วนตัวจึงคิดว่าพออ่านได้สนุกในระดับหนึ่ง โดยเฉพาะในช่วงท้ายเรื่อง มีวางไม่ลงเลยเหมือนกัน :)

[Fonfoniny · Rating 3 out of 5]

หงส์น้อยไม่ใช่เซียน

เนื้อเรื่องน่ารัก สนุก เป็นเทพเซียนเรื่องแรกที่อ่านทำให้งงๆนิดนึง ความมองโลกในแง่ดีและความชอบฟังคนประจบของพระเอกที่ทำให้เรื่องนี้ไม่น่าเบื่อ

ด้วยความที่เล่าจากมุมมองนางเอกที่เฮฮา ร่าเริง เลยดูไม่เครียดมาก ทั้งที่คนที่นางเอกไว้ใจวางแผนหลอกใช้นางซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางเอกก็ไม่เคยติดใจอะไร

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า คนที่มาก่อนอาจไม่ใช่พระเอกเสมอไป ตั้งสติก่อนลงเรือ!

[Chaniga · Rating 4 out of 5]

ตอนแรกเกือบจะลงผิดเรือ อ่านไปอ่านมาก็เห็นได้ชัดเลยว่าพระเอกคนนี้เด่นตั้งแต่ต้นจริงๆ แค่มาทีหลังเท่านั้น

มหาเทพแดนปีศาจคือดีงาม เป็นตัวร้ายที่ซ้อนความดีงามไว้มากมาย ไม่จำเป็นต้องอบอุ่นใจดีปากหวานเรียกนางเอกว่าหงส์น้อยเหมือนท่านประมุขเผ่าเทพวิหคก็ได้ หมัวตี้ถึงแม้จะปากไม่หวานเรียกคำก็นกไหม้คำก็นางนก…แต่เขาเป็นเทพที่มีสัจจะมาก ไม่มีความผิดไม่ลงโทษ หยิ่งผยองถือตัวแต่เมื่อไหร่ที่ทำผิดก็ออกปากขอโทษมาตรงๆ “เป็นความผิดของข้าพเจ้าเอง” ฉลาดรู้ทัน (ชดเชยที่นางเอกของเราไม่ค่อยมี) แต่ก็ใหอิสระนางเอกให้เลือกว่าจะอยู่หรือไปทั้งๆที่รู้ว่านางตั้งใจประจบสอพลอเพราะหวาดกลัวก็ตาม

เหมือนสลับตัวร้ายเป็นตัวเอก แรกๆอยู่แดนเทพก็เข้าข้างเทพ ต่างมองว่าหมัวตี้แห่งแดนปีศาจร้ายกาจบ้าสงคราม แต่เมื่อนางเอกย้ายมาอยู่ก็เห็นว่าแตกต่าง บนสวรรค์มีแต่การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ต่างจากแดนปีศาจที่ตรงไปตรงมา ร้ายก็คือร้ายไม่จำเป็นต้องแสร้งว่าเมตตาแต่ซ่อนมีดไว้ข้างหลัง ทุกคนคบกันเป็นเพื่อนไม่ถือว่าตนรูปงามใหญ่โต พวกปีศาจน่าคบกว่าตั้งเยอะ

เรื่องนี้เสียดายนางเอกไอคิวต่ำไปหน่อยวิ่งตามแผนทุกคนไปจนเกิดเรื่องตามคำทำนาย คืออุบายตื้นๆก็ยังหลงเชื่อ วิ่งจากหนึ่งไปสองและสามยังไม่รู้ทันเขาอีก เป็นคนยุคปัจจุบันที่ไม่ระวังตัวเลย

จริงๆนางเอกก็ไม่ถึงกับไม่มีดีแค่ขี้งอนเกินไปและก็ไม่ทันคนเท่านั้นเอง เวลาอยู่กับหมั่วตี้ก็น่ารักดี อยู่กับเทียนหวังน้อยก็ปกป้องเป็นมารดาที่ดีทีเดียว อ่านได้เพลินๆ

[Tkpslc. · Rating 2 out of 5]

ไม่รู้เพราะว่าเราอ่านหนังสือเยอะไปจนเบื่อแล้ว หรือว่าเหนื่อยเกินไปรึเปล่าเลยไม่มีสมาธิ แต่อ่านแล้วรู้สึกว่าไม่สนุกค่ะ 555 รู้สึกเยิ่นเย้อยาวนาน ความสัมพันธ์พระนางเบาบาง ไม่ค่อยอินเท่าไหร่ สำนวนแปลแบบแปลกๆ จากที่อ่านเข้าใจว่าจิตที่อยู่ในร่างหงส์น้อยคือคนยุคปัจจุบันใช่มั้ย เลยบรรยายแบบนี้ อ่านแล้วไม่ลื่นไหล รู้สึกขัดๆ

ถ้ามีสมาธิมากกว่านี้ไว้จะกลับมาอ่านใหม่ แต่ตอนนี้ไม่เชียร์ค่า 555

[Ambivert · Rating 4 out of 5]

หงส์น้อย นางนก นกไหม้ หงส์+คำคุณศัพท์ต่างๆ เรื่องนี้นางเอกมีฉายาเยอะมาก ยกเว้นชื่อของตัวเอง แต่ที่เราชอบ��ือเวลาที่หมัวตี้เรียกนางนี่แหละ หงส์นั่น หงส์นี่ ตอนแรกที่อ่าน ลงเรือผิดลำทั้งที่รู้ไปแล้ว พอเรือล่มก็เจ็บจุกไปกับนางเอก แต่ก็ดีตรงพอมาขึ้นเรือใหม่แล้วกระชุ่มกระชวยแบบแปลกๆ เพราะพระเอกเราเป็นถึงจอมปีศาจ ซึน ปากร้าย ขี้แกล้งชาวบ้าน(ฮีก่อสงครามเพราะอยู่ว่างจนเบื่อ) ฉลาดรู้ทันแต่ไม่พูด ความร้ายกาจไม่ต้องพูดถึง ความดีก็มีมากมายก่ายกอง สรุปคือหลงหมัวตี้หัวปักหัวปำ แม้ตอนเริ่มอ่านจำรำคาญสำนวนการแปลกับคำว่า "ข้าพเจ้า" จนเกือบจะวางทิ้งอยู่แล้ว

เรื่องนี้ถ้าอ่านผ่านจะโดนความเรียบเรื่อยหลอกได้ว่าไม่สนุก เอาจริงคือสนุกมากนะ ถึงจะสั้นไป และนักเขียนเหมือนทำให้การ์ตูนกลายเป็นตัวหนังสือ มันเลยขาดบางอย่างไปแต่ก็พอกล้อมแกล้มไปได้ ถือว่าชอบในระดับนึง พาร์ทหลังคือรวบรัดมาก อยากอ่านฉากหวานปนซึนไปอีกหน่อย

เรื่องนี้เราอ่านรอดเพราะนางเอกไม่ถึงกับง่อยหรือซู แค่พกดวงซวยมามากไปหน่อย (>0<)~
พระเอกก็ยิ่งดีงาม ทันคน ทันสถานการณ์ไปหมด XOXOXO

[Missmarshmallow · Rating 5 out of 5]

ต้องสารภาพก่อนว่าลังเลอยู่นานมากกว่าจะซื้อเล่มนี้ เราตามอ่านรีวิวมาเยอะมากมีทั้งดีและไม่ดีแต่จริงๆก็อยากพิสูจน์ทฤษฏีของตัวเองด้วยว่าถ้าคนอื่นบอกไม่สนุกเรามักจะอ่านสนุกจะจริงอยู่ไหม ปรากฏว่าเราชอบมาก ภาษาของคนแปลความเห็นเราคือภาษาเขาสวย ใช้มุกตลกที่เราเก็ท อ่านๆไปก็หลุดหัวเราะ จังหวะจะโคนมันใช่ไปหมดซึ่งบางคนอาจจะคิดว่าอ่านยากต้องแปลไทยเป็นไทยอีกทีแล้วยิ่งพระเอกใช้คำแทนตัวว่าข้าพเจ้าอาจจะดูไปกันใหญ่

จริงๆเรามาสายหวานนะ บางคนอาจจะมองว่าหวานน้อยไปหน่อย พระเอกค่อนข้างถือตัวนางเอกก็กะล่อนเก่งงง แต่สำหรับเราคือหวานมากก ไม่จำเป็นต้องมีบทพระนางอะไรมาก ไม่ต้องแตะเนื้อต้องตัวกันแต่อ่านแล้วคือฟันฉับได้เลยว่าเนี่ยยยย พระเอกเขารักเธออ เขารักกันค่ะคุณณณ ก็นั่นแหละเนอะคนที่นางเอกคิดว่าเป็นเพื่อน เป็นพี่น้อง เป็นครอบครัว ทุกคนพร้อมสละนางเอกได้เพื่อให้สิ่งที่เขารับผิดชอบออกมาดีที่สุด ทุกคนดีในแบบที่ประมุขควรจะเป็น แต่พระเอกนี่พ่อฟาดเรียบ วางแผนเก่ง อ่านเกมส์ขาด คืออ่านละจะหลงหมัวตี้มากบอกเลย ❤️

[Cherry Sawanya Munkongsujarit · Rating 5 out of 5]

Review 19/2562
เรื่อง : หงส์น้อยไม่ใช่เซียน (เล่มเดียวจบ)
ผู้แต่ง : สู่เค่อ (Shu Ke)
ผู้แปล : อัยสิตา
พิมพ์ครั้งแรก : สิงหาคม 2561
สำนักพิมพ์อรุณ
โปรยปกหลัง :
เมื่อจู่ๆ คนกลายเป็นหงส์ตัวน้อย ซ้ำยังอัปลักษณ์
ยามต้องตาบุรุษใด ก็มีสาวคนรักเก่าคอยขัดขวาง
แถมยังต้องเผชิญกับศึกชิงอำนาจในหกแดน
เป็นคนก็ว่าน่าเบื่อแล้ว เป็นนกไหม้ก็ล้วนไม่มีอะไรดี!

คนเรียก”หงส์ในฝูงกา นกกระเรียนในฝูงไก่”
แล้วตัวฉันนี่นับเป็นตัวอะไรกัน
ตกเข้ามาในทะเลสวรรค์ถูกไก่รังแก ทั้งเสียใจทั้งทำอะไรไม่ถูก
หงส์น้อยตัวนี้เกิดมาไม่ค่อยงามเท่าหงส์ตัวอื่น
หัวเล็กไม่ว่า แม้แต่ขนยังเป็นสีดำไหม้ ไร้ความเงางาม
ในร่างของหงส์น้อยอัปลักษณ์ มีวิญญาณพิเศษอาศัยอยู่ดวงหนึ่ง
ไม่ผิด...ตัวเอกของเรื่องก็คือมันนี่แหละ

“เจ้าหงส์ขี้เกียจไม่กินก็นอน เมื่อไหร่ถึงบำเพ็ญเพียรจนได้ร่างมนุษย์”
บำเพ็ญเพียรหรือ เถียนเจินแสร้งไม่ได้ยิน
เปลี่ยนจากนกเป็นคนไม่มีอะไรน่าประหลาดใจ
ฉันจากคนกลายเป็นนก นี่สิถึงมีฝีมือ!
รายละเอียด :
นับแต่สรวงสวรรค์อุบัติขึ้น ยังมีหงส์ตัวไหนโชคร้ายเหมือนนางบ้าง (เสี่ยวเฟิ่งหวง) เริ่มต้นมานางก็เป็นลูกหงส์ถูกทอดทิ้งที่ถูกไก่จิกทำร้าย โชคดีที่เฉาหวาจวิน ราชาหงส์ผู้สูงส่งพบเข้า นับแต่นั้นนางก็เข้าสู่อาณาจักรเทพ วันหนึ่งด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ นางดื่มยาอายุวัฒนะทำให้มีร่างเป็นมนุษย์ และนางได้พบกับราชันปีศาจโดยบังเอิญ นางควรอำลาฝ่ายดีและมุ่งหน้าสู่ฝ่ายมืดหรือไม่ หรือควรจะภักดีต่อไปจนจบ ชะตาจะพลิกผันเช่นไรก็อยู่ในกำมือของหงส์น้อยผู้นี้
เนื้อเรื่อง :
เถียนเจิน เป็นนางนกที่มีวิญญาณคนอยู่ภายใน ไม่รู้ทำไม หงส์ตัวนี้ถึงเป็นหงส์ที่ไม่ใช่หงส์ รู้เรื่องทุกอย่าง
เฉาหัวจวิน ประมุขเผ่าเทพวิหคที่เป็นประมุขของนกทั้งปวง เป็นผู้มาพบเถียนเจินเพราะเสียงร้องของนาง ทำให้รู้ว่านางหลงอยู่ในฝูงไก่ฟ้า หล่อเหลา สุภาพ อ่อนโยน แต่ก็มากแผนการ
ซื่อจงหลิว, หมัวตี้ เทพสังหารบรรพกาลอวตาร จากเทพตั้งตนเป็นจอมปีศาจในแดนปีศาจ เทพบรรพกาลที่เป็นเทพสังหารไม่มีใครต้านทานได้

เถียนเจินมาอยู่ในฝูงไก่ฟ้าที่ทะเลสวรรค์ได้ยังไงนางงงมาก ถูกไก่ฟ้าบังคับให้ช่วยขันรับอรุณอีก พอกล้ำกลืนลองขันดูเสียงที่ออกมากลับไพเราะยิ่งเพราะนั่นคือเสียงร้องของหงส์ แต่นางเป็นหงส์ไหม้ดำ เฉาหัวจวินประมุขเผ่าเทพวิหคได้ยินเสียงหงส์จึงมาดูและพบนางเข้า เห็นว่าเป็นหงส์น้อยที่รู้ความยิ่ง ไม่กินเมล็ดไผ่ แต่จะกินข้าว พูดอะไรล้วนฟังรู้เรื่อง เพราะนางไม่ใช่นกจริงๆน่ะสิ และเฉาหัวจวินสงสัยในตัวหงส์น้อยตัวนี้มาก ไปไหนก็พาไปด้วย ตอนนี้หกแดนไม่สงบ แดนเทพเปิดศึกกับแดนปีศาจ หมัวตี้จอมปีศาจแดนปีศาจคือเทพบรรพกาลอวตาร ชอบทำศึกสงคราม พูดน้อยพลังสังหารมาก เถียนเจินติดตามเฉาหัวจวินไปที่สนามรบเห็นหมัวตี้เป็นครั้งแรกเพียงหรี่ตาก็ทำลายทหารฟ้าไปแล้วมากมาย ตอนนี้เถียนเจินมีความรู้สึกดีกับเฉาหัวจวินเพราะว่าเป็นเทพหน้าตาดีที่สุดในแดนเทพ เหล่านางฟ้าเสิ่นหนี่ว์ต่างหมายปอง แต่เฉาหัวจวินมีคนรักอยู่แล้วที่หายไปยี่สิบปียังหาไม่เจอ คิดว่าจะตัดใจซะทีดีหรือไม่ กำลังจะเปิดใจรับเถียนเจินหงส์น้อย ที่ได้รับพิษที่เซียนจะวางแผนลอบทำร้ายเฉาหัวจวินแต่เถียนเจินมารับพิษแทน ทำให้เกือบตาย แต่หมัวตี้มาพบและได้ช่วยไว้ พลังของหมัวตี้สูงส่งขจัดพิษไปได้แต่ก็ทำให้ภายในบอบช้ำมาก เฉาหัวจวินตัดสินใจใช้หยดเลือดหัวใจของประมุขเผ่าเทพวิหคช่วยชีวิตเถียนเจิน และบอกให้นางฝึกฌานเพื่อเพิ่มเน่ยตันจะได้กลายร่างได้ แต่มีวันหนึ่งเกิดเหตุนางเข้าไปในห้องของเฉาหัวจวินและทำกล่องที่มีเน่ยตันที่เสินตี้เคยมอบให้ไว้ว่าเป็นของที่เซิงอู๋หมิงที่ลอบดูลิขิตฟ้าทิ้งไว้ให้ ตอนนี้ยาเม็ดนี้ได้ไหลเข้าไปในคอของเถียนเจินและทำให้นางมีกลายร่าง แต่ยังมีปีกไหม้คู่หนึ่งอยู่ข้างหลัง เฉาหัวจวินให้ความพิเศษกับเถียนเจินจนคนรอบข้างคิดไปต่างๆนานา จนถึงตอนที่แดนเซียนเกิดการเปลี่ยนแปลง เซียนตี้องค์ใหม่พาหลงหนี่ว์เต๋ออินคนรักของเฉาหัวจวินกลับมาซึ่งถูกขังในแดนเซียนยี่สิบปีออกมาได้ เถียนเจินมาเห็นฉากแสดงความรักเข้าพอดี ทำให้เถียนเจินเสียใจหนีออกมาจากแดนเทพ
ก่อนหน้านี้ระหว่างทางเถียนเจินเคยเจอหมัวตี้ พูดประจบเอาไว้ว่าจะไปเป็นลูกน้องที่แดนปีศาจ หมัวตี้จะมาจะไปรวดเร็ว เถียนเจินตามไม่ทัน หาทางไปแ��นปีศาจไม่ได้ ตอนนั้นเฉาหัวจวินมาตามหาจึงกลับแดนเทพ แต่ครั้งนี้นางหนีออกมามั่วๆ คิดไม่ถึงว่าจะเจอคนปองร้าย ได้หมัวตี้ช่วยไว้อีกครั้งจึงขอตามไปแดนปีศาจด้วย
ไปอยู่แดนปีศาจ เทียนหวังน้อยลู่เสี่ยฉานชอบเอาเลือดหงส์ของนางไปเป็นคลังเลือดนางก็เลยหลบอยู่กับหมัวตี้ซะเลย ใครก็ไม่กล้ายุ่ง หมัวตี้ดูเหมือนพูดน้อยโดนหลอกง่ายความจริงแล้วฉลาดมาก รักหน้าตา ภาพลักษณ์ตัวเองเป็นที่สุด นางก็สามารถอยู่กับหมัวตี้และอยู่ในแดนปีศาจได้ แต่ยังมีคนไม่ชอบนางคือเทียนหวังองค์โตลู่ปิงเหอ อยากจะกำจัดนางไปเพราะลิขิตฟ้า และตั้งแต่นางมาแดนปีศาจหมัวตี้ก็ได้รับบาดเจ็บหลายครั้ง ทำสิ่งที่ไม่เคยทำหลายอย่าง ทำให้เทียนหวังไม่ไว้ใจเถียนเจิน แต่เถียนเจินกล้าทำทุกอย่างทั้งยังกล้าเถียงหมัวตี้ แล้วยังไม่ได้รับโทษด้วยสิ
เหตุการณ์จะเป็นยังไงต่อไป เถียนเจินจะใช่ลิขิตฟ้าของหมัวตี้ที่ต้องเผชิญจนทำให้ต้องเข้าไปรับวิบากกรรมในคันฉ่องไท่ซ่างจิ้งอีกครั้งหรือไม่ต้องตามอ่านเรื่องราวสนุกๆ แนวเทพเซียนที่ไม่เหมือนใครได้ในเรื่องหงส์น้อยไม่ใช่เซียน
หลังอ่าน :
เรื่องราวแนวเทพเซียนที่ไม่เหมือนใคร ในมุมมอง ความคิดของหงส์น้อยเถียนเจินที่มีวิญญาณมนุษย์อยู่ภายใน ทำให้ไม่มีคนเข้าใจว่าเหตุใดหงส์ไหม้ตัวนี้ถึงเข้าใจ ฟังรู้เรื่อง เมล็ดไผ่ที่เป็นอาหารของหงส์กลับไม่กิน จะกินแต่ข้าวเท่านั้น พอได้ร่างมนุษย์ก็มีอารมณ์ ความรู้สึกนึกคิด ผิดกับหงส์ทั่วไปที่เพิ่งสำเร็จฌานได้ร่างมา ทั้งยังชอบมองคนงาม ชอบประมุขเผ่าเทพวิหคเพราะหล่อเหลาที่สุด หน้าตาดีที่สุด พอผิดหวังเสียใจก็หนีไป จากนั้นก็ประจบเอาใจหมัวตี้ที่เป็นเทพบรรพกาลอวตารมา ทุกคนไม่กล้าเข้าใกล้แต่นางทำได้ทุกอย่าง พูดจาเป็น ประจบได้ จนได้รับคำคุณศัพท์ต่อท้ายมากมาย ตั้งแต่ นกไหม้ นางนกไม่รู้ความ หงส์พูดมาก หงส์โง่เง่า ฯลฯ หมัวตี้ที่พูดน้อยแต่เข้าใจทุกอย่างก็ยอมฟังนาง ทั้งที่ยังรักษาหน้าตาเป็นที่สุด ถ้าเป็นเทพ เซียน ปีศาจ ตนอื่นคงโดนระเบิดพลังสังหารไปหลายรอบแล้ว แต่เถียนเจินกลับไม่เป็นอะไร ทั้งยังเป็นที่ห่วงกังวลของหมัวตี้ในฐานะลูกน้องของข้าพเจ้าอีกด้วย
เรื่องราวเทพเซียนที่ไม่เหมือนเรื่องอื่นๆ เล่าเรื่องด้วยหงส์น้อยวิญญาณมนุษย์จะจบลงยังไง มีความฮา ความหน้าหนาขนาดไหน ชอบเทพหน้าตาดียังไง มุ่งหน้าจีบแบบไหน ความคิดนางจะฮาได้อีกแค่ไหน ต้องตามอ่านไปกับความฮาของนาง เถียนเจิน นางฉลาดแล้วนะ เอ...หรือว่านางโง่กันแน่เป็นหมัวตี้ที่ฉลาด ฝ่าบาท หม่อมฉันชอบฝ่าบาทมากเพคะ, ข้าพเจ้าไม่ชอบเจ้า หรือไม่ก็ อนุญาตเจ้า หมัวตี้กล่าว ฮ่าๆๆๆ รับรองว่าไม่ผิดหวังแน่นอนค่ะ

[mipmip · Rating 3 out of 5]

เป็นเรื่องที่ใช้เวลาอ่านนานพอสมควร เลยรู้สึกว่านักเขียนคนนี้ไม่น่าจะใช่แนวแล้ว เพราะตอนที่อ่านพานพบอีกคราฯก็รู้สึกว่าน่าจะสนุกมากแต่อ่านจริงแอบผิดหวัง เเต่เรื่องนี้สนุกกว่าหน่อย มีน่าเบื่อสลับกับสนุกเป็นพักๆ แต่อ่านจบยังรู้สึกไม่รู้เลยว่าจะต้องการสื่ออะไรแบบแค่นั้นเหรอ ดูพล็อตลอยๆ นางเอกก็มาแบบงงๆ มันดูไม่มีหลักให้ยึด แต่จริงๆครต.หลายๆตัวละครในเรื่องน่าสนใจดีทีเดียว เล่นได้มากกว่านี้อะ เสียดาย อยากรู้ด้วยว่าตกลงพระรองนี่ยังไง อะไร เซียนตี้อีกคน เหมือนไม่สุดสักทาง เซ็งหน่อยๆ

ป.ล. หลุดฮาตอนพระเอกเรียก นางนก มันฮา หลังๆเรียกหงส์ ก็แอบฮา ไม่มีใครในนีเรียกชื่อนางเอกเลย…

[Pan · Rating 4 out of 5]

เนื้อเรื่องน่าสนใจอยู่ อ่านไปมีพล๊อตให้พอลุ้นไปด้วยนิดๆ เรื่องราวความรักก็มีให้กระขุ่มกระชวย น่ารักดีค่ะ อย่างน้อยอ่านแล้วไม่เสียดายเวลา ฮาด้วย เป็นเล่มที่อ่านโดยไม่ได้อ่านข้ามๆเหมือนหลายเล่มในช่วงนี้ที่กะลังเบื่อหนังสือ

[Bunicorn LK · Rating 5 out of 5]

สนุกดี ถือว่าผ่านสำหรับสนพ.นี้ที่นานๆจะเจอเรื่องเข้าที แรกๆก็อาจอยากเทเพราะกลัวซ้ำรอยเดิม แต่พอเข้าเรื่อง(น่าจะร้อยกว่าหน้าแล้ว) ก็ทำให้ไม่อยากวางเลย พระเอกนางเอกดีงาม จบแฮปปี้ ดราม่าก็มี คอมเมดี้ก็ไม่น้อย

[Doco · Rating 3 out of 5]

ให้ 3.5 คะแนน เนื้อเรื่องเบาๆ อ่านแล้วมีขำเล็กๆเป็นระยะกับนางเอก คาร์แรกเตอร์นางเอกมีความกะล่อนลื่นไหลเอาตัวรอดได้น่ารักดี เนื้อเรื่องมีจุดให้น่าติดตาม แต่การผูกเรื่องเล่าเรื่องไม่ได้สมบูรณ์เท่าไหร่นัก ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะสำนวนการแปลที่อ่านแล้วงงๆ ทำให้เวลาอ่านไม่ลื่นไหลเท่าที่ควร

[Yupaporn Zuyu · Rating 4 out of 5]

แรกๆอ่านแล้วงง ต้องอ่านย้อน หลังๆสนุกมาก ชอบพระเอกนิ่งมาก

[Pitchayapa Siridejakul · Rating 3 out of 5]

นิยายสนุกและมีอารมณ์ขัน แต่พิมพ์ผิดเยอะและสำนวนการแปลไม่สละสลวย บางประโยคอ่านแล้วไม่เข้าใจ

[HWAHWA · Rating 4 out of 5]

ประโยคที่เห็นบ่อยที่สุดในเรื่อง

"เป็นความผิดของข้าพเจ้า"

[Jz Som · Rating 3 out of 5]

เนื้อเรื่องน่าสนใจ แต่สำนวนแปลแปลกๆ ทำให้ความสนุกลดลง
พระนางรักกันตอนไหนไม่ทราบ อ่านตั้งแต่ต้นจนจบไม่สัมผัสถึงความรักของพระนางเลย ฉากหวานพระนางไม่มีเลย