کونستانتسه موتسارت

by Renate Welsh, بیوک بوداغی (Translator)

کونستانتسه موتسارت گوشه‌کناره‌هایی از زندگی این نابغهٔ موسیقی است که از نگاه دو خواهر پیر، که یکی از آن‌ها، کونستانتسه، همسر موتسارت است، روایت می‌شود. عصر روزی بارانی است و یکی از دو پیرزن روبه‌روی پنجره به میدان خالی نگاه می‌کند که قرار است مجسمه‌ای از موتسارت آن‌جا نصب شود: در برابر خانه‌اش، و همین بهانه‌ای می‌شود برای بازگویی داستان.

110 pages, Paperback

First published January 1, 1991

About the author

Renate Welsh is an Austrian author of children's and young adult literature.

Reviews

[Parisa · Rating 3 out of 5]

بدترین هول پیری فقط درد پاها و حافظه خراب نیست. چه چیزی آنقدر ارزش دارد که آدم بخواهد حتماً حفظ اش کند؟ وحشت پیری این است که دیگر هیچ چیزی قطعیت ندارد، آدم مطمئن نیست که همه چیز جور دیگری نبوده باشد. قبلا اقلا بعضی چیزها را با قاطعیت می دانستم.

کونستانتسه موتزارت … رناته ولش … بیوک بداغی... ۶۶


هر حرفی را که زده شود نمی‌شود پس گرفت یا عوض کرد، حرفی که زده می‌شود دیگر تمام شد و رفت. البته حافظه می تواند خاطره ها را به شکل دلخواه در بیاورد با ظرافت زرگری که زیورآلات را پیچ و تاب می دهد تا به تدریج شکل بگیرند تا خاطره ها دیگر آزارت ندهند. یا اینکه در را پشت سرت میبندی و کلید را دوبار داخل قفل می چرخانی تا مطمئن باشی که در بسته شده است. بعد خاطره دفن می‌شود، مثل جسد مومیایی شده امپراطوری در آرامگاه اش. آنجا چیزی عوض نمی‌شود، چون آنجا دیگر هوا نیست.
اما در پمپی جریان از چه قرار بود؟ آنجا جسدهایی بودند که بیش از هزار سال و شاید هم بیشتر دست نخورده باقی مانده بودند. ولی وقتی لایه خاکستر را با بیل از روی شان کنار زدند تبدیل به گرد و خاک شدند. 
شاید همه چیز پایان می یابد. وقتی خاطره ها ویران میشوند، فقط غبارها باقی می‌ماند که می‌شود با فوت کردن آن را از خود دور کرد و دیگر چیزها آزاردهنده باقی نخواهد ماند.

کونستانتسه موتزارت … رناته ولش … بیوک بداغی... ۸۷

[Moshtagh hosein · Rating 1 out of 5]

نه

[Jan · Rating 2 out of 5]

Constanze Mozart: Eine unbedeutende Frau ist eine Erzählung, kein Tatsachenbericht. Das aus Sicht der Witwe Mozart geschriebene Buch enthält Tatsachen allenfalls am Rande. Wer also, wie ich, ein biographisches Werk sucht, ist hier falsch. Die Autorin gibt dies auch freimütig zu, heißt es doch ganz am Ende des Buchs: "Auch wenn es nicht so gewesen ist...".
Die Stimmung, die dieses Buch verbreitet lässt sich am Besten mit düster mit heiteren Momenten beschreiben. Die Autorin ordnet die Erzählerin kurz vor deren Tod ein und lässt sie - leider - für meinen Geschmack etwas sehr verbittert auf ihr Leben und ihre Familie zurückblicken.