Podobnie jak w przypadku tomu pierwszego książkę czyta się bardzo dobrze, praktycznie jak powieść. Styl autora powoduje, że aż się niecierpliwię, żeby dowiedzieć się "co się wydarzy dalej" :) Andrzej Nowak potrafi pokazać szeroki kontekst, niezwykle ważny w zrozumieniu genezy różnych wydarzeń. Świetnym przykładem, były rozważania o perspektywie ówczesnych Piastów na sprowadzenie Krzyżaków, gdzie o ile obecnie jesteśmy w stanie ocenić tą decyzję negatywnie, o tyle w XIII w. nie było to wcale oczywiste. Dodatkowo rozważania na temat potencjalnie alternatywnej historii Polski (szybsze dojście do władzy zwierzchniej Henryka Brodatego, uniknięcie śmierci przez jego syna w czasie najazdu Mongolskiego, przeżycie otrucia przez Henryka IV, dotarcie Jana Luksemburskiego o czasie na pole bitwy pod Płowcami) pokazują utracone szanse/niezwykle szczęśliwe okoliczności, które pozwoliły Polsce stać się tym czym się stała.
Okres rozbicia dzielnicowego, na którym w większości skupia się autor, był znacznie ciekawszy niż można by wnioskować ze szkolnych podręczników. Żywot i ambicje Henryka Brodatego, wieczne konflikty między książętami z rodu Piastów, pojawienie się Litwy na arenie geopolitycznej, sytuacja Pomorza i konflikty z Marchią Brandenburską, zamachy, trucizny, listy chana do papieża wzywające do hołdu, krucjata Przemysława Ottokara II w Prusach, niezwykle trudne walki Łokietka o władzę i jej utrzymanie oraz bardzo szczęśliwy dla Polski jego niezwykle długi żywot, historia przejęcia Pomorza przez Krzyżaków, utrata Śląska na rzecz Czech - wszystko to pozwala lepiej zrozumieć w jakiej sytuacji i pozycji była Polska w XIII i XIV w.
Od razu biorę się za kolejny tom