Φτου ξελευτερία για όλους!

by Χαΐνης Δ. Αποστολάκης

Ο πολύτεκνος καντηλανάφτης βγήκε στην πλατεία του χωριού διατρανώνοντας με ντουντούκα τον έρωτά του για τον εφημέριο της ενορίας του. Ο επιφανής μετεωρολόγος της ΕΜΥ απολύθηκε από την εργασία του γιατί επί δεκαεφτά ώρες χόρευε στον προαύλιο χώρο της υπηρεσίας του τον χορό της βροχής. Ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας εγκατέλειψε τη θέση του, ασπάστηκε τον βουδισμό, κατέφυγε στα Μάταλα και επιβιώνει πουλώντας ιδιόχειρα χαϊμαλιά. Η δε πεθερά του υπέστη εγκεφαλική παράλυση και προχώρησε στην ίδρυση πολιτικού κόμματος, το οποίο εμφανίζει υψηλά ποσοστά στις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Τέλος, ο βιβλιόφιλος διευθυντής του εθνικού πάρκου αγρίων ζώων, που έχει τη συνήθεια να διαβάζει φωναχτά, παρατήρησε ότι τα ζώα προέβησαν σε απεργία πείνης, προβάλλοντας περίεργα αιτήματα: οι μπαμπουίνοι αξίωναν να παρευρίσκονται σε προεκλογικές συγκεντρώσεις και οι παπαγάλοι να έχουν δικαίωμα συμμετοχής στις πανελλαδικές εξετάσεις. Ο ίδιος ο διευθυντής παντρεύτηκε, με πολιτικό γάμο, ένα πανέμορφο κοάλα που κατέκτησε πρόσφατα τον τίτλο της «Μις Αυστραλία».

168 pages, Paperback

Published November 13, 2015

Reviews

[Sweet Jane]

Ιδιαίτερο και απολαυστικό όπως κάθε τι με το οποίο καταπιάνεται ο Αποστολάκης

[ECG ☕ · Rating 4 out of 5]

Ο ΜΕΓΑΣ Αποστολάκης αποδεικνύει ότι εκτός από εξαιρετικός τραγουδοποιός είναι κι ένας άξιος συγγραφέας. Συνδυάζει το γέλιο με τη σοβαρότητα και μας βάζει σε σκέψεις με τις κρίσεις του για την κοινωνία. Άλλωστε, είναι λογικό να τον αγαπήσεις λίγο παραπάνω απ' τη στιγμή που μπορεί και μεταφέρει κρητικές λέξεις και ιδιωματισμούς με τόση ευκολία στο χαρτί!

[Μαρία Γεωργιάδου · Rating 3 out of 5]

Εκεί που με έφτιαχνε τρελά με το απίστευτο χιούμορ του (πολύ σπάνια γελάω φωναχτά διαβάζοντας βιβλίο), εκεί μου τα χαλούσε όταν το γυρνούσε στην εξωραϊστική –ακόμη κι αν το απαρνείται– νοσταλγία του παλαιού τρόπου ζωής και των «φυσικών κοινωνιών». Κάποια διηγήματα έμοιαζαν απλώς με δοκιμιακού τύπου πεζογραφήματα όπου ο Αποστολάκης εκφράζει ευθέως και χωρίς καμία προσπάθεια λογοτεχνικής επι-/συγ-κάλυψης τις απόψεις του περί του σύγχρονου τρόπου ζωής και της σημερινής κοινωνίας. Ψιλοαναμενόμενο θα μου πείτε. Εν πάση περιπτώσει, στα πιο αστεία σημεία –που κατά τη γνώμη μου ήταν και τα καλύτερα– η γλώσσα παπαδιαμάντιζε εντυπωσιακά με σπαρταριστό αποτέλεσμα. Το τελευταίο κομμάτι (διήγημα; θεατρικό;) δεν κατάφερα να το τελειώσω, ενώ αυτά που μου άρεσαν περισσότερο είναι τα: «Δύο σε ένα» και «Μια συνηθισμένη μέρα».

[Infada Spain · Rating 5 out of 5]

Αγαπώ την Κρήτη,
αγάπησα και τον Χαίνη...
[πόσο θα 'θελα να μπορώ να σκαρώσω μια μαντινάδα στο λεπτό όπως οι μαθητές μου τότε, το 2006, στην Κρήτη]
5 αστέρια ιδίως για την 1η, την 4η και την 6η ιστορία,μα και για το σύνολο.

[Lydia Theochari · Rating 4 out of 5]

Είναι sui generis ο Αποστολάκης και το βιβλίο του το βρήκα επίσης πολύ ιδιαίτερο με καταπληκτικό χιούμορ. Απολαυστικό.

[Nektarios kouloumpos · Rating 4 out of 5]

Το καταφχαριστήθηκα! Μπορεί να μην ακούω την μουσική του αλλά το βιβλίο του μου άρεσε πολύ. Ερωτευμένος με την Κρήτη, αφού την ξεγυμνώνει στη συνέχεια την ανυψώνει..Υπάρχουν σημεία που κουράζει λίγο αλλά στο σύνολο είναι μια προσπάθεια γεμάτη γέλιο, λυρισμό, αναπόληση και σφαιρικές απόψεις..
Καλή ανάγνωση!

[Nikos Vlachakis · Rating 3 out of 5]

“Υπάρχουνε, βέβαια, κάποιοι που δουλεύουνε και γίνονται αποδέκτες της λύπης ή της περιφρόνησης των άλλων. Σε κάποια ελάχιστα χωριά το φαινόμενο είναι γενικό. Το μικρόβιο της δουλειάς έχει μολύνει όλο τον πληθυσμό. Ο πραγματικός άρχοντας Παμεινώντας Σταυρακάκης μου' λεγε για ένα τέτοιο χωριό, που βρισκόταν κοντά στο δικό του, να μην πάω ούτε περασάρης, ούτε να πιω από το νερό του, μην τυχόν και προσβληθώ απ' αυτή την επάρατη νόσο. Τα σπίτια, μου 'λεγε, είναι γεμάτα βαρέλια λάδια, αλλά δεν θα δεις μια λύρα ή ένα μαντολίνο. Ο άνθρωπος ξέχασε τη βιωμένη αλήθεια αιώνων: Η δουλειά είναι ντροπή! Ο άνθρωπος που δουλεύει δεν έχει αξιοπρέπεια! Είναι δούλος. Κι αν το αφεντικό είναι ο ίδιος, ακόμα χειρότερα: Είναι εθελόδουλος..”

[Mikros Beethoven · Rating 3 out of 5]

Στο 1ο κεφάλαιο τα έζησα όλα, γέλασα δυνατά, βαρέθηκα, συγκινήθηκα, δάκρυσα. Μετά συνήθισα ή δεν είχε τόσες διακυμάνσεις. Είναι σαν να κάθεσαι απέναντί του (του Αποστολάκη) και να τον ακούς να βγάζει ένα μικρό λογύδριο. Μικρό, γρήγορο, με καλές στιγμές, μερικές αστείες, μερικές πολύ φιλοσοφημένες, μερικές βαρετές, μερικές αδιάφορες, μερικές κουραστικές, μερικές συγκινητικές. μερικές γραφικές. Ακριβώς όμως επειδή είναι μαζεμένο, θα το πρότεινα, για ό,τι μπορεί να βρει ο καθένας μέσα του. Γιατί πιστεύω ότι κάτι θα βρει. Αν μη τι άλλο, ο Αποστολάκης έχει πλούτο βίου και απόψεων.

[Jason · Rating 5 out of 5]

Εντυπωσιακό και μη αναμενόμενο. Ένα βιβλίο για να διαβαστεί μονομιάς σε ένα απόγευμα σε ένα καφενείο. Έχει φανταστική ροή και σε πηγαίνει από τον ένα προβληματισμό στον άλλο, χρησιμοποιώντας απίστευτο χιούμορ (του ωμού τύπου, αδιαφορώντας για το αν είναι politically correct). Έπιασα τον εαυτό μου πολλές φορές να γελάω μόνος μου (τραβώντας τα περίεργα βλέμματα των γύρω μου) όπως και πολλές φορές που σημείωσα κάτι για να το ξαναδιαβάσω. Με απλό και λιτό τρόπο ο Χαΐνης τοποθετείτε σε κάποια κοινωνικά, φιλοσοφικά θέματα που σε κάνει να σκέφτεσαι: μα είναι τόσο απλό τελικά.
Σα να μην έφταναν τα παραπάνω, το τελευταίο κεφάλαιο, ωσάν κερασάκι στην τούρτα, είναι μια σύντομη ιστορία επιστημονικής φαντασίας που πολύ εύκολα θα πήγαινε για βραβεία Hugo/Nebula αν ήταν γραμμένη στα αγγλικά.

Bottom-line: Ένα φανταστικό βιβλίο από την αρχή ώς το τέλος.

[Akis N. · Rating 3 out of 5]

Μεγάλη τυπαρα ο Αποστολάκης. Τον γουστάρω πολύ, έχει άποψη δυνατή στα κρίσιμα θέματα, αλλά έχει και έναν τρόπο ζωής που κάπου βαθιά μέσα μου τον ζηλεύω. Δεν είναι και τόσο εύκολο να κάνει γιόγκα στα σκαλακια του Φιλοπάππου χωρίς να τον απασχολεί ο,τι συμβαίνει γύρω του. Ούτε βέβαια και είναι εύκολη η απόφαση που πήρε πριν 1 χρόνο όταν έπαιζαν οι Χαινηδες στο Σταυρό του Νότου και επειδή, λόγω περιορισμού και μέτρων, οι ανεμβολιαστοι δεν έμπαιναν στο μαγαζί, αποφάσισε κάθε Κυριακή μεσημέρι να παίζει δωρεάν για αυτούς στο σημείο που κάνει γιόγκα...

Ευκολοδιαβαστο ανάγνωσμα, μικρή περιγραφή σημείων της ζωής του και της ζωής κάποιων ανθρώπων που τον σημάδεψαν όσο μεγάλωνε. Με χιούμορ, αποδίδει ιστορίες από το χωριό του στην Κρήτη, αυτοσαρκαζεται, κάνει την κριτική του....

Ωραιος και πάλι ο Χαινης...

[Emmanouil Angelakis · Rating 2 out of 5]

Easy ti read. Touches very interesting subjects but does not go very far. Not well organised. Unclear what his point is. He starts autobiographically with a very strong and super appealing Cretan dialect but soon he drops it. A bit chaotic. Appears more intellectual than really is. His "causal inferences" are not justified at all in the philosophical parts of the book.

[Nikos · Rating 4 out of 5]

Για μένα ο Αποστολάκης συγκαταλέγεται στους πνευματικούς ανθρώπους αυτού του τόπου.Κάθε του λέξη,τραγούδι,γραπτό,έχει κάτι ν' αφήσει στην καθημερινή ζωή μας.Ειδικά με τα όσα έχουμε περάσει σαν κοινωνία τα τελευταία χρόνια και σε συλλογικό και σε ατομικό επίπεδο,κάποιες κουβέντες του είναι διδαχές για μια ζωή με περισσότερα χαμόγελα...

[Anna Iakovidou · Rating 4 out of 5]

Άντρας πολύτροπος και πολυμήχανος, ο Χαΐνης Δ. Αποστολάκης, αγαπημένος από το κοινό και τις μούσες, εισβάλλει δυναμικά στον κόσμο της λογοτεχνίας ως πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας με το πρωτόλειό του να αποτελείται από δέκα αυτοτελείς διηγήσεις.

Η τελευταία πρόταση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου εν είδει προειδοποίησης αναφέρει: Δέκα διηγήσεις δια χειρός Χαΐνη Δ. Αποστολάκη. Και το χέρι αυτό είναι αναμφίβολα άξιο εμπιστοσύνης. Έχει δοκιμαστεί επιτυχώς, πολλάκις και ποικιλοτρόπως στην καλλιτεχνική κονίστρα μέσα από στίχους, μουσικές συνθέσεις και θεατρικά κείμενα. Το γεγονός ότι έχει εργαστεί ως ερευνητής στο CERN (European Organization for Nuclear Research), το γνωστό κέντρο έρευνας και εργαστήριο πυρηνικής φυσικής στην Ελβετία, απλά επισφραγίζει την πολυδιάστατη προσωπικότητά του.

Το λογοτεχνικό του εγχείρημα προσφέρει τη δυνατότητα σε όσους τον ξέρουν ήδη, αλλά και σε όσους ατυχώς αγνοούσαν την ύπαρξή του, να συναντηθούν με την ανθρώπινη πλευρά του καλλιτέχνη. Μέσα από τις προσωπικές του ιστορίες παρουσιάζει οικουμενικές αλήθειες και μεταφέρει στον αναγνώστη την δική του ιδιαίτερη απάντηση σε φιλοσοφικά ερωτήματα.

Ως συγγραφέας, ο Αποστολάκης δεν διστάζει να διηγηθεί απλές καθημερινές σκηνές από την παιδική του ηλικία με πρωταγωνιστές τη μητέρα του και τους συγχωριανούς του. Αφορμώμενος από σαλάτες και αμελήτακες –όπως λένε στην Κρήτη τα μυρμήγκια- αναλύει τις μύχιες σκέψεις του για τη ζωή, τον θάνατο και την Τέχνη. Σε κάθε διήγημα καταπιάνεται μ’ ένα διαφορετικό ζήτημα και προσφέρει απλόχερα, χωρίς δογματισμούς και μισαλλοδοξίες, την προσωπική του οπτική για περίπλοκα φιλοσοφικοθρησκευτικά ζητήματα αλλά και επίκαιρα οικονομοπολιτικά προβλήματα.

Το πολυδιάστατο του χαρακτήρα του συγγραφέα δεν φανερώνεται μόνο από τα ποικίλλα θέματα με τα οποία καταπιάνεται. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί, ή πιο σωστά, οι γλώσσες που χρησιμοποιεί χρωματίζουν κάθε φορά με τις απαραίτητες αποχρώσεις τη βαρύτητα του εκάστοτε ζητήματος. Αναφερόμενος στα παιδικά του βιώματα, χρησιμοποιεί την κρητική διάλεκτο, διατηρώντας έτσι την αυθεντικότητα της κάθε στιγμής. Με την αποσπασματική χρήση της καθαρεύουσας, διαμορφώνει ένα δηκτικό ύφος σε θέματα άξια ειρωνείας. Ο Αποστολάκης χειρίζεται απταίστως την ελληνική γλώσσα σε όλες τις διαστάσεις της, χρησιμοποιώντας σχήματα λόγου, πλούσιο λεξιλόγιο και τοπικά ιδιώματα.

Παραθέτοντας ένα καβαφικό απόφθεγμα από το βιβλίο, το οποίο λέει : «…Ίσως να μην βρούμε ποτέ σύμπαν να μας χωρέσει, αλλά είναι τόσο όμορφος ο δρόμος της αναζήτησης» κατά προσωπική ομολογία, το βιβλίο αυτό ομορφαίνει κατά πολύ τον δρόμο αυτό.

[Γιώτα · Rating 3 out of 5]

Ένα ιδιαίτερο βιβλίο, ανάλογο του συγγραφέα του! Διηγήματα -καταθέσεις ψυχής, χιούμορ, κοινωνιολογικές αναλύσεις, προσωπικά βιώματα, ιστορίες από τα απαλιά, ιστορίες από το παρόν, συνθέτουν το βιβλίο. Σίγουρα ένα βιβλίο που σε βάζει να αναστοχαστείς και να ξεβολευτείς! Στα μειονεκτήματα του η έλλειψη αλληλουχίας σε ορισμένες ιστορίες.

[Stavros Raftopoulos · Rating 3 out of 5]

Ένα βιβλίο με ιστορίες που έχουν χιούμορ, αλήθειες, θυμοσοφίες, φαντασία, πράγματα να σκεφτείς. Όχι απαραίτητα όλα μαζί σε κάθε ιστορία.