What do you think?
Rate this book
Όταν έφυγαν τ’ αγάλματα
Κάποτε ήταν ένα κορίτσι που είχε ακούσει τα αγάλματα να τραγουδάνε, είχε χορέψει μαζί τους στο φως του φεγγαριού, τα είχε δει να δακρύζουν.
Επειδή τα αγάλματα τις νύχτες ζωντανεύουν. Η Αγγελίνα το ήξερε καλά αυτό αφού μεγάλωσε μέσα στο μουσείο σχεδόν. Άλλωστε, το ότι είχε ένα ολόκληρο κι ένα μισό, «καταραμένο» χέρι την έκανε να τους μοιάζει ακόμα περισσότερο. Με εξαίρεση τον Τίκο, τον μόνο σάρκινο φίλο της, τα αγάλματα ήταν οι καλύτεροί της φίλοι.
Όταν ο Μουσολίνι κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα, ο φόβος ότι θα επικρατήσει το σκοτάδι του ναζισμού έγινε ακόμα ισχυρότερος. Κι όσοι σχετίζονταν με το Μουσείο, από τους αρχαιολόγους μέχρι τους απλούς εργάτες, όλοι μοιράζονταν μια κοινή αγωνία∙ όλοι προστάτευαν το ίδιο μυστικό που έμοιαζε να συνοψίζεται σε μία και μόνο φράση: «Να προλάβουμε…».
Η Αγγελίνα θα θελήσει να μάθει εκείνο το μυστικό και θα βοηθήσει τον Τίκο να κρύψει το δικό του.
Μια βαθιά ανθρώπινη κι αντιπολεμική ιστορία για τη φιλία, την ενηλικίωση, την αναζήτηση ταυτότητας και την ανάγκη διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς, βασισμένη στην πραγματική ιστορία της απόκρυψης των αρχαιοτήτων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου.
«Πόλεμος, Αντίσταση, Απελευθέρωση, όλα περνούν μέσα από τον κόσμο της μικρής ηρωίδας. Κι έτσι η συγγραφέας μαθαίνει στα παιδιά, χωρίς διδακτισμό, πως η Αντίσταση δεν είναι μόνο τα όπλα… Δε γράφει η Αγγελική Δαρλάση, κεντάει βελονιά βελονιά, και κάνει να αγαπηθούν αυτά που κρύβει μέσα του ένα μουσείο».
Από το προλογικό σημείωμα της Άλκης Ζέη
Επειδή τα αγάλματα τις νύχτες ζωντανεύουν. Η Αγγελίνα το ήξερε καλά αυτό αφού μεγάλωσε μέσα στο μουσείο σχεδόν. Άλλωστε, το ότι είχε ένα ολόκληρο κι ένα μισό, «καταραμένο» χέρι την έκανε να τους μοιάζει ακόμα περισσότερο. Με εξαίρεση τον Τίκο, τον μόνο σάρκινο φίλο της, τα αγάλματα ήταν οι καλύτεροί της φίλοι.
Όταν ο Μουσολίνι κήρυξε τον πόλεμο στην Ελλάδα, ο φόβος ότι θα επικρατήσει το σκοτάδι του ναζισμού έγινε ακόμα ισχυρότερος. Κι όσοι σχετίζονταν με το Μουσείο, από τους αρχαιολόγους μέχρι τους απλούς εργάτες, όλοι μοιράζονταν μια κοινή αγωνία∙ όλοι προστάτευαν το ίδιο μυστικό που έμοιαζε να συνοψίζεται σε μία και μόνο φράση: «Να προλάβουμε…».
Η Αγγελίνα θα θελήσει να μάθει εκείνο το μυστικό και θα βοηθήσει τον Τίκο να κρύψει το δικό του.
Μια βαθιά ανθρώπινη κι αντιπολεμική ιστορία για τη φιλία, την ενηλικίωση, την αναζήτηση ταυτότητας και την ανάγκη διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς, βασισμένη στην πραγματική ιστορία της απόκρυψης των αρχαιοτήτων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου.
«Πόλεμος, Αντίσταση, Απελευθέρωση, όλα περνούν μέσα από τον κόσμο της μικρής ηρωίδας. Κι έτσι η συγγραφέας μαθαίνει στα παιδιά, χωρίς διδακτισμό, πως η Αντίσταση δεν είναι μόνο τα όπλα… Δε γράφει η Αγγελική Δαρλάση, κεντάει βελονιά βελονιά, και κάνει να αγαπηθούν αυτά που κρύβει μέσα του ένα μουσείο».
Από το προλογικό σημείωμα της Άλκης Ζέη
224 pages, Paperback
First published November 11, 2015
About the author
Αγγελική Δαρλάση
39 books30 followersΗ Αγγελική Δαρλάση γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα, όπου μεγάλωσε και ζει με τον άντρα και τους δυο γιους τους. Έκανε μεταπτυχιακά σε Σπουδές Παράστασης στο Λονδίνο και Θεατρικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και παρακολούθησε μαθήματα συγγραφής σε Ελλάδα και Αγγλία. Από το 1998 σκηνοθετεί για το θέατρο (ιδιαίτερα παραστάσεις devised theatre), καθώς και μουσικές συναυλίες, και είναι από τα ιδρυτικά μέλη της Ομάδας Θεάματος Η Άλλη Πλευρά και της ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρείας Puzzlemusik. Έχει κάνει θεατρικές μεταφράσεις κι έχει επιμεληθεί τη δραματουργική σύνθεση αρκετών παραστάσεων. Το 2000 βραβεύτηκε με το Β΄ βραβείο για νέους θεατρικούς συγγραφείς (Γ.Γ.Ν.Γ. – Θέατρο του Νότου). Το μυθιστόρημά της για παιδιά Ονειροφύλακες τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας το 2005 και το Τότε που κρύψαμε έναν άγγελο με το Βραβείο Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου το 2010. Το βιβλίο της Το παλιόπαιδο (2014) πήρε το Βραβείο σε εικονογράφο και συγγραφέα βιβλίου με πολύχρωμη εικονογράφηση από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Ασχολείται με το θέατρο στην εκπαίδευση διδάσκοντας Θεατρική Αγωγή και Στοιχεία Θεατρολογίας στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
January 4, 2024
ξεκίνησα να διαβάζω αυτό το βιβλίο περιμένοντας μια συγκινητική (και σχετικά ωμή) ιστορία για την γερμανική κατοχή.
ωστόσο, αυτή η ιστορία έδωσε πολλά παραπάνω... η συγγραφέας έθιξε τόσα πολλά θέματα (από προσφυγικό μέχρι αναπηρίες και περιθωριοποίηση) που τελείωσα το βιβλίο σχεδόν δακρύζοντας.
το προτείνω σε όποι@δηποτε αγαπά την ιστορία, τα μουσεία και πιστεύει στην δύναμη της φιλίας ως ένα μέσο για να κάνουμε το σκοτάδι γύρω μας λιγότερο πυκνό 🩷
ωστόσο, αυτή η ιστορία έδωσε πολλά παραπάνω... η συγγραφέας έθιξε τόσα πολλά θέματα (από προσφυγικό μέχρι αναπηρίες και περιθωριοποίηση) που τελείωσα το βιβλίο σχεδόν δακρύζοντας.
το προτείνω σε όποι@δηποτε αγαπά την ιστορία, τα μουσεία και πιστεύει στην δύναμη της φιλίας ως ένα μέσο για να κάνουμε το σκοτάδι γύρω μας λιγότερο πυκνό 🩷
August 8, 2016
Απλό, λιτό και συγκινητικό βιβλίο. Η γραφή του θυμίζει λίγο συγγραφείς της παιδικής μου ηλικίας.
April 24, 2018
Ένα πολύ όμορφο βιβλίο που σου γεννάει συναισθήματα, σε ταξιδεύει σε μια άλλη εποχή. Αρκετά συγκινητικό και με ωραία μηνυματα καθώς θίγει πολλά θέματα.
May 2, 2024
Αγγελικη Δαρλαση, αν το διαβαζεις αυτο, να ξερεις οτι το βιβλιο σου με κατεστρεψε.
Οταν ημουν πρωτη γυμασιου, ειχες ερθεις στο σχολειο μου και σου ειχαμε παρει συνεντευξη, και τοτε εμαθα τι γινεται στο τελος. Τωρα, εφτα χρονια μετα, επιτελους επεστρεψα για να το διαβασω απτην αρχη ως το τελος. Κλαμα οχι αστεια, οσο διαβαζα, μεχρι και οταν τυλιγα καριοκες με την μανα μου για το Πασχα, λιγο αργοτερα (Καλο Πασχα σε ολους!). Ο,τι και να πω ειναι λιγο μπροστα στις ιστοριες που υφαντισες.
Ειναι υπεροχο που στο τελος μοιραστηκες τις πηγες σου, δινωντας το ερεθισμα για περισσοτερο ψαξιμο, και το μονο παραπονο μου ειναι πως εκει στο τελος, που μιλαει η Αγγελινα για το πως οι ναζιστες ειναι τερατα, λεει "Οι ναζιστες, οι Γερμανοι...". Εγω ουτε ιστορικος ειμαι, ουτε τον εζησα αυτον τον πολεμο, οπως και τα παιδια που θα το διαβασουν το βιβλιο. Ηταν ολοι οι γερμανοι ναζιστες; Ξερω γω. Αλλα αυτη η φραση τους βαφει σαν να ειναι. Και οταν εισαι 12, ποσο ξερεις να ξεχωρισεις το μισος των θυματων του πολεμου με τη πραγματικοτητα, και ποσο την εφαρμοζεις στην σημερον ημερα; Σκεπτομενη λοιπον τα τωρινα ναζιστικα προβληματα, και το ποσο οι παππουδες μας στιγματιζμενοι ακομα λενε για τους (τωρινους) Γερμανους, Θα προτρεψω σε ολους τους γονεις που θα διαβασουν/δωρισουν αυτο το βιβλιο στα παιδια τους, πακετο να κανουν και μια συζητηση, για την επουλωση πληγων, τη μετανοια (βλεπε το γερμ. συνθημα "Never Again"), για το ξεπερναω και διαχωριζω το τοτε με το τωρα. Δεν ειναι οι γερμανοι ο εχθρος. Οι ναζιστες ειναι.
Οταν ημουν πρωτη γυμασιου, ειχες ερθεις στο σχολειο μου και σου ειχαμε παρει συνεντευξη, και τοτε εμαθα τι γινεται στο τελος. Τωρα, εφτα χρονια μετα, επιτελους επεστρεψα για να το διαβασω απτην αρχη ως το τελος. Κλαμα οχι αστεια, οσο διαβαζα, μεχρι και οταν τυλιγα καριοκες με την μανα μου για το Πασχα, λιγο αργοτερα (Καλο Πασχα σε ολους!). Ο,τι και να πω ειναι λιγο μπροστα στις ιστοριες που υφαντισες.
Ειναι υπεροχο που στο τελος μοιραστηκες τις πηγες σου, δινωντας το ερεθισμα για περισσοτερο ψαξιμο, και το μονο παραπονο μου ειναι πως εκει στο τελος, που μιλαει η Αγγελινα για το πως οι ναζιστες ειναι τερατα, λεει "Οι ναζιστες, οι Γερμανοι...". Εγω ουτε ιστορικος ειμαι, ουτε τον εζησα αυτον τον πολεμο, οπως και τα παιδια που θα το διαβασουν το βιβλιο. Ηταν ολοι οι γερμανοι ναζιστες; Ξερω γω. Αλλα αυτη η φραση τους βαφει σαν να ειναι. Και οταν εισαι 12, ποσο ξερεις να ξεχωρισεις το μισος των θυματων του πολεμου με τη πραγματικοτητα, και ποσο την εφαρμοζεις στην σημερον ημερα; Σκεπτομενη λοιπον τα τωρινα ναζιστικα προβληματα, και το ποσο οι παππουδες μας στιγματιζμενοι ακομα λενε για τους (τωρινους) Γερμανους, Θα προτρεψω σε ολους τους γονεις που θα διαβασουν/δωρισουν αυτο το βιβλιο στα παιδια τους, πακετο να κανουν και μια συζητηση, για την επουλωση πληγων, τη μετανοια (βλεπε το γερμ. συνθημα "Never Again"), για το ξεπερναω και διαχωριζω το τοτε με το τωρα. Δεν ειναι οι γερμανοι ο εχθρος. Οι ναζιστες ειναι.
August 6, 2026
Review in Greek and English
[gr]
«Δεν είναι παραμύθι η ζωή. Το ξέρω. Αν όμως τη ζεις και τη φαντάζεσαι σαν παραμύθι, ίσως όλα να γίνονται λίγο πιο όμορφα. Για να αντέχεις».
Ένα τόσο γεμάτο συναισθήματα βιβλίο, πολλών ειδών συναισθήματα. Με γέμισε νοσταλγία, θλίψη, φόβο και άγχος αλλά με τον τρόπο που αποζητάς από ένα βιβλίο να σε κάνει να νιώσεις. Με άφησε με μία ταρακουνημένη καρδιά που πονά για ένα μακρινό παρελθόν που μας έχει στοιχίσει πολλά σαν χώρα. Δε θα πω πως είναι απλά παιδικό, εγγυάμαι με κάθε ίνα της ύπαρξής μου πως διαβάζεται από όλες τις ηλικίες και πως όλοι θα το απολαύσουν.
Ένα βιβλίο λοιπόν που μιλά για τον πόλεμο του ’40 στην Ελλάδα από μία οπτική που δεν έχω ξανακούσει και που δεν ήξερα ότι χρειαζόταν να ακούσω. Ένα κορίτσι, ένα αγόρι και τ’ αγάλματα του εθνικού αρχαιολογικού μουσείου. Το κορίτσι μιλάει με τ’ αγάλματα, είναι φίλη τους, τους μοιάζει και νιώθει καλύτερα μαζί τους παρά με όλον τον υπόλοιπο κόσμο που τη χλευάζει για το «μισό» της χέρι. Μαζί με τον μοναδικό ανθρώπινο φίλο της, επίσης στο περιθώριο, παλεύουν και αυτοί μία δική τους μάχη να σώσουν πολλά πολύτιμα αγάλματα, όπως κάνουν και οι μεγάλοι στο μουσείο. Έτσι μας περνάει το μήνυμα πως δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος να υπερασπίσεις την πατρίδα σου, δηλαδή ο πόλεμος στο μέτωπο, αλλά και πολλοί άλλοι στους οποίους μπορούν όλοι να συμμετέχουν.
Συνολικά συγκινητικό, με έκανε να κλάψω σε δύο σημεία, μία φορά εκεί όπου η μητέρα περιγράφει τον ξεριζωμό της από τη Σμύρνη και μία φορά στο τέλος, το οποίο δεν είδα να ‘ρχεται. Ναι θα ήθελα να μην έχει συμβεί, αλλά το βρίσκω ταιριαστό και θα το δεχτώ με δάκρυα.
Διαβάζεται άνετα και θεωρώ πως είναι ένα μικρό διαμαντάκι.
[en]
"Life is not a fairy tale. I know that. But if you live it and see it as one, perhaps everything becomes a little more beautiful. Helps you endure."
(quote from the book in my free translation)
This book is simply overflowing with emotions, so many kinds of emotions. It made me feel nostalgic and I felt the sadness, fear and anxiety in a way you yearn for a book to make you feel. I was left shaken and aching long after I finished reading. This is not just a children’s book; in fact I would wholeheartedly recommend it to adults as much as to younger readers.
The story takes place during World War II in Greece and presents a perspective I had never encountered before, one I didn't even realize I needed. At its center are a girl, a boy, and the statues of the National Archaeological Museum. The girl speaks with the statues, as she considers them her friends. She feels closer to them than to most people around her, who mock her because of her "half" arm. Together with her only human friend, another loner child, they fight their own battle to help save priceless statues, just like the grown-ups do at the museum.
One of the things I loved most about the book is the message hidden within that story: there is more than one way to defend your country. Not everyone fights on the battlefield. There are countless other ways to contribute, protect, preserve, and help and everyone can play a huge part.
I found the entire book deeply moving and it even made me cry twice. The ending took me by surprise and yes, I would prefer for things to be different but it just felt right. I will tearfully accept it.
Overall, this is a touching and memorable novel that can easily be read. For me, it was a little gem, one of those books that quietly finds its way into your heart and stays with you.
[gr]
«Δεν είναι παραμύθι η ζωή. Το ξέρω. Αν όμως τη ζεις και τη φαντάζεσαι σαν παραμύθι, ίσως όλα να γίνονται λίγο πιο όμορφα. Για να αντέχεις».
Ένα τόσο γεμάτο συναισθήματα βιβλίο, πολλών ειδών συναισθήματα. Με γέμισε νοσταλγία, θλίψη, φόβο και άγχος αλλά με τον τρόπο που αποζητάς από ένα βιβλίο να σε κάνει να νιώσεις. Με άφησε με μία ταρακουνημένη καρδιά που πονά για ένα μακρινό παρελθόν που μας έχει στοιχίσει πολλά σαν χώρα. Δε θα πω πως είναι απλά παιδικό, εγγυάμαι με κάθε ίνα της ύπαρξής μου πως διαβάζεται από όλες τις ηλικίες και πως όλοι θα το απολαύσουν.
Ένα βιβλίο λοιπόν που μιλά για τον πόλεμο του ’40 στην Ελλάδα από μία οπτική που δεν έχω ξανακούσει και που δεν ήξερα ότι χρειαζόταν να ακούσω. Ένα κορίτσι, ένα αγόρι και τ’ αγάλματα του εθνικού αρχαιολογικού μουσείου. Το κορίτσι μιλάει με τ’ αγάλματα, είναι φίλη τους, τους μοιάζει και νιώθει καλύτερα μαζί τους παρά με όλον τον υπόλοιπο κόσμο που τη χλευάζει για το «μισό» της χέρι. Μαζί με τον μοναδικό ανθρώπινο φίλο της, επίσης στο περιθώριο, παλεύουν και αυτοί μία δική τους μάχη να σώσουν πολλά πολύτιμα αγάλματα, όπως κάνουν και οι μεγάλοι στο μουσείο. Έτσι μας περνάει το μήνυμα πως δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος να υπερασπίσεις την πατρίδα σου, δηλαδή ο πόλεμος στο μέτωπο, αλλά και πολλοί άλλοι στους οποίους μπορούν όλοι να συμμετέχουν.
Συνολικά συγκινητικό, με έκανε να κλάψω σε δύο σημεία, μία φορά εκεί όπου η μητέρα περιγράφει τον ξεριζωμό της από τη Σμύρνη και μία φορά στο τέλος, το οποίο δεν είδα να ‘ρχεται. Ναι θα ήθελα να μην έχει συμβεί, αλλά το βρίσκω ταιριαστό και θα το δεχτώ με δάκρυα.
Διαβάζεται άνετα και θεωρώ πως είναι ένα μικρό διαμαντάκι.
[en]
"Life is not a fairy tale. I know that. But if you live it and see it as one, perhaps everything becomes a little more beautiful. Helps you endure."
(quote from the book in my free translation)
This book is simply overflowing with emotions, so many kinds of emotions. It made me feel nostalgic and I felt the sadness, fear and anxiety in a way you yearn for a book to make you feel. I was left shaken and aching long after I finished reading. This is not just a children’s book; in fact I would wholeheartedly recommend it to adults as much as to younger readers.
The story takes place during World War II in Greece and presents a perspective I had never encountered before, one I didn't even realize I needed. At its center are a girl, a boy, and the statues of the National Archaeological Museum. The girl speaks with the statues, as she considers them her friends. She feels closer to them than to most people around her, who mock her because of her "half" arm. Together with her only human friend, another loner child, they fight their own battle to help save priceless statues, just like the grown-ups do at the museum.
One of the things I loved most about the book is the message hidden within that story: there is more than one way to defend your country. Not everyone fights on the battlefield. There are countless other ways to contribute, protect, preserve, and help and everyone can play a huge part.
I found the entire book deeply moving and it even made me cry twice. The ending took me by surprise and yes, I would prefer for things to be different but it just felt right. I will tearfully accept it.
Overall, this is a touching and memorable novel that can easily be read. For me, it was a little gem, one of those books that quietly finds its way into your heart and stays with you.
November 25, 2020
Συγκινητικο, καλογραμμενο, γεματο συναίσθημα... Σε ταξιδευει!
July 31, 2017
Τρυφερό, με έντονο λυρισμό, άκρως συγκινητικό και ονειρικό. Η Αγγελική Δαρλάση κατάφερε να αποτυπώσει το κλίμα της εποχής στην Αθήνα του 1940 με κεντρικό άξονα της ιστορίας της απόκρυψης των αρχαίων του ΕΑΜ. Γλώσσα απλή, σωστή και απέριττη, πλοκή πότε ονειρική και πότε μέσα από την σκληρή, αλλά και γλυκιά καθημερινότητα, μία ιστορία με αρχή, μέση και τέλος που δένει τις προσωπικές ιστορίες διάφορων ανθρώπων με κοινό παρονομαστή: την αγάπη για τη ζωή και τον πολιτιστικό πλούτο του ελληνισμού. Οι περιγραφές και οι αφηγήσεις φτάνουν πολλές φορές να μας δίνουν εξαιρετικά στοιχεία ενός μαγικού ρεαλισμού που δύσκολα τον συναντάς στην ελληνική λογοτεχνία.
Ιδιαίτερα συγκινητικές και δυνατές οι στιγμές του πακεταρίσματος των αγγείων και των ειδωλίων από τις γυναίκες μέσα στο Μουσείο, αλλά και η σκηνή με τον Τίκο και τη μικρή Αγγελική στις 31/05/1941.
Αγγελική Δαρλάση, σ ευχαριστούμε τόσο πολύ!
Ιδιαίτερα συγκινητικές και δυνατές οι στιγμές του πακεταρίσματος των αγγείων και των ειδωλίων από τις γυναίκες μέσα στο Μουσείο, αλλά και η σκηνή με τον Τίκο και τη μικρή Αγγελική στις 31/05/1941.
Αγγελική Δαρλάση, σ ευχαριστούμε τόσο πολύ!
May 19, 2017
Πολύ ωραία γραφή, άμεση και συγκινητική. Ποιητικός λόγος χωρίς να κουράζει. Η ιστορία αγγίζει πολλά θέματα χωρίς να διατρέχεται από διδακτισμό. Με άγγιξε. Πολύ το χάρηκα.
October 29, 2023
Πολύ όμορφα γραμμένο βιβλίο και βγαλμένο από μια πραγματική ιστορία… Μου θύμισε τις παλιές καλές Ελληνίδες συγγραφείς της παιδικής μου ηλικίας…
April 20, 2024
Δεν μου άρεσε
Το κάναμε στο σχολείο και δεν ξέρω αν φταίει αυτό ή το ίδιο το βιβλίο το βρίσκω πάντως πολύ βαρετό
Η εξέλιξη των γεγονότων είναι αργή και δεν είναι ένα διασκεδαστικό βιβλίο για να περάσεις την ώρα σου οπότε σγρ δεν είναι στις προτιμήσεις μου
Έχοντας διαβάσει πολλά βιβλία ως έφηβη δεν πιστεύω πως υπάρχει λόγος να διαβάσετε κάτι τέτοιο
Προσωπικά το βρίσκω σπατάλη χρόνου δεν σου μαθαίνει τπτ είναι απλά ένα ξερό άχαρο βιβλίο όχι καλά γραμμένο.
Πολλά πράγματα ήταν πολύ προβλέψιμα όπως επίσης και το τέλος του
Δεν το προτείνω γνκ σε κανέναν
Το κάναμε στο σχολείο και δεν ξέρω αν φταίει αυτό ή το ίδιο το βιβλίο το βρίσκω πάντως πολύ βαρετό
Η εξέλιξη των γεγονότων είναι αργή και δεν είναι ένα διασκεδαστικό βιβλίο για να περάσεις την ώρα σου οπότε σγρ δεν είναι στις προτιμήσεις μου
Έχοντας διαβάσει πολλά βιβλία ως έφηβη δεν πιστεύω πως υπάρχει λόγος να διαβάσετε κάτι τέτοιο
Προσωπικά το βρίσκω σπατάλη χρόνου δεν σου μαθαίνει τπτ είναι απλά ένα ξερό άχαρο βιβλίο όχι καλά γραμμένο.
Πολλά πράγματα ήταν πολύ προβλέψιμα όπως επίσης και το τέλος του
Δεν το προτείνω γνκ σε κανέναν
March 18, 2021
ΈΝΑ διαμάντι το συγκεκριμένο βιβλίο που αποτυπώνει με λιτό τρόπο την ζωή των πρωταγωνιστών μιας άλλης Αθήνας, της Αθήνας της δεκαετίας του 1940. Η πρωταγωνίστρια αλλά και οι υπόλοιποι χαρακτήρες του βιβλίου είναι δομημένοι με κάθε λεπτομέρεια όπως και τα αγάλματα. Δεν έχει ηλικία το συγκεκριμένο βιβλίο, μπορεί να διαβαστεί και από εφήβους αλλά και από μεγάλους. Το τέλος σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση, όπως άλλωστε συμβαίνει και στη ζωή. Μια τρυφερή ιστορία που θα αγγίξει τις καρδιές όλων.
April 12, 2026
Το διάβασα γιατί δουλεύαμε σε τάξη τον Μαραθώνιο Ανάγνωσης του Μεταίχμιου. Κι όμως με κράτησε και με συγκίνησε, θυμίζοντας συγγραφείς της γενιάς μου. Πιστεύω μπορεί να κρατήσει το ενδιαφέρον και ενός ενήλικα κι ενός παιδιού.
March 5, 2023
Ερωτεύτηκα τον κόσμο τον αγαλμάτων. Η ιστορία απόλυτα συγκινητική.10/10🥺💗
Displaying 1 - 13 of 13 reviews