Het monogame drama

by Simone van Saarloos

Een ode aan de single als wereldverbeteraar en levenskunstenaar.
Het stijgend aantal singles wordt vaak geduid als een symptoom van individualisering en epidemische bindingsangst. Mensen zouden geliefden 'shoppen', aan keuzestress lijden, overgave missen en geen toewijding tonen. In plaats van de exclusieve relatie als de ultieme verbinding te zien, vraagt Simone van Saarloos zich af hoe we op individuele wijze relationeel kunnen leven. In Het monogame drama stelt zij dat singles de wereld verbeteren: ze spreiden hun sociale risico, gaan gevarieerde verbintenissen aan en oefenen zich in diversiteit. Want vrijheid vieren doe je in verbinding.
Single-zijn is geen tussenfase of momentele status, het is een levenskunst.

Genres: Nonfiction, Philosophy, Queer, Essays

117 pages, Unknown Binding

Published November 1, 2015

About the author

Simone van Saarloos is a Dutch author.

Reviews

[Inge Janse]

Zonder al te cryptisch te willen zijn: er waren voor mij goede redenen om dit boek te lezen. Niet dat ik per se op stel en sprong polyland wil betreden, wel omdat ik meer wil begrijpen van polygamie.

Dat leverde via Het monogame drama (een essay dat iemand me aanraadde omdat we het over polygamie hadden) veel meer op dan alleen begrip. Of nee, beter gezegd: ik snap er nog steeds weinig van, maar Simone van Saarloos weet wel (op vaak alleen wat abstracte wijze, maar soit, een filosoof, dan krijg je dat) heel mooi een aantal conventies te benoemen die ook bij mij heel hard bestaan over (monogame, maar ook in het algemeen) liefdesrelaties, en die het waard zijn om in ieder geval kritisch tegen het licht te houden. Sommige conventies zal ik gewoon houden, anders zullen na lezing van dit boek misschien iets verschuiven.

Het monogame drama levert in ieder geval heel veel gespreksstof en -aanleidingen op voor mezelf met anderen, en dat is altijd een prima indicator van een goed boek. Een paar hoogtepunten van fragmenten die bij me resoneerden:

-je partner mag nooit minder belangrijk zijn dan de status die de relatie oplevert. Een relatie kan nooit het doel op zich zijn.
-de ander kan niet perfect zijn. Punt. Ik kan me niet verschuilen achter het niet perfect-zijn van de ander als reden om onvrede te ervaren. Hoe kan ik überhaupt van een ander verwachten perfect te zijn, als ik zelf fundamenteel imperfect ben? Nou dan.
-in aanvulling daarop: de ander zal en kan niet allesvervullend zijn. De ander is een aanvulling, zoals elke ander een aanvulling is. Het is niet zo dat de partner alles overal altijd iedereen moet zijn.
-fijnste metafoor is natuurlijk 'de roltrap van de traditionele relatie': dat als je verliefd wordt, je automatisch verder moet de relatieroltrap op, richting relatie, samenwonen, trouwen, kinderen, samen doodgaan, alles. Terwijl je ook prima op één punt met iemand kan blijven. Of af kan bouwen. Of wat dan ook. Het is niet conventioneel, maar soms veel prettiger dan die conventioneel-verplichte lineaire stijging.
-allemaal leuk en aardig, zo'n monogame relatie, maar het betekent ook dat je moet accepteren dat de ander invloed op je heeft - zij het door gedrag, zij het door de angst die je hebt voor de gevolgen van je eigen gedrag op de ander.
-niet het voorkomen van, maar kunnen omgaan met onzekerheid is het grootste ideaal. Chaos blijft toch altijd. Je moet niet fragiel zijn (alles raakt je negatief), niet robuust (niets raakt je), maar antifragiel (alles raakt je positief).

Nou, dat in 117 pagina's, da's een uitstekende score. Het is jammer dan Van Saarloos soms erg abstract blijft, soms enorme zijsporen ingaat, en (vooral) extreem stellig is in haar opvattingen (monogamie is slecht, polygamie is goed). Nu is dat laatste nodig om verandering te realiseren, ik snap het, maar als je het er niet mee eens bent, dan is dit boek lastig te verteren, plus dat ze sowieso nog betweterig en belerend overkomt.

Maar, benadruk ik met liefde: dat zijn kleine goden in vergelijking met de hogere doelen en resultaten van dit boek.

[Esmé Boom]

Boeiend pamflet, wat inconsistent in toon (soms heel speels, dan weer rigide). Treffende inzichten vooral in het betrekken van de theorie van Taleb over fragiliteit en omgaan met tegenslag/onverwachte gebeurtenissen bij het denken over relaties. Antifragiele relaties (veelal niet-heteroseksuele en/of non-monogame) gaan niet uit van zekerheid of voorspelbaarheid en zijn daardoor veel beter toegerust om om te gaan met wat er ook maar kan gebeuren in een mensenleven, stelt Van Saarloos. Interessant betoog, soms wat kort door de bocht, maar de moeite van het lezen waard!

[Lau]

Niet mijn smaak. Al waren er punten waar ik het absoluut mee eens ben, landde dit boek voor mij niet.

In andere reviews zag ik het een pamflet genoemd worden - als we het zo bekijken, een pamflet met als doel te informeren en/of overtuigen, dan is voor mij dat doel niet bereikt. Dat heeft voornamelijk met de schrijfstijl en toon te maken. Ik was me ervan bewust dat ik een culturele analyse las, iets formeler en academischer dan een pamflet, en vaak staat het taalgebruik in dat soort stukken mij niet aan. Het is voor mij te duur verwoord en voelt vaak elitair en pretentieus aan. Voorheen legde ik dit soort worstelingen altijd bij mezelf, maar als ik meermaals mijn best moet doen om een zin door te komen, dan ligt dit misschien ook wel een beetje bij de auteur.

Ik ben van mening dat een sterk concept in simpele woorden uitgelegd moet kunnen worden. Lukt dit niet, dan ga je een groot publiek voorbij. Ik miste hierin toegankelijkheid.

Her en der spraken enkele stukken mij wel aan, met name die over vriendschap, maar dat bleef dan ook echt bij korte fragmenten. Ik denk dat mijn voorkeur ligt bij een persoonlijkere benadering. Hierin zag ik veel "één van mijn vrienden bevond zich in een relationele situatie, en daar vind ik dit van", terwijl ik liever lees: "ik bevond mij in een situatie die voor mij (emotioneel/intellectueel) uitdagend was, en daar heb ik dit en dit van geleerd".

Nu ik dit zo omschrijf, merk ik dat ik een kwetsbaarheid bij Simon(e) miste. Dit kwam voor mij te dichtbij een "ik-weet-het-beter" lezing over hoe we allemaal onze levens behoren in te vullen, zonder enige verkenning van het andere perspectief (wat overigens dan weer totaal niet academisch is) en erkenning dat voor sommige mensen (én andere diersoorten) monogamie wel degelijk een gerechtvaardigde voorkeur is. Al met al is dit niet het boek dat ik zou aanraden als iemand meer wil weten over non-monogamy.

[Tomas Serrien]

Eigenzinnig boekje over polyamorie. Origineel en uitdagend. Ik heb me echter vaak geërgerd aan de schrijfstijl. Hak op de tak, teveel associaties die niet opgaan en onnodig gebruik van filosofen die willekeurig worden geciteerd.

[Irene Jurna]

Vreemd dat dit boek niet werd genoemd toen ik in 2017 begon met mijn onderzoek naar polyamorie. In die tijd raadden mensen me alleen 'the ethical slut' aan (waar ik niet doorheen kwam) en 'vijf talen van liefde'*. Misschien komt het omdat dit een Nederlands boek is.

In elk geval had 'Het monogame drama' toen gepast, maar zeker ook nu. Simon(e) van Saarloos schrijft over datgene waar ook ik al jaren mee bezig ben. Quote:"Ik wil onderzoeken hoe het mogelijk is om een vrij individu te zijn dat wél betekenisvolle verbindingen aangaat, zonder te worden vastgezet in ouderwetse rolpatronen en de verwachtingen van anderen. Hoe verwerpen we traditionele opvattingen over duurzame liefde zonder dat ons leven verdieping en verantwoordelijkheid verliest?"

Van Saarloos omschrijft vrijheid (sinds mijn tienerjaren mijn levensmotto) als 'verbindingen aangaan met'. Fijn hoe dit boek woorden geeft aan een gevoel waar ik al lang mee leef - en mee zal blijven leven.

- - -
*Bij dit boek hoort een disclaimer, hoewel er ook goede dingen in zitten. Een goede podcast hierover is 'The 5 Love Languages' van 'If books could kill': https://podcasts.apple.com/nl/podcast...

[Lieske Coumans]

Ik las dit boek nadat er in de podcast "Kroegpraat" een interessant voorbeeld uit werd besproken: waarom niemand vraagt naar een goede vriend als "+1", maar wel standaard naar de partner. Uiteindelijk bleek het onderwerp "vriendschappen" helaas maar een paar keer kort terug te komen.

Helaas had ik moeite met de argumenten begrijpen of me laten overtuigen. Ik vond het niet alleen onduidelijk waarom een argument tegen een monogame relatie niet net zo goed zou gelden voor een ander type relatie (al kwam dat soms een stuk later wel terug). Maar ook vond ik het wel erg stellig geschreven. Daarnaast vond ik het boek best lastig geschreven, zeker als het over filosofie ging.

Ik vond het dus niet per se een aanrader, maar ik heb toch wat interessante inzichten gelezen die me aan het denken zetten, zoals dat niemand overal een aanvulling op kan zijn in je leven, en dat je met een monogame relatie zekerheid denkt te hebben, maar misschien juist extra onzekerheid hebt of minder moeite gaat doen.

[Tobio]

In een zin: ik ben het eens met de conclusies, maar ik zou het toch echt anders hebben beargumenteerd.

[Julia Cramer]

Bookclub made me read it: interessant dat er wordt geschreven over het noodzakelijk vermijden van vergelijken maar dat polygamie wel steeds wordt vergeleken met monogamie (?)en het een beter schijnt te zijn dan het ander

[Mel]

Simone van Saarloos kijkt in dit boekje met een kritisch blik naar de standaard monogame (hetero)relatie. Ze pleit voor de vriendschapsrelatie, polyamoureuze relaties en het single-zijn als volwaardige alternatieven voor de geijkte monogame relatie. En voor het serieus onder de loep nemen van de (impliciete) regels van de monogame relatie, waar veel mensen zich automatisch en onbewust aan houden, of ze nou willen of niet.

Zeer de moeite waard voor iedereen die zich weleens afvraagt of relaties niet anders kunnen dan het beeld dat ons al vanaf kleins af aan wordt ingeprent, en hoe zo'n relatie er dan uit zou kunnen zien.

[Demi van Doorn]

‘We moeten ons niet bezighouden met het benoemen van onderlinge verschillen en het definiëren van kenmerken en eigenschappen, maar ons richten op het ervaren van de ander als ander. Daarvoor hoeft die ander zijn anders-zijn niet te bewijzen, want de ander is altijd een ander. Het gaat erom dat we ons oefenen in het ontvankelijk en aandachtig aanschouwen van het andere, dat we leren te zien zonder te beoordelen of te vergelijken.’ Dit vond ik zo mooi!

[mia]

Een respectvol en respectabel pamflet. Het smaakt vooral naar meer! Het boekje bevat een introductie, maar ik ben vooral benieuwd geraakt naar een uitgebreidere uiteenzetting van Simon(e)'s gedachten over dit onderwerp. Misschien ooit?

[Cindy]

Eigenlijk een 2,5.
Het blijft te abstract voor me. Wel jammer want het is een erg boeiend thema.

[Lieselotte]

Ook voor wie niet pro Polyamorie is, kan dit boekje nieuwe inzichten geven in nieuwe relationele samenlevingsvormen en jezelf als persoon hierbinnen verweven. Soms rebels inspirerend dan weer wetenschappelijk doordacht. Simon(e) weet waarover ze schrijft.

[Warre Thevelin]

Stemt tot nadenken!

[Lauren Wessel]

Meant to take this on holiday but finished it before arriving at the destination. Interesting read making me want to read more philosophal books

[Gemma]

Uiterst heldere en herkenbare uiteenzetting van waarschijnlijk nog controversiële, maar authentieke visie op een rechtdoende levenshouding in liefde en relaties.

[Rosanne]

Ik had dit boek bij de bieb geleend en heb het niet uitgelezen, omdat het terug moest en het mij niet voldoende interesseerde om het te verlengen. Het argument in dit pamflet is interessant, maar de manier waarop het uiteengezet wordt doet wat mij betreft afbreuk aan de kracht ervan. Monogame liefde en relaties worden op zo’n eenzijdige en negatieve manier geschetst dat je zou denken dat iedereen dood en doodongelukkig moet zijn, omdat ze allemaal gevangen zitten in een giftige relatie. In de realiteit zijn er volgens mij veel meer opties mogelijk, ook binnen de monogamie. Wat dat betreft schuift dit boek aan bij veel media gemaakt door polyamoristen over polyamorie, waarbij monogame relaties en monogame mensen veelal worden weggezet als ‘zij die het niet begrepen hebben’. Voorop gesteld dat ik zelf geen behoefte heb aan een strikt monogame relatie, geloof ik niet dat het beeld dat in dit boek geschetst wordt van monogame relatie en monogame liefde. Het lijkt mij dat beide naast elkaar kunnen bestaan zonder elkaar naar beneden te halen. Ook heeft van Saarloos het tot kunst verheven elke mogelijk filosoof die ze gelezen heeft in dit boek te betrekken en (vaak met te weinig context voor de niet ingelezen lezer) te gebruiken voor haar argument. Daardoor zijn argumenten vaak niet of nauwelijks te volgen en wordt het geheel licht pretentieus.

[reney]

Meer dan interessant pamflet/essay over (non-)monogamie, relaties, liefde, de ander en chaos. Krachtige oneliners en filosofische bevragingen worden afgewisseld met soms wat plotselinge metaforen allemaal om de single als levenskunstenaar te eren. Het is een leuke deconstructie van 'het vanzelfsprekende': 'De dingen die zogenaamd vanzelf moeten gaan, gaan helemaal niet vanzelf'. Het betoogt non-monogame relaties, maar is ook een soort ode aan 'de ander of het andere, dat is waaruit iets bijzonders ontstaat'.

[Maaike]

In sommige periodes val ik terug in mijn katholieke verzuilingsgedachten. ‘Doe maar gewoon, dat is al erg genoeg.’ Ik ben blij dat er dan leesvoer bestaat dat mezelf kan betrappen op mijn ingelepelde schaamte en bestaansrecht kan verschaffen aan net die ideeën die ik intuïtief aanvoel en waarvan ik meen dat ze natuurlijker bij mij horen. Eentje om te kopen en op die momenten dat de ingebeelde vermanende vinger weer gaat priemen te herlezen.

[Karsen De Jarnett]

This was an extremely thought provoking read and was philosophical in ways that are applicaple to many more areas of life than what the text presumably sought to discuss. I'll definitely be reading this again.

[Noah]

Ik kan me vinden in veel ideeën die Simon(e) probeert over te dragen, maar heb me voor een groot deel zitten afvragen wat ik nou precies aan het lezen ben. Het boek (of pamflet, zoals die het zelf noemt) doet meer aan als een brainstorm van ideeën en concepten dan een gestructureerd essay.

[Anna Tak]

Eigenlijk 3.5. Dun boekje, leest makkelijk weg. Zitten naar mijn mening veel stellige/negatieve uitspraken in. Zou het zelf anders beargumenteren. Ik had dit boek nooit uit mezelf gelezen (boekenclub did it to me), maar het heeft me wel aan het denken gezet over mijn eigen kijk hiernaar!

[Ties]

Beetje een vergaarbak van allerlei gedachten, maar wel hele interessante. Zet aan het denken, absolute aanrader voor iedereen die liefheeft.

[Marko Leus]

Een dapper nieuwe kijk op mogelijk vastgeroeste, voorbijgestreefde denkbeelden.
Verfrissend voor hoofd & hart & ziel.

[Magali]

Verwachting van pleidooi mis ingesteld, mijn fout

[Hedwig]

Snap de insteek, en een aantal mooie zinnen/ideeën, maar over het algemeen te vaak te kort door de bocht of gekke conclusies waarvan ik niet begreep waar ze op gebaseerd waren.

[Val]

"Waarom heb jij geen relatie, je bent toch een leuke meid?
Tussen 'leuk zijn' en 'een relatie hebben' ligt blijkbaar een verband????"

[Margo]

'Slechts liefde die weet dat zij zowel vergankelijk is als uniek, is onbaatzuchtig.'

[Ella Van Lombergen]

Veel interessante ideeën maar soms iets te filosofisch, abstract en hak op de tak (en onbegrijpbaar) voor mij. Maar het zet zeker aan tot denken en ik vond het dus ook echt wel interessant

[Alexander]

Nogal taai boekje, behoorlijk abstract en theoretisch, maar sommige inzichten zijn verfrissend.
Tien jaar na publicatie is polyamorie al iets wijder bekend, maar het blijft een nichefenomeen.