What do you think?
Rate this book
Cabo de Gata
A witty, philosophical novel by the author of the internationally bestselling In Times of Fading Light
Sometimes a cat comes into your life when you least expect it.
An unnamed writer finds himself in Cabo de Gata, a sleepy, worn-down Andalusian fishing village. He's left behind his life in Berlin, which it turns out wasn't much—an ex-girlfriend, a neighborhood that had become too trendy for his taste. Surrounded by a desolate landscape that is scoured by surprisingly cold winds (not at all what he expected of southern Spain), he faces his daily failures: to connect with the innkeeper or any of the townsfolk, who all seem to be hiding something; to learn Spanish; to keep warm; to write. At last he succeeds in making an unlikely connection with one of the village's many feral cats. Does the cat have a message for him? And will their tenuous relationship be enough to turn his life around?
With sharp intelligence and wry humor, Eugen Ruge's Cabo de Gata proposes the biggest questions and illustrates how achieving happiness sometimes means giving oneself up to the foreign and the unknown.
Sometimes a cat comes into your life when you least expect it.
An unnamed writer finds himself in Cabo de Gata, a sleepy, worn-down Andalusian fishing village. He's left behind his life in Berlin, which it turns out wasn't much—an ex-girlfriend, a neighborhood that had become too trendy for his taste. Surrounded by a desolate landscape that is scoured by surprisingly cold winds (not at all what he expected of southern Spain), he faces his daily failures: to connect with the innkeeper or any of the townsfolk, who all seem to be hiding something; to learn Spanish; to keep warm; to write. At last he succeeds in making an unlikely connection with one of the village's many feral cats. Does the cat have a message for him? And will their tenuous relationship be enough to turn his life around?
With sharp intelligence and wry humor, Eugen Ruge's Cabo de Gata proposes the biggest questions and illustrates how achieving happiness sometimes means giving oneself up to the foreign and the unknown.
107 pages, Paperback
First published January 1, 2013
4 people are currently reading
616 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 57 reviews
April 23, 2016
Ein rastloser Schriftsteller flüchtet sich in ein spanisches Dorf, das er sich durch einen etwas zu pathetischen Reiseführer wie das Paradies auf Erden vorstellt.
Stattdessen erwarten ihn belanglose Gespräche mit Einheimischen, streunende Katzen, die er 'ausversehen' anlockt und das Reflektieren über seinen hoffnungslosen Zustand der Schreibblockade.
Statt in diesem Drittel Jahr etwas zu schaffen, wird ein Platz für die Hängematte gesucht und an schnödem grauem Alltag gescheitert.
"In Zeiten des abnehmenden Lichts" konnte mich 2011 sehr begeistern, da bleibt dieses schmale Bändchen [Preisleistungsverhältnis ist der Horror für das Hardcover, ich kaufte es zum Glück nur gebraucht] weit hinter zurück.
Die wenigen Hoffnungsschimmer sind der trockene Humor und seltene, aber zu seicht bleibende philosophische Anwandlungen. Der Rest wurde von mir eher als belanglos empfunden. Der Autor in der Krise - ohne Schnörkel, nur banal.
Stattdessen erwarten ihn belanglose Gespräche mit Einheimischen, streunende Katzen, die er 'ausversehen' anlockt und das Reflektieren über seinen hoffnungslosen Zustand der Schreibblockade.
Statt in diesem Drittel Jahr etwas zu schaffen, wird ein Platz für die Hängematte gesucht und an schnödem grauem Alltag gescheitert.
"In Zeiten des abnehmenden Lichts" konnte mich 2011 sehr begeistern, da bleibt dieses schmale Bändchen [Preisleistungsverhältnis ist der Horror für das Hardcover, ich kaufte es zum Glück nur gebraucht] weit hinter zurück.
Die wenigen Hoffnungsschimmer sind der trockene Humor und seltene, aber zu seicht bleibende philosophische Anwandlungen. Der Rest wurde von mir eher als belanglos empfunden. Der Autor in der Krise - ohne Schnörkel, nur banal.
August 25, 2019
This is a great essay about a dropout who is in a major life crisis. The narrator thus writes what he remembers. First you are in Berlin, where he dissolves his household, logs out everywhere (including all insurance) and said goodbye to his father and his 'daughter'. He tells how he travels to Andalusia by train shortly after the New Year and gets stranded in Cabo de Gata. Even when the sun is shining every day, it is bitterly cold at night and he heats his room with candles. With the rent of his accommodation, he has lunch, which consists daily of fish, soup and a hated vanilla pudding. Every day he goes to the bakery, buys his bread and some cheese in the supermarket. He always drinks his afternoon coffee in the same bar at the same time.
Actually, he fled from Berlin, so he can finally write his book, but even in this place, he is not possible. There are new routines for him, which he pursues meticulously, because he feels that if he does something different, then something bad will happen.
He encounters locals, but can only talk rudimentary, since he does not speak Spanish and every now and then another foreigner gets lost in this small place, with which he can then exchange better.
The story is great. Ruge tells the individual episodes to the smallest detail, so that one has the feeling to be there yourself.
(4½)
Actually, he fled from Berlin, so he can finally write his book, but even in this place, he is not possible. There are new routines for him, which he pursues meticulously, because he feels that if he does something different, then something bad will happen.
He encounters locals, but can only talk rudimentary, since he does not speak Spanish and every now and then another foreigner gets lost in this small place, with which he can then exchange better.
The story is great. Ruge tells the individual episodes to the smallest detail, so that one has the feeling to be there yourself.
(4½)
December 27, 2020
Was tut man, wenn man nicht mehr weiterweiss? Man zieht einen Schlussstrich, kündigt Arbeit, Wohnung und jegliche Bindungen und reist in den Süden. "Cabo de Gata" von Eugen Ruge erzählt von einer solchen Situation und begleitet auf leicht zu lesenden Seiten einen Mann, der in Almería Sinn und Roman zu finden versucht.
Das Buch vermischt wahre Erinnerungen und Erlebnisse Ruges mit erfundenen Elementen und will keinesfalls eine Geschichte erzählen. Wichtiger sind Stimmungsbilder und Gedankengänge, das Umtanzen der Leere im Leben und leider auch das Selbstmitleid des Mannes. Dank der gelungenen Sprache bleibt die Erzählung stets angenehm, wie der warme Wind am Meeresstrand.
Das Buch vermischt wahre Erinnerungen und Erlebnisse Ruges mit erfundenen Elementen und will keinesfalls eine Geschichte erzählen. Wichtiger sind Stimmungsbilder und Gedankengänge, das Umtanzen der Leere im Leben und leider auch das Selbstmitleid des Mannes. Dank der gelungenen Sprache bleibt die Erzählung stets angenehm, wie der warme Wind am Meeresstrand.
November 2, 2025
Schöne Sprache. Stimmungen nachvollziehbar beschrieben. Inhalt? Irgendwie null, jedenfalls nichts, was mich aufhorchen ließ. Ruge beschreibt offensichtlich sich selbst in einer Situation, die für andere uninteressant ist. Man liest das so, wie der Text dahinplätschert: Zunehmend ohne Hoffnung, dass es noch so etwas wie einen Aha- Moment gibt. Habe die Lektüre, die eher wie eine Reisebeschreibung als ein Roman oder so was daher kommt, nicht wirklich bedauert; sie hat mir die Zeit vertrieben. Aber in drei Wochen werde ich den Titel vergessen haben und vom Inhalt nichts mehr wissen. Ruge erinnerte sich, und erinnerte sich an etwas, und wusste nicht genau, ob er sich wirklich gut erinnert... - ich werde einfach vergessen, worum es ging. Schade. Ich mag den Autor. Aber auf die Veröffentlichung dieses Textes hätte er, denke ich, lieber verzichten sollen.
August 30, 2017
The prose was actually really engaging, and while I don't normally have a problem with meandering, plotless books, there also was very little character development. Or any character development? I found it really frustrating and unfulfilling, even though I enjoyed the reading for reading's sake. Complicated feelings.
April 1, 2017
In reading Eugen Ruge's works, I'm reminded of the character of Dorothy in the Wizard of Oz clicking the heels of her ruby shoes together and repeating, "There's no place like home. There's no place like home." The yearning is there, the desire to return to that place where all things or familiar and, if not exactly constant, the days and the events in them play out within accepted parameters. Except that for Ruge there really is no place like home, because when the Berlin Wall fell, the country that he grew up in soon thereafter ceased to exist as a political entity as the eastern part of Germany was reunited with--or, more to the point, absorbed by--its western doppelganger.
Cabo de Gata, then, is the tale of a would-be writer's search for a home and search for himself, which, as in the case of Dorothy, involves traveling to a land even more foreign to him than the one disrupted by seismic political and cultural upheavals. It is replete with sentences that begin with "I remember," a semantic trick that gives the story a tentative feel and allows the narrator a certain vagueness, an ability not to commit to concrete facts, all while purportedly searching for an external and internal space where the truth can settle, as it were.
It's interesting that the novel begins with the sentence, "I remember stopping short midmovement." Then the narrator leaves Germany for the southern coast of Spain and spends a good many mornings writing and tossing aside the first sentences of a novel he never describes to any of the other characters he meets, except, of course, in the sense that he and those characters and their interactions are the novel he is writing. Other than the narrator, the most important character is the cat he encounters and falls in love with and feeds while she is pregnant.
I won't include spoilers that disclose what happens to the cat or the novel that the novel's narrator is writing, other than to say that their tales also seem to stop short midmovement. In other circumstances, I might find that result disappointing, but in Cabo de Gata it seems very fitting.
Cabo de Gata, then, is the tale of a would-be writer's search for a home and search for himself, which, as in the case of Dorothy, involves traveling to a land even more foreign to him than the one disrupted by seismic political and cultural upheavals. It is replete with sentences that begin with "I remember," a semantic trick that gives the story a tentative feel and allows the narrator a certain vagueness, an ability not to commit to concrete facts, all while purportedly searching for an external and internal space where the truth can settle, as it were.
It's interesting that the novel begins with the sentence, "I remember stopping short midmovement." Then the narrator leaves Germany for the southern coast of Spain and spends a good many mornings writing and tossing aside the first sentences of a novel he never describes to any of the other characters he meets, except, of course, in the sense that he and those characters and their interactions are the novel he is writing. Other than the narrator, the most important character is the cat he encounters and falls in love with and feeds while she is pregnant.
I won't include spoilers that disclose what happens to the cat or the novel that the novel's narrator is writing, other than to say that their tales also seem to stop short midmovement. In other circumstances, I might find that result disappointing, but in Cabo de Gata it seems very fitting.
December 5, 2014
Ik stoor mij een beetje aan de titel, dat is duidelijk plagiaat van "nachttrein naar Lissabon" gelukkig doet dat niets af aan de appreciatie voor het boek. De originele titel "Cabo de gata" had gerust behouden kunnen worden ipv te refereren naar een topboek.
Het boek gaat over de overgang van winter naar lente op verschillende manieren, in de gemoedstoestand van de protagonist, maar ook in de seizoenen. In die zin valt de titel eventueel te verklaren, als een reis door de nacht van de ik-persoon.
De verteller zoekt het algemene niets op en verlaat daarom zijn gekende leven. Hij probeert alles achter te laten en tot een totale stilstand te komen. In het boek zie je dan dat hij gaat van kwaad overvloedig gekriebel in zijn dagboek tot de dag dat er enkel een lege bladzijde rest. In de tocht naar de lege bladzijde worden veel onbenullige dingen veel betekenis toegeschreven, zoals wanneer je jezelf dingen wijsmaakt in de zin van "als ik binnen de vijf minuten 2 gele auto's zie, dan zal ik morgen met de lotto winnen" - betekenis wordt gehecht aan geheel betekenisloze dingen, tot ook dat stilvalt.
Het is een proces dat een kentering kent door een ontmoeting met een kat.
Ik geef dit boek slechts 3 sterren wat dus betekent dat ik het middelmatig vind en dat ik denk dat ik het niet lang zal meedragen. De derde ster is voor de mooie taal.
Het boek gaat over de overgang van winter naar lente op verschillende manieren, in de gemoedstoestand van de protagonist, maar ook in de seizoenen. In die zin valt de titel eventueel te verklaren, als een reis door de nacht van de ik-persoon.
De verteller zoekt het algemene niets op en verlaat daarom zijn gekende leven. Hij probeert alles achter te laten en tot een totale stilstand te komen. In het boek zie je dan dat hij gaat van kwaad overvloedig gekriebel in zijn dagboek tot de dag dat er enkel een lege bladzijde rest. In de tocht naar de lege bladzijde worden veel onbenullige dingen veel betekenis toegeschreven, zoals wanneer je jezelf dingen wijsmaakt in de zin van "als ik binnen de vijf minuten 2 gele auto's zie, dan zal ik morgen met de lotto winnen" - betekenis wordt gehecht aan geheel betekenisloze dingen, tot ook dat stilvalt.
Het is een proces dat een kentering kent door een ontmoeting met een kat.
Ik geef dit boek slechts 3 sterren wat dus betekent dat ik het middelmatig vind en dat ik denk dat ik het niet lang zal meedragen. De derde ster is voor de mooie taal.
July 23, 2013
Was macht dieses Buch grandios?
(1) die Konstruktion des Kurzromans als Erinnerungen des Protagonisten. Es ist also kein klassischer Reiseroman, der in detailreichen und blumigen Beschreibungen die spanische Landschaft beschreibt, sondern sich mehr auf das subjektive, das innere des Protagonisten konzentriert. Dadurch bekommt das Buch fast schon etwas märchenhaftes.
(2) es ist in einer wunderbaren Nachlässigkeit geschrieben, die ihren ganz eigenen Sog entwickelt. Der Erzähler hat vieles vergessen, hat nur noch das Kondensat der Erlebnisse im Kopf. Das wirkt manchmal sehr schlampig aber dadurch sehr authentisch und stimmig.
(3) die Konsequente Hinleitung zur Erkenntnis des Romans: es geht um die permanente und häufig krampfhaft Suche des Protagonisten zuerst nach einem Land, in das er vor seinem Leben flüchtet kann, dann nach einem Thema für seinen Roman und vor allem nach sich selbst. Bei allem stellt er sich ziemlich dumm an, bis er begreift, das nicht das finden das Problem ist, sondern die Suche an sich.
(4) das Buch ist kurz. Es ist schön dass es noch Autoren gibt, die sich kurz halten können.
(5) alle Punkte passen perfekt zusammen Sprache, Aufbau, Geschichte. Also ein rundum gelungenes Buch.
(1) die Konstruktion des Kurzromans als Erinnerungen des Protagonisten. Es ist also kein klassischer Reiseroman, der in detailreichen und blumigen Beschreibungen die spanische Landschaft beschreibt, sondern sich mehr auf das subjektive, das innere des Protagonisten konzentriert. Dadurch bekommt das Buch fast schon etwas märchenhaftes.
(2) es ist in einer wunderbaren Nachlässigkeit geschrieben, die ihren ganz eigenen Sog entwickelt. Der Erzähler hat vieles vergessen, hat nur noch das Kondensat der Erlebnisse im Kopf. Das wirkt manchmal sehr schlampig aber dadurch sehr authentisch und stimmig.
(3) die Konsequente Hinleitung zur Erkenntnis des Romans: es geht um die permanente und häufig krampfhaft Suche des Protagonisten zuerst nach einem Land, in das er vor seinem Leben flüchtet kann, dann nach einem Thema für seinen Roman und vor allem nach sich selbst. Bei allem stellt er sich ziemlich dumm an, bis er begreift, das nicht das finden das Problem ist, sondern die Suche an sich.
(4) das Buch ist kurz. Es ist schön dass es noch Autoren gibt, die sich kurz halten können.
(5) alle Punkte passen perfekt zusammen Sprache, Aufbau, Geschichte. Also ein rundum gelungenes Buch.
Read
April 12, 2022I guess I'm done reading it, because the book ended. But I don't know what to think... Existentialism, I guess.
May 11, 2020
'Nachtbus naar Andalusië' is de titel van de Nederlandse vertaling van 'Cabo de Gata' van de Duitse schrijver Eugen Ruge, waarvan ik vroeger al 'In tijden van afnemend licht' las. Cabo de Gata is een plaatsnaam, het is een dorp in een natuurgebied met dezelfde naam in de provincie Almeria, en het is een betere titel dan 'Nachtbus...'.
De ik-persoon (die vermoedelijk autobiografisch is) heeft in Berlijn zijn job opgezegd, zijn relatie is stuk gelopen. Het verhaal begint net na nieuwjaar, wanneer hij ook de huur van zijn appartement opzegt en zich ontdoet van overbodige spullen. Met de nachttrein reist hij naar Barcelona, waar hij enkele dagen verblijft en op het idee komt om verder te reizen naar Andalusië, omdat dat de warmste streek van Spanje is. Hij neemt de nachtbus naar Almeria en vandaar de bus naar Cabo de Gata. Hij betrekt er een eenvoudige kamer in een pension waar hij ook eet. De rest van het verhaal speelt zich in dit bijna verlaten en troosteloos dorp af, het is immers winter en dus buiten het toeristenseizoen. De ik-figuur rommelt wat rond, ontmoet wel eens een verloren gelopen Brit of Amerikaan, wandelt, speelt biljart in het lokale café. Ondertussen probeert hij ook een boek te schrijven, maar dat vlot niet echt. Uiteindelijk ontfermt hij zich over een straatkat.
Dit boek heeft nauwelijks een plot en moet het vooral van de sfeerschepping hebben. De troosteloosheid van dit dorp buiten het seizoen is raak weergegeven. Aan het einde begint de lente weer en komen de eerste toeristen, waardoor de sfeer verandert. Het geheel is geschreven in de verleden tijd en een enkele keer krijgen we een blik op een nu-moment waaruit blijkt dat hij wel degelijk schrijver geworden is. Dit hele verhaal geeft de lezer een sterk vermoeden van een autobiografisch geschrift. Als Spanjeliefhebber kon ik deze sfeerschepping waarderen, maar ik weet niet of dit voor andere lezers ook geldt.
De ik-persoon (die vermoedelijk autobiografisch is) heeft in Berlijn zijn job opgezegd, zijn relatie is stuk gelopen. Het verhaal begint net na nieuwjaar, wanneer hij ook de huur van zijn appartement opzegt en zich ontdoet van overbodige spullen. Met de nachttrein reist hij naar Barcelona, waar hij enkele dagen verblijft en op het idee komt om verder te reizen naar Andalusië, omdat dat de warmste streek van Spanje is. Hij neemt de nachtbus naar Almeria en vandaar de bus naar Cabo de Gata. Hij betrekt er een eenvoudige kamer in een pension waar hij ook eet. De rest van het verhaal speelt zich in dit bijna verlaten en troosteloos dorp af, het is immers winter en dus buiten het toeristenseizoen. De ik-figuur rommelt wat rond, ontmoet wel eens een verloren gelopen Brit of Amerikaan, wandelt, speelt biljart in het lokale café. Ondertussen probeert hij ook een boek te schrijven, maar dat vlot niet echt. Uiteindelijk ontfermt hij zich over een straatkat.
Dit boek heeft nauwelijks een plot en moet het vooral van de sfeerschepping hebben. De troosteloosheid van dit dorp buiten het seizoen is raak weergegeven. Aan het einde begint de lente weer en komen de eerste toeristen, waardoor de sfeer verandert. Het geheel is geschreven in de verleden tijd en een enkele keer krijgen we een blik op een nu-moment waaruit blijkt dat hij wel degelijk schrijver geworden is. Dit hele verhaal geeft de lezer een sterk vermoeden van een autobiografisch geschrift. Als Spanjeliefhebber kon ik deze sfeerschepping waarderen, maar ik weet niet of dit voor andere lezers ook geldt.
April 10, 2019
Ega ma salga, et võtsin selle ette tänu hiljuti loetud raamatule "Kahaneva valguse aegu". Käekiri on sama võrratu, mingi kummaliselt rahustav ja muinasjutuline jutustamisoskus, mida Ruge nii hästi oskab. Suurt lugu siit ei leia, pigem on see omamoodi... jah, mis see siis on õigupoolest? Sisu poolest oleks see just kui sisekaemuslik eelmäng suurele romaanile, mida Ruge Andaluusiasse kirjutama läheb. Tegelikult kirjutas ta "Cabo de Gata" (saksa k 2013?) vist siiski pärast "Kahaneva valguse aegu" (saksa k 2011?) ilmumist ja suurt edu... Meil eesti keeles ilmus aga esimesena just "Cabo de Gata" ja nüüd hiljuti siis see tema suurteos. Jeerum, kui keeruline jutt tuli, aga... no sõnaga, susser-vusser, millest need, kes mõlemat raamatut lugenud saavad aru, teiste ees vabandan südamest :)
Ma mäletan, et "Kahanevat valgust..." lugedes ütlesin kodus (see raamat käis meie mõlema öökapilt läbi (mida meil endiselt ei ole:))), et kuigi kogu raamat oli väga tugev, siis kõige nõrgemaks jäi mulle Alexandri tegelaskuju, ja ometi tundus, et autorile endale oli too just kõige südamelähedasem ja ma avaldasin arvamust, et see veider ja poolik ja segaduses Alexander on ilmselt autor ise. Nii ilmselt ongi, nau ma nüüd aru saan, sest Eugen Ruge "hüppas" tõepoolest ise ka minema, naiste-lastega olid temalgi segased suhted ja vähidiagnoosi sai ta samuti.
Ma mäletan, et "Kahanevat valgust..." lugedes ütlesin kodus (see raamat käis meie mõlema öökapilt läbi (mida meil endiselt ei ole:))), et kuigi kogu raamat oli väga tugev, siis kõige nõrgemaks jäi mulle Alexandri tegelaskuju, ja ometi tundus, et autorile endale oli too just kõige südamelähedasem ja ma avaldasin arvamust, et see veider ja poolik ja segaduses Alexander on ilmselt autor ise. Nii ilmselt ongi, nau ma nüüd aru saan, sest Eugen Ruge "hüppas" tõepoolest ise ka minema, naiste-lastega olid temalgi segased suhted ja vähidiagnoosi sai ta samuti.
August 9, 2025
Die erste Hälfte war wirklich schön geschrieben, philosophische Gedanken und war auch irgendwie viel versprechend, aber der rastlose Charakter im Buch hatte meiner Meinung nach keine Entwicklung und (hat mir gefehlt) und ein paar komische Bemerkungen über Frauen mit einem Hauch „mommy issues“ Vielleicht können andere mehr aus dem Buch mitnehmen, ich will es nicht schlecht reden, aber meins war es nicht.
October 3, 2022
3.75. I got this novella on a whim at a used bookstore, because it’s written by the same author who I’m already reading for one of my book groups.
This was a book of a traveller’s ramblings. Other reviewers have complained that nothing really happens in this book, and they are right. They are right, *but* this guy can write, and so his ramblings are really fun to read. It reminded me a little bit of Ben Lerner (which is high praise, in my book). He’s witty and analytical and has ongoing debates in his mind over obscure things—and all of this is so well-written that it’s fun to read.
So there’s no big plot to this book, but it turns out there can be other reasons to enjoy a book. I appreciated this hodge-podge of memories and thoughts.
Favorite quotes:
…if my grandchildren or great-grandchildren…ask one day why I didn’t have a laptop with me, I will say here, for the sake of clarity, that once there was a time when even prosperous people didn’t have laptops, there was even a time *before* the laptop and *before* the cell phone, and although I write exclusively on a laptop now… that time was *my time*, and I am afraid I shall belong to it all my life, the way others identify themselves with a nation or a family. p48
I was disturbed by the behavior of the young woman who served me that day… if you can call banging plates down without a word serving anyone. p49
Then I lie in the hammock again; I have put my thermal mat in it to protect myself from the chilly wind, but there is no protection from the thoughts going through my head. p54
But then, the next morning, I am sitting on my bench again, the first glimmer of sunlight shows above the black mountains, shines more brightly, spreads, sends its life-giving heat out into the world, and in view of that sun, skeptical as I am, it seems to me entirely absurd, positively deranged, to doubt the existence of God. p55
I had immediately assumed he was American because of his crass behavior…p56
After a few seconds the little creature writhed once, briefly, as if it were trying to turn over—and died. And then what? Then nothing. It died. p107
This was a book of a traveller’s ramblings. Other reviewers have complained that nothing really happens in this book, and they are right. They are right, *but* this guy can write, and so his ramblings are really fun to read. It reminded me a little bit of Ben Lerner (which is high praise, in my book). He’s witty and analytical and has ongoing debates in his mind over obscure things—and all of this is so well-written that it’s fun to read.
So there’s no big plot to this book, but it turns out there can be other reasons to enjoy a book. I appreciated this hodge-podge of memories and thoughts.
Favorite quotes:
…if my grandchildren or great-grandchildren…ask one day why I didn’t have a laptop with me, I will say here, for the sake of clarity, that once there was a time when even prosperous people didn’t have laptops, there was even a time *before* the laptop and *before* the cell phone, and although I write exclusively on a laptop now… that time was *my time*, and I am afraid I shall belong to it all my life, the way others identify themselves with a nation or a family. p48
I was disturbed by the behavior of the young woman who served me that day… if you can call banging plates down without a word serving anyone. p49
Then I lie in the hammock again; I have put my thermal mat in it to protect myself from the chilly wind, but there is no protection from the thoughts going through my head. p54
But then, the next morning, I am sitting on my bench again, the first glimmer of sunlight shows above the black mountains, shines more brightly, spreads, sends its life-giving heat out into the world, and in view of that sun, skeptical as I am, it seems to me entirely absurd, positively deranged, to doubt the existence of God. p55
I had immediately assumed he was American because of his crass behavior…p56
After a few seconds the little creature writhed once, briefly, as if it were trying to turn over—and died. And then what? Then nothing. It died. p107
April 26, 2021
What a pointless, self absorbed waste of energy. I don't understand how this got published, or why it is highly rated. It's only positive is that it is short. If I got stuck at a social gathering with this author, I imagine I would do anything to extricate myself from a conversation with him. It's like the inner monologue of boring, unattractive man with whom your well meaning friend fixed you up on a blind date. I've enjoyed a visit to the dentist more than this book.
August 19, 2013
The book calls itself a novel on the cover, so don't read it if you get anal about genre descriptions. Because it's actually a jewel of a writing exercise, or purports to be: a story told from memory by a successful novelist who was once a failed novelist. It shines through what it leaves out, giving us plenty of breathing space for voyeuristic saloon-bar analysis.
January 2, 2018
Short, cynical, for when Hemingway is maybe a bit too bright. A story of a life in need of renewal and inspiration and the perhaps futility of seeking it. A story that makes the most out of its surroundings, managing to create a stunning coastal town despite sparing no expense to paint the town in its worst light. Totally worthwhile little mood piece.
April 14, 2016
Depressioonis saksa kirjanik tutvub mõttetus kuurortlinnas kassiga.
May 8, 2020
Tą nowelkę wypożyczyłem już jakiś czas temu z mojej lokalnej biblioteki w postaci audiobooka. Pozycja nie jest obszerna, całość nagrana znajduje się na trzeh płytach CD. Krótki opis książki oraz fakt i nazwisko autora przewijało się przez nieieckie media sprawiły że postanowiłem sięgnąć po tą pozycję.
Eugen Ruge zyskał rozgłos dzięki innej powieści, pt. " In Zeiten des abnehmenden Lichts".
Nowela "Cabo de Gata" podobno zawiera elementy autobiograficzne i została napisana w momencie kiedy autor przeżywał pewien kryzys. Z treści też można odnieść takie wrażenie. Całość opowiedziana jest w pierwszej osobie. NArrator jest mieszkańcem Berlina, czuje potrzebę przeprowadzenia wielkiej zmiany życiowej. Podczas spacerów po berlińskich ulicach oraz przesiadywania w berlińskich kafejkach dochodzi do wniosku, że musi opiścić to miasto, pozbyć się wszelkich zobowiązań i zacząc życie na nowym miejscu. Stopniowo zaczyna wdrażać swój plan w życie, wypowiada wszystkie możliwe umowy, wynajmu mieszkania, umowy z telekomem na łącze internetowe i tak dalej. W ten oto sposób nasz bohater noweli wyjeżdza ze stolicy Niemiec pozbywszy się wszelkich zobowiązań i wyjeżdza do Hiszpanii, najpierw do Barcelony a następnie dalej na samo południe tego kraju gdzie osiada w miejscowości Cabo de Gata.
Kieruje się głównie tym aby być w miejscu gdzie panuje ciepły klimat. Odkrywa nowe miejsce, oraz jego czar, tajemniczość. W zasadzie o tym jest ta książka. Dość prosta fabuła, trochę przemyśleń narratora przy okazji możemy przeczytać oraz ciekawych przygód, spostrzeżeń związanych z tajemniczym kotem, który znalazł swoje miejsce również na okladce tej książki.
Siegnąłem po książkę głównie dlatego iż wpadła mi w oko podczas wizytu w lokalnej bibliotece. Od czasu do czasu jednak lubię przeczytać jakieś dzieło współczesnego autora.
Eugen Ruge zyskał rozgłos dzięki innej powieści, pt. " In Zeiten des abnehmenden Lichts".
Nowela "Cabo de Gata" podobno zawiera elementy autobiograficzne i została napisana w momencie kiedy autor przeżywał pewien kryzys. Z treści też można odnieść takie wrażenie. Całość opowiedziana jest w pierwszej osobie. NArrator jest mieszkańcem Berlina, czuje potrzebę przeprowadzenia wielkiej zmiany życiowej. Podczas spacerów po berlińskich ulicach oraz przesiadywania w berlińskich kafejkach dochodzi do wniosku, że musi opiścić to miasto, pozbyć się wszelkich zobowiązań i zacząc życie na nowym miejscu. Stopniowo zaczyna wdrażać swój plan w życie, wypowiada wszystkie możliwe umowy, wynajmu mieszkania, umowy z telekomem na łącze internetowe i tak dalej. W ten oto sposób nasz bohater noweli wyjeżdza ze stolicy Niemiec pozbywszy się wszelkich zobowiązań i wyjeżdza do Hiszpanii, najpierw do Barcelony a następnie dalej na samo południe tego kraju gdzie osiada w miejscowości Cabo de Gata.
Kieruje się głównie tym aby być w miejscu gdzie panuje ciepły klimat. Odkrywa nowe miejsce, oraz jego czar, tajemniczość. W zasadzie o tym jest ta książka. Dość prosta fabuła, trochę przemyśleń narratora przy okazji możemy przeczytać oraz ciekawych przygód, spostrzeżeń związanych z tajemniczym kotem, który znalazł swoje miejsce również na okladce tej książki.
Siegnąłem po książkę głównie dlatego iż wpadła mi w oko podczas wizytu w lokalnej bibliotece. Od czasu do czasu jednak lubię przeczytać jakieś dzieło współczesnego autora.
July 2, 2021
Nicht genau das was ich erwartetet hatte
Ein Mann bricht aus seinem Hamsterrad in Berlin aus und wandert auf unbestimmte Zeit nach Spanien aus, wo er eine Straßenkatze domestiziert, mit der er es sich am Ende verscherzt.
Der Leser begleitet ihn dabei auf oberflächliche Weise, der Protagonist bleibt bis zum Schluss ein Fremder.
Es fehlt der Geschichte an einer mitreißenden Handlung oder tiefgründiger Erkenntnisse.
Was bleibt? Nicht viel - ungefähr so viel wie eben in eineinhalb Sätzen zusammengefasst. Zu wenig für eine Empfehlung.
Hätte das Buch nur etwas mehr Seiten gehabt, ich hätte es nicht zu Ende gelesen.
Ein Mann bricht aus seinem Hamsterrad in Berlin aus und wandert auf unbestimmte Zeit nach Spanien aus, wo er eine Straßenkatze domestiziert, mit der er es sich am Ende verscherzt.
Der Leser begleitet ihn dabei auf oberflächliche Weise, der Protagonist bleibt bis zum Schluss ein Fremder.
Es fehlt der Geschichte an einer mitreißenden Handlung oder tiefgründiger Erkenntnisse.
Was bleibt? Nicht viel - ungefähr so viel wie eben in eineinhalb Sätzen zusammengefasst. Zu wenig für eine Empfehlung.
Hätte das Buch nur etwas mehr Seiten gehabt, ich hätte es nicht zu Ende gelesen.
Read
March 2, 2023Eine Geschichte über einen Schriftsteller der wegen einer Schreibblockade nicht zum Schreiben kommt ist wenig überraschend nicht der Stoff für einen überragenden Roman. Grundsätzlich mag ich die Idee, einen Roman über die unvollkommenen Seiten des Lebens zu Schreiben, und dabei auf große Erlösungen zu verzichten. Und doch fühlt sich eine Geschichte, die das sinnlose und unvollkommene beschreibt indem sie selbst etwas sinnlos und unvollkommen ist am Ende irgendwie etwas sinnlos und unvollkommen an.
February 3, 2020
Loo peategelane, kirjanik, jõuab oma elus sügava kriisini ja otsustab kõik oma senise elu jätta sinnapaika......ning siirdub läbi Baseli ja Barcelona maagilisse paika - Cabo de Gatasse, mis tundus esialgu tõelise kummituslinnana-hulkuvad kassid, suletud kõrtsid, hüljatud kohver tühermaal, randa uhutud rohelised tomatid, surnukirst, auguga kivide korjamine ( "kanajumalad").......kuid see on hea koht olla iseenda ja oma mõtetega ning alustada oma uut romaani.
December 4, 2025
seltsam ich hab das Buch in einem Rutsch durchgelesen aber weiß nicht genau warum. Ich denke ich habe einfach Hoffnung gehabt für diesen Charakter der verzweifelt das Glück draußen sucht wenn all das Glück der Erde doch hinter unseren augen sitzt nicht davor. Es hat ihm nichts gebracht zu flüchten denn er hat sich ja selbst mitgenommen.
June 14, 2018
Señor alemán decide que lo mejor para su crisis de los cuarenta es irse al Sur (en general, le da igual Barcelona que Almería que Marruecos) y acaba en Cabo de Gata, donde solo es capaz de empatizar con una gata. Todas descripciones de habitantes de Almería son excepcionalmente pobres.
November 13, 2024
selbstzentrierte Nabelschau eines Schriftstellers, der für 3 Monate in Andalusien lebt, von den "dicken Hintern" spanischer Frauen fasziniert ist und sich mit einer Katze anfreundet. Alles relativ belanglos.
December 11, 2016
See my review for Broch’s Death of Virgil, which discusses this book as well.
https://www.goodreads.com/review/show...
https://www.goodreads.com/review/show...
December 18, 2020
I enjoyed this book. Knowing this area in Almeria I understood why the central character chose the remote location to write and discover himself.
July 10, 2022
this is the kind of book that should stay in a journal, not necessarily get published. who the hell cares
February 11, 2024
Strange little book. But beautiful. I’m glad I read it.
May 15, 2024
Plotless, introspective, perfection.
I loved every sentence of this bite-sized novel.
I loved every sentence of this bite-sized novel.
Displaying 1 - 30 of 57 reviews