De viaje por Europa del Este

by Gabriel García Márquez

Em Viagem pela Europa de Leste é a crónica testemunhal da viagem que o jovem Gabriel García Márquez realiza pelos países socialistas nos anos de 1950. Nas suas páginas o leitor encontrará, a par das observações dos companheiros de viagem, uma análise perspicaz e não isenta de ironia dos acontecimentos sociais e políticos de uma época.

A sua viagem pelo enclave comunista inicia-se na Alemanha Oriental e prossegue pela Checoslováquia, pela Polónia, pela Hungria e pela antiga União Soviética. Ali tentará desvendar a verdadeira face do comunismo idealizado por Lenine: um regime kafkiano que quase não é questionado por um povo assustado que parece resignar-se ao seu destino.

Escrito e publicado em fascículos na mesma época que o lendário Relato de Um Náufrago, esta reportagem é outro exemplo inestimável de árduo trabalho de investigação, rigor histórico e fidelidade aos factos narrados, todos eles pilares do jornalismo de qualidade. Com a sua indiscutível mestria literária, Gabriel García Márquez demonstra uma vez mais a sua vocação mais profunda: o prazer de contar uma boa história.

Genres: Nonfiction, Travel, Nobel Prize, History, Literature, Russia, Journalism

152 pages, Paperback

First published January 1, 1983

About the author

Gabriel José de la Concordia Garcí­a Márquez was a Colombian novelist, short-story writer, screenwriter and journalist. Garcí­a Márquez, familiarly known as "Gabo" in his native country, was considered one of the most significant authors of the 20th century. In 1982, he was awarded the Nobel Prize in Literature.

He studied at the University of Bogotá and later worked as a reporter for the Colombian newspaper El Espectador and as a foreign correspondent in Rome, Paris, Barcelona, Caracas, and New York. He wrote many acclaimed non-fiction works and short stories, but is best-known for his novels, such as One Hundred Years of Solitude (1967) and Love in the Time of Cholera (1985). His works have achieved significant critical acclaim and widespread commercial success, most notably for popularizing a literary style labeled as magical realism, which uses magical elements and events in order to explain real experiences. Some of his works are set in a fictional village called Macondo, and most of them express the theme of solitude.

Having previously written shorter fiction and screenplays, García Márquez sequestered himself away in his Mexico City home for an extended period of time to complete his novel Cien años de soledad, or One Hundred Years of Solitude, published in 1967. The author drew international acclaim for the work, which ultimately sold tens of millions of copies worldwide. García Márquez is credited with helping introduce an array of readers to magical realism, a genre that combines more conventional storytelling forms with vivid, layers of fantasy.

Another one of his novels, El amor en los tiempos del cólera (1985), or Love in the Time of Cholera, drew a large global audience as well. The work was partially based on his parents' courtship and was adapted into a 2007 film starring Javier Bardem. García Márquez wrote seven novels during his life, with additional titles that include El general en su laberinto (1989), or The General in His Labyrinth, and Del amor y otros demonios (1994), or Of Love and Other Demons.

(Arabic: جابرييل جارسيا ماركيز) (Hebrew: גבריאל גארסיה מרקס) (Ukrainian: Ґабріель Ґарсія Маркес) (Belarussian: Габрыель Гарсія Маркес) (Russian: Габриэль Гарсия Маркес)

Reviews

[Metodi Markov]

Review on English, followed by the Bulgarian one. Ревюто на английски е първо, следва това на български.

You deleted my review again without reason given? No problem, I'll upload a new one. 🤡

Marquez probably didn't want to write a travelogue. Anyway it didn't work out for him...

He himself admits at times that he didn't have enough real contact with the local people, he has no idea how they live, nor how much the slave owners who rule them under the iron auspices of the USSR pay them. In the merciless Bolshevik dictatorships of Eastern Europe, life was far from a bird song, as he tries to make it out to be at times. Decorated with the pompous name "people's democracies", these monsters thrive on the corruption and destruction of their own peoples. And he repeats like a pathetic parrot, how cheap everything was...

The book is short, but the author's superficial and often stupid conclusions do him no honor!

The parallel with Steinbeck's disgusting travelog, written about a decade earlier, is obvious. But Steinbeck was paid by the Bolsheviks to praise them, while Marquez probably spouts their nonsense for free.

🤡 Marquez is really poisoned by the red propaganda. It's even funny - West Berlin was just a huge construction site, a showcase of capitalism, and the destroyed and untouched by the rashist East part was ok...

🤡Having fled the dictatorship in his homeland himself, Marquez hypocritically admires the dictatorship in the USSR...

🤡The train to Moscow was very nice and clean. Would he have liked the horse-transportation cars, with which were then constantly sending people to Siberia GULAG`s...

🤡No one had a bad word to say about monstrious Stalin, lying next to Lenin in the center of Moscow. None of the locals felt like spending 25 years in Kolyma maybe...

🤡"Gorky" Theater - called the "Potato Theater". Why? Because its best actors are already underground…

🤡Soviet citizens had learned foreign languages and flocked from all over the country to the International Youth Festival in Moscow to convince themselves that foreigners were people like them. This, in a country where the rural serf population received passports that allowed them to travel internally in USSR a decade later…

🤡Budapest, 1956. 🇭🇺

Soviet troops — 80,000 with orders to crush the rebellion. Applied the simple and effective tactic of directing tanks against buildings and destroying them. Without comment from Marquez, it apparently seemed normal to him.

The same thing is happening now, in the 21st century. In 🇸🇾, 🇺🇦, 🇬🇪, etc…

P.S. Marquez banned the publication of his books in the Eastern Bloc until his death. For ideological reasons, perhaps, you might say? Did he see through the lies, the propaganda or the cannibalism of the Bolsheviks?

No, the reason is far more prosaic and disgusting - his comrades lied to him, with the money from the millions of copies sold there!
—————————————————————————

Пак ми изтрихте ревюто, без причина? Нищо, ново ще публикувам. 🤡

Маркес вероятно не е искал да напише пътепис. Не му се е и получило…

Сам признава на моменти, че не е имал достатъчно реален досег с местните хорица, няма идея как живеят те, не знае езика им, нито колко им плащат робовладелците, управляващи ги под егидата желязна на СССР. В бесните болшевишки диктатури на Източна Европа, животът далеч не е бил песен, както се опитва на моменти да го изкара той. Закичени с помпозното название "народни демокрации", тези чудовища крепнат върху развалата и унищожението на собствените си народи. А той повтаря като латерна, колко евтино било всичко...

Книгата е кратка, но повърхностните и често глупави умозаключения на автора не му правят чест!

Паралелът с отвратителният пасквил на Стайнбек, писан десетина години по-рано е очеваден. Но на Стайнбек са платили болшевиките да ги хвали, докато Маркес май дращи глупостите им безплатно.

🤡 Маркес е яко натровен от червената пропаганда. Чак смешно е - Западен Берлин бил само една огромна строителна площадка, витрина на капитализма, а разрушения и непипнат от рашистите Източен бил ок…

🤡Сам побягнал от диктатурата в родината си, Маркес лицемерно се възхищава на диктатурата в СССР…

🤡Много хубав и чист бил влака за Москва. Дали щяха да му харесат обаче, конските вагони пътуващи и тогава неспирно за ГУЛАГ из Сибир…

🤡Нямало кой да каже лоша дума за чудовището Сталин, лежащо редом с Ленин в центъра на Москва. На никой от местните не му се е летувало за 25 години на Колима май...

🤡Театър "Горки" - наречен театърът на картофите. Защо ли? Защото най-добрите му актьори са вече под земята…

🤡Съветските граждани били научили чужди езици и се стекли от цялата страна за Международният фестивал на младежите в Москва, та да се убедяли, че и чужденците били хора като тях. Това в страна, където огромното селското крепостно население е получило паспорти, с които е могло да се пътува само в СССР десетилетие по-късно...

🤡Будапеща, 1956. 🇭🇺

Съветските войски — 80 000 със заповед да смажат бунта, са приложили простата и ефективна тактика да насочат танковете срещу сградите и да ги разрушат. Без коментар от Маркес, явно му се е видяло нормално.

Същото се повтаря и сега, в XXI век. В 🇸🇾, 🇺🇦, 🇬🇪 и тнт…

P.S. Маркес забранява издаването на книгите си в Източния блок до смъртта си. По идеологически причини може би, ще си кажете? Прозрял е лъжите, пропагандата и канибализма на болшевиките? Разочаровал се е от видяното?

Не, далеч по-прозаична и гнусна е причината - лъгали са го другарите, с паричките от продадените милионни тиражи!

[Luís]

In 1950, Gabriel García Márquez traveled through several socialist nations, documenting his journey with vivid detail. With sharp wit and candor, he delivers an incisive perspective on Eastern European societies, engaging locals through warmth, curiosity, and emotional openness.

[Oguz Akturk]

YouTube kitap kanalımda bu kitabın da içinde bulunduğu kitaplık turu videomu izleyebilirsiniz: https://youtu.be/yf0me602lnY

Marquez ve arkadaşlarının sırasıyla Berlin, Prag, Varşova, Krakow, Auschwitz-Birkenau toplama kampları, Kiev, Moskova ve Budapeşte şehirlerini gezmeleri sırasında oluşan gözlemlerinin kitaplaştırılmış hali. Kitabın benim için en güzel tarafı ise Moskova hariç kitapta sözü geçen bütün şehirlere gitmiş ve Marquez'in anlattıklarını içselleştirebilmiş olmam.

Kitapta neler yok ki? Çılgın Polonya gençliği, Sovyet karşıtı Lehler, Moskova’daki büyük sayıların çokluğu, Rus mimarisinin eziciliği ve insan proporsiyonunun hiç umursanmaması, Stalin ve Lenin’in mezarlarının sanki yaşamları zamanında hiç kimseyi öldürmemiş gibi olan sakinlikleri, Kızıl Meydan ve Anıtmezar, Marquez'in Moskova günleri, Macarların içindeki iktidar nefreti ve Ruslara karşı direnişi...

Kesinlikle okunmalı.

[Igor Guzun]

Ce carte faină și neașteptată este această călătorie prin Europa de Est a tânărului Gabriel García Márquez! Și ce senzație nemaipomenită este să știi că în îndepărtatul an 1957 Márquez s-a aflat atât de aproape de Chișinău, în gara Chop din Ucraina într-o vreme în care eram cu toții într-un lagăr. În lagărul socialist. Acolo unde – peste tot în Germania de Est, Cehoslovacia, Polonia, Uniunea Sovietică și Ungaria, țările destinații ale acestei călătorii – „bucuria forțată, impusă prin decret, nu se reflectă în privirile oamenilor”.

Ce tare ne-am îndepărtat de realitățile descrise de un Gabriel García Márquez care nu a vrut să cunoască Uniunea Sovietică „aranjată ca să primească vizite. Trebuie să cunoști țările, ca și femeile, îndată ce se trezesc”! Și ce mult am rămas încă acolo unde, așa cum spune autorul, „singurul comentariu pe care eu îl consideram potrivit în clipa aceea” era „– Bieții oameni!”.

Și ce lectură amuzantă ne oferă Márquez, dacă putem citi această carte cu un surâs neascuns, fiindcă am învățat deja că trebuie să ne despărțim de trecutul nostru cu zâmbetul pe buze.

[Nata]

Ce fain a fost scrisă această carte și ce bine de mine că am ajuns să o citesc :)

Atât de interesant pentru mine a fost ceea ce știa autorul despre aceste țări, la general, din cultura lui generală și de partea cealaltă, ce a aflat atunci când a ajuns să viziteze aceste țări, propriu-zis, datorită acreditărilor pe care le-a primit pentru a participa la acele festivaluri internaționale, încât citeam și aveam impresia că particip și eu acolo la aceste vizite jurnalistice.

Uimitor a fost pentru mine cum autorul încerca să discute cu lumea de rând, fără prejudecăți, fără să impună păreri, dincolo de orice intenție jurnalistică. A fost o lectură interesantă și mi-aș fi dorit să mai citesc, cartea e scurtă, nici nu-ți dai seama când ajungi la utima pagină.

[Damla]

Marquez bir gezi yazısının içine tarih, siyaset, sosyoekonomi ve en önemlisi gündelik hayatın sosyolojisini yerleştirmiş. En önemlisi bunları yalın bir dille yazarken okuyana orayı yaşattırıyor. En azından benim için öyleydi, çok etkileyiciydi. Savaş sonrası Doğu Avrupa hiç bu kadar çekici gelmemişti.

[CCB]

Não há nada como ler os autores ocidentais socialistas e comunistas do séc. XX escrever acerca das suas visitas à União Soviética para conhecer todas as faces do delírio coletivo e da insanidade ideológica que leva as pessoas a negar a evidência dos seus próprios olhos e a justificar racionalizando o indefensável. Lembrou-me o regresso da URSS de Andre Gide, que roça o hilariante de tão delirante.

O talento narrativo e o fôlego jornalístico de García Márquez são inigualáveis. Dito isso, perpassa o livro uma sensação de que o jornalista desiludido procura manter a réstia de crença na superioridade do marxismo, mesmo quando a evidência perante os seus olhos lhe transmite a miséria e a tirania evidentes. O livro é um ótimo documento de memória histórica, mais composto por vinhetas e episódios do que propriamente um relato consistente e reflexivo sobre a realidade da Europa do outro lado do muro e da União Soviética. Vale a leitura pela prosa do autor, e para lembrar sempre que as melhores cabeças também são capazes de participar dos maiores delírios coletivos.

[Miglė]

Be Marqueziškų vingrybių, paprastai ir paveikiai aprašyta kelionė į Rytų bloko šalis šeštajame dešimtmetyje. Marquezas stebisi, kartais naiviai, kartais - labai įžvalgiai, bando suprasti, bet daug ko ir nepavyksta. Nes valdžia neleidžia, o ir ką ten suprasi iš kelių kelionių, bet ir tas nesupratimas atrodo toks nuoširdus ir sykiu kritiškas.

Paskui galvojau, ko jam prikišu naivumą - ar laiko mašina nuvykusi į šeštojo dešimtmečio Lenkiją ar Rusiją nebūčiau ten tokia pat turistė, kaip Marquezas? Bet vis tiek kažkaip atrodo, kad nebūčiau. Yra kažko atpažįstamo tuose pasakojimuose, kas jam - kosmosas, o man - ne tai, kad normalu, bet lyg ir suprantama, tarsi koks giluminis fonas.

Gana ilgai atmintyje saugojau tokį Varšuvos vaizdą: voros žmonių su virtuvės rykais, tuščiomis skardinėmis, visokiais grindiniu velkamais nežmoniškai barškančiais metaliniais griozdais.

Iš pradžių - įdomu, paskui - kiek juokinga, tada pasidaro liūdna ir net baisu. Pavyzdžiui, jis lankėsi Vengrijoje netrukus po numalšintos Vengrijos revoliucijos. Apgriautas miestas, nežmoniška gyventojų baimė ir nepasitikėjimas. Baltarusijos įvykių kontekste nuskamba kaip baisi tikimybė.

Dar:

Maskva - didžiausias kaimas pasaulyje, pastatytas ne žmogui. Slogus, nejaukus, be medžių. Pastatai - didvyriškų užmojų Ukrainos kaimo pirkios. Atrodo, lyg tie patys statybininkai būtų jas praplėtę, gavę daugiau pinigų ir laiko, kad galėtų patenkinti savo polinkį į puošybą. Vidury miesto - kiemai, lyg atkelti iš kokio užkampio, ant ištemptų vielų plaikstosi padžiauti skalbiniai, moterys žindo kūdikius. Tačiau ir tos kaimiškos erdvės dažniausiai skiriasi dydžiu. Paprastas trijų aukštų namas Maskvoje yra tokio pat aukščio kaip penkiaaukštis biurų pastatas kokiame nors Vakarų mieste ir, be abejo, nepalyginamai brangesnis, slogesnis ir vaizdingesnis. Kai kurie namai atrodo lyg paprasčiausiai apsiuvinėti siuvamąja mašina.

[Biron Paşa]

Doğu Avrupa'da Yolculuk, soğuk savaş zamanında Marquez'in dünyayla doğru düzgün iletişimi olmayan komünist ülkelerdeki hali anlattığı gezi kitabı.

Okurken sürekli bir arkadaşımı dinliyormuşum gibi hissettim: Sanki o ülkeleri gezip yeni gelmiş bir arkadaşımı karşıma oturtmuşum da sürekli sorular soruyormuşum, o da cevaplıyormuş gibi. Sanırım bunun sebebi Marquez'in bugün bizlerin merak edeceği şeylerle aynı şeyleri merak etmesi. İşin siyasi tarafına hiç girmeden, bulandırmadan, sadece insanla ve hayatla ilgili merakını görüyoruz kitapta. Gayet samimi bulduğum bir şekilde, bazı ülkelerin berbatlığını, bazı ülkelerin de şaşırtıcı derecedeki huzurlu halini anlatıyor. Bir yazar zekasıyla, gazeteci gibi davranarak sürekli insanlarla iletişim kuruyor. Tuhaf cehaletlerine, dünyadan bihaber oluşlarına onunla birlikte şaşırıyoruz. Hem kendisine yapılan muameleyi görüyoruz, hem de devletin oradaki insanlara yaptığı muameleyi. Kitabı okurken insanın her şekle girebilmesi, her şeye sabredebilmesi yine ürküttü beni. İnsanlık o gün buna dayandıysa, yarın, belki daha beterine yine dayanacaktır, diye düşündüm.

Ayrıca bugün Kuzey Kore'de durum nasıl acaba diye merak edenlerin merakını da kabataslak giderecektir.

[Valentin Derevlean]

Recunosc că m-a surprins cartea asta. Știam că Márquez era de stânga și nu mă așteptam să văd în aceste notații de jurnal obiectivitatea unui jurnalist care vine în Europa de Est să vadă viața locuitorilor și marile realizări ale Socialismului.

Deși multe notații încurajează ideologia de stânga, realitatea e bine descrisă și Márquez surprinde cu umor și mici notații de detaliu firea și lumea fiecărui popor din spatele cortinei de fier.

O surpriză mai mult decât plăcută!

[Meric Aksu]

İnsanlara ilgi duymak gibi mesleki bir merak içerisindeki gencecik Marquez, gelecekte dünyanın saygıdeğer yazarlarından birine dönüşeceğinin sinyallerini veriyor adeta ellili yıllarda yapmış olduğu seyahatlerini sonradan kitaplaştırdığı "Doğu Avrupa'da Yolculuk" adlı kitabında/seyahatnamesinde. Gazeteci yazar kimliğiyle ve iki gazeteci arkadaşıyla yapıyor kimi seyahatlerini. İlk durakları ne demir ne de perdeden yapılmış, sadece kırmızı beyaza boyalı bir bariyer ve onun ikiye böldüğü Berlin oluyor. Brandenburg sınırından Batı Almanya'ya geçtiklerinde Amerikan askerlerinin lüks arabalarla sokaklarında cirit attığı içinde bir boşluk duygusu yaratan merkezsiz bir Berlin seriliyor Marquez'in önüne. Sınırın öte tarafına Liepzig'e geçtiklerinde ise yarım milyon nüfusa düşen sadece yirmi otomobille karşılaşıyorlar. Marksist gençler ona devrimin Almanya'da yapılmadığını, Sovyetler Birliği'nden getirilip halkı dikkate almadan bir paketmişçesine bırakıldığını söylüyorlar. Aynı gençlik, gerçeklerin doktrinle bağdaşmadığını söylerken, onu düzeltmek uğrundaki tehlikeleriyse göze alamıyor ne yazık ki. Daha sonra yapmış olduğu, eskiliği çağa aykırı görünmeyen, Sovyet etkisinden uzak, mimari birliği yok olmamış, ulusal kimliğini koruyabilmiş Prag seyahatinde yaptığı gözlemlerini çerçevelendirdiği satırlarda Simyagerler Sokağı'ndaki bilimin şiirselliğini aktarıyor okuyucuya. Gazeteci kimliğinin yanında adeta fışkıran edebi başarısı sayesinde bir gazeteciden çok bir edebiyatçının kaleminden yaşıyoruz ellili yılları, o on yedinci yüzyıldan kalma evlerin yeni görünümlerinin önünden geçerken. Sivil hayatla özdeşleşmiş Çek askerler insani bir saygınlığın göstergesi olarak dolaşıyorlar çarşıda eşleri ve çocuklarıyla. Marquez trenle Polonya'ya geçiyor tek başına ve Nazilerin taş taş üstünde bırakmadığı bir Varşova'yla karşılaşıyor. Savaş yüzünden paramparça olmuş, inşası esnasındaysa asla yıkılmamış isyankar halkının belli bir asalet içerisinde ve yıpranmış kıyafetleriyle saygınlıklarını koruyarak ayakta kalma çabası etkiliyor en çok yazarı. Himmler'in hekimlerinin insanların kısırlaştırılması deneylerini yaptıkları ameliyathaneleri olduğu gibi tutan Auschwitz'de bir kapıdan canlı olarak giren bir adamın, öteki kapıdan posası çıkmış olarak çıkışını, insan derisinden, insan saçıyla dokunmuş kumaşlardan, insan bedeninin yağından elde edilen ürünlerden oluşturulan Avusturya sanayisi içinde karşılaşılan bir sabunun içlerinden birinin amcasından elde edildiğine dair oluşan düşüncesiyle, tüm bunların müsebbibi dost canlısı, neşeli, cömert ve konuksever Almanlar'ı karşılaştırdığında onları anlamakta güçlük çekiyor adeta. Sovyetler Birliği'nde trenlerin gezici birer otele benzemelerini anlayışla karşılıyor yazar. Dönemin parçalanmamış Sovyetler Birliği ABD'nin tam üç katı yüzölçüme sahip olmakla dünya yüzölçümünün altıda birini oluşturmuş oluyor. Bu hesapla Avrupa'nın yarısı ve Asya'nın üçte biri Sovyetler Birliği'ne ait olmuş oluyor. Marquez 'le beraber boyut duygusunu değiştiren farklı bir dünyadaki ufka doğru yolculuk deneyimini paylaşıyoruz. Tek bir tane bile Coca-Cola ilanının bulunmadığı 22.400.000 kilometrekarelik, özel mülkiyet olmadığından çitlerle ayrılmasına gerek duyulmayan arazilerle bezeli bu koskoca köy bir zamanlar aslen bir Gürcü köylüsü olan ve Sovyetler Birliği'nin dışına hiç çıkmamış Stalin tarafından bir dükkan yönetilir gibi yönetilmiş olsa da, Moskova Metro'sunda karşılaştığı ihtişam karşısında buraya gömülen parayla ülkedeki konut sorununun çözüleceği gerçeğini ve bu metronun sonradan görmeliğin feriştahı olduğu gerçeğini gözler önüne seriyor. Son durağı olan Macaristan'daysa korku dolu yüzlerle ve felce uğramış bir Budapeşte'yle karşılaşıyor. Konuşmaktan korkan halk mesajını kağıt parçalarına yazdıkları "Tanrı Macaristan'ı kurtarsın" sözleriyle duyurmaya çalışırken, Marquez karşılaştığı insanlarda arayıp da bulamadığı Macaristan gerçeğini şehrin tuvaletlerinde buluyor. Bunlar hem kendisine hem de okuyucularına Macaristan'ın içine düştüğü durum hakkında değerli birer tanıklık sunuyor adeta: "Halk katili Kadar!", "Hain Kadar!", "Rusların av köpeği Kadar!"

[Кремена Михайлова]

"Докато проникваш в Източен Берлин, разбираш, че има нещо повече от разлика в системата: това са два противоположни манталитета от двете страни на Бранденбургската врата."

„Никой не се труди с ентусиазъм: текстилната промишленост, която е лишена от стимула на конкуренцията, произвежда ужасна конфекция, като за чучела.“

„Мисля, че в дъното на всичко лежи абсолютната липса на чувствителност към отделния човек. Грижата за масите пречи да се види личността.“

„Зад Желязната завеса преминаването на някои граници е цяло събитие.“

„Прекарахме в Прага няколко дни, бродейки наслуки, но не открихме значим признак, по който да отсъдим, че не сме в град в Западна Европа.“

„Имаше по-важни неща, които впечатляваха западните гости, и те не се прикриваха. Сред тях радиоприемниците с едно-единствено копче: за Радио Москва. Апаратите са много евтини, но свободата на радиослушателя в Съветския съюз е ограничена: да слуша Радио Москва или да не включва приемника.“

„Портретите с титанични размери не са измислица на Сталин. То е нещо, залегнало от далечни времена в психиката на руснаците: инстинктът за обем и количество.“

„… фестивалът беше цирк, организиран за съветския народ, който в продължение на четирийсет години е живял откъснат от света. Хората изгаряха от желание да видят, да пипнат чужденец, за да се уверят, че и той е от плът и кръв. Срещнахме много съветски граждани, които през живота си не бяха виждали чужденец.“

[Galadrielė]

☆3.75/5☆

[Ugnė]

Perskaityti užsimaniau tik iš mandrumo, nes gi viskas, kas į lietuvių kalbą Marquez'o išversta, jau skaityta, tai kaip be šitos? Apie knygos turinį žinojau labai mažai, o dabar perskaičius per pora rytinių valandų norėčiau tik vieno - kad ji būtų buvusi storesnė.

G.G. Marquez puikus publicistas, jo patyrimai gyvi ir tuo pačiu išliekantys reportažiniais - mažai paties nuomonės, daug dėmesio aplinkai. Mes jau dabar žinom daugiau ir galima numoti ranka, kad ne visi siaubai užfiksuoti, o bet tačiau - knyga puikiai atskleidžia bandymo žūtbūt suklastoti realybę naivumą asmeniniu lygiu ir absurdiškumą valstybiniu lygiu.

[Bora]

Marquez'in dili çok akıcıydı. Kitabı da bu akıcı dil güzelleştiriyor zaten. Gerçekten hızlıca okunabilecek iyi bir eser.

[iva°]

pisana 195ineke (godinama prije slave, popularnosti i književnih nagrada), ova knjižica mogla bi se svrstati i pod zbirku priča (11 njih) o istočnoj europi i pod putopisne crtice, a i dobro bi egzistirale kao članci. pripovjednim stilom márquez opisuje putovanje kroz berlin, prag, varšavu, auschwitz, kijev, moskvu i budimpeštu i donosi zapise o aktualnim zbivanjima u zemljama kroz koje putuje, gledajući prvenstveno kroz političku situaciju.

u to doba tridesetogodišnjak, već je očit njegov literarni potencijal - dubina i humor i senzibilitet. čita se s lakoćom - ljudi koje susreće i nevolje na koje nailazi, utisci koje proživljava dijeli na topao i fin način - a to će tek kasnije do maksimuma razviti u svojim djelima.

literatura za gušt od dan-dva, ako se želiš otisnuti na putovanje po istočnoj europi kakva je bila prije šezdesetak godina.

[Marisa Fernandes]

Na obra "Em Viagem pela Europa de Leste" sente-se Gabriel García Márquez tanto como jornalista, informando acerca dos acontecimentos, como também como escritor, contando histórias em que participou juntamente com os seus companheiros de aventura e manifestando-se acerca do seu estado de espírito no decorrer da viagem. Ainda assim, estou inclinada para o facto do autor ter pendido mais para o papel de jornalista...

De facto, este livro resulta da compilação dos vários fascículos da viagem que o autor fez, nos anos cinquenta, aos países comunistas do Leste Europeu: Alemanha Oriental, (na então) Checoslováquia, Polónia, Hungria e URSS.

Os textos apresentados na ordem em que são apresentados não seguem um trajecto linear em termos espaciais (a segui-lo deviam começar na Alemanha Oriental, seguir depois para a Polónia ou a Checoslováquia, posteriormente para a Hungria e terminando na URSS; ou começando na URSS e seguindo pela ordem inversa até à Alemanha Oriental) e confesso que isso me causou alguma irritação (culpa minha que não reli a contra-capa quando antes de começar a ler o livro), sobretudo porque, por um lado, "trabalho muito" com o espaço em termos de Lage [posição] e de Raum [espaço-recursos] destes países e, pelo outro, porque queria sentir alguma "ordem" no relato da viagem, mas a única ordem que encontrei foi mesmo o facto de serem países comunistas.

Um dos meus textos preferidos, e sou suspeita nisso, foi o relativo à Alemanha Oriental.

[Demir]

Hiç bu kadar umutsuz insanlar görmemiştim. Eğer kitap bir cümleyle özetlenebilseydi kuşkusuz bu cümle gönüllü olabilirdi. Belli ki sınıfların ortadan kalkması yeterli olmuyordu bir şeylere. Gelecek nesiller için hangimiz kendini feda edebilir?

[jane]

doğu avrupa'da yolculuk, marquez'in gazeteci kimliğiyle doğu almanya'dan başlayarak sovyet rusya'ya kadar sosyalist ülkelere yaptığı ziyaretlerdeki gözlemlerine dayanıyor. gözlemlerini büyük bir tarafsızlık (sosyalistler mi haklı yoksa kapitalistler mi tarzı bir tartışmaya girmeden) ve yalınlıkla anlatmasını çok beğendim

[Христо Блажев]

Когато се съграждаха социалистическите режими: http://knigolandia.info/book-review/p...

Една по една неиздавани досега книги на Габриел Гарсия Маркес се появяват на български, но едва ли някоя ще ме зарадва така, както “Пътешествие по Източна Европа” – защото, от една страна, е един прекрасен пътепис на южноамериканеца в Източния блок едва дванайсет години след края на Втората световна война, от друга, защото такъв честен и непредубеден поглед към изграждането на комунизма в тези държави е трудно да се намери. А както може да се очаква, геният на Маркес украсява този текст и го превръща в истинска литература.

Изд. "Лъчезар Минчев"
http://knigolandia.info/book-review/p...

[*Jurgita]

Kažkuo priminė A. Čekuolį. Apie kelionę vaizdžiai ir su istorijos prieskoniu.

[Luka Zviadauri]

ნეილონის დახეულ წინდებში ჩაატია კაცმა საბჭოთა კავშირის დამსხვრეული ამბიციები

[Tudor Crețu]

Am vrut foarte mult cartea asta intr-o librărie din Bistrița, dar chiar dacă îi făceau reclama, nu o mai aveau în stoc. Am luat-o la jumătate de preț de pe elefant și inițial, am fost dezamăgit de numărul mic al paginilor, dar per total, este un jurnal foarte fain pe parcursul a câtorva luni, în unele dintre capitalele statelor din URSS. Și confirma faptul ca lucrurile urate cu securitatea din anii ‘50 s-au întâmplat și prin alte lucruri, cum s-au impus comuniștii. Cei mai câștigați, pare ca au fost cehii, care cumva, au combinat socialismul cu capitalismul. Cândva în zilele următoare, o să-mi fac curaj și de un veac de singurătate :D

[Aurimas Nausėda]

Kolumbijos rašytojo įžvalgos apie viešnagę septinto dešimtmečio VDR, Lenkijoje, Vengrijoje, Ukrainoje, Rusijoje. Įžvalgos apie sovietinės sistemos žmonių privalumus (smalsumą, praktiškumą) bei trūkumus (tikėjimą komunizmu, Vakarų pasaulio žmogaus mulkinimą). Kelionių literatūros žanro pavyzdys su hiperbolizuota kelionės potyrio fiksavimu.

[Burak]

Kısa ama değindiği zaman ve mekanların ruhu hakkında okuyucuya bir şeyler geçirmeyi de bilen bir kitap. Marquez yazarlık niteliklerini göstermiş, boş konuşmamış, laubalilik yapmamış, folklörüki ajitasyonlar peşine düşmemiş ve ortaya okunmayı hak eden metinler çıkarmış.

[Jelena Jonis]

Apie gyvenimą Sovietų sąjungoje esu girdėjusi iš tėvų, senelių, mokytojų pasakojimų, tačiau dar niekada nebuvau skaičiusi užsieniečio, aplankiusio socialistinio bloko šalis XX a. 6-ojo dešimtmečio pabaigoje, perspektyvos. Smalsaus ir pastabaus užsieniečio, kurio reportažą iš įvykio vietos skaitai kaip romaną. Turbūt kitaip tą protu sunkiai suvokiamą pasaulį būtų sunku ir aprašyti.

[Prerazmišljavanje - Katarina Kostić]

Opet me razgladneo za putopisima i politikom.

[dantelk]

GR'deki eleştriler arasında, kitabın anti komünist bir meyilinin olduğu ile ilgili bir sitem gördüm. Bence yazar oldukça objektif bir bakış açısı ile metni kaleme almış, soğukkanlılığını yeterince korumuş. Ayrıca yazarın politik görüşleri, kendisinin gözlemlerinin sağduyululuğu ile ilgili şüpheleri azaltıyor.

Bu arada Berlin'in işgali konusunda ne kadar az şey bildiğimi fark ettim; mesela cadde isimlerinin müttefik kumandanların isimleri ile değişitirlmesi, millî bayramlarda değişiklikler. Aslında çok ironik; tüm apokaliptik (Nazi'lerin kazandığı) film senaryolarında Nazi'lerin bunları yapacakları öngörülüyor; The Man in the High Castle'da mesela. Bu konuda da ilginç kitaplar olduğunu gördüm, bunları da okumaya değer diye düşünüyorum.

Bir kaç yıl önce Belarus'u ziyaret ettiğimde çok şaşırmıştım; bir dikta ile yönetilen sinik, kasvetli, berbat bir ülke olarak bilinen Belarus'un hiç de öyle yabana atılır olmadığını görmüştüm. Tersine, son derece kıt gözlemlerimle, bu ülkenin komşularından son derece değişik rejime rağmen gayet de işleyen mekanizmaları olması beni şaşırtmıştı (ve bu ülkenin temizliğine, insanların adeta kolektif bir bilinç ile ülkelerini temiz tutuyor olmaları benim bile dikkatimi çekmişti). Kitabı okurken biraz bunları hatırladım.

Ben çok keyif alarak okudum; yeni bir soluk falan katmıyor konuya, ama güzel ve ilginç bir kitap. Post ww2 ve Post sovyet konusunda okuma önerisi olanların tavsiyelerini de merakla bekliyorum.

[Daniel]

Ar putea părea o carte de călătorii, un jurnal al unui turist grăbit, dacă geniul lui Marquez nu ar duce textul spre un nivel superior, propice desfătării intelectuale. Nostalgic și romantic, scriitorul columbian, jurnalist de ocazie, reușește să vadă dincolo de realitățile sumbre a unei părți din Europa, distrusă de război și sfâșiată de ideologii impuse. Oamenii sunt subiectul principal al acestei cărți, ei sunt personaje și puncte de reper. Pe toată durata lecturii am simțit compasiunea lui Marquez, cât și furia reținută că socialismul nu este ceea ce ar fi trebuit să fie, nici măcar în inima lui: Uniunea Sovietică. Un volum pe care l-am citit repede, cu nesaț, fiind tradus excelent de Tudora Șandru-Mehedinți.

[Göksal Caner Malatya]

Büyük yazarın 1950'li yıllarda, Demir Perde'nin arkasındaki sosyalist ülkelere (Doğu Almanya, Çekoslovakya, Polonya, Macaristan ve SSCB) yaptığı gezilerin gazetecilik notlarından oluşur. Márquez, sosyalizme sempati duyan ama asla kör bir propagandist olmayan eleştirel gözüyle, halkın gündelik yaşamını, bürokratik hantallığı, yoksulluğu ve aynı zamanda inşa edilen o yeni dünyanın devasa başarılarını birlikte resmeder. Batı medyasının "cehennem" propagandasına karşı gerçeğin gri tonlarını gösteren, sıcak, insani ve oldukça dürüst bir tanıklıktır. Reel sosyalizmin başarılarını ve sancılarını "büyülü" bir yazarın gerçekçi kaleminden okumak çok öğreticidir.