ในบ่วงมนตรา

by ปิยะพร ศักดิ์เกษม

เธอ "รู้" แน่แล้วว่าเขามีความสำคัญกับชีวิตของเธอขนาดไหน

"รู้ได้จากนิมิตซึ่งเป็นประดุจของขวัญประหลาดที่ได้รับมาตั้งแต่อายุสิบขวบ

และ "รู้" ได้ด้วยความรู้สึกจากใจของตนเอง

ภาพนิมิตที่เธอได้เห็นเมื่อกลางดึกของคืนวันวาน.. ภาพที่เปิดโอกาสให้เธอรู้ใจตนเองเท่า ๆ กับรู้เหตุการณ์ล่วงหน้านั้นบ่งชัด.."มัน" กำลังดักรอเขาอยู่ ดักรอเพื่อ ครอบคล้องเขาด้วยบ่วงแห่งบาปเวร

เธอคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยเขาได้..

ในบ่วงมนตรา.. บ่วงของพญามาร.. มนตราแห่งความชั่วร้าย ที่หล่อเลี้ยงด้วยกิเลสแห่งมนุษย์

462 pages, Paperback

Published January 1, 2015

About the author

ปิยะพร ศักดิ์เกษม เป็นนามปากกาของ นันทพร ศานติเกษม
เป็นธิดาของ นายชวน สุนทรส และ นางช้อย (บุปผเวส) สุนทรส
คู่สมรสคือ นายปิยะศักดิ์ ศานติเกษม

ปิยะพร ศักดิ์เกษม เริ่มสนใจงานเขียนมาตั้งแต่วัยเด็ก โดยมีพื้นฐานจากการรักการอ่าน ได้รับการส่งเสริมจากบิดามารดา สนใจและรักหนังสือทุกประเภทโดยเฉพาะนวนิยายและวรรณคดี เมื่อเรียนจบจากคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในปี พ.ศ. 2521 ได้ทดลองเขียนเรื่องสั้นส่งไปลงตามนิตยสารต่างๆ เช่น สกุลไทย ขวัญเรือน ดิฉัน...และได้รับการคัดเลือกให้ลงพิมพ์เรื่อยมา จนกระทั่งคุณสุภัทร สวัสดิรักษ์บรรณาธิการนิตยสารสกุลไทย เปิดรับนวนิยายของนักเขียนหน้าใหม่จึงได้ทดลองเขียนนวนิยายซึ่งเป็นงานที่ถนัดและสนใจมากที่สุดส่งไปทางไปรษณีย์ เมื่อนวนิยายเรื่องแรกคือเรื่อง "ตะวันทอแสง"ได้ลงพิมพ์ในปี พ.ศ. 2533 ก็ได้เขียนนวนิยายลงพิมพ์นิตยสารสกุลไทยและอื่นๆ มาตลอด

ปิยะพร ศักด์เกษม มีหลักในการทำงานเขียนนวนิยายว่า ต้องให้คุณธรรมความรู้ และให้แง่คิดกับชีวิต สอดแทรกอยู่ในความบันเทิงด้วย

Reviews

[Muchi Muchima · Rating 5 out of 5]

รักเรื่องนี้มากกกกกกก รักนางเอก ชอบพระเอก คืออ่านแล้ววางไม่ลง อ่านจนจบภายในคืนเดียว อ่านไปยิ้มไป นางเอกนี่คือ ไอดอลเราเลย

ถ้าจะให้นิยามรักของเรื่องนี้ก็คงจะเป็น 'รักไม่ต้องการเวลา' ล่ะมัง ใช้เวลาแค่ไม่กี่วันก็รักได้ หลายคงก็อาจจะสงสัยเป็นไปได้เหรอ นางเอกของเราก็สงสัย 'ลุงดอน' ก็เลยมีคำตอบให้

ความรัก...มันมีทั้งประเภทที่เป็นเหมือนเมล็ดพืช ต้องประคบประหงมรดน้ำพรวนดินอย่างเอาใจใส่ถึงจะแตกหน่อ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็มีทั้งประเภทที่สามารถเกิดขึ้นในชั่วพริบตา แต่พริบตานั้นจะยาวนานมั่นคงเป็นนิรันดร์

นางเอก เปิดเผย สดใส ร่าเริง
พระเอกแบกรับทุกอย่าง ปิดหมดทุกทาง เราว่าข้อดีของการตีกรอบ ตั้งกฏ สร้างกำแพงของพระเอกเราว่ามันก็มีส่วนดีนะ คือทำให้เขาให้เกียรตินางเอก (ข้อนี้เราประทับใจมากกก) ยอมรับว่านางใจกว้างจริง

เขารักเธอ!... เป็นรักแรก รักเดียวและรักสุดท้ายของชายผู้เข้มงวดกวดขันกับตัวเองอย่างยิ่งคนนี้...

อีกอย่างที่ชอบเรื่องนี้คือ บทซับซ้อนดี ชอบ ๆ ค่อย ๆ เปิดเผยเรื่องราว ที่ไปที่มาและความรู้สึกของตัวละคร อ่านแล้วเข้าใจ อิน ไปกับเขาด้วย (นี่คืออยากเข้าสิงนางเอกแบบด่วน ๆ )

แต่อยากให้มีเรื่องราวของน้าหลานอีกหน่อย เพราะรู้สึกว่าความสัมพันธ์น่าสนใจ คือรักกันนะแต่เหมือนยังไม่เคลียร์เท่าไหร่

#รอบห้า

[Clairdenoon · Rating 3 out of 5]

*******ข้อความต่อไปนี้ไม่มีสปอยว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมด!!อันนั้นไม่มีค่ะ...มีแต่สปอยว่าหวานแค่ไหน มีคิสซีนมั้ย..ราวๆนั้นประมาณนั้น=_=******

อ่านเรื่องนี้เพราะเหตุผลเดียวคือพระเอกเป็น"น้า"อายุ30ส่วนนางเอก17ห่างกัน13ปีกำลังดี...ตามสโลแกนที่ไหนมีนิยายแนวโคแก่เราจะตามไปอ่าน....และด้วยความที่เคยอ่านนิยายของไรท์เตอร์เรื่อง"บ้านร้อยดอกไม้"มาก่อนจึงพอวางความหวังในความหวานไว้ได้ว่าควรหวังความหวานไว้แค่ไหน....
เริ่มแรก...เอาที่ชอบที่ชอบก่อนแล้วกัน...

(1.)ชอบซีนเปิดตัวของเรื่องค่ะมันเต็มไปด้วยบรรยากาศความสดใสในรั้วมหาวิทยาลัย..พิกัดเริ่มที่คณะถาปัด ณ มหาวิทยาลัยสีชมพูฟรุ๊งฟริ๊งแห่งหนึ่ง^^ รายล้อมไปด้วยหนุ่มๆหน้าตาดีรุ่นพี่ปี4ว่าที่เต็ค....และสาวน้อยแสนซนคนสวยที่ไม่รู้ตัวเองว่าสวยใช้ความซ่าแก่นเซี้ยวปกปิดความงดงามผุดผ่องเอาไว้..เธอเป็นรุ่นน้องปี1ของคณะเป็นผู้มีอัธยาศัยดี สดใส ร่าเริง เห็นอกเห็นใจผู้คน มีใจเอื้อเฟื้อ...มีน้ำใจให้ใครต่อใคร..และ..มีสัมผัสพิเศษ...เธอมีนามว่า..จา..ญาณทิพย์...น้องสาวเจนญาณทิพย์(แทค!แทค!..พี่สัมผัสได้!แทค!)...เอิ่มมม...ตะลึงตึงโป๊ะ!!เอาถาดตีหัวป้าบๆ..ไม่ใช่ละ5555=_=

(2.)ชอบนิสัยจ้าจา จารวีร์....สาว17นางเอกเรื่องนี้ค่ะ(เธอสอบเทียบมาค่ะเลยอายุน้อย)...เธอเป็นน้องสาวร่วมบิดาเดียวกับพิมลพัทธ์และเป็นน้องสาวร่วมมารดาเดียวกับอริน..ซึ่งทั้งคู่เป็นนางเอกและพระเอกจากเรื่อง"เรือนศิรา"(เกิดความสงสัยขึ้นมาว่าเพื่ออรรถรส..จำเป็นต้องไปอ่านพงศาวดารจ้าจาในเรื่อง"เรือนศิรา"ก่อนมั้ย....คำตอบคือไม่ต้องก็ได้ค่ะ..ไม่งงอะไรมากมายอ่านต่อลุยโลดได้เลย)..ทั้งพิมลพัทธ์และอรินในเรื่องนี้มาไวเคลมไวค่ะประหนึ่งมาแท้งลูก โชว์คิสซีนเร็วๆเล็กๆน้อยๆแล้วก็ไป(แต่...นั่นน่ะคือคิสซีนเดียวในเรื่องเลยนะฮะ!!...เป็นคิสซีนจากแขกรับเชิญฮะ=_=)....จ้าจาอาศัยอยู่กับลุงดอน(คุณพ่อของพี่อริน)ทั้งคู่รักกันผูกพันแน่นแฟ้นแม้นไม่มีความผูกพันทางสายเลือด...
จ้าจามีสัมผัสพิเศษ...จ้าจาเห็น จ้าจารู้ จ้าจาสัมผัสได้ ถามได้ตอบได้แต่ไมใช่อับดุล=_="""เธอจะเห็นเป็นนิมิตแว้บๆหรือเห็นเหมือนคลื่นแทรก...ซึ่งภาพที่เธอเห็นมักจะเกี่ยวกับบุคคลที่เธอรู้จักหรือมีความผูกพันสัมพันธ์โยงใยกันและเมื่อรู้หรือเห็นเหตุการณ์ใดๆก็ได้เพียงแค่เตรียมตัวเตรียมใจรับมีอแต่ไม่อาจเข้าไปแทรกแซงแก้ไขหรือหยุดยั้งได้...เธอรู้เธอมีความสามารถพิเศษนี้ได้หลังจากเกิดอุบัติเหตุที่เกือบพรากชีวิตเธอไปเมื่อ10กว่าปีที่แล้ว
จ้าจาเติบโตมากับลุงดอน จึงถูกปลูกฝังอบรมแนวคิดแบบเสรีฟรีสไตล์ไร้กรอบ กล้าแสดงความรู้สึก เปิดเผยและตรงไปตรงมา
...."ลุงดอนบอกว่า เราควรแสดงความรู้สึกของเราอย่างเปิดเผย ซื่อตรง มันง่ายกว่าและทำให้ชีวิตไม่ต้องผิดพลาดซ้ำซ้อน"...และนี่เป็นสิ่งหนึ่งที่หล่อหลอมตัวตน..ทำให้นางเอกของเราเมื่อรู้ตัวว่ารัก มั่นใจ และแน่ใจ...ก็กล้าเดินไปบอกรักผู้ชายก่อน!!!กล้าจับมือถือแขนผู้ชายก่อน!!...แถมยังไปรู้เท่าทันในหัวใจเค้าซะหมดลึกซึ้งปรุโปร่ง(เพราะเธอคือจา ญาณทิพย์ยังไงล่ะ)...หุหุหุ...ทำเอาคุณพระเอกของเราเขินจัดไปไม่เป็นแอ๊บขรึมต่อลำบาก(แหมๆหนุ่มโสดรูปหล่อคมเข้มวัย30ผู้โดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงามีปมแม่ไม่รักมาเจอสาวน้อยตาใสสารภาพรักจริงจังและตีสนิทแบบน่ารักๆใสๆจริงใจแบบนี้พี่ก็สตันท์ไปหลายวิ ตกตะลึงตัวแข็งอยู่ในท่าเดิม ใจสั่น เขินจัด ร้อง..ง่า..ง่า..ทำอะไรไม่ถูกอยู่นั่นแหละ..)หุหุหุหุ.......แจ่มมากอีหนู!!ชอบตรงนี้แหละ!!

(3)น้าภนต์...นภนต์พระเอกเรื่องนี้(จ้าจาบอกว่าอิมเมจน้าภนต์คือลุคแบบDavid DuchovnyพระเอกThe X-Filesอืมมม..ก็ดูหล่อแบบผู้ใหญ่หน้านิ่งๆอ่ะนะ) น้าภนต์เป็นพระเอกมีปมค่ะใช้ชีวิตไปวันๆอยู่ท่ามกลางความกดดันต่างๆมากมายจากนางพญาปลวก...เอ้ย!!..นางพญาวารี...จอมเขี้ยวหรือที่เขาเรียกว่าคุณแม่ ที่คอยควบคุมสั่งการให้เค้ารับหน้าที่ทำทุกอย่างแทนรวมถึงดูแลหลานสาววัยทีนอีกหนึ่งคนชื่อหวิว...เสมือนการยัดเยียดหน้าที่ภาระต่างๆให้ทำภายใต้กรอบของคำว่าทดแทนบุญคุณ กตัญญูกตเวที... เบื้องหน้าของคุณพระเอกของเราคือ ความเฉยชาจริงจังเป๊ะปังเข้มงวดกวดขันขยันขันแข็งกับทุกสิ่ง..แต่เบื้องลึกมีความเศร้าระทมขื่นขมตรอมตรมอุราซุกซ่อนอยู่(พิมพ์เองก็เพลียสำนวนตัวเองพอดู..=_=)

...ส่วนในมุมโรมานซ์เฮียแกก็รักษามาตรฐานตามประสาพระเอกแนวโคแก่ทั่วไปเลยค่ะ ที่ห่วงความแตกต่างเรื่องอายุที่ห่าง และกลัวว่าการเปิดรับจะเป็นการปิดกั้นโอกาสในการพบใครใหม่ที่ดีกว่าของจ้าจา เธอยังเด็กนัก จะรีบผูกมัดตัวและใจของตนเองไว้กับผู้ชายที่มีอายุแก่กว่าถึงสิบสามปีไปไย...(เฮ้อ....พระเอ๊กพระเอกเนาะ=_=)
....ชอบประโยคหวานๆ(นี่คือหวานสุดในเรื่องแล้ว=_=)ที่คิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกไปของน้าภนต์ว่า:
"เขารักเธอ!...เป็นรักแรก รักเดียว และรักสุดท้ายของชายผู้เข้มงวดกวดขันกับตัวเองอย่างยิ่งคนนี้"
จ้าจาเหมือนความหวัง เหมือนเป็นพาวเวอร์แบงค์ก้อนใหญ่ที่ชาร์ตไฟมาเต็ม..ตอนที่หน้าจอมืดสลัวเลือนลางเหมือนน้าภนต์กำลังอยู่ในโหมดประหยัดพลังงานเพราะเหลือแบต1%และทำใจไว้แล้วว่าเครื่องจะปิดในอีกไม่กี่วินาที...จ้าจามาชาร์ตพลังให้เค้า...มาทำให้ชีวิตเค้ามีความหวัง มีสีสันสดใสขึ้น มีรอยยิ้ม มีเสียงหัวเราะที่ไม่เคยมี....และจ้าจาก็มีความหมาย กับเค้าม���กกกกมายยยยเกินกว่าที่ใครและตัวจ้าจาเองจะคาดคิด

ส่วนที่ไม่ชอบ...ขัดใจ:(
(1)ระยะเวลาการดำเนินเรื่องมันเริ่มแค่3-8มีนาคม (6วันกว่าๆเอง)มีย้อนไปในอดีตท้าวความเป็นมาเป็นไปของแต่ละคนแต่ละเรื่องแต่ละตัวละคร...แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็ภายในระยะเวลา6วันนี้....เฮ้อ...ในความรู้สึก...มันสั้นไปค่ะ...อยากจะรู้เรื่องราวต่อไปอีกหน่อย.........งือออออ

(2)....หวานน้อยค่ะ...
ด้วยนิสัยพื้นฐาน(หรือก็คือสันดานนั่นเอง..*0*)ที่ติดหวานชอบแสวงหาความโรมานซ์ของเราเป็นทุนเดิม...หูไวตาไวในการจับเคมีพระเอกนางเอก..เอะอะนิดนึงอะไรหน่อยนึงในนิยายอิชั้นก็จะจับมาตีความไปในทางรักๆใคร่ๆฝักใฝ่ให้มันมีอะไรๆในกอไผ่ได้ตลอดๆ...ดังนั้นเรื่องนี้สำหรับเราจึงเข้าข่ายหวานน้อยยยยยกว่าที่คิดไว้ต่ำกว่ามีนไปนิด..ทำให้เรดาห์โรมานซ์ได้พักร้อนไปโดยปริยาย...มากสุดคือกอดกับจับมือ จูบบ่าพระเอก เอาหัวชนพิงหน้าอก(อกพระเอกนะคะ!ถ้าอกนางเอกก็ว่าไปอย่าง...อร๊ายยย)มีอยากฟาดก้นและจูบปาก(แต่เป็นเพียงเสี้ยวความคิดพระเอก=_=)ก็เข้าใจสุดๆค่ะว่านางเอกยังเรียนยังไม่บรรลุนิติภาวะ...อ่านจบก็ต้องใช้จินตนาการต่อเอาเองว่าจากนี้ทั้งเขาและเธอจะเป็นเช่นไรต่อไป.....อีก4ปีที่จ้าจาเรียนจบถาปัดจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงมั้ย....(อย่านอนอ่านสบายอย่างเดียว..หัดคิดต่อเอาเองจินตนาการเองบ้างซิยะ)

แต่ๆ...ให้ตายเหอะโรบิ้น!!....เรากำลังตกอยู่ในบ่วงแห่งมนตรากิเลส ความโลภ ความอยากได้ใคร่ให้มีตอนพิเศษที่มันชวนอินชวนฟินหวานตะพึดตะพือกว่านี้ใช่มั้ย.....เหอะๆ...=_=
....ความอยากย่อมชักลากนรชนไป ความอยากละได้ยากในโลก สัตว์เป็นอันมาก ถูกความอยากผูกมัดไว้ ดุจนางนกถูกบ่วงรัดไว้ฉะนั้น....
....นิยายเรื่องนี้จึงสอนเป็นนัยๆให้รู้และฉุกคิดสรุปสั้นๆเองเออเองแว่....#อย่าอยู่อย่างอยากเลยไม่สเบยหรอก
~พูดง่ายแต่ทำยากนิ=_=

[Ning · Rating 5 out of 5]

นางเอกในเรื่องเป็นน้องสาวของพิมลพัทธ์ กับ อริน
เสียดายว่า อริน ออกน้อยมากกก .. คิดถึง

เป็นเรื่องที่อ่านได้เรื่อย ๆ เพลิน ๆ ดีค่ะ
จาจ้า.. ไม่น่าเชื่อว่า จะโตมาได้ก๋ากั่น ขนาดนั้น
น่ารักดี พระเอก ออกแนวเครียด ๆ แต่ก็มีมุมน่ารัก อ่อนโยนด้วย

หวานน้อยไปหน่อย สาระเยอะดีค่ะ
อ่านแล้วกลัวความอยากได้ อยากมีในใจคนเหมือนกันเนี่ย
ต้องมานั่งทบทวนตัวเองว่าเรามีเพาะเลี้ยงมารในใจเราอยู่บ้างหรือเปล่า??

[Misspharaoh · Rating 5 out of 5]

ชอบมากค่ะ แนวเรื่องพระเอกกินเด็กเนี่ย

พระเอกแนวๆเงียบๆ เก็บกด ถูกกระทำ กดดันตัวเอง ต้องแบกภาระทำงานให้ผู้มีพระคุณ เหมือนชีวิตไม่ได้เป็นของตัวเองจนวันที่มีนางเองเข้ามา ชีวิตก็เปลี่ยนไป สดใสขึ้น

นางเอก เด็กๆแต่มีความคิด สดใสร่าเริง มีญาณแถบรู้อนาคตเรื่องพระเอกกับตัวเอง เลยมั่นใจมากจีบพระเอกก่อนซะเลย ชอบมาก พระเอกก็ถึงกับไปไม่เป็นไม่เคยถูกใครรุก แต่ก็ได้รู้ว่านางเอกเป็นรักแรกของตัวเองเลยนะ ถึงจะคิดแค่ในใจก็เถอะ

[Tharachaya · Rating 3 out of 5]

อ่านแล้วงงมากๆ กับเวลาเพียงไม่ถึง 1 อาทิตย์เต็ม นางเอกสามารถรักพระเอกได้ไวขนาดนี้...คุยกันนับประโยคได้เลย...เรื่องนี้เหมือนบรรยายความคิดของตัวละครเยอะมาก เยอะจนเหมือนชี้นำให้คนอ่านต้องคิดตามแบบนี้นะ...อ่านแล้วเหมือนโดนบังคับให้เชื่อในเหตุผลของตัวละคร ทั้งๆที่ถ้าเดินเรื่องให้นานซักเดือน จะดูสมเหตุสมผลมากกว่านี้...

ที่อึดอัดจริงๆ คือ เหมือนโดนยัดเยียดด้วยคำว่า "มนตรา" ตลอดเล่ม...เข้าใจว่าพยายามสอนธรรมะหรือข้อคิดผ่านคำนี้แต่พอมันมากเกิน ก็เหมือนทำเครื่องปรุงทั้งพวงหกใส่เกาเหลาน้ำใสไปเลย !!!