როგორც ნოდარ დუმბაძის მთელი შემოქმედება, მოთხრობა HELLADOS დიდი სიყვარულითა და სითბოთია განმსჭვალული. ნაწარმოებში ნათლად ჩანს ორი მოზარდის – იანგულისა და ჯემალის ბრძოლა თვითდამკვიდრებისათვის. თუმცა მათი პაექრობა არასდროს სცილდება ადამიანურობის საზღვრებს და ყველაზე მძაფრ და გადამწყვეტ მომენტებში პერსონაჟები არ ჰკარგავენ ერთმანეთის პატივისცემისა და დაფასების უნარს.
„სამშობლო უფრო ღრმადაა, უფრო შიგნით“ – ამბობს ბერძენი იანგული და სწორედ ეს განცდა ეძახის მას სოხუმისკენ დასაბრუნებლად, როცა მამასთან და უამრავ ადამიანთან ერთად, გემით საბერძნეთში მიმავალი საბედისწერო გადაწყვეტილებას იღებს.
Nodar Dumbadze (July 14, 1928 – September 4, 1984) was a Georgian writer and one of the most popular authors in the late 20th-century Georgia. Born in Tbilisi, he graduated from the Faculty of Law at Tbilisi State University in 1950. The same year, his first poems and humorous stories appeared in the Georgian press. He edited the satirical magazine Niangi from 1967 until 1972 when he became a secretary of the Union of Georgian Writers and a member of the presidium of the Union of Soviet Writers in 1972. Most of his fame came through his novels Me, Grandma, Iliko and Ilarioni (1960), I Can See the Sun (1962), A Sunny Night (1967), Don’t Be Afraid, Mother! (1971), The White Banners (1973), and The Law of Eternity (1978). His works are remarkable for simplicity and lyricism of the prose, humor, and melancholy coupled with optimism. He was awarded the Shota Rustaveli State Prize in 1975 and the Lenin Prize in 1980. Most of his major works have been dramatized and/or filmed. He died in Tbilisi and was buried there, at the Children’s Town "Mziuri" founded by him.
One of the very few stories that still make me just as emotional as the first time I read it. This, in my opinion, is Dumbadze at his best, sending his readers on an emotional journey of unexpected proportions with such a short story. The story is about a lot of things. It's about boys trying to gain their place in life as men, it's about enmity and friendship and love of home.
არ ვიცი, ერთმა პატარა მოთხრობამ როგორ უნდა აგიფორიაქოს გული წლების წაკითხვის შემდეგაც კი, მაგრამ როცა სათაურს კითხულობ, ჩაგესმის ბერძნული ლანძღვა-გინება და ისეთი ელფერი იქმნება, თითქოს მართლა შენ გადაგხდა ეს ყველაფერი,გახსენდება იმ ბავშვობის პერიოდი,რომელიც არასდროს გქონია.
გულში გამჭოლი მოთხრობაა, გამაოგნებელი, მშვენიერი და ადამიანური. ძნელია ამ დიდი მწერლის ნაწარმოებების კითხვა, გულითაა ძნელი, თორემ ისე გიზიდავს ყველაფერი, რაც კი ამ ადამიანს დაუწერია და, მაგალითად, მე სულ იმაზე მწყდება გული, მეტის შექმნა რომ ვერ მოასწრო, უფრო ბევრი არაჩვეულებრივი მოთხრობის დასაწერად დრო აღარ ეყო ამ ქვეყანაზე.
ისტორია ორი ადამიანის დამეგობრებასა და სამშობლოს სიყვარულზე. მცირე ზომის ნაწარმოებია, მაგრამ უდიდესი აზრი დევს. სევდიანიცაა და მხიარულიც, მსუბუქად იწყება და მძიმედ მთავრდება. მოკლედ ერთი დიდი სიამოვნებაა "ჰელადოსის" წაკითხვა.
შესანიშნავი მოთხრობაა, რომელიც ნოდარ დუმბაძისეული უმარტივესი ენით არის დაწერილი და, როგორც ყოველთვის, სიყვარულის გარშემო ტრიალებს. ფინალიც თავისთავად გამორჩეულია და მეტ აზრს სძენს ტექსტის მთავარ იდეას.
ყველაფერს იტევს ეს პატარა მოთხრობა: მეგობრობას, კაცობას, სამშობლოს… ჩხუბში მხოლოდ ძლიერი არ იმარჯვებს. ხელწაკრულმა, დიდგულა იანგულიმ 3 სილა გააწნა ჯემალს, ჯემალმა არცერთი, მაგრამ ჩხუბი მაინც ჯემალის გამარჯვებით დასრულდა. ჯემალმა შეაგინა იანგულის, იანგულიმ არა, მაგრამ ჩხუბი მაინც იანგულიმ მოიგო.
საუკეთესო. ძალიან დიდი ხნის წინ წავიკითხე პირველსდ,სკოლაში,მაგრამ მაგის შემდეგ მუდმივად გადავიკითხავ ხოლმე. ძალიან ახლოსაა,გულშია ეს მოთხრობა. “სამშობლო უფრო ღრმადაა,უფრო შიგნით” - მაშინ არ მესმოდა,მაგრამ ახლა,როგორც ემიგრანტს,იდეალურად მესმის.