Isa Hoes ging op zoek naar het meest dierbare gedicht van meer dan zestig toonaangevende Nederlandse en Vlaamse vrouwen. Zo ontdekte zij dat Aaf Brandt Corstius, Esther Verhoef, Sacha de Boer en vele andere vooraanstaande vrouwen een geheime liefde voor poëzie bezitten. In Gedichten die vrouwen aan het huilen maken vertellen schrijfsters, actrices, kunstenaressen en politica's over het gedicht dat hen telkens opnieuw raakt. Zo biedt deze verzameling een bijzonder en ontroerend inkijkje in de geest van vrouwen die ons huidige tijdsbeeld bepalen. Door haar persoonlijke ervaringen weet Isa Hoes als geen ander hoe ze ontroering overbrengt aan een groot publiek. Dit maakt dat deze bundel je raakt en niet meer loslaat.
Met bijdragen van onder anderen Sonja Barend, Sacha de Boer, Aaf Brandt Corstius, Lola Brood, Daphne Bunskoek, Renate Dorrestein, Maryam Hassouni, Astrid Joosten, Myrthe van der Meer, Hadewych Minis, Liesbeth Staats, Marianne Thieme, Inez Weski en Eva van de Wijdeven.
We zouden elkaar iedere dag een gedicht moeten voorlezen. Iets liefs, iets moois, iets grappigs. Deze bloemlezing met prachtige poëzie zou daar zeker aan bij kunnen dragen. Het zijn stuk voor stuk gedichten die hardop dienen te worden (voor)gelezen. Velen las ik met een brok in de keel. Bij Ida Gerhardts 'De Gestorvene' sprongen me de tranen daadwerkelijk in de ogen.
Ik vind dit echt een gaaf concept. Een diverse en ontroerende verzameling gedichten die door de persoonlijke verhalen erbij nog meer tot zijn recht komt. Aanrader! :)
61 bekende vrouwelijke Nederlanders en Vlamingen hebben elk een gedicht uitgekozen dat hen zogezegd aan het huilen maakt. De selectie is zeer divers, van cabaretliedjes tot klassiekers, met aardig wat vertalingen uit andere talen en zelfs Engelse en Duitse originelen. Liefde en dood komen natuurlijk veel langs, maar ook bijvoorbeeld toiletbezoek in een ijzersterk gedicht van Antjie Krog, gekozen door Anne Vegter. Elk gedicht is voorzien van een persoonlijk verhaal. Je kunt je afvragen waarom het nodig is bekende Nederlanders erbij te halen om poëzie te promoten, maar if it works, it works. Deze bundel is in ieder geval heerlijk laagdrempelig. En inderdaad, sommige gedichten nodigen uit tot tranen. Vreemd genoeg is Margreet Dolman, een personage van Paul Haenen, een van de gekozen vrouwen.
Ik lees niet vaak poëzie, maar wat was dit boek prachtig. 61 bekende Nederlandse vrouwen hebben een gedicht gekozen dat hen raakt en hebben een kort stukje tekst erbij geschreven waarom specifiek dit gedicht zoveel impact op hen heeft. Naast de mooie gedichten dus ook erg ontroerend om te lezen wat de woorden persoonlijk voor iemand betekenen. En de titel liegt er niet om, ik moest af en toe echt de tranen van m’n wangen vegen.
Ik heb dit boek in de kringloopwinkel gekocht en de vorige eigenaar heeft ezelsoortjes achtergelaten op een aantal bladzijdes, wat ik dan invul als gedichten die diegene mooi vond. Dat vond ik ook een mooie aanvulling tijdens het lezen; als ik dan een ezelsoortje zag dacht ik: “hey, dit is een favoriet van de vorige eigenaar” de onbekende en ik hadden veel dezelfde favorieten. Vind ik speciaal.
Elke keer weer vind ik het fijn om te lezen wat vreemde mensen uit de gedichten halen die ik misschien ook al een keer heb gelezen. Sommige gedichten zaten ook in de 'mannenbundel', maar andere gedichten vond ik juist veel kenmerkender voor vrouwenharten. Vrouwen laten zich soms door de meeste kleine zinnetjes of woordjes troosten en dat vind ik mooi. 'Altijd overal' van Bette Westera maakte mij vanbinnen aan het huilen. Hieronder de laatste drie strofes.
Ik mis je als ik ijsjes eet en appels en bananen. Ik mis je als ik huilen moet, ik mis je zonder tranen.
Ik mis je als je jarig was en iedereen er is. Ik mis je als ik eventjes niet merk dat ik je mis.
Ik mis je als ik keelpijn heb, ik mis je als ik val. Ik mis je nergens echt het ergst, maar altijd overal.
4 sterren. Het is moeilijk om poëzie af te keuren, het bracht iets over voor degene die het schreef. Sommige gedichten brachten het minder over op mij. Het is wel interessant dat elke persoon zijn keuze toelicht.
Het gedicht over een Lego kasteel neemt een heel andere dimensie aan, als je weet dat de dichter daarna zelfmoord pleegde en een zoon achterliet.
Sommige toelichtingen verdienen ook een eigen gedicht te zijn. Over aanvaarding en woorden uit de tijd plaatsen
Het gedicht "wat het is" heeft mij het meest geraakt. Omdat het heel goed verwoord wat ik op dit moment voel.
Later kom ik zeker terug en kan het een ander zijn. Dat is het mooie aan poëzie, je kijkt er zelf ook telkens anders naar.
Gedichten pakken je of ze pakken je niet. Waar de één wordt geraakt, wordt de ander dat niet. Dat geldt ook voor de gedichten in dit boek. Ik houd ervan gedichten te lezen en zo ook van dit boek. Ik las wat recensies van mensen die de bijbehorende verhalen vervelend vonden of niet van toegevoegde waarde. Voor mij voegden deze, vaak zeer persoonlijke, verhalen juist wel wat doe. Maar ook hiervoor geldt: smaken verschillen.
Een hoop rake gedichten. Samen vormt deze bloemlezing een mooie introductie in de wereld van de poëzie. De toelichtingen bij de gedichten bevatten soms nog wel rakere zinnen dan de gedichten zelf, en dragen veel bij. Aan hoe je het gedicht zelf zou kunnen interpreteren, maar ook aan de manier waarop je je in de gedachten en associaties van de vrouwen kunt verplaatsen.
Een lief cadeau met een suffe titel (ook volgens de gever) en heb het met plezier gelezen; op laagdrempelige wijze veel verschillende dichters en gedichten langs zien komen en toch weer een paar pareltjes ontdekt.
Ik weet nooit zo goed waar ik moet beginnen met gedichten lezen en of ik ze wel snap. Deze persoonlijke verhalen erbij raakte me vaak net zo diep als het gedicht zelf.