Καλώς ήρθατε στη Normaland, τη χώρα της κανονικότητας. Εδώ όλα είναι "κανονικά". Εδώ κανείς δεν ξεπερνάει τα όρια. Εδώ κάνουμε τα πάντα για να μην πάρουμε καμιά απόφαση, για να μην ενοχλήσουμε κανέναν. Δεν παίρνουμε πρωτοβουλίες για να μην κάνουμε λάθη. Περιμένουμε. Απλώς περιμένουμε.
Και αν, σε καιρούς ήρεμους, η κανονικότητα μπορεί να μην οδηγεί πουθενά αλλά δεν έχει και επιπτώσεις, στους ταραγμένους καιρούς που ζούμε, μπορεί να μας πάει στα βράχια. Το διακύβευμα σήμερα είναι η επιβίωση της ίδιας της δημοκρατίας. Η αδυναμία της να αντιμετωπίσει την κρίση και να καταπολεμήσει την ανεργία, η εκρηκτική αύξηση των ανισοτήτων, η ατολμία, η έλλειψη πνοής, οράματος και φιλοδοξίας των κυβερνήσεων, η απουσία ενός φιλόδοξου συλλογικού σχεδίου, όλα αυτά συνιστούν έναν καινοφανή κίνδυνο για τη δημοκρατία.
Η πολιτική προϋποθέτει τόλμη και θάρρος. Δημιουργικότητα και όραμα. Σε μια περίοδο λοιπόν πρωτοφανούς κρίσης, θα πρέπει κι εμείς να αποκαταστήσουμε τις σχέσεις μας με το μη κανονικό. Ζήτω η μη κανονικότητα!
Το είχα αγοράσει όταν είχε πρωτοκυκλοφορήσει (2015), αλλά το διάβασα τώρα (2024).
Αποκαλυπτικό! Αναφέρεται στα κακώς κείμενα των πολιτικών της Ευρώπης, οι οποίοι όχι μόνο δεν τολμούν, αλλά δεν έχουν και τις γνώσεις να πιάσουν το τιμόνι του καραβιού που βυθίζεται αργά και σταθερά. Και δεν φαίνεται να έχουν αλλάξει από τότε πολλά πράγματα! Προτείνει διάφορα που μπορούν να γίνουν καλύτερα… ποιος ξέρει αν δεν πράξει;
De l'anormalité, c'est bien un livre anormal, dans le sens où il ne traite aucun sujet en particulier. Il adopte une façon anecdotique pour présenter ses arguments... Rien qu'un livre comme ça pour bien saisir la normalité de l'ennui de lire des livres anormaux !