Όπως όλα τα έργα του Αριστοφάνη, έτσι και οι "Σφήκες" παραμένουν εύστοχοι και διαχρονικοί - αυτό δεν σηκώνει ιδιαίτερη συζήτηση ούτε χρήζει ανάλυσης.
Ωστόσο, όπως όλα του τα έργα που βασίζονται σε κάποια αρχαία σύμβαση, έτσι κι εδώ κάτι χάνεται και υπάρχει μια σύγχυση που προκαλεί το πολύ χαρακτηριστικό εξώφυλλο της αρχικής έκδοσης. Όπως το αντιλαμβάνομαι, "σφήκες" ήταν το παρατσούκλι των ηλιαστών δικαστών κατ' αναλογία με το πώς "μπάτσοι" είναι σήμερα αυτό των αστυνομικών (πράγμα το οποίο αναφέρεται και σε ένα καρέ). Ο Αριστοφάνης φαίνεται να χρησιμοποιήσε τον χαρακτηρισμό λόγω του οργίλου χαρακτήρα τους και της αμφιβόλου ποιότητος δικαιοσύνης που απένειμαν, ενώ ο Αποστολίδης στην διασκευή του (υποθέτω) προσέθεσε και το στοιχείο της γραφίδας ως κεντριού.
Ωστόσο, επειδή η ιστορία δεν παρουσιάζεται (όπως άλλες της ίδιας σειράς) ως έργο που ήδη ανεβάζει ο Αριστοφάνης, οι σφήκες του εξωφύλλου (που στο αρχαίο έργο είχαν τον ρόλο του χορού) δεν εμφανίζονται πουθενά στο εσωτερικό. το πρώτο μισό του κόμικ προσπαθεί να δώσει μια εικόνα των πραγματικών γεγονότων που σατίριζε ο Αριστοφάνης και το υπόλοιπο ασχολείται με τον δικομανή Φιλοκλέωνα του αρχαίου έργου.
Γενικά δεν βγάζει τόσο γέλιο όσο άλλα της σειράς, αν και υπάρχουν ωραίες λεπτές στιγμές, όπως τα ονόματα-ιδιότητες των δικαστών, ένα επαναλαμβανόμενο αστείο με κάποιον δικαστή που είναι ουσιαστικά ο Καραγκιόζης (και κάθε τόσο ξυλοφορτώνει το Κολλητήρι), και άλλες νύξεις για τη δική μας εποχή.