Αεροπλάστ

by Angela Dimitrakaki, Άντζελα Δημητρακάκη

Τον Μάρτιο του 2014 η Αντιγόνη, ο Ίκερ, η Μέλανι και ο Κάι είναι στο τρένο για το Πορ' Μπόου, το ανεμοδαρμένο παραθαλάσσιο χωριό της Καταλονίας όπου πέθανε ο Βάλτερ Μπένγιαμιν το 1940, επιχειρώντας να ξεφύγει από τον φασισμό αλλά χωρίς να πιστεύει ότι μπορεί. Δεν είναι σίγουροι για το πώς πείστηκαν γι' αυτό το ταξίδι, ούτε σε τι αποσκοπεί. Όμως, όπως λένε, η ιστορία θα δείξει.

Όπως ο Μπένγιαμιν, οι πέντε πρωταγωνιστές του "Αεροπλάστ" αισθάνονται έκπτωτοι της μελαγχολικής ευρωπαϊκής κοινωνίας. Οι ιστορίες τους συνθέτουν μιαν αγωνιώδη περιπλάνηση σε τοπία της ηπείρου που εκτείνονται από το Ελσίνκι, την Αθήνα και τη Βαρκελώνη μέχρι μιαν εναλλακτική κοινότητα στο μαγικό βουνό Μονσερράτ και το εξερευνητικό πλοίο Πραγματικότητα, όμως κυρίως μέχρι τον βυθό των μεταξύ τους σχέσεων. Οι αφηγήσεις τους αλληλοσυμπληρώνονται, αποτυπώνοντας μια καθημερινότητα ορίων αλλά και οριακών αναθεωρήσεων: η Αντιγόνη, που αρνείται τον ρόλο της μητέρας εγκαταλείποντας το παιδί της, γίνεται η καταλυτική παρουσία στις ζωές των ανθρώπων που συναντά - ζωές όπου οι προσωπικές επιλογές συνδέονται με άλλους κύκλους αρνήσεων και εναντιώσεων σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία.

Άραγε, όσοι λαμβάνουν μία απόφαση βρίσκονται σε καλύτερη μοίρα απ' όσους αρνούνται να λάβουν; Είναι δυνατόν ν' αλλάξεις χωρίς να καταστρέψεις - ιδίως όσους αγαπάς; Και όσο για τα υπέροχα παραμύθια των παιδικών σου χρόνων, γίνονται επικίνδυνα όταν έρθει η στιγμή να τα πάρεις στα σοβαρά; Μέσα από μια διεύρυνση της συνθήκης εκτάκτου ανάγκης που πια περιλαμβάνει την επιθυμία να επιβιώσεις, να ερωτευτείς, να δημιουργήσεις, ως και ν' αλλάξεις τον κόσμο, το Αεροπλάστ είναι ό,τι απομένει όταν ο κόσμος σου έρχεται αντιμέτωπος με όλα αυτά.

392 pages, Paperback

First published October 1, 2015

Reviews

[philosophie · Rating 3 out of 5]

*2.5

[Marginalia Σημειώσεις στο περιθώριο]

Κριτική της Δέσποινας Παρασκευά-Βελουδογιάννη για το βιβλίο στο περιοδικό μας: https://marginalia.gr/arthro/aeroplas...

[ΠανωςΚ · Rating 3 out of 5]

Όταν τ' αγόρασα, νόμιζα πως θα μ' αρέσει πολύ. Στις πρώτες σαράντα-πενήντα σελίδες είχα απογοητευτεί και εκνευριστεί. Επέμεινα όμως στην ανάγνωση. Κι ανταμείφθηκα. Ό,τι μου άρεσε από το βιβλίο, μού άρεσε πάρα πολύ. Δυστυχώς, υπήρχαν σημεία όπου η επαφή μεταξύ πομπού - δέκτη (συγγραφέα - αναγνώστη) ήταν παντελώς δυσλειτουργική. Εντέλει πιστεύω ότι του αξίζει όχι απλώς να διαβαστεί, αλλά ενδεχομένως και να ξαναδιαβαστεί.

[Yannis Vangelokostas · Rating 4 out of 5]

Ένα πολυεστιακό μυθιστόρημα με ηρωίδες και ήρωες που "δεν χωρούν πουθενά". Που ξεβολεύονται, εγκλωβίζονται, μελαγχολούν, καταστρέφουν, καταστρέφονται, κάνουν διαρκείς επανεκκινήσεις. Που "δεν ξέρουν τι να κάνουν" στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της ζωής τους. Ένα μυθιστόρημα για την Ευρώπη που "δεν ξέρει τι να κάνει" στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της ιστορικής της πορείας.
Το μεγάλο ατού της Δημητρακάκη είναι ότι ο καταιγισμός -πάντα καίριων- φιλοσοφικών, πολιτικών, υπαρξιακών προβληματισμών που κατακλύζει την αφήγηση δεν αμβλύνει την αναγνωστική απόλαυση της παρακολούθησης της -συναρπαστικής (και) στο Αεροπλάστ- πλοκής.

[D Willson · Rating 3 out of 5]

Δεν μου κέντρισε το ενδιαφέρον δυστυχώς, αλλά του έδωσα την ευκαιρία και μετά την ολοκλήρωση του δεν άλλαξε κάτι.
Αυτό που βρήκα ενδιαφέρον είναι η χρήση του 1ου προσώπου για κάθε χαρακτήρα που παίρνει μέρος στην ιστορία.
5 χαρακτήρες με θλίψη, που περιπλανιούνται ψάχνοντας το νόημα της ζωής

[4llur5]

Η Άντζελα Δημητρακάκη μου έχει γαμήσει τη ζωή. Ιούνιος στη Θεσσαλονίκη έχω ιδρώσει μέχρι τους αστραγάλους στις φιλικές συναντήσεις για συνυπαρξιακό καφέ.

Προφανώς δεν τίθεται θέμα για το αν είναι ή όχι καλή συγγραφέας, καλή τεχνίτισσα, η Άντζελα, είμαστε πολύ φαν, ειδάλλως δε θα τρέχαμε με την πρώτη ευκαιρία να αγοράσουμε (με αληθινά χρήματα) άλλο βιβλίο της. Βέβαια φοβόμαστε πως όπως τυχαίνει συνήθως, το πρώτο βιβλίο που διαβάσαμε (ΤΙΝΑ) θα είναι το καλύτερό της.

Στο Αεροπλάστ το πρώτο περίεργο που συμβαίνει είναι ότι η Αντιγόνη (που δρα σαν πρωταγωνίστρια) είναι λίγο-πολύ self-insert της ίδιας της συγγραφέως, έτσι φαίνεται σε μένα τουλάχιστον, γεγονός που οδηγεί σε απέραντο κριντζολέιρο όταν ένας άλλος χαρακτήρας την ερωτεύεται και λέει μάλιστα ότι αυτή η τύπισσα δρα όπως τα αντικαταθλιπτικά.

Δεν ήμουν έτοιμη, στο comedown της καλής μου περιόδου, να έρθω αντιμέτωπη με τα δράματα που βίωναν οι χαρακτήρες, που δεν ήταν λίγα, ούτε όμως ήμουν έτοιμη να τα προσπεράσω τόσο γρήγορα. Κάτι που παρατήρησα και στην ΤΙΝΑ είναι η τάση της κιουρίας να ενσωματώνει ευφάνταστα και διεστραμμένα storylines χωρίς να εμβαθύνει ιδιαίτερα. Αυτό με έχει βάλει σε σκέψεις, θα ήταν άραγε καλύτερο αν διάβαζα disturbing υλικό απλωμένο σε τρία κεφάλαια ή το κάνει πιο πραγματικό το να μη τα συζητάμε αυτά; Τούτη είναι και η θεματική της πραγματικής μου ζωής αυτήν την περίοδο, ποιες πληροφορίες μοιράζομαι και πως μπορεί αυτό να επηρεάσει την προσμένουσα συνέχεια. Άρα είναι και το να μιλάς και να μιλάς ανοιχτά μία απόφαση με όλες τις ευθύνες που επιφέρει, κάτι που στο τέλος αναγνώρισα στην Αντιγόνη, ταυτίστηκα, την κατάλαβα λίγο καλύτερα. Βέβαια αν έχεις τολμήσει τόσα όσα αυτή πως γίνεται να χέζεσαι στις λέξεις; Ή μήπως οι εξομολογήσεις είναι πιο τολμηρές από τις απομακρύνσεις;

Επίσης μπράβο στου χαρακτήρες του βιβλίου που έχουν τόση λίγη αυτοκριτική που μερικές φορές μοιάζουν να μην έχουν ενσυναίσθηση. Εδώ εμείς σκεφτόμαστε με ποιον μυστικό τρόπο θα αυτοκτονήσουμε χωρίς να προκαλέσουμε τραύματα στους γύρω μας και τα τυπάκια στα βιβλία της κοψοχολιάζουν με το να σαβουρντίζονται από ύψη σε ΦΙΛΙΚΑ ΑΡΑΓΜΑΤΑ. Εκείνο το “αχ να μην αυτοκτονήσω να μη με βρει η μάνα μου” ξέχνα το.

Γέλασα ανάμεσα στα αναφιλιτά μου γιατί είναι καταθλιπτική και εγγενώς αυτοκτονιάρα αυτή η περίοδος, μπήκαμε και στου καρκίνου. Αλλά η Άντζελα είναι αστεία, οι χαρακτήρες της αυταρχικά ανώριμοι (έτσι φαίνονται μέσα από τα δικά μου αυστηρά ματάκια) και πάνω απ’ όλα ΚΑΛΗ ΠΑΡΕΑ.

Ανυπομονώ να διαβάσω κι άλλα, δυστυχώς αυτά που μου κινούν περισσότερο το ενδιαφέρον είναι εξαντλημένα αλλά σέρνομαι προς αυτά σα να ‘ταν το μέλλον.