What do you think?
Rate this book
Underdog
De excentrieke Rein is verslaafd aan het computerspel World of Warcraft. Om wat te verdienen werkt hij als verzorger in de kennel van zijn familie. Hoewel zijn moeder Vera met haar Afghaanse windhonden prijzen in de wacht sleept en lof oogst in de wereld van de hondenfokkerij, staat de kennel op de rand van de financiële afgrond. Adelien, de ambitieuze dochter, ziet maar één redmidel: hun topteef laten dekken door een internationale topreu. Daarvoor moeten ze naar de outback van Australië. Ze dwingt Rein om zijn isolement op te geven en mee te gaan. Tijdens een reis vol hindernissen, penibele situaties en onverwachte confrontaties komen broer en zus dichter bij elkaar dan ze zelf ooit voor mogelijk hielden.
227 pages, Hardcover
First published November 25, 2015
6 people are currently reading
63 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
March 6, 2016
Doggy style
Literaire fictie bezit een wonderlijke kracht die je op de meest vreemde plekken kan doen belanden. Het is maar net hoe ver de auteur wil gaan. Schrijfster Elfie Tromp neemt ons aan de hand in de bevreemdende wereld van de hondenfokkerij.
Afghaanse windhonden, daar is het om te doen in Tromps Underdog. Ze presenteert een kwakkelend familiebedrijfje dat probeert naam te maken door het fokken van raszuivere ‘winnaars’. De honden in kwestie zijn goed voor twee dingen: kampioen worden op de alom georganiseerde hondenshows en daardoor naam maken om garant te staan voor kwalitatief nageslacht. Het is een curieuze omgeving, waar de schrijfster kennelijk in thuis is.
Metaforen
De autistische Rein werkt als schoonmaker in de familiekennel en brengt de rest van zijn tijd door achter het beeldscherm. Zijn wereld wordt volledig in beslag genomen door World of Warcraft waarin hij, als fictief personage, deel uitmaakt van een zelfgecreëerd universum en met zijn medespelers iedere vijandige tegenpartij te lijf gaat. Zijn zus Adelien is, samen met moeder Vera, de drijvende kracht achter de hondenbusiness. Ze proberen het hoofd boven water te houden door de eindjes aan elkaar te knopen en hun tophonden als fokmateriaal aan de man te brengen.
Elfie Tromp weet haar karakters goed neer te zetten. De uitgebeelde typering maakt nieuwsgierig naar het verdere verloop, hoewel de verhaallijn vanaf het begin wordt afgebakend. We zitten voornamelijk in de binnenwereld van Rein, die probeert om te gaan met zijn ambitieuze familieleden en ook nog een virtuele relatie met een gamepartner aangaat. Tromp laat haar schrijfkunsten zien in moeiteloos geplaatste metaforen die haar vindingrijkheid onderstrepen. Zoals de kitesurfende man van Adelien die ‘in zijn tuigje het strand op en neer rent. Alsof hij wordt uitgelaten door God’. Ook de schuchterheid van broer Rein wordt neergezet in prachtige zinnetjes:
Maakbaarheid
Als de kennel op het randje van faillissement staat, komt de streberige Adelien met een uitweg. Broer en zus moeten met hun kampioenshonden naar Australië om bij een wereldberoemde fokker de dieren te laten kruisen met andere kanjers. Door de introductie van deze als Mexicaanse maffioso geportretteerde topfokker, begint Tromp de greep op haar roman te verliezen. Grillige fantasie neemt de overhand en rekt de grenzen zodanig op dat er weinig ruimte is om tot een aannemelijk einde te komen. Het Australische avontuur slaat om in een slechte James Bond-film, waarbij vrijwel alle losse verhaallijnen als een compact geheel worden afgeleverd. Dat is jammer, want het zorgt ervoor dat de bespiegelende en licht ironische verteller in Tromp op de achtergrond verdwijnt.
In een interview stelt Elfie Tromp dat Underdog over ‘de maakbaarheid van het leven’ gaat. Dat is een brede armzwaai om dit vele kanten uitspringende verhaal te omschrijven. De gemankeerde kinderwens van Adelien zou een verwijzing kunnen zijn, net als de veilige beslotenheid van Reins beeldschermleven. Maar Tromp doelt vooral op de gekunstelde wereld van de hondenfokkerij, waar de omgang met erfelijkheid en voortplanting door mensen wordt gestuurd en door commercie wordt gedreven. Dat bepalende decor drukt een iets te groot stempel op het verloop van deze verder goed geschreven roman.
http://8weekly.nl/recensie/doggy-styl...
@8WEEKLY/André van Dijk
Literaire fictie bezit een wonderlijke kracht die je op de meest vreemde plekken kan doen belanden. Het is maar net hoe ver de auteur wil gaan. Schrijfster Elfie Tromp neemt ons aan de hand in de bevreemdende wereld van de hondenfokkerij.
Afghaanse windhonden, daar is het om te doen in Tromps Underdog. Ze presenteert een kwakkelend familiebedrijfje dat probeert naam te maken door het fokken van raszuivere ‘winnaars’. De honden in kwestie zijn goed voor twee dingen: kampioen worden op de alom georganiseerde hondenshows en daardoor naam maken om garant te staan voor kwalitatief nageslacht. Het is een curieuze omgeving, waar de schrijfster kennelijk in thuis is.
Metaforen
De autistische Rein werkt als schoonmaker in de familiekennel en brengt de rest van zijn tijd door achter het beeldscherm. Zijn wereld wordt volledig in beslag genomen door World of Warcraft waarin hij, als fictief personage, deel uitmaakt van een zelfgecreëerd universum en met zijn medespelers iedere vijandige tegenpartij te lijf gaat. Zijn zus Adelien is, samen met moeder Vera, de drijvende kracht achter de hondenbusiness. Ze proberen het hoofd boven water te houden door de eindjes aan elkaar te knopen en hun tophonden als fokmateriaal aan de man te brengen.
Elfie Tromp weet haar karakters goed neer te zetten. De uitgebeelde typering maakt nieuwsgierig naar het verdere verloop, hoewel de verhaallijn vanaf het begin wordt afgebakend. We zitten voornamelijk in de binnenwereld van Rein, die probeert om te gaan met zijn ambitieuze familieleden en ook nog een virtuele relatie met een gamepartner aangaat. Tromp laat haar schrijfkunsten zien in moeiteloos geplaatste metaforen die haar vindingrijkheid onderstrepen. Zoals de kitesurfende man van Adelien die ‘in zijn tuigje het strand op en neer rent. Alsof hij wordt uitgelaten door God’. Ook de schuchterheid van broer Rein wordt neergezet in prachtige zinnetjes:
Hij probeert zijn opgejaagde ademhaling te vertragen. Het lukt niet. Zijn hart is een bange egel. Opgerold ligt hij in zijn borstkas. Elke slag steekt.
Maakbaarheid
Als de kennel op het randje van faillissement staat, komt de streberige Adelien met een uitweg. Broer en zus moeten met hun kampioenshonden naar Australië om bij een wereldberoemde fokker de dieren te laten kruisen met andere kanjers. Door de introductie van deze als Mexicaanse maffioso geportretteerde topfokker, begint Tromp de greep op haar roman te verliezen. Grillige fantasie neemt de overhand en rekt de grenzen zodanig op dat er weinig ruimte is om tot een aannemelijk einde te komen. Het Australische avontuur slaat om in een slechte James Bond-film, waarbij vrijwel alle losse verhaallijnen als een compact geheel worden afgeleverd. Dat is jammer, want het zorgt ervoor dat de bespiegelende en licht ironische verteller in Tromp op de achtergrond verdwijnt.
In een interview stelt Elfie Tromp dat Underdog over ‘de maakbaarheid van het leven’ gaat. Dat is een brede armzwaai om dit vele kanten uitspringende verhaal te omschrijven. De gemankeerde kinderwens van Adelien zou een verwijzing kunnen zijn, net als de veilige beslotenheid van Reins beeldschermleven. Maar Tromp doelt vooral op de gekunstelde wereld van de hondenfokkerij, waar de omgang met erfelijkheid en voortplanting door mensen wordt gestuurd en door commercie wordt gedreven. Dat bepalende decor drukt een iets te groot stempel op het verloop van deze verder goed geschreven roman.
http://8weekly.nl/recensie/doggy-styl...
@8WEEKLY/André van Dijk
March 18, 2022
De openingsscene is echt geweldig, i love it.
Maar al snel heb ik het idee dat er wat te veel personages zijn van wie Tromp ook allemaal hun gedachten wil laten zien, waardoor deze allemaal niet de ruimte krijgen om individueel echt uitgediept te worden. Bijvoorbeeld wanneer Adelien stiekem contact opneemt met Reins vriendin, Karin, die kanker heeft en aangeeft dat ze bijna doodgaat maar Rein nog een keer wil ontmoeten, maar waarop Adelien in een vrij korte passage eigenlijk gewoon zegt nee sorry ik heb Rein nodig, zonder dat echt duidelijk wordt hoe iemand nu echt op de situatie reageert (de situatie dat haar broer een vriendinnetje heeft en op de situatie dat dat vriendinnetje vervolgens zegt dat ze dood zal gaan). Een beetje afgevlakt voelt het nu. En waarom ik de eerste scene zo geweldig vond, is omdat Elfie de scene zo langzaam en nauwkeurig beschreven heeft, en twee werelden (echt vs game) zo mooi tegenover elkaar staan. Dat mis ik naarmate het boek vordert. Vanaf het midden gaat het allemaal razendsnel, ze pikken een of andere gestrande trainer op, zonder overleg, honden die ontsnappen, een vage fokker die eigenlijk maar een klein fragment van het eigenlijke verhaal in beslag neemt, terwijl dat nu was waarom ze op reis gingen en Rein zijn Karin niet een laatste keer kon zien. Vermakelijk, op zich, maar vooral ook iets te snel en verwarrend. Ik hou echt van de hondenfokkerij/hondenshowwereld en de gamewereld die Elfie Tromp probeert te verweven, maar ik denk dat alles wat meer ruimte nodig had om echt tot zijn recht te komen. Nu gebeurt er heel veel, maar door de snelheid en noodgedwongen oppervlakkigheid van de personages komt het allemaal niet echt binnen.
Maar al snel heb ik het idee dat er wat te veel personages zijn van wie Tromp ook allemaal hun gedachten wil laten zien, waardoor deze allemaal niet de ruimte krijgen om individueel echt uitgediept te worden. Bijvoorbeeld wanneer Adelien stiekem contact opneemt met Reins vriendin, Karin, die kanker heeft en aangeeft dat ze bijna doodgaat maar Rein nog een keer wil ontmoeten, maar waarop Adelien in een vrij korte passage eigenlijk gewoon zegt nee sorry ik heb Rein nodig, zonder dat echt duidelijk wordt hoe iemand nu echt op de situatie reageert (de situatie dat haar broer een vriendinnetje heeft en op de situatie dat dat vriendinnetje vervolgens zegt dat ze dood zal gaan). Een beetje afgevlakt voelt het nu. En waarom ik de eerste scene zo geweldig vond, is omdat Elfie de scene zo langzaam en nauwkeurig beschreven heeft, en twee werelden (echt vs game) zo mooi tegenover elkaar staan. Dat mis ik naarmate het boek vordert. Vanaf het midden gaat het allemaal razendsnel, ze pikken een of andere gestrande trainer op, zonder overleg, honden die ontsnappen, een vage fokker die eigenlijk maar een klein fragment van het eigenlijke verhaal in beslag neemt, terwijl dat nu was waarom ze op reis gingen en Rein zijn Karin niet een laatste keer kon zien. Vermakelijk, op zich, maar vooral ook iets te snel en verwarrend. Ik hou echt van de hondenfokkerij/hondenshowwereld en de gamewereld die Elfie Tromp probeert te verweven, maar ik denk dat alles wat meer ruimte nodig had om echt tot zijn recht te komen. Nu gebeurt er heel veel, maar door de snelheid en noodgedwongen oppervlakkigheid van de personages komt het allemaal niet echt binnen.
August 27, 2024
Moeilijk te zeggen wat ik van dit boek vindt.
Schrijfstijl: Het was niet moeilijk geschreven, maar soms waren er veel heel korte zinnen achter elkaar, wat niet zo fijn las. Af en toe waren er wel grappige vergelijkingen maar verder geen mooie beeldspraak ofzo.
Inhoud(voor mezelf dat ik het onthou):
Het ging over een gezin en over hun hondenkennel. Rein gamed veel en wil misschien afspreken met iemand die hij kent van gamen, Karin. Zijn zus Adelien en moeder Vera zijn veel bezig met hun fokkerij. Dan haalt Adelien Rein over om mee te gaan naar Australië, om daar allemaal hondenshows te doen met 2 van hun honden. Op deze reis komt Rein er achter dat Adelien met Karen heeft gechat online en hij is heel boos. Later komt hij er achter dat Karin is overleden, en is hij nog bozer op zijn zus. Na een aantal prijzen bij hondenshows, gaan Rein en Adeline samen naar Bonilla, iemand die de grootste hondenkennel van de wereld heeft. Een heel goede reu van Bonilla zou het teefje van Adelien zwanger maken. Maar toen kwamen ze erachter dat de honden daar mishandeld worden. Ze vluchtten, met die reu van Bonilla. En uiteindelijk brengt dat die broer en zus weer samen.
Perspectief: Ik vond het niet zo nodig dat er vanuit zoveel perspectieven werd geschreven. Vooral de paar stukjes waarin vanuit Bonillas perspectief werd geschreven vond ik onnodig. Eigenlijk vond ik Reins perspectief het interessants, ik zou liever iets hebben gelezen over hoe hij Karin ontmoette et cetera, die honden boeien me niet zo.
Verder vond ik dat er soms saaie details waren, over de hondenshows bijvoorbeeld.
Over het algemeen best oke boek, kwam er snel doorheen. Het plot vond ik mwah en de schrijfstijl en keus voor perspectieven ook niet zo geweldig, vandaar 2 sterren.
Schrijfstijl: Het was niet moeilijk geschreven, maar soms waren er veel heel korte zinnen achter elkaar, wat niet zo fijn las. Af en toe waren er wel grappige vergelijkingen maar verder geen mooie beeldspraak ofzo.
Inhoud(voor mezelf dat ik het onthou):
Het ging over een gezin en over hun hondenkennel. Rein gamed veel en wil misschien afspreken met iemand die hij kent van gamen, Karin. Zijn zus Adelien en moeder Vera zijn veel bezig met hun fokkerij. Dan haalt Adelien Rein over om mee te gaan naar Australië, om daar allemaal hondenshows te doen met 2 van hun honden. Op deze reis komt Rein er achter dat Adelien met Karen heeft gechat online en hij is heel boos. Later komt hij er achter dat Karin is overleden, en is hij nog bozer op zijn zus. Na een aantal prijzen bij hondenshows, gaan Rein en Adeline samen naar Bonilla, iemand die de grootste hondenkennel van de wereld heeft. Een heel goede reu van Bonilla zou het teefje van Adelien zwanger maken. Maar toen kwamen ze erachter dat de honden daar mishandeld worden. Ze vluchtten, met die reu van Bonilla. En uiteindelijk brengt dat die broer en zus weer samen.
Perspectief: Ik vond het niet zo nodig dat er vanuit zoveel perspectieven werd geschreven. Vooral de paar stukjes waarin vanuit Bonillas perspectief werd geschreven vond ik onnodig. Eigenlijk vond ik Reins perspectief het interessants, ik zou liever iets hebben gelezen over hoe hij Karin ontmoette et cetera, die honden boeien me niet zo.
Verder vond ik dat er soms saaie details waren, over de hondenshows bijvoorbeeld.
Over het algemeen best oke boek, kwam er snel doorheen. Het plot vond ik mwah en de schrijfstijl en keus voor perspectieven ook niet zo geweldig, vandaar 2 sterren.
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 3, 2018
Heel fijn boek. Elfies manier van naar dingen kijken (en dat dan opschrijven) is origineel en overtuigend. Ze heeft veel compassie voor haar personages, hoewel ze eerlijk en onverbloemd over hen schrijft. Rein en Adelien zijn sympathiek en toch echt. Tot slot vond ik veel dingen in dit boek lach-hardop-grappig.
October 27, 2025
Dit boek gaat onnodig veel over honden. Waarom?
January 15, 2022
Zowel fijn als oncomfortabel om te lezen. De stukken in Australië waren mooi beschreven en brachten mooie herinneringen op. De relatie tussen broer en zus was moeilijk om te lezen, en hoopte ik dat ze op een andere manier met elkaar konden omgaan.
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 21, 2017
Overtuigend verhaal over een moeilijke relatie tussen broer en zus. Krachtige personages, humoristische en realistische manier van schrijven. Jammer van het abrupte einde.
March 1, 2022
Het boek gelezen, omdat een leerling het ging lezen en het me daarom nieuwsgierig maakte. Ik houd niet zo van honden, dus het (originele) onderwerp sprak me niet meteen aan. Echter draait het boek niet alleen om honden, maar voornamelijk om de personen achter de honden. Die worden erg goed neergezet. De autistische Rein met zijn gameverslaving die niet zo betuttelend behandeld wil worden en de lieve Adelien die alles voor iedereen wil oplossen en geen fouten wil maken, zijn allebei heel geloofwaardig. Het verhaal is ook best leuk en het leest makkelijk. Aan het eind wordt het zelfs nog even spannend, maar helaas vind ik het einde ondanks de spanning vergezocht. Tot slot ergerde ik me aan de taalfouten die er in het boek staan (niet bijster veel, maar ze horen er naar mijn mening helemaal niet in te staan, daar hebben schrijvers immers een redacteur voor). Al met al prima boek.
January 9, 2025
Aangeraden door mijn Nederlands docent uit 5 havo, het was geen slecht boek maar is ook geen literaire prijs kandidaat. Het verhaal op zichzelf zat goed in elkaar er was een duidelijk doel met de nodige obstakels, enige nadeel was dat elk personage een eigen obstakel had in het boek wat in de eerste instantie niet slecht hoeft te zijn. Underdog had daarentegen wel veel personages wat alle obstakels, emoties en gedachtes moeilijk te volgen waren en soms niet helemaal lekker uit de verf kwam. Naast dat is het een prima boek wat zorgt voor veel leesplezier en vooral een originele combinaties die je niet vaak tegenkomt.
Kwaliteit > Kwantiteit
Kwaliteit > Kwantiteit
July 6, 2021
Had er denk ik meer van verwacht. Dat de hondenshow- en de gamewereld mij maar matig interesseren is niet zo'n probleem en in theorie houd ik erg van sociaal onhandige personages zoals Rein, maar toch ontbreekt er wat.
April 5, 2025
Leuk inkijkje in de wereld van de hondenfokkers en hondenshows. De familieverhoudingen zijn mooi uitgewerkt. De Hollywood-achtige plotontwikkelingen in het laatste deel van de roman waren voor mij wat minder nodig.
October 28, 2018
Het boek begon hoopvol, maar ging als een nachtkaars uit.
June 15, 2020
nooit gedacht dat ik een boek over een hondenkennel met een personage dat soms ineens World of Warcraft speelt 4 sterren zou geven maar alles wat daaromheen gebeurde was echt leuk
December 19, 2021
Echt vreselijk, steeds is er gezeik, niks is goed genoeg en erg pessimistisch. Niet lezen
Read
August 8, 2023Superleuk boek mooie stijl
June 28, 2017
Elfie Tromp schept krachtige personages in Underdog
Elfie Tromp schrijft romans, columns voor Metro en theaterstukken. In haar tweede roman Underdog houdt Tromp de lezer vast tot het eind in een verhaal dat niet verschrikkelijk spannend is, maar overtuigt door de krachtige personages die ze schept.
In Underdog maken we kennis met Rein. Hij is verslaafd aan World of Warcraft en heeft geen behoefte aan enig contact met de buitenwereld. Om wat geld te verdienen werkt hij als verzorger in de sappelende hondenkennel van zijn familie. Reins zus Adelien besluit de kennel van de financiële afgrond te redden door het zaad van een internationale topreu uit Australië te gaan halen. Als moeder Vera na een valpartij in het ziekenhuis belandt, moet Rein tot zijn grote afgrijzen met zijn zus mee.
Weinig actie
Het verhaal van Tromp kent relatief weinig actie. De gebeurtenissen die er zijn, doen halverwege het verhaal een beetje geforceerd aan, wat jammer is. Het voelt alsof de auteur heel graag iets wilde laten gebeuren om maar iets te laten gebeuren. Adelien zegt steeds dat ze deze reis wil gebruiken om haar band met Rein op te bouwen, ongeloofwaardig is het dan ook wanneer ze ineens een wildvreemde Australiër met hen mee laat reizen, terwijl ze weet dat Rein niet van contact houdt. In de laatste paar hoofdstukken komt de spanning met de geloofwaardigheid weer terug en zorgt zowel Adelien als Rein voor verassingen.
Personages
De manier waarop Tromp haar personages neerzet maakt wel dat je de bladzijden om blijft slaan. Vooral de buitenstaander en mislukkeling Rein laat je niet meer los. Voor de mensen om hem heen is hij ongrijpbaar, maar hij heeft wel degelijk gevoelens. Hij is smoorverliefd op Karin en houdt als geen ander van de honden die hij met zoveel tegenzin lijkt te verzorgen. ‘Hij wil uitleggen dat wat zij hebben bijzonder is, te bijzonder om te delen met anderen. Hij weet niet waar hij moet beginnen.’
Adelien is al even herkenbaar als de sociaal onhandige Rein, zij twijfelt aan haar huwelijk, wil kinderen en tegelijk een topcarrière. Daarbovenop probeert ze zonder succes weer vrienden te worden met haar broer, zoals ze dat vroeger was. ‘Haar broer zal nooit veranderen. Zij zullen nooit méér zijn dan wat ze nu zijn; stille mensen naast elkaar op de stoep.’ Tromp heeft duidelijk een scherp vermogen om tot de psychologie van mensen en hun relaties door te dringen.
[Deze recensie verscheen eerder (2015) op CLEEFT]
Elfie Tromp schrijft romans, columns voor Metro en theaterstukken. In haar tweede roman Underdog houdt Tromp de lezer vast tot het eind in een verhaal dat niet verschrikkelijk spannend is, maar overtuigt door de krachtige personages die ze schept.
In Underdog maken we kennis met Rein. Hij is verslaafd aan World of Warcraft en heeft geen behoefte aan enig contact met de buitenwereld. Om wat geld te verdienen werkt hij als verzorger in de sappelende hondenkennel van zijn familie. Reins zus Adelien besluit de kennel van de financiële afgrond te redden door het zaad van een internationale topreu uit Australië te gaan halen. Als moeder Vera na een valpartij in het ziekenhuis belandt, moet Rein tot zijn grote afgrijzen met zijn zus mee.
Weinig actie
Het verhaal van Tromp kent relatief weinig actie. De gebeurtenissen die er zijn, doen halverwege het verhaal een beetje geforceerd aan, wat jammer is. Het voelt alsof de auteur heel graag iets wilde laten gebeuren om maar iets te laten gebeuren. Adelien zegt steeds dat ze deze reis wil gebruiken om haar band met Rein op te bouwen, ongeloofwaardig is het dan ook wanneer ze ineens een wildvreemde Australiër met hen mee laat reizen, terwijl ze weet dat Rein niet van contact houdt. In de laatste paar hoofdstukken komt de spanning met de geloofwaardigheid weer terug en zorgt zowel Adelien als Rein voor verassingen.
Personages
De manier waarop Tromp haar personages neerzet maakt wel dat je de bladzijden om blijft slaan. Vooral de buitenstaander en mislukkeling Rein laat je niet meer los. Voor de mensen om hem heen is hij ongrijpbaar, maar hij heeft wel degelijk gevoelens. Hij is smoorverliefd op Karin en houdt als geen ander van de honden die hij met zoveel tegenzin lijkt te verzorgen. ‘Hij wil uitleggen dat wat zij hebben bijzonder is, te bijzonder om te delen met anderen. Hij weet niet waar hij moet beginnen.’
Adelien is al even herkenbaar als de sociaal onhandige Rein, zij twijfelt aan haar huwelijk, wil kinderen en tegelijk een topcarrière. Daarbovenop probeert ze zonder succes weer vrienden te worden met haar broer, zoals ze dat vroeger was. ‘Haar broer zal nooit veranderen. Zij zullen nooit méér zijn dan wat ze nu zijn; stille mensen naast elkaar op de stoep.’ Tromp heeft duidelijk een scherp vermogen om tot de psychologie van mensen en hun relaties door te dringen.
[Deze recensie verscheen eerder (2015) op CLEEFT]
April 29, 2016
Het verhaal dat vooral draait om mislukking en imperfectie is best oke, al is het soms ook voorspelbaar en is het einde ongeloofwaardig. De setting in de wereld van hondenfokkerij, kennels en windhondenshows sprak mij niet aan.
November 30, 2016
Uitstekende schrijver. Haar stijl bevalt me prima. Verhaal goed uitgedacht. Beetje abrupt einde. Voor mij persoonlijk is de 'hondenshowwereld' waar deze roman zich in afspeelt niet echt interessant. Kijk zeker uit naar een volgende roman van haar hand.
Displaying 1 - 19 of 19 reviews