Η Γουέντυ είναι τραγουδίστρια της κάντρυ. Ο Τζέραρντ είναι άνεργος, αλλά έτσι του αρέσει. Ζουν στο Σηάτλ, αλλά δεν είναι ευτυχισμένοι κι όλο καβγαδίζουν. Η Γουέντυ φεύγει για περιοδεία στην Αλάσκα. Του γράφει γράμματα, εκείνος όμως δεν απαντάει: έχει βαρεθεί, θέλει την ησυχία του. Γίνεται μια παρεξήγηση, η Γουέντυ θυμώνει πολύ κι απελπίζεται. Όμως, η Αλάσκα δεν είναι μόνο χιόνια κι αρκούδες και άγρια φύση. Είναι ένας τόπος όπου όλα μπορούν να συμβούν. Και συμβαίνουν. Επιστολές που συνθέτουν μια ιστορία αγάπης σ' ένα βόρειο κλίμα: μια ιστορία ρομαντική και σκληρή και αστεία.
Η Σώτη Τριανταφύλλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957. Σπούδασε Φαρμακευτική στη Φυσικομαθητική Αθηνών, Ιστορία και Πολιτισμούς στην Εcole des Hautes Etudes en Sciences Sociales στο Παρίσι, Ιστορία της Αμερικανικής Πόλης στη Νέα Υόρκη καθώς και Γαλλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Οι θαυμαστές της Σώτης Τριανταφύλλου τονίζουν τη δυνατότητα του έργου της να 'ταξιδεύει' μέσα από μια ποικιλία εικόνων, σε διάφορα μέρη του πλανήτη και διάφορες ιστορικές περιόδους (από τις γειτονιές της Νέας Υόρκης, μέχρι τα σπίτια της ελληνικής κοινότητας στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και το Λονδίνο των αρχών του 20ου αιώνα). Στο έργο της Σώτης Τριανταφύλλου συμπεριλαμβάνεται η αρθρογραφία της σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά. Τα άρθρα της στον αθηναϊκό τύπο αντικατοπτρίζουν τις αριστερές ανθρωπιστικές αξίες, ενώ πολλές φορές παράλληλα στέκονται κριτικά απέναντι στη αριστερά και τις επιλογές της στο χρόνο. Έχει γράψει τρεις συλλογές διηγημάτων («Μέρες που έμοιαζαν με μανταρίνι», «Το εναέριο τρένο στο Στίλγουελ», «Άλφαμπετ Σίτυ»), δύο βιβλία για τον κινηματογράφο («Κινηματογραφημένες πόλεις», «Ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου 1976-1992»), τέσσερα μυθιστορήματα («Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης», «Αύριο, μια άλλη χώρα», «Ο υπόγειος ουρανός», «Το εργοστάσιο των μολυβιών») καθώς και ένα βιβλίο για παιδιά «Η Μαριόν στα ασημένια νησιά και τα κόκκινα δάση» (1999). Εργάζεται επίσης ως μεταφράστρια, επιμελήτρια εκδόσεων, reader σε εκδοτικούς οίκους και καθηγήτρια της Ιστορίας του Κινηματογράφου.
Μια σύντομη μα περιεκτικότατη ιστορία, αφηγούμενη με τη μορφή γραμμάτων τα οποία στέλνει η πρωταγωνίστρια, Γουέντυ, στον πρώην φίλο της, Τζέραρντ. Η Γουέντυ, τραγουδίστρια της κάντρι, βρίσκεται σε περιοδεία στην Αλάσκα, έναν τόπο μακρινό και άγνωστο στον οποίο νιώθει εξόριστη.
Μέσα από τα γράμματά της μαθαίνουμε όλες τις πληροφορίες για τη σχέση της με τον πρώην φίλο της, τη χώρα στην οποία μένει προς το παρόν, καθώς και για τη δουλειά της. Καθώς ο καιρός περνάει, η Γουέντι αλλάζει, και περνάει από την απελπισία που νιώθει αρχικά για την καταδικασμένη σχέση της, στην ανεπτέρωση της ελπίδας της για ένα καλύτερο μέλλον.
Είναι σίγουρα ένα παράξενο βιβλίο, το οποίο μιλάει για τις χαμένες αγάπες και τις προδοσίες που όλοι μας έχουμε ζήσει και θα ζήσουμε. Ωστόσο, μετά από κάθε απογοήτευση έρχεται μια καινούργια ελπίδα, η οποία πολλές φορές κρύβεται εκεί που δεν το περιμένουμε.
Η Σώτη Τριανταφύλλου κάνει και σ’ αυτό το βιβλίο, αυτό που ξέρει καλύτερα: μας ταξιδεύει σε μια ιστορία και σ’ ένα τόπο. Και όπως και στη “Μάργκο” έτσι και εδώ η μουσική παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή της ηρωίδας.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Η Γουέντυ είναι μια τραγουδίστρια της κάντρυ, που βρίσκεται σε περιοδεία με κάποιο συγκρότημα στην Αλάσκα, και η οποία λίγες μέρες πριν χώρισε με το φίλο της τον Τζέραρντ, ένα τύπο που δηλώνει από πεποίθηση άνεργος. Καθώς βρίσκεται στην Αλάσκα, λοιπόν, η Γουέντυ προσπαθεί με κάθε τρόπο να επικοινωνήσει με τον Τζέραρντ, ο οποίος μάλλον φαίνεται να την αγνοεί. Μη έχοντας άλλη επιλογή, κάθεται και του γράφει απανωτά γράμματα, μέσα από τα οποία κλέβουμε στιγμές απ’ την προσωπική τους ιστορία. Η Γουέντυ είναι, λέει, ακόμη ερωτευμένη με το φίλο της, αλλά αυτός βρίσκεται πιο μακριά από ποτέ.
Μέσα από τα γράμματα, όμως, η πονεμένη τραγουδίστρια, δεν μιλά μονάχα για το τέλος ενός έρωτα, αλλά και για τη ζωή μιας χώρας. Διαβάζοντας αυτό το μικρό βιβλίο (επιστολική νουβέλα, αυτοαποκαλείται) μαθαίνουμε πολλά για την Αλάσκα, για τους κατοίκους της, για τα γεγονότα που ταράζουν την καθημερινότητά της.
Η συγγραφέας, όπως σε όλα της τα βιβλία άλλωστε, φαίνεται να γνωρίζει καλά τους χώρους τους οποίους περιγράφει, και μέσα σε λίγες σελίδες καταφέρνει να μας μεταδώσει πολλές εικόνες: για μια μακρινή χώρα, για ένα μάταιο έρωτα, για τη μουσική κάντρυ.
Κλείνοντας αυτό το “γράμμα” γεννήθηκε και πάλι στο μυαλό μου η απορία: Γιατί δεν κυκλοφορούν τα βιβλία της κ. Τριανταφύλλου στα αγγλικά;
❄️Η Αλάσκα βρίσκεται στην Αρκτική ή στην Ανταρκτική; ❄️Πότε η Γουεντούλα μετατράπηκε σε σκέτη Γουέντυ; ❄️Μπορεί κάποιος να ζήσει με 5 δολάρια τη μέρα (χώρια το ενοίκιο); ❄️Γιατί ο Τζέραρντ δεν απαντάει στα μηνύματα της Γουέντυ; ❄️Οι Εσκιμώοι ζουν σε ιγκλού ή σε πολυκατοικίες; ❄️Είναι η Γουέντυ χαζή; Και τελικά τι είναι χειρότερο: να σε θεωρούν χαζή ή βαρετή; ❄️Υπάρχουν θηλαστικά ψάρια; ❄️Τελικά ο Τζέραρντ έχει βρει άλλη; ❄️Η αλασκανή παέγια είναι νόστιμη; ° Αυτά και άλλα ερωτήματα απαντώνται -ή και όχι!- στην σύντομη, ωστόσο ιδιαίτερα απολαυστική επιστολική νουβέλα (is that even a thing?🤔🧐) " Γράμμα από την Αλάσκα" της Σώτης Τριανταφύλλου!
Αν και η Σ. Τριανταφύλλου δεν είναι από τις αγαπημένες μου, αυτή εδώ η νουβέλα με τις επιστολές, (τόσο παλιομοδιτικες αλήθεια σήμερα, και τόσο νοσταλγική η εποχή που αντιπροσωπευουν, στα δικά μου μάτια ..), κατάφερε να με κερδίσει, κυρίως γιατί μέσα σε τόσο λίγες σελίδες η συγγραφέας κατάφερε να αποτυπώσει την παιδική αφέλεια, την μοναξιά, την απελπισία, το σπαραγμό και τον αγώνα της ηρωίδας της, προσφέροντάς της ωστόσο και την ελπίδα.
Η ανασφαλής Γουέντυ τραγουδάει κάντρυ και ονειρεύεται ένα καλύτερο μέλλον για τις φωνητικές της χορδές. Μετά από ένα μεγάλο καυγά με το αγόρι της και θρυψαλιασμένα σερβίτσια, αποφασίζει να πάει περιοδεία στην Αλάσκα, έχοντας τη συγκεχυμένη εντύπωση ότι είναι η Ανταρκτική : πάγοι η μία, πάγοι και η άλλη. Γεμάτη αγωνία για το μέλλον της σχέσης της, γράφει γράμματα και παράλληλα παρατηρεί τον άγνωστο Παγωμένο Βορρά ο οποίος κάπου φαίνεται ότι κρύβει μια ζεστή καρδιά.