Sophie Keller is televisieverslaggever voor een actualiteitenprogramma. Als ze werkt aan een reportage over een adoptierechtszaak, is dat het begin van een pijnlijke en confronterende zoektocht naar haar eigen verleden. Opgroeiend in een groot katholiek plattelandsgezin kwam ze bij toeval achter het bestaan van tante Thé, die was ingetreden in het slotklooster. Over deze zwijgende non mocht niet worden gepraat bij de familie Keller. Dat Sophie soms werd uitgescholden voor koekoeksjong, kreeg pas betekenis toen ze op achttienjarige leeftijd de waarheid over haar afkomst hoorde. Zal ze de stilte van Thé kunnen doorbreken en antwoorden vinden?
Marie de Meister (1952) is het pseudoniem van Rikki Holtmaat. Ze is hoogleraar aan de juridische faculteit van de Universiteit Leiden.
Zij won in oktober 1995 de verhalenwedstrijd van De Gids met het korte verhaal De dag dat grootmoeder gek werd. In 1998 debuteerde zij – onder de naam Rikki Holtmaat – met de verhalenbundel De Koningin van Lombardije. In 2000 debuteerde zij met haar eerste roman, Het gebroken woord. Haar derde boek, De vertellers, is eind maart 2002 verschenen. Deze uitgaven werden verzorgd door J.M. Meulenhoff te Amsterdam. In maart 2016 verscheen "De stilte van Thé" bij uitgeverij Ambo-Anthos. Het Nederlands Dagblad kopt: ‘Mag een moeder God plaatsen boven haar kind? Die vraag blijft knagen tijdens en na het lezen van De stilte van Thé.’
Deze roman kan zo uit het leven zijn gegrepen. De flashbacks zijn sterk geschreven en geeft ons een beetje kennis hoe het er vroeger aan toe ging in een slotklooster. De zoektocht die Sophie heel veel moeite kost en de tegenstand die ze hierbij ondervindt, houdt haar niet tegen om tot het uiterste te gaan en het antwoord te vinden waar ze al zo lang op wacht.
Ik vind het geen hoogstaand literair boek, maar toch heeft het mij kunnen bekoren. Marie de Meister weet perfect hoe ze de lezer moet bekoren om echt in het verhaal te kunnen stappen.
Dit boek geef ik uiteindelijk toch 4 sterren (3 is misschien iets realistischer), omdat het mij eens liet terugkeren in de tijd en in een situatie die voor de meesten gekend door horen vertellen is, maar die je effectief eens meeneemt naar de wereld van toen. De cover krijgt terecht 4 sterren Het plot krijg je nogal vlot door, maar het verhaal erachter is toch wel heel verrassend. Personages zijn goed uitgewerkt.
Ik lees dit boek razendsnel uit, omdat ik zo graag wil weten hoe het in elkaar zit. De opzet is complex, maar werkt toch heel goed. Elk mens neemt haar verleden mee en dit moet verwerkt worden om echt verder te kunnen gaan. Sophie lukt dat aan het einde van het boek, wat prachtig is om te lezen.
Mooie cover die stilte uitstraalt. Het plot echter was voorspelbaar en ik kon niet zo goed wennen aan de schrijfstijl. Toch had het verhaal iets waardoor ik het wel uit wilde lezen.
Even wennen aan de flashbacks die er tussendoor geschreven worden. Toen ik daar eenmaal aan gewend was las het boek vlot. Ik vind het een prachtig verhaal. Met een kijkje in het verleden.
this book was obligatory in one of my school courses and I still don't know whether to hate it or cry about it.
The book has a lot of racist words, and I get that the book situates in +-1940 but it's written in 2016/2017 c'mon? do better... At the end of our course we got to meet the author, Marie De Meister. She swept the racist remarks under the rug as "it was different back in that time" and for that this book tastes very bitter to me. What bothered me as well was the over-use of describing words, it was exhausting to read and it made me skip pages.
It was only at the end that the book got to me. The main message I have learned is, to accept the situations as they are and that we don't need all the answers. And that we often get the answers to our questions but they are not what we had hoped them to be.
Ik kwam haast niet door de eerste 100 bladzijden, ik vond het nogal saai. Ook de vele verschillende personages vond ik niet uit elkaar te houden, dat hielp niet. Daarna komt het verhaal wat meer op gang. Toch vond ik het niet een heel sterk verhaal, af en toe wat lange stukken en irrelevante passages. Daarnaast stond er een vreemde beschrijving van oudere, Turkse dames in, die ik opmerkelijk vond. Jammer, de verhaallijn sprak me aan, maar de uitwerking vind ik minder geslaagd.
Wat een geweldig boek, wat een levenservaring spreekt eruit. Ik wilde eerst schrijven dat het einde wat haastig is maar eigenlijk is dat niet zo. Het is een conclusie, en conclusies komen als het daar tijd voor is.
Niet mijn soort boek, te veel aanhalingen uit de roomse leer. “Nadat ze wakker was geworden van het luiden der klokken voor de lauden” weet nog steeds niet wat dat is…. Met moeite uitgelezen….
Er zouden eigelijk twee quotaties moeten zijn. Eén voor schrijftaal, taalvirtuositeit, … en één voor verhaallijn. Sommige auteurs, zoals deze, schrijven prachtig, maar de verhaallijn laat wel wat te wensen over. Wat is nu de boodschap? Roeping is een recht, zelfs in een slotklooster? Dat klopt, ik ben een verdraagzaam mens, behalve voor de papiervissen die mijn boeken opeten. Leven en laten leven is de boodschap. Of is het het citaat van Kierkegaard "als de zee stil wordt en diep, zinkt het beeld van zijn hemel in het niets". Geen ophef maken en alles aanvaarden, dan blijft het stil. Niet helemaal mijn ding, maar goed boek!
In het begin vond ik jet niet zo’n goed boek. Toen ik op een kwart was merkte ik dat ik het moeilijk weg kon leggen. Langzaamaan vormt het zich tot een boek wat je aan het denken zet over het maken van keuzes en het volgen van je roeping/passie.
Als lezer maken we het proces van Sophie's verwarring mee. Het hele proces rond het afstand doen van haar moeder die koos voor een kloosterleven, de adoptie die aanvankelijk weggeduwt werd en het uiteindelijk stukjes bij beetjes durven te kijken naar de gebeurtenissen, wordt in mooie, bijna stille taal beschreven. Het is zwaar, hard en heftig voor Sophie, het maalt maar door in haar hoofd, maar stapje voor stapje begint, met hulp van vriendinnen en toch ook Bauwe, de man met wie ze samenwoont, het herstel.
Wat het verhaal verder zo bijzonder en meeslepend maakt, is dat we tussen het verhaal van Sophie door de jaarlijkse verjaardagsbrieven lezen van Thé aan haar zus Magda. Magda die ook in een klooster zit. Daardoor komen we te weten waarom Thé uiteindelijk de keus, om zonder dochter, in het klooster te treden genomen heeft én waarom zij haar dochter op afstand houdt.
Als het boek uit is, blijft het verhaal nazinderen, het roept vragen bij je op. Je denkt erover na wat jij in zo'n situatie zou doen? Zou jij zo'n keus als Thé kunnen maken? Hoe zou jij reageren als je in de schoenen van Sophie stond? Hoe belangrijk is het om de waarheid te weten? Hoe belangrijk is het om je achtergrond te kennen?
Het boek heeft grote indruk gemaakt. Vooral ook door de taal en het invoelende schrijven van Marie de Meister. Kortom, een prachtig diepgaand verhaal waarvan je hoopt dat velen het zullen lezen om de mooie, bijna intieme sfeer te proeven.
Wat een mooi boek was dit! Een vrouw stort in en dit is het moment om aan de slag te gaan met de trauma's die ze in haar jeugd heeft opgedaan. Het wordt een zoektocht naar haar moeder. Mooi vond ik dat we door middel van brieven ook de moeder leren kennen. De vraag die blijft is of we de keuzes van een ander kunnen accepteren, ook al kunnen we deze niet begrijpen.
Tja ik weet het nog niet helemaal. Ik wilde wel blijven doorlezen maar het verhaal wint het van de stijl. Ik vond het niet echt goed geschreven. En de plot vond ik ook niet zo sterk. Dus drie sterren omdat ik het boek uit wilde lezen ;-)
Om te beginnen had ik al niet veel met het onderwerp, maar door de DWDD-aanbeveling en het feit dat ik het te leen kreeg toch aan begonnen. Uitgelezen ook, maar met weinig enthousiasme. De Meister heeft nogal moeite haar verhaal op gang te houden en doet er lang over om 'to the point' te komen. Het boek had naar mijn idee wel een derde korter gekund. Veel gezever over godsdienst, zonder dat de auteur duidelijk kan maken wat Thé nu eigenlijk heeft bewogen haar kind op te geven en het klooster in te gaan. Althans, voor mij is dat nooit duidelijk geworden. Komt nog eens bij dat het slot nogal slap en ongeïnspireerd is en gezien het voorgaande afgeraffeld wordt met de nodige losse eindjes. Zoveelste bewijs dat aanbevelingen van professionele lezers (recensenten, boekenpanels, literaire prijzen) met een korreltje zout moeten worden genomen.