Κάποτε ήταν ένα κορίτσι που είχε ακούσει τα αγάλματα να τραγουδάνε, είχε χορέψει μαζί τους στο φως του φεγγαριού, τα είχε δει να δακρύζουν. Επειδή τα αγάλματα τις νύχτες ζωντανεύουν. Η Αγγελίνα το ήξερε καλά αυτό αφού μεγάλωσε μέσα στο μουσείο σχεδόν. Άλλωστε, το ότι είχε ένα ολόκληρο κι ένα μισό, «καταραμένο» χέρι την έκανε να τους μοιάζει ακόμα περισσότερο. Με εξαίρεση τον Τίκο, τον μόνο σάρκινο φίλο της, τα αγάλματα ήταν οι καλύτεροί της φίλοι. Όταν ο Μουσολίνι κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα, ο φόβος ότι θα επικρατήσει το σκοτάδι του ναζισμού έγινε ακόμα ισχυρότερος. Κι όσοι σχετίζονταν με το Μουσείο, από τους αρχαιολόγους μέχρι τους απλούς εργάτες, όλοι μοιράζονταν μια κοινή αγωνία∙ όλοι προστάτευαν το ίδιο μυστικό που έμοιαζε να συνοψίζεται σε μία και μόνο φράση: «Να προλάβουμε…». Η Αγγελίνα θα θελήσει να μάθει εκείνο το μυστικό και θα βοηθήσει τον Τίκο να κρύψει το δικό του.
Μια βαθιά ανθρώπινη κι αντιπολεμική ιστορία για τη φιλία, την ενηλικίωση, την αναζήτηση ταυτότητας και την ανάγκη διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς, βασισμένη στην πραγματική ιστορία της απόκρυψης των αρχαιοτήτων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου.
«Πόλεμος, Αντίσταση, Απελευθέρωση, όλα περνούν μέσα από τον κόσμο της μικρής ηρωίδας. Κι έτσι η συγγραφέας μαθαίνει στα παιδιά, χωρίς διδακτισμό, πως η Αντίσταση δεν είναι μόνο τα όπλα… Δε γράφει η Αγγελική Δαρλάση, κεντάει βελονιά βελονιά, και κάνει να αγαπηθούν αυτά που κρύβει μέσα του ένα μουσείο». Από το προλογικό σημείωμα της Άλκης Ζέη
Η Αγγελική Δαρλάση γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα, όπου μεγάλωσε και ζει με τον άντρα και τους δυο γιους τους. Έκανε μεταπτυχιακά σε Σπουδές Παράστασης στο Λονδίνο και Θεατρικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και παρακολούθησε μαθήματα συγγραφής σε Ελλάδα και Αγγλία. Από το 1998 σκηνοθετεί για το θέατρο (ιδιαίτερα παραστάσεις devised theatre), καθώς και μουσικές συναυλίες, και είναι από τα ιδρυτικά μέλη της Ομάδας Θεάματος Η Άλλη Πλευρά και της ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρείας Puzzlemusik. Έχει κάνει θεατρικές μεταφράσεις κι έχει επιμεληθεί τη δραματουργική σύνθεση αρκετών παραστάσεων. Το 2000 βραβεύτηκε με το Β΄ βραβείο για νέους θεατρικούς συγγραφείς (Γ.Γ.Ν.Γ. – Θέατρο του Νότου). Το μυθιστόρημά της για παιδιά Ονειροφύλακες τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας το 2005 και το Τότε που κρύψαμε έναν άγγελο με το Βραβείο Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου το 2010. Το βιβλίο της Το παλιόπαιδο (2014) πήρε το Βραβείο σε εικονογράφο και συγγραφέα βιβλίου με πολύχρωμη εικονογράφηση από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Ασχολείται με το θέατρο στην εκπαίδευση διδάσκοντας Θεατρική Αγωγή και Στοιχεία Θεατρολογίας στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το βιβλίο περιμένοντας μια συγκινητική (και σχετικά ωμή) ιστορία για την γερμανική κατοχή.
ωστόσο, αυτή η ιστορία έδωσε πολλά παραπάνω... η συγγραφέας έθιξε τόσα πολλά θέματα (από προσφυγικό μέχρι αναπηρίες και περιθωριοποίηση) που τελείωσα το βιβλίο σχεδόν δακρύζοντας.
το προτείνω σε όποι@δηποτε αγαπά την ιστορία, τα μουσεία και πιστεύει στην δύναμη της φιλίας ως ένα μέσο για να κάνουμε το σκοτάδι γύρω μας λιγότερο πυκνό 🩷
Ένα πολύ όμορφο βιβλίο που σου γεννάει συναισθήματα, σε ταξιδεύει σε μια άλλη εποχή. Αρκετά συγκινητικό και με ωραία μηνυματα καθώς θίγει πολλά θέματα.
Αγγελικη Δαρλαση, αν το διαβαζεις αυτο, να ξερεις οτι το βιβλιο σου με κατεστρεψε.
Οταν ημουν πρωτη γυμασιου, ειχες ερθεις στο σχολειο μου και σου ειχαμε παρει συνεντευξη, και τοτε εμαθα τι γινεται στο τελος. Τωρα, εφτα χρονια μετα, επιτελους επεστρεψα για να το διαβασω απτην αρχη ως το τελος. Κλαμα οχι αστεια, οσο διαβαζα, μεχρι και οταν τυλιγα καριοκες με την μανα μου για το Πασχα, λιγο αργοτερα (Καλο Πασχα σε ολους!). Ο,τι και να πω ειναι λιγο μπροστα στις ιστοριες που υφαντισες.
Ειναι υπεροχο που στο τελος μοιραστηκες τις πηγες σου, δινωντας το ερεθισμα για περισσοτερο ψαξιμο, και το μονο παραπονο μου ειναι πως εκει στο τελος, που μιλαει η Αγγελινα για το πως οι ναζιστες ειναι τερατα, λεει "Οι ναζιστες, οι Γερμανοι...". Εγω ουτε ιστορικος ειμαι, ουτε τον εζησα αυτον τον πολεμο, οπως και τα παιδια που θα το διαβασουν το βιβλιο. Ηταν ολοι οι γερμανοι ναζιστες; Ξερω γω. Αλλα αυτη η φραση τους βαφει σαν να ειναι. Και οταν εισαι 12, ποσο ξερεις να ξεχωρισεις το μισος των θυματων του πολεμου με τη πραγματικοτητα, και ποσο την εφαρμοζεις στην σημερον ημερα; Σκεπτομενη λοιπον τα τωρινα ναζιστικα προβληματα, και το ποσο οι παππουδες μας στιγματιζμενοι ακομα λενε για τους (τωρινους) Γερμανους, Θα προτρεψω σε ολους τους γονεις που θα διαβασουν/δωρισουν αυτο το βιβλιο στα παιδια τους, πακετο να κανουν και μια συζητηση, για την επουλωση πληγων, τη μετανοια (βλεπε το γερμ. συνθημα "Never Again"), για το ξεπερναω και διαχωριζω το τοτε με το τωρα. Δεν ειναι οι γερμανοι ο εχθρος. Οι ναζιστες ειναι.
Τρυφερό, με έντονο λυρισμό, άκρως συγκινητικό και ονειρικό. Η Αγγελική Δαρλάση κατάφερε να αποτυπώσει το κλίμα της εποχής στην Αθήνα του 1940 με κεντρικό άξονα της ιστορίας της απόκρυψης των αρχαίων του ΕΑΜ. Γλώσσα απλή, σωστή και απέριττη, πλοκή πότε ονειρική και πότε μέσα από την σκληρή, αλλά και γλυκιά καθημερινότητα, μία ιστορία με αρχή, μέση και τέλος που δένει τις προσωπικές ιστορίες διάφορων ανθρώπων με κοινό παρονομαστή: την αγάπη για τη ζωή και τον πολιτιστικό πλούτο του ελληνισμού. Οι περιγραφές και οι αφηγήσεις φτάνουν πολλές φορές να μας δίνουν εξαιρετικά στοιχεία ενός μαγικού ρεαλισμού που δύσκολα τον συναντάς στην ελληνική λογοτεχνία. Ιδιαίτερα συγκινητικές και δυνατές οι στιγμές του πακεταρίσματος των αγγείων και των ειδωλίων από τις γυναίκες μέσα στο Μουσείο, αλλά και η σκηνή με τον Τίκο και τη μικρή Αγγελική στις 31/05/1941. Αγγελική Δαρλάση, σ ευχαριστούμε τόσο πολύ!
Πολύ ωραία γραφή, άμεση και συγκινητική. Ποιητικός λόγος χωρίς να κουράζει. Η ιστορία αγγίζει πολλά θέματα χωρίς να διατρέχεται από διδακτισμό. Με άγγιξε. Πολύ το χάρηκα.
Δεν μου άρεσε Το κάναμε στο σχολείο και δεν ξέρω αν φταίει αυτό ή το ίδιο το βιβλίο το βρίσκω πάντως πολύ βαρετό Η εξέλιξη των γεγονότων είναι αργή και δεν είναι ένα διασκεδαστικό βιβλίο για να περάσεις την ώρα σου οπότε σγρ δεν είναι στις προτιμήσεις μου Έχοντας διαβάσει πολλά βιβλία ως έφηβη δεν πιστεύω πως υπάρχει λόγος να διαβάσετε κάτι τέτοιο Προσωπικά το βρίσκω σπατάλη χρόνου δεν σου μαθαίνει τπτ είναι απλά ένα ξερό άχαρο βιβλίο όχι καλά γραμμένο. Πολλά πράγματα ήταν πολύ προβλέψιμα όπως επίσης και το τέλος του Δεν το προτείνω γνκ σε κανέναν
ΈΝΑ διαμάντι το συγκεκριμένο βιβλίο που αποτυπώνει με λιτό τρόπο την ζωή των πρωταγωνιστών μιας άλλης Αθήνας, της Αθήνας της δεκαετίας του 1940. Η πρωταγωνίστρια αλλά και οι υπόλοιποι χαρακτήρες του βιβλίου είναι δομημένοι με κάθε λεπτομέρεια όπως και τα αγάλματα. Δεν έχει ηλικία το συγκεκριμένο βιβλίο, μπορεί να διαβαστεί και από εφήβους αλλά και από μεγάλους. Το τέλος σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση, όπως άλλωστε συμβαίνει και στη ζωή. Μια τρυφερή ιστορία που θα αγγίξει τις καρδιές όλων.