What do you think?
Rate this book
Πρωινή γαλήνη
Η Πρωινή γαλήνη είναι η ιστορία ενός νέου ανθρώπου και του ονείρου να ξεπεράσει τον εαυτό του, να ανοίξει τους ορίζοντές του, να πετάξει ψηλά μήπως και βρει τον βαθύτερο εαυτό του.
Είναι ακόμα μια ιστορία έρωτα, ονείρων, απώλειας και περιπλάνησης στον χρόνο και τον χώρο, από τη Μακεδονία έως το Τέξας και από την Αθήνα έως την Άπω Ανατολή, γεμάτη σύννεφα και ωκεανούς, θλιμμένες γκέισες και μοναχικά, παθιασμένα κορίτσια.
Η Πρωινή γαλήνη είναι, τέλος, μια ιστορία ανεκπλήρωτων στόχων και ανολοκλήρωτων πόθων σε μια Ελλάδα που στροβιλίζεται στα απόνερα του Εμφυλίου και στη δίνη ενός ξεχασμένου, άγνωστου πολέμου στην άλλη άκρη του πλανήτη.
Είναι ακόμα μια ιστορία έρωτα, ονείρων, απώλειας και περιπλάνησης στον χρόνο και τον χώρο, από τη Μακεδονία έως το Τέξας και από την Αθήνα έως την Άπω Ανατολή, γεμάτη σύννεφα και ωκεανούς, θλιμμένες γκέισες και μοναχικά, παθιασμένα κορίτσια.
Η Πρωινή γαλήνη είναι, τέλος, μια ιστορία ανεκπλήρωτων στόχων και ανολοκλήρωτων πόθων σε μια Ελλάδα που στροβιλίζεται στα απόνερα του Εμφυλίου και στη δίνη ενός ξεχασμένου, άγνωστου πολέμου στην άλλη άκρη του πλανήτη.
472 pages, Paperback
First published November 16, 2015
1 person is currently reading
78 people want to read
About the author
Ηλίας Μαγκλίνης
35 books28 followersΟ Ηλίας Μαγκλίνης γεννήθηκε το 1970 στην Κινσάσα του Κονγκό. Σπούδασε αγγλική φιλολογία και πολιτικές επιστήμες στην Αγγλία και τη Σκοτία. Από το 1994 έως το 2003 εργάστηκε ως συντάκτης στο περιοδικό "Διαβάζω". Σήμερα εργάζεται στην εφημερίδα "Καθημερινή". Ασχολείται συστηματικά με τη μετάφραση. Έχει εκδώσει το μυθιστόρημα "Σώμα με σώμα" (Πόλις, 2005), τη νουβέλα "Η ανάκριση" (Κέδρος, 2008), και έχει δημοσιεύσει διηγήματα σε περιοδικά και ανθολογίες.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
August 4, 2019
Μου φαίνεται τελικά ότι στα... υπόγεια της σύγχρονης Ελληνικής Λογοτεχνίας μπορείς να βρεις ενδιαφέροντα πράγματα. Ένα τέτοιο ενδιαφέρον βιβλίο είναι και αυτό εδώ που περιέχει το χρονικό της προσπάθειας ενός νεαρού στις σκοτεινές εποχές του ελληνικού κράτους μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο για να πετάξει. Το όνειρό του να γίνει αεροπόρος τον κυριεύει και καθορίζει τη ζωή του αλλά αποδεικνύεται πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί, ο ίδιος, όμως, συνεχίζει την προσπάθεια που τον οδηγεί σε ένα ταξίδι μέχρι την Αθήνα και από εκεί μέχρι τις ΗΠΑ και την Κορέα, στη μέση του αιματηρού πολέμου.
Ο συγγραφέας αφηγείται αυτό το ταξίδι με έναν ιδιαίτερο τρόπο που συνδυάζει έναν ωμό ρεαλισμό με μία αίσθηση ποιητικότητας που δεν οδηγεί σε λεκτικές ακροβασίες και αυτός ο τρόπος είναι κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι το τέλος, χωρίς σε κανένα σημείο αυτή η αφήγηση να κάνει κοιλιά ή ο ρυθμός της να διαφοροποιείται. Σε κάθε σημείο του βιβλίου υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο αλλά εκεί που πραγματικά ο συγγραφέας διαπρέπει είναι το σημείο που αναφέρεται στον πόλεμο της Κορέας και αυτό είναι ίσως που κάνει το βιβλίο να έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς αναδεικνύει ένα μάλλον ξεχασμένο κομμάτι της Ελληνικής ιστορίας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Ένα πολύ καλό και ιδιαίτερα προσεγμένο βιβλίο που αξίζει την προσοχή μας.
Ο συγγραφέας αφηγείται αυτό το ταξίδι με έναν ιδιαίτερο τρόπο που συνδυάζει έναν ωμό ρεαλισμό με μία αίσθηση ποιητικότητας που δεν οδηγεί σε λεκτικές ακροβασίες και αυτός ο τρόπος είναι κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι το τέλος, χωρίς σε κανένα σημείο αυτή η αφήγηση να κάνει κοιλιά ή ο ρυθμός της να διαφοροποιείται. Σε κάθε σημείο του βιβλίου υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο αλλά εκεί που πραγματικά ο συγγραφέας διαπρέπει είναι το σημείο που αναφέρεται στον πόλεμο της Κορέας και αυτό είναι ίσως που κάνει το βιβλίο να έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς αναδεικνύει ένα μάλλον ξεχασμένο κομμάτι της Ελληνικής ιστορίας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Ένα πολύ καλό και ιδιαίτερα προσεγμένο βιβλίο που αξίζει την προσοχή μας.
July 21, 2017
Καταπληκτικό.Η ιστορια ενός ανθυπολοχαγού που ήθελε να ειναι πιλότος,η ιςτορια του εμφυλίου,του πολέμου της Κορέας και πανω από ολα η ιςτορια ενός μεγάλου έρωτα.
April 15, 2016
http://diavazontas.blogspot.gr/2016/0...
Πολύ διαφορετικό από την ολιγόλογη και εν πολλοίς σκηνοθετημένη ως την τελευταία της λεπτομέρεια «Ανάκριση», είναι το νέο βιβλίο του Ηλία Μαγκλίνη, «Πρωινή γαλήνη». Το μυθιστόρημα- φόρος τιμής στον πατέρα του συγγραφέα- έχει περισσότερη φρεσκάδα από την "Ανάκριση", αλλά και αρκετές αμήχανες στιγμές αφήγησης, είναι λιγότερο καλοκουρδισμένο και πιο πρωτόγονο, γεμάτο συναίσθημα.
Ο ήρωας, ο Δημήτρης Μ. μεγαλώνει στα Βοδενά (την Έδεσσα) κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου και προαλείφεται να πάρει το σιδεράδικο του πατέρα του. Βλέποντας όμως τα αεροπλάνα να πετούν – για να χτυπήσουν τους αντάρτες κι ανάμεσα τους και τον θείο του Προκόπη- ξυπνά μέσα του το όνειρο της πτήσης. Πείθει τον πατέρα του, επιτυγχάνει στην Ικάρων και φτάνει για εκπαίδευση στην Αμερική. Εκεί το όνειρο τον προδίδει, το σώμα του αντιστέκεται, δεν «παίρνει τα φτερά του». Καταλήγει στην Ευελπίδων, γνωρίζει τον έρωτα στο πρόσωπο της Βανιώς που την μετονομάζει σε Εύα, και βιάζεται να λάβει μέρος στον πόλεμο. Όμως ο εμφύλιος τελειώνει και παραμένει άκαπνος. Όταν οι νεαροί ανθυπολογοχαγοί θα αναγκαστούν να δηλώσουν συμμετοχή στον πόλεμο της Κορέας, εκείνος όχι μόνον δεν θα φοβηθεί, αλλά θα χαρεί. Επιτέλους θα πολεμήσει.
Ένα «αντρικό» μυθιστόρημα, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, είναι το μυθιστόρημα του Μαγκλίνη. Ας πούμε καλύτερα μια πολεμική περιπέτεια, που μπήκε στο μυαλό του συγγραφέα από τις διηγήσεις του πατέρα του- πολέμησε ως νεαρός Ίκαρος στην Κορέα- και που τελικά λογοτεχνικά οδήγησε σε ένα βιβλίο μαθητείας. Ο Δημήτρης Μ. μοιάζει μεγάλος, αλλά στην ουσία τον βλέπουμε από έφηβο ως τα εικοσιτρία του χρόνια. Είναι ένας άντρας-παιδί που πολεμάει. Και ερωτεύεται κι έχει τις πρώτες του σεξουαλικές εμπειρίες. Και μαθαίνει τον εαυτό του, τόσο όσο.
Ο πόλεμος είναι ρηχός. Συχνά αυτοί που πολεμούν είναι με την μία ή την άλλη πλευρά χωρίς να το έχουν επιλέξει συνειδητά. Τόσο ο Εμφύλιος όσο και η Κορέα αντιμετωπίζονται από τον Δημήτρη ως «πόλεμοι». Δεν έχει μανία να κερδίσει η μια ή η άλλη πλευρά, θέλει απλά να μην παραμείνει εκτός μάχης. Θέλει πρωτίστως να ξεφύγει από την μιζέρια του χυτήριου, της περίκλειστης ζωής στην επαρχία, το κλειστοφοβικό του μέλλον. Θέλει τα σύννεφα, με τα οποία έχει και μανία, αφού μαθαίνει όλα τους τα ονόματα. Όμως το όνειρο δεν είναι πάντα συνώνυμο της δυνατότητας. Το κορμί προδίδει τον μυαλό, δεν μπορεί να πετάξει. Αυτό είναι το πιο πικρό μάθημα, δεν αρκεί η επιθυμία. Και δεν θα βρει την γαλήνη στην «Χώρα της πρωινής γαλήνης», την Κορέα.
Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο με μεγάλη τρυφερότητα, ο συγγραφέας αγαπά τον ήρωα του, είναι φανερό. Και με σοβαρότητα, έχει έρευνα πίσω του. Κάποιες στιγμές μοιάζει να κάνει κοιλιά, σαν να είναι πράγματα που πρέπει να λεχθούν, επεισόδια που πρέπει να παιχτούν. Η λύση έρχεται κάπως απότομα με την αλλαγή αφηγητή στο τέλος, αλλά σημασία είχε η πορεία.
Ο Ηλίας Μαγκλίνης τόλμησε να ασχοληθεί με τον Εμφύλιο χωρίς να πάρει σαφή θέση αλλά επιλέγοντας τον ήρωα του από το στρατόπεδο των νικητών, να μιλήσει για έναν ξεχασμένο πόλεμο με πολλούς νεκρούς που ποτέ δεν μνημονεύονται, να φτιάξει έναν ήρωα που τον αγαπά. Ταυτόχρονα έγραψε ένα βιβλίο αντιπολεμικό χωρίς κραυγές, δεν μπορείς να ξεχάσεις πως ο Δημήτρης, που μοιάζει τόσο άντρας και πολεμά σε αυτές τις σκληρές μάχες, είναι στην ουσία ένα αγόρι στην μετεφηβεία, που αν ζούσε στην δική μας εποχή θα τον έτρεφαν οι γονείς του και θα ζούσε ακόμα στο πατρικό του. Είναι ένα ευκολοδιάβαστο βιβλίο, ρουφηχτό σχεδόν, έντιμο και καλογραμμένο. Και ο ήρωας του, που έχει στόχο τα σύννεφα μακριά από την μιζέρια του σιδεράδικου, έμπνευση για όλους. Κι ας πέφτει.
August 3, 2017
https://passepartoutreading.wordpress... Εμπνευσμένο από τη ζωή του πατέρα του συγγραφέα, που ήταν ιπτάμενος χειριστής στην Πολεμική Αεροπορία και ανθυποσμηναγός στην εμπόλεμη Κορέα του 1951-52,το μυθιστόρημα «ΠΡΩΙΝΗ ΓΑΛΗΝΗ» του Ηλία Μαγκλίνη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ παρακολουθεί τη διαδρομή ενός νέου που φεύγει από την πόλη του στη Μακεδονία, κυνηγώντας τα όνειρά του. Μια διαδρομή που κορυφώνεται στη Κορέα, τη χώρα της Πρωινής Γαλήνης.
«Μπορεί το βιβλίο να μιλά για την Ιστορία του τότε στην Ελλάδα, στην ουσία όμως μιλά για την προϊστορία του σήμερα: πόσα μας πονούν και πόσα αγαπάμε μέσα στο διάβα του χρόνου, οι μνήμες, ατομικές και συλλογικές, φαντάσματα και εικόνες που μας ακολουθούν και μας καθορίζουν σήμερα.
Το φόντο είναι ο πόλεμος της Κορέας που έχει σήμερα κάτι εξωτικό και είναι επίσης ένας άγνωστος, ξεχασμένος πόλεμος, παρθένος λογοτεχνικά μιλώντας. Αυτό το τελευταίο με ιντριγκάρισε. Όμως το βιβλίο δεν είναι για εκείνον τον πόλεμο. Είναι για τους πολέμους του καθενός μέσα στο μυαλό και την ψυχή του» αναφέρει ο συγγραφέας .
Το βιβλίο ‘Πρωινή Γαλήνη’ είναι ένα βιβλίο ενηλικίωσης που ξεκινάει τα χρόνια που ο εμφύλιος στην Ελλάδα ήταν ακόμη νωπός, με ήρωα τον Δημήτρη, έναν νέο που διψάει να ξεφύγει από όλα όσα του έχει προδιαγράψει η ζωή και η κατάσταση στη χώρα. Μέσα από το χυτήριο του πατέρα του στα Βοδενά (σημερινή Έδεσσα), ξεχνιέται βλέποντας τα σύννεφα να ταξιδεύουν στον ουρανό και τα αεροπλάνα να πετούν και αισθάνεται τα σύνορα της μικρής πόλης που ζει να τον πνίγουν. Ο Δημήτρης θέλει να πετάξει, να βρεθεί μόνος του στον ουρανό, να απομακρυνθεί από το πολεμικό κλίμα και την ανασφάλεια που υπάρχει ακόμη τόσο στην οικογένειά του όσο και στη χώρα. Η λύση γι’ αυτόν βρίσκεται στα αεροπλάνα και όχι στο χυτήριο του πατέρα του ή πίσω από ένα γραφείο. Και κάπως έτσι κάνει την επανάστασή του, φεύγει από το σπίτι του και έρχεται στην Αθήνα όπου μπαίνει στην σχολή Ικάρων.
«Λίγο πριν από τα Ιλίσια», σήκωσε το βλέμμα και είδε ένα μικρό πλήθος Αθηναίων να αποβιβάζεται σε μια στάση λεωφορείου και ο καθένας να οδεύει για τη δουλειά του. Πρωί Σαββάτου, οι δημόσιες υπηρεσίες και τα ιδιωτικά γραφεία μόλις που είχαν ανοίξει για την τελευταία εργάσιμη ημέρα της εβδομάδας και, παρατηρώντας τους άνδρες να κλείνονται στα γραφεία τους, ο Δημήτρης αισθάνθηκε μια λύπηση γι’ αυτούς, συλλογιζόμενος πως μια ζωή είχαν να ζήσουν και θα τη ζούσαν έγκλειστοι, ισοβίως προσγειωμένοι.»
Στο εκπαιδευτικό ταξίδι του στο Τέξας αποτυγχάνει και επιστρέφοντας στην Ελλάδα κατατάσσεται στη σχολή Ευελπίδων και αργότερα ακολουθεί εθελοντικά το Εκστρατευτικό Σώμα Ελλάδος στην Κορέα. Η ντροπή της αποτυχίας τον κυνηγά και αναζητά την καταξίωση με τη συμμετοχή του σ’ ένα πόλεμο, έστω και μακρινό. Είναι ο τρόπος του για να ισορροπήσει ανάμεσα στο φόβο και τον ηρωισμό.
Τρεις είναι οι εμφύλιοι που εμπλέκονται στη ζωή του Δημήτρη. �� εμφύλιος στην Ελλάδα που του στέρησε το θείο του, πίκρανε τη μητέρα του και φόρτωσε αγωνίες τον πατέρα του, ο εμφύλιος στην Κορέα που τον είδε σαν ανάγκη για επιβεβαίωση και εισιτήριο για την επαγγελματική του ανέλιξη και ο τρίτος και χειρότερος είναι ο εμφύλιος μέσα του. Η μάχη του με τις δυσκολίες, τις απογοητεύσεις και τους συμβιβασμούς.
Όμως η Πρωινή Γαλήνη δεν είναι μόνο αυτό. Είναι κι ένα βιβλίο για τον έρωτα, την αδελφική αγάπη, το δέσιμο με τους ξένους και το τραύμα από το δέσιμο με τους συγγενείς.
«Δεν αρκεί το όνειρο, κι ας λένε οι λογοτέχνες. Το όνειρο δεν φτάνει. Δεν μπορείς να κάμεις χωρίς το όνειρο, αλλά δεν μπορείς και να κάμεις μόνο με αυτό – οτιδήποτε κι αν επιδιώξεις».
Οι ήρωες του Μαγκλίνη είναι άνθρωποι καθημερινοί με αδυναμίες, επιθυμίες και όνειρα δικά τους ή ‘δανεικά’. Δεν είναι εξιδανικευμένοι, δεν είναι ήρωες, δεν πολεμούν μόνον για υψηλά ιδανικά και δεν είναι ατρόμητοι. Ελπίζουν, παθιάζονται, ερωτεύονται, συμβιβάζονται, απογοητεύονται και φιλοσοφούν όπως όλοι μας.
Το βιβλίο Η Πρωινή Γαλήνη βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο μυθιστορήματος του Ιδρύματος Κώστα & Ελένης Ουράνη, με το Βραβείο Μυθιστορήματος του ηλεκτρονικού περιοδικού Ο Αναγνώστης και με το Βραβείο Πεζογραφίας 2015 του περιοδικού Κλεψύδρα.
«Μπορεί το βιβλίο να μιλά για την Ιστορία του τότε στην Ελλάδα, στην ουσία όμως μιλά για την προϊστορία του σήμερα: πόσα μας πονούν και πόσα αγαπάμε μέσα στο διάβα του χρόνου, οι μνήμες, ατομικές και συλλογικές, φαντάσματα και εικόνες που μας ακολουθούν και μας καθορίζουν σήμερα.
Το φόντο είναι ο πόλεμος της Κορέας που έχει σήμερα κάτι εξωτικό και είναι επίσης ένας άγνωστος, ξεχασμένος πόλεμος, παρθένος λογοτεχνικά μιλώντας. Αυτό το τελευταίο με ιντριγκάρισε. Όμως το βιβλίο δεν είναι για εκείνον τον πόλεμο. Είναι για τους πολέμους του καθενός μέσα στο μυαλό και την ψυχή του» αναφέρει ο συγγραφέας .
Το βιβλίο ‘Πρωινή Γαλήνη’ είναι ένα βιβλίο ενηλικίωσης που ξεκινάει τα χρόνια που ο εμφύλιος στην Ελλάδα ήταν ακόμη νωπός, με ήρωα τον Δημήτρη, έναν νέο που διψάει να ξεφύγει από όλα όσα του έχει προδιαγράψει η ζωή και η κατάσταση στη χώρα. Μέσα από το χυτήριο του πατέρα του στα Βοδενά (σημερινή Έδεσσα), ξεχνιέται βλέποντας τα σύννεφα να ταξιδεύουν στον ουρανό και τα αεροπλάνα να πετούν και αισθάνεται τα σύνορα της μικρής πόλης που ζει να τον πνίγουν. Ο Δημήτρης θέλει να πετάξει, να βρεθεί μόνος του στον ουρανό, να απομακρυνθεί από το πολεμικό κλίμα και την ανασφάλεια που υπάρχει ακόμη τόσο στην οικογένειά του όσο και στη χώρα. Η λύση γι’ αυτόν βρίσκεται στα αεροπλάνα και όχι στο χυτήριο του πατέρα του ή πίσω από ένα γραφείο. Και κάπως έτσι κάνει την επανάστασή του, φεύγει από το σπίτι του και έρχεται στην Αθήνα όπου μπαίνει στην σχολή Ικάρων.
«Λίγο πριν από τα Ιλίσια», σήκωσε το βλέμμα και είδε ένα μικρό πλήθος Αθηναίων να αποβιβάζεται σε μια στάση λεωφορείου και ο καθένας να οδεύει για τη δουλειά του. Πρωί Σαββάτου, οι δημόσιες υπηρεσίες και τα ιδιωτικά γραφεία μόλις που είχαν ανοίξει για την τελευταία εργάσιμη ημέρα της εβδομάδας και, παρατηρώντας τους άνδρες να κλείνονται στα γραφεία τους, ο Δημήτρης αισθάνθηκε μια λύπηση γι’ αυτούς, συλλογιζόμενος πως μια ζωή είχαν να ζήσουν και θα τη ζούσαν έγκλειστοι, ισοβίως προσγειωμένοι.»
Στο εκπαιδευτικό ταξίδι του στο Τέξας αποτυγχάνει και επιστρέφοντας στην Ελλάδα κατατάσσεται στη σχολή Ευελπίδων και αργότερα ακολουθεί εθελοντικά το Εκστρατευτικό Σώμα Ελλάδος στην Κορέα. Η ντροπή της αποτυχίας τον κυνηγά και αναζητά την καταξίωση με τη συμμετοχή του σ’ ένα πόλεμο, έστω και μακρινό. Είναι ο τρόπος του για να ισορροπήσει ανάμεσα στο φόβο και τον ηρωισμό.
Τρεις είναι οι εμφύλιοι που εμπλέκονται στη ζωή του Δημήτρη. �� εμφύλιος στην Ελλάδα που του στέρησε το θείο του, πίκρανε τη μητέρα του και φόρτωσε αγωνίες τον πατέρα του, ο εμφύλιος στην Κορέα που τον είδε σαν ανάγκη για επιβεβαίωση και εισιτήριο για την επαγγελματική του ανέλιξη και ο τρίτος και χειρότερος είναι ο εμφύλιος μέσα του. Η μάχη του με τις δυσκολίες, τις απογοητεύσεις και τους συμβιβασμούς.
Όμως η Πρωινή Γαλήνη δεν είναι μόνο αυτό. Είναι κι ένα βιβλίο για τον έρωτα, την αδελφική αγάπη, το δέσιμο με τους ξένους και το τραύμα από το δέσιμο με τους συγγενείς.
«Δεν αρκεί το όνειρο, κι ας λένε οι λογοτέχνες. Το όνειρο δεν φτάνει. Δεν μπορείς να κάμεις χωρίς το όνειρο, αλλά δεν μπορείς και να κάμεις μόνο με αυτό – οτιδήποτε κι αν επιδιώξεις».
Οι ήρωες του Μαγκλίνη είναι άνθρωποι καθημερινοί με αδυναμίες, επιθυμίες και όνειρα δικά τους ή ‘δανεικά’. Δεν είναι εξιδανικευμένοι, δεν είναι ήρωες, δεν πολεμούν μόνον για υψηλά ιδανικά και δεν είναι ατρόμητοι. Ελπίζουν, παθιάζονται, ερωτεύονται, συμβιβάζονται, απογοητεύονται και φιλοσοφούν όπως όλοι μας.
Το βιβλίο Η Πρωινή Γαλήνη βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο μυθιστορήματος του Ιδρύματος Κώστα & Ελένης Ουράνη, με το Βραβείο Μυθιστορήματος του ηλεκτρονικού περιοδικού Ο Αναγνώστης και με το Βραβείο Πεζογραφίας 2015 του περιοδικού Κλεψύδρα.
July 12, 2020
Πρώτη φορά διάβασα Μαγκλίνη και μου άρεσε πολύ. Το βιβλίο σε γραπώνει και σε παρασέρνει με ορμή στην συγκλονιστική ιστορία του. Δεν σε αφήνει μέχρι την τελευταία σελίδα του. Εντάξει μπορεί να μου άρεσε και λίγο παραπάνω λόγω αεροπορίας. Τέσσερα καθαρά και λαμπερά αστεράκια.
March 3, 2017
Βιβλίο με γραμμική αφήγηση και σχεδόν κινηματογραφική πλοκή, διαβάζεται εύκολα. Ο συγγραφέας έχει κάνει εμπεριστατωμένη έρευνα πάνω στην εποχή και τα γεγονότα που τη σημάδεψαν και αυτό φαίνεται. Αυτό με τη σειρά του προσδίδει στην ιστορία μια αληθοφάνεια και μια ευχάριστη ζωηράδα. Βιβλίο αμιγώς αντρικό, πραγματεύεται το ραντεβού ενός ανθρώπου με το πεπρωμένο του και τους αγώνες που δίνει ο καθένας μας για να ξεπεράσει τους φόβους του και τις εσωτερικές του συγκρούσεις.
March 8, 2018
Με συγκίνησε ιδιαίτερα...Ηταν κι ο δικός μου πατέρας στην Κορέα και λυπήθηκα που άκουγα με ένα αυτί τις ιστορίες του.Εξαιρετικές οι σκηνές του πολέμου.
September 11, 2020
I starded hesitantly but it eventually changed attitude. A great, emotional novel, so glad to learn more on a forgotten history, the Korean War and the Greek soldiers.
December 11, 2021
[ ...στην Ιαπωνία αποκαλούσαν από παλιά την κοιλιακή χώρα "καταδότη της δειλίας".
Ο Δημήτρης γύρισε και κοίταξε τον Αλέξη, ο οποίος πρόσεξε το ξάφνιασμά του. "Γι' αυτό στο χαρακίρι σκίζουν την κοιλιά τους. Και αυτοί, κανονικά, δεν το λένε χαρακίρι, το λένε σεπούκου. Σε-πού-κου. Χαρακίρι το λέμε εμείς, οι ξένοι. Τέλος πάντων, εκεί, στα έντερα φωλιάζει ο φόβος -εκεί είναι και η ψυχή σου, υποτίθεται. Και η ψυχή λυτρώνεται απ' τον. Με αυτό τον τρόπο νικούν το φόβο. Όλο αυτό έχει και κάτι τιμητικό. Είναι αυτό που λέμε κι εμείς: αυτός χέστηκε απ' το φόβο του. Όλοι οι λαοί του κόσμου κάπου συναντιούνται, ε; Παράξενα πράγματα".]
✈ Είχα στόχο, δεν είχα όνειρο. Όχι ότι ήμουνα κανένας άσος, υπήρξαν πολύ καλύτεροί μου, και απ' τη Σειρά μου και από άλλες, όμως τα πήγαινα μία χαρά το αεροπλάνο. Απλώς, μερικές φορές συμπίπτουν αυτά τα δύο, το όνειρο και ο στόχος, η ροπή, άλλες όμως όχι. Και δεν αρκεί το όνειρο, κι ας λένε οι λογοτέχνες. Το όνειρο δεν φτάνει. Δεν μπορείς να κάμεις χωρίς το όνειρο, αλλά δεν μπορείς και να κάμεις μόνο με αυτό -οτιδήποτε κι αν επιδιώξεις.]
Ο Δημήτρης γύρισε και κοίταξε τον Αλέξη, ο οποίος πρόσεξε το ξάφνιασμά του. "Γι' αυτό στο χαρακίρι σκίζουν την κοιλιά τους. Και αυτοί, κανονικά, δεν το λένε χαρακίρι, το λένε σεπούκου. Σε-πού-κου. Χαρακίρι το λέμε εμείς, οι ξένοι. Τέλος πάντων, εκεί, στα έντερα φωλιάζει ο φόβος -εκεί είναι και η ψυχή σου, υποτίθεται. Και η ψυχή λυτρώνεται απ' τον. Με αυτό τον τρόπο νικούν το φόβο. Όλο αυτό έχει και κάτι τιμητικό. Είναι αυτό που λέμε κι εμείς: αυτός χέστηκε απ' το φόβο του. Όλοι οι λαοί του κόσμου κάπου συναντιούνται, ε; Παράξενα πράγματα".]
✈ Είχα στόχο, δεν είχα όνειρο. Όχι ότι ήμουνα κανένας άσος, υπήρξαν πολύ καλύτεροί μου, και απ' τη Σειρά μου και από άλλες, όμως τα πήγαινα μία χαρά το αεροπλάνο. Απλώς, μερικές φορές συμπίπτουν αυτά τα δύο, το όνειρο και ο στόχος, η ροπή, άλλες όμως όχι. Και δεν αρκεί το όνειρο, κι ας λένε οι λογοτέχνες. Το όνειρο δεν φτάνει. Δεν μπορείς να κάμεις χωρίς το όνειρο, αλλά δεν μπορείς και να κάμεις μόνο με αυτό -οτιδήποτε κι αν επιδιώξεις.]
June 25, 2022
Είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζω, τόσο, σχετικά με την Κορέα, όσο και του Μαγκλίνη. Ξεχωριστή απόλαυση η ανάγνωση του. Με κέρδισε σιγά σιγά, χωρίς να το καταλάβω...
Καθώς προχωρούσαν οι σελίδες βρέθηκα αιχμάλωτη κι εγώ της αγάπης του ήρωα για τα νέφη, τις πτήσεις... Για να καταλήξω άκρως συγκινημένη στο φινάλε της Πρωινής Γαλήνης...
Πολύ ωραία πένα ο Ηλίας Μαγκλινης!(κάποιες περιγραφές ωστόσο θα τις ήθελα λιγότερο γλαφυρές στο πεδίο της μάχης...)
ΥΓ:Αν το τελευταίο κεφάλαιο δεν είχε απλωθεί τόσο, θα έβαζα σίγουρα 5 αστέρια...
Ένας φόρος τιμής και για αυτούς που έπεσαν στην μακρινή και ξεχασμένη, όπως σημειώνει ο συγγραφέας, Κορέα.
Καθώς προχωρούσαν οι σελίδες βρέθηκα αιχμάλωτη κι εγώ της αγάπης του ήρωα για τα νέφη, τις πτήσεις... Για να καταλήξω άκρως συγκινημένη στο φινάλε της Πρωινής Γαλήνης...
Πολύ ωραία πένα ο Ηλίας Μαγκλινης!(κάποιες περιγραφές ωστόσο θα τις ήθελα λιγότερο γλαφυρές στο πεδίο της μάχης...)
ΥΓ:Αν το τελευταίο κεφάλαιο δεν είχε απλωθεί τόσο, θα έβαζα σίγουρα 5 αστέρια...
Ένας φόρος τιμής και για αυτούς που έπεσαν στην μακρινή και ξεχασμένη, όπως σημειώνει ο συγγραφέας, Κορέα.
June 7, 2020
Καλοδουλεμενο
February 13, 2021
Καταπληκτικό. Ο Μαγκλίνης απομυθοποιεί με μοναδικό τρόπο την ελληνική επαρχία του ‘50 και ταυτόχρονα περιγράφει την μάχη ανάμεσα στα όνειρα της μεταπολεμικής γενιάς και την ιστορία, την πραγματικότητα, που έρχεται και ισοπεδώνει με τους αιώνιους κανόνες της την προσωπική μας πορεία.
Το εύρημα στο τελευταίο κεφάλαιο πάρα πολύ καλό.
Σε κάποια σημεία, η επίσκεψη στους τάφους των γονιών, μου θύμισε αρκετά την Πατρίδα του Αραμπουρου που βέβαια γράφτηκε μετά την «πρωινή γαλήνη»
Το εύρημα στο τελευταίο κεφάλαιο πάρα πολύ καλό.
Σε κάποια σημεία, η επίσκεψη στους τάφους των γονιών, μου θύμισε αρκετά την Πατρίδα του Αραμπουρου που βέβαια γράφτηκε μετά την «πρωινή γαλήνη»
August 25, 2016
The first book I read of H. Maglinis. Excellent
September 19, 2016
Ευκολοδιάβαστο και καλογραμμένο !!!
Displaying 1 - 15 of 15 reviews