คนหาปลา

by เสกสรรค์ ประเสริฐกุล

ผ่านมา 30 ปีเต็ม

ผมค่อยพบห้วยยามที่จะเขียน ‘คนหาปลา’ ฉบับสมบูรณ์

จะว่าไปแรงกระตุ้นหลักก็ไม่มีอะไรซับซ้อน

เมื่อเร็วๆ นี้ ผมเพียงรู้สึกขึ้นมาอย่างรุนแรง

ว่าถ้าไม่รีบกลับมาเขียนหนังสืออีก

ก็ไม่รู้จะไปเริ่มต้นเขียนเมื่อใด

อีก 2-3 ปี ผมจะอายุครบ 70 แล้ว

โดยพื้นฐานแล้ว ในการปรับปรุงและเขียนเพิ่มครั้งนี้

ผมไม่ได้แก้ไขเนื้อหาสาระของต้นฉบับเดิม

เพียงแต่ยกบทที่ 4 (ในฉบับพิมพ์ครั้งแรก) ออกทั้งบท

ตามคำวิจารณ์ของผู้หวังดี

นอกจากนี้ก็แค่ขัดเกลาภาษาในบางที่บางแห่ง

สำหรับส่วนที่เขียนเพิ่ม ผมพยายามคงสำนวนของตัวเองสมัยหนุ่มเอาไว้

เพื่อให้มีความต่อเนื่องในรสชาติของการอ่าน

และเพื่อให้งานชิ้นนี้มีเอกภาพในด้านสไตล์

(บางความในใจของผู้เขียน)

136 pages, Paperback

Published October 1, 2015

About the author

เสกสรรค์ ประเสริฐกุล เป็นอดีตผู้นำนักศึกษาในเหตุการณ์ 14 ตุลา พ.ศ. 2516 นักเขียนรางวัลศรีบูรพา เคยเข้าร่วมกับพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย หลังเหตุการณ์ 14 ตุลา โดยมีชื่อจัดตั้งว่า "สหายไท" ในช่วง พ.ศ. 2518 - 2523 เสกสรรค์มีความเห็นขัดแย้งหลายประการกับกรรมการกลางของพรรคฯ และต่อมาได้แยกตัวออกจากพรรค ฯ และได้รับนิรโทษกรรมในเวลาต่อมาจากคำสั่งที่ 66/2523 ในขณะที่พลเอกเปรม ติณสูลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี ปัจจุบันเป็นอาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

Reviews

[ดินสอ สีไม้ · Rating 5 out of 5]

มิน่าเล่า .. ใครๆ ถึงแนะนำเล่มนี้!!
ฉากจบตราตรึงมาก
นึกไม่ถูกว่าจะจบแบบนี้ ทั้งๆ ที่มีวี่แววมาก่อน
มันอยู่นอกกรอบความคิดสามัญ
ถึงอย่างไร มนุษย์ก็เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตเล็กๆ อีกชนิดหนึ่งเท่านั้น!!

[Ariya · Rating 4 out of 5]

โลกนี้มีคนหาปลา คนขายปลา คนซื้อปลา คนกินปลา

แต่พอได้ปลามาบ่อยครั้งเข้า บางคนก็อยากได้อะไรอย่างอื่นบ้าง ถ้าเอาปลาให้สาวกินบ่อยๆ คงไม่ดีเท่ากับให้ดอกไม้แน่ เฉียบคิด เพราะฉะนั้นโลกนี้จึงมีคนหน้าที่หาอย่างอื่นมากินอีก ทั้งหานก หากบ ล่าสัตว์อื่นมากิน จนมีคนขายนก ขายกบ ขายไก่ และมีคนซื้อกินสัตว์เหล่านี้อีกต่อหนึ่ง

บางครั้งแม้ว่าเราจะต้องเป็นคนหาปลา แต่ก็อยากเก็บปลาไว้กินเองบ้าง หรือพอไม่มีปลาในแห ก็ต้องไปขโมยของคนอื่นมาประทังบ้าง หรือต่อให้ขายได้ราคาแค่ไหน อยู่ๆวันหนึ่งปลาก็ไม่ได้มีค่างวดเหมือนเดิมแล้ว

เพื่อที่จะทำให้มันมีราคาอีกครั้ง ก็ต้องต่อรอง ใช้เล่ห์กล หนึ่งในนั้นคือการทำให้วิธีการให้ได้ปลามา ยากเข็ญและเต็มไปด้วยอุปสรรค ซึ่งอุปสรรคเหล่านั้นถูกสร้างขึ้นมาอย่างแยบยล
ทั้งคนหาปลายังต้องมีหน้าที่รักษาปลาในแหและรักษาชีวิตตัวเองไม่ให้ถูกน้ำพัดพาระหว่างออกหาปลา

จนแล้วจนรอด เมื่อได้ปลามาตัวหนึ่ง มันกลับกลายเป็นสิ่งที่คนหาปลาผู้มีหน้าที่ต้องส่งต่ออยากครอบครองเอาไว้เสียเอง

[เอกภพ สิทธิวรรณธนะ · Rating 4 out of 5]

ฉากบรรยายวิจิตรบรรจง
เรื่องราวดำเนินเรื่อยๆ แต่น่าติดตามไปเสียทุกบท
เป็นนิยายที่สะท้อนความล้มเหลวบางประการเกี่ยวกับการจัดการทรัพยากรธรรมชาติ
บวกกับวัฒนธรรมอำนาจนิยม การทุจริตคอรัปชัน โศกอนาฏกรรมจึงก่อตัวและระเบิดขึ้นอย่างเงียบๆ

เป็นนิยายที่มีคนแนะนำผมมาอีกทีหนึ่ง
และผมขอแนะนำให้คุณอ่านต่ออีกทีหนึ่ง

[Jessada_K · Rating 3 out of 5]

เรื่องเล่าของอาจารย์ยังร่วมสมัยอยู่ บางคำพูด ฉากบางฉาก นัยยะระหว่างบรรทัด อ่านแล้วหน้าของใครบางคนลอยออกมาเลย แต่ชอบเรื่องสั้นของอาจารย์มากกว่า แต่เรื่องนี้ก็ชอบแต่ไม่ที่สุด

[Klin กลินท์]

“แล้วทำไมส่วนรวมถึงมีแต่พวกเอ็ง… ทำไมไม่นับพวกข้าด้วย แผ่นดินนี้เป็นของคนกลุ่มเดียวยังงั้นเรอะ” …,น .125

Syria & Iraq Turkey Yemen Greater Sahel and Lake Chad Basin Democratic Republic of Congo South Sudan Afghanistan Myanmar Ukraine Mexico…xxx…Thailand และวังน้ำเขียวแห่งนั้น ตลอดแห่งการบันทึกประวัติศาสตร์ของเรา ทุก ๆ วันใครหลาย ๆ คนจะได้รับฟีดข่าว ข้อมูล ภาพ เสียง ประเด็นของความขัดแย้งจากทั่วทุกมุมโลกส่งตรงไปถึงหน้า สัมผัสด้วยปลายนิ้วอยู่ตลอดเวลาและทบทวีวันละร้อย ๆ ครั้งครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับว่าเราอยู่ ณ เมืองแห่งนั้น ตั้งแต่เรื่องราวความขัดแย้งของการทำมาหากินที่นับวันการแข่งขันทางเศรษฐกิจรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ การเมือง สงคราม ไปไกลจนถึงชาติพันธุ์ ศาสนา ความคิด ความเชื่อ ศีลธรรม... รวมถึงความขัดแย้งภายในจิตใจของตนเอง

ทำไม ทำไม ทำไม ? ? ? แล้วเมืองไทยของเราละ ? อ่านงาน “คนหาปลา” ของอาจารย์เสกสรรค์ ประเสริฐกุล แล้วจะพบกับคำตอบของท่านเอง

“แกบอกว่าเดี๋ยวนี้ปลามันมีน้อย แกอยากเก็บไว้ให้คนแถวนี้ทำกิน… ถ้าพวกอีสานกลับไปหมด ปลาก็ยังมีเหลือพอแบ่งกัน… จะว่าไปแกก็พูดกับข้าอยู่เสมอว่าแกทำเพื่อส่วนรวม ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องส่วนตัว”

“ไม่จริง… ไม่จริงหรอกพี่เฉียบ… ฉันไม่เชื่อว่าน้าสิงห์แกจะรักชาวบ้านขนาดนั้นหรอก ขนาดฉันมาจากบางเดียวกับแก แต่เวลาพูดไม่ถูกหูยังถูกแกตบกบาล ฉันว่าแกแค่อ้างคนแถวนี้เพื่อยึดอำนาจในวังน้ำเขียวเท่านั้นแหละ นิสัยแกชอบมีอำนาจเหนือคนอื่น… ฉันไม่เชื่อหรอกว่าใครจะทำเพื่อส่วนรวม… ถ้าส่วนรวมจริง มันต้องฟังคนอื่นบ้างสิ … นี่มันพูดเองเออเองทั้งนั้น” ,น .125

“คนหาปลา” แบบจำลองของจริงแต่สากล

“ใช่… ข้าเองก็แสวงหาความสงบมาตลอด … ชาตินี้ไม่เคยคิดว่าจะฆ่าคน นี่บาปกรรมไม่รู้จะติดตัวไปอีกนานเท่าใด”

“ฉันก็อยากให้ที่นี่เป็นเหมือนบ้าน … คิดดูสิ ป่าสวย ห้วยใส กินอิ่ม นอนอุ่น อยู่กันเหมือนพี่น้อง…” ,น .127-128

อ่านหมายเลข ๒๕/๒๕๖๐ ลองหาอ่านดูครับ #คนหาปลา #เสกสรรค์ประเสริฐกุล #หนังสือ #อ่าน #อ่านแล้วอ่านเล่า #BooksBAR #AtTheReader #กลินท์แลนด์ #KlinLand #กลินท์และหนังสือ #KlinAndBooks #Read #InToTheBooks ณ อ่าน The Reader- The Klin Library

[Hamidah Effendi · Rating 4 out of 5]

Translated into Malay by Harny Khair, published by Biblio Press.

Nelayan explores the struggles of ordinary people who have little power but are fighting to make a living for their families. At the same time, Chieb finds himself torn between self-interest and the value of friendship.

The story touches on issues that happen everywhere. For example, Person A sells nasi lemak, then Person B opens a stall nearby selling the same thing. To Person A, B is seen as a threat. So, he does whatever he can to drive B away. That pretty much sums up the nasty character of Chieb's uncle.

The problem is, Chieb is good friends with the newcomer. He's really caught in the middle! Should he protect his own interests or stay loyal to his friend? And with a new addition to the family on the way, the pressure is only going to get worse.

It's a simple story about the struggle to earn a living for the family, while dealing with the pressures of the surrounding environment that make life even harder.

The ending is a cliffhanger, too! So, you'll have to make up your own mind about who actually dies. 😅

[toucha · Rating 5 out of 5]

การบรรยายสภาวะแวดล้อมในหนังสือเล่มนี้ของอาจารย์เสกสรรค์ ทำให้ผมรู้สึกว่าผมอยากที่จะไปวังน้ำเขียว อยากอยู่แพ อยากล่องเรือหางยาว อยากลองทอดแห อยากจับปลายี่สกที่มีขนาดใหญ่สัก9โล มันทำให้ผมอยากที่จะไปอยู่ตรงนั้นจริงๆ อยากที่จะมีบทบรรยายในหนังสือเล่มนี้ แม้จะเป็นเพียงแค่สายน้ำที่ไหลจากหุบเขา ลงสู่แอ่งน้ำ ความสดชื่นในการบรรยายสภาวะแวดล้อม รวมกับความขมขื่นในวิถีชีวิตของเหล่าคนหาปลา ช่างเป็นอะไรที่ลงตัวสำหรับหนังสือเล่มนี้เป็นอย่างมาก

[Anusonsa · Rating 4 out of 5]

เนื้อเรื่องเรียบง่าย เสียดสีการโกงกิน และอิทธิพลพวกพ้อง มีประโยคหนึ่งซึ่งตรึงใจ "คนเรามีสิทธิ์ตอบโต้ เมื่อไม่ได้รับความยุติธรรม"

[Hannah Mariano · Rating 3 out of 5]

3.5

[Shrubush · Rating 5 out of 5]

บันทึกย่นย่อจากการอ่าน คนหาปลา

****************************************

ไม่เพียงลื่นไหลไปกับภาษาที่ช้อยชดงดงาม ทว่ากระชับได้ความ เห็นภาพต่อเนื่องและยัง 'เชื่อ' ตัวละครได้อย่างสนิทใจ เนื้อเรื่องของความขัดแย้งภายในที่ลุ้นระทึก จนอดใจที่จะเปิดหน้าต่อไปไม่ได้ ผู้เขียนร้อยเรียงเรื่องสามัญออกมาได้น่าติดตาม ไม่เพียงแค่นั้น คำถามซึ่งค้างคาเมื่ออ่านถึงหน้าสุดท้าย ยังขยายออกไปสู่ประเด็นที่ใหญ่กว่านั้นอย่างไม่ขัดเขิน

คนหาปลา - เป็นผมหรือที่เป็นคน และคุณหรือที่เป็นปลา อาจจะกลับกันก็เป็นได้ บางครั้งทั้งผมและคุณก็คือคน ร่วมมือกันขึงตาข่ายเหวี่ยงแหล่าปลาในคุ้งน้ำ บางคราวทั้งคุณผมก็ติดอยู่ในตาข่ายจนดิ้นไม่หลุด แม้จะพยายามสุดชีวิตแล้วก็ตามที

ในมดลูกแม่ฉลามบางชนิด เมื่อตัวอ่อนเริ่มมีเขี้ยวฟันแหลมคมพอจะฉีกงับเนื้อหนังและดวงตาที่พอจะเห็นสรรพสิ่ง มันกัดกินพี่น้องร่วมครรภ์ทั้งที่ยังไม่โผล่ออกจากไข่และตัวอ่อนตัวอื่นๆ ด้วยกลไกธรรมชาติเพศแม่ของฉลาม Sand Tiger มีเพียงสองมดลูกเท่านั้น ทว่าไข่มากกว่าหนึ่งใบบรรจุอยู่ภายใน และแม่ฉลามไม่เคยวางไข่ ณ ที่ใดจนกว่าลูกออกจากไข่จนแกร่งกล้าในครรภ์ของมัน
ทารกยาวร่วมเมตรเหลือรอดเพียงสองตัวจากสมรภูมิมดลูกทั้งที่ยังไม่คลอดสู่ท้องทะเลภายนอก มันคือตัวที่แกร่งที่สุด พร้อมที่สุด และมีโอกาสรอดที่สุดเมื่อหลุดจากแม่ของมัน ว่ากันว่าฉลามที่หวังให้ลูกฉลาม Sand Tiger เป็นอาหารของตน จะต้องเป็นฉลามขนาดใหญ่จริงๆ

ผมนึกเรื่อง 'ทารกฉลามกินเนื้อพี่น้องในครรภ์' พันธุ์นี้ขึ้นมาหลังจากอ่าน คนหาปลา จบไป คำนึงไปว่า มนุษย์ดำเนินอยู่ในโลกด้วยสัญชาตญาณหรือสติปัญญากันแน่ หากครรภ์ฉลามขยายขอบเขตไปเป็นครรภ์มารดาที่เรียกว่ารัฐ หรือแม้แต่โลก ผู้คนจำต้องทำลายพี่น้องร่วมครรภ์ด้วยหรือไม่
จริงอยู่ อาจจะด้วยสาเหตุที่มันคลอดลูกเพียงแค่สองตัวเท่านั้น กลไกธรรมชาติจึงจัดแจงให้ทารกกลืนเนื้อจากตัวอ่อนอื่นและสูบสารอาหารจากไข่หลากใบ ทว่าในสังคมเรา มันบีบบังคับให้มีโอกาสลืมตาดูโลกเพียงแค่สองคนหรือ เหตุใดเล่าเราจึงทำร้ายทำลายกันเอง เป็นไปได้ไหมที่เราดำรงชีพอยู่ด้วยสัญชาตญาณ โดยปราศจากความรู้สึกนึกคิด ทั้งๆ ที่มนุษย์คือสัตว์ชั้นสูง (ที่ยอมรับกันโดยทั่วไป) ถ้าจะพูดว่ามนุษย์เป็นสัตว์ที่น่าสงสารที่สุดล่ะ เราคงพยายามหรี่ตาหลบเลี่ยงความจริงข้อนี้เพราะไม่อาจเผชิญหน้ามันเป็นแน่...

เอาละ ถึงเวลาจบที่บรรทัดนี้
ผมมียี่สกตัวเกือบสิบโล คุณสนไหม
เอาน่า... คุณอ่านมาถึงตรงนี้แล้ว ผมให้คุณ
ลาก่อน


18 พฤศจิกายน 2558
สิทธิวัฒน์ เรืองพงศธร

****************************************

คนหาปลา
เสกสรรค์ ประเสริฐกุล เขียน
พิมพ์ครั้งที่สาม (ฉบับสมบูรณ์) : ตุลาคม 2558
สำนักพิมพ์สามัญชน

[Sunnachai · Rating 5 out of 5]

คุณเป็นใครใน"คนหาปลา" ? หรือบางทีคุณอาจจะเป็นแค่ปลาเลยก็ได้ ใครจะรู้...