What do you think?
Rate this book
Γράμμα στον Κωστή
Να γράφεις επί έναν χρόνο ένα γράμμα στον αγαπημένο σου που "έφυγε" σημαίνει πως παρατείνεις την ύπαρξή του δίπλα σου, πως με κάποιον τρόπο καταφέρνεις να καταργήσεις την απώλεια. Αυτό θέλησε να κάνει η Ξένια Καλογεροπούλου τον Οκτώβριο του 2013, όταν η αυλαία έπεσε για τον επί 37 χρόνια σύζυγό της και σύντροφο ψυχής, Κωστή Σκαλιόρα. Πέτυχε όμως πολύ περισσότερα. Καθώς ανασύρει μνήμες, άλλοτε πικρές κι άλλοτε αστείες, για να τις αφηγηθεί στον Κωστή, η Ξένια Καλογεροπούλου πετυχαίνει να στήσει μπροστά μας μια Ελλάδα που πια δεν υπάρχει, αλλά που γέννησε κριτικούς σαν τον Κωστή Σκαλιόρα και ανθρώπους του θεάτρου σαν την ίδια: αστικά σαλόνια, λαϊκοί θίασοι, τα ελληνικά νησιά του ’40 και του ’50, η εμπορική κινηματογραφική παραγωγή και το μη εμπορικό θέατρο της δεκαετίας του’60, η εφταετία όπως την έζησαν, κυρίως, οι θεατράνθρωποι. Κι ύστερα, ο χρόνος κυλάει κι όλο εκείνο το παρελθόν ελίσσεται μέσα απ’ τις δεκαετίες για να συναντήσει το παρόν μας, φέρνοντας μαζί του ό,τι άντεξε στον καιρό.
Η Ξένια Καλογεροπούλου, γνωστή σε όλους μας από τον κινηματογράφο και την πολύπλευρη προσφορά της στο παιδικό θέατρο, αρχίζει να γράφει ένα "γράμμα" στον σύζυγό της Κωστή Σκαλιόρα, μεταφραστή και κριτικό θεάτρου και κινηματογράφου, την επομένη του θανάτου του. Για πάνω από έναν χρόνο απευθύνεται στον αγαπημένο της σύντροφο, καταργώντας την απουσία του και ανοίγοντας σε όλους εμάς την αυλαία μιας πιο προσωπικής, πιο άγνωστης πτυχής της ζωής της. Με όχημα την τρυφερή γλαφυρότητα που διακρίνει τη γραφή της Ξένιας, στις σελίδες αυτού του ιδιότυπου "γράμματος" ο αναγνώστης θα κάνει ένα μεγάλο ταξίδι από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’40 ως το παρόν.
Η Ξένια Καλογεροπούλου, γνωστή σε όλους μας από τον κινηματογράφο και την πολύπλευρη προσφορά της στο παιδικό θέατρο, αρχίζει να γράφει ένα "γράμμα" στον σύζυγό της Κωστή Σκαλιόρα, μεταφραστή και κριτικό θεάτρου και κινηματογράφου, την επομένη του θανάτου του. Για πάνω από έναν χρόνο απευθύνεται στον αγαπημένο της σύντροφο, καταργώντας την απουσία του και ανοίγοντας σε όλους εμάς την αυλαία μιας πιο προσωπικής, πιο άγνωστης πτυχής της ζωής της. Με όχημα την τρυφερή γλαφυρότητα που διακρίνει τη γραφή της Ξένιας, στις σελίδες αυτού του ιδιότυπου "γράμματος" ο αναγνώστης θα κάνει ένα μεγάλο ταξίδι από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’40 ως το παρόν.
- GenresBiography
392 pages, Paperback
Published December 3, 2015
3 people are currently reading
113 people want to read
About the author
Ξένια Καλογεροπούλου
16 books22 followersΗ Ξένια Καλογεροπούλου είναι Ελληνίδα ηθοποιός και θεατρική συγγραφέας. Σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης στο Λονδίνο. Ανέβηκε για πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι στη Γαλλία το 1956, στο έργο "Γιατρός με το ζόρι", ενώ δυο χρόνια αργότερα στην Αθήνα στο έργο "6ος Αμερικανικός Στόλος".
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1958 στην ταινία "Η κυρά μας η μαμή". Το 1964 τιμήθηκε με το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ταινία "Γάμος αλά Ελληνικά".
Από το 1965 ως το 1975 σχημάτισε το δικό της θίασο μαζί με τον τότε σύζυγό της, Γιάννη Φέρτη. Το 1984, ίδρυσε το Θέατρο Πόρτα.
Ακολούθησε σταδιοδρομία στη συγγραφή θεατρικών έργων για παιδιά, τα οποία παρουσιάζονταν στο Θέατρο Μικρή Πόρτα, όπως ο "Οδυσσεβάχ", "Ελίζα", "Η Πεντάμορφη και το Τέρας", "Οικογένεια Νώε", "O Eλαφοβασιλιάς", καθώς και το "Σκλαβί", που απέσπασε το Νοέμβριο του 2001 το βραβείο δραματουργίας Κάρολος Κουν. Το 2001 τιμήθηκε, επίσης, με το βραβείο παιδικής λογοτεχνίας του Ιδρύματος Kώστα και Ελένης Ουράνη.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1958 στην ταινία "Η κυρά μας η μαμή". Το 1964 τιμήθηκε με το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ταινία "Γάμος αλά Ελληνικά".
Από το 1965 ως το 1975 σχημάτισε το δικό της θίασο μαζί με τον τότε σύζυγό της, Γιάννη Φέρτη. Το 1984, ίδρυσε το Θέατρο Πόρτα.
Ακολούθησε σταδιοδρομία στη συγγραφή θεατρικών έργων για παιδιά, τα οποία παρουσιάζονταν στο Θέατρο Μικρή Πόρτα, όπως ο "Οδυσσεβάχ", "Ελίζα", "Η Πεντάμορφη και το Τέρας", "Οικογένεια Νώε", "O Eλαφοβασιλιάς", καθώς και το "Σκλαβί", που απέσπασε το Νοέμβριο του 2001 το βραβείο δραματουργίας Κάρολος Κουν. Το 2001 τιμήθηκε, επίσης, με το βραβείο παιδικής λογοτεχνίας του Ιδρύματος Kώστα και Ελένης Ουράνη.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 40 reviews
March 5, 2018
Μια αυτοβιογραφία...
January 3, 2018
2,5 ⭐ στα 3 κανονικά αλλά γιορτές είναι...
Όταν ξεκίνησα το βιβλίο περίμενα πως θα συγκινηθώ, άλλωστε πλασαρίστηκε ως το γράμμα της Ξένιας προς τον σύζυγο της Κωστή μετά τον θάνατο του. Είναι στενάχωρο όπως και να το σκεφτείς. Κι όντως αυτή η στεναχώρια με κατέβαλε από τις πρώτες του σελίδες. Μπορώ να πω πως βούρκωσα και με κάποιες εικόνες / περιγραφές / σκέψεις. Αλλά μέχρι εκεί. Για αυτό και το έβαλα στην κατηγορία B.R.A.CE. 2017 ένα βιβλίο που σε έκανε να κλάψεις
Αυτό το βιβλίο είναι περισσότερο μία αυτοβιογραφία «οργανωμένη» σαν γράμμα ας πούμε. Τυχαίες στιγμές χωρίς κάποια σταθερή χρονικά ορισμένη πορεία. Πως θυμάσαι ιστορίες από δω κι από εκεί και πας μια στα παιδικά σου και μια στα φοιτητικά σου; Κάπως έτσι. Δεν μπορώ να πω ότι με χάλασε όμως.
Είναι ειλικρινές, έχει ενδιαφέρον και βρίσκεις πολλά πράγματα που λες «κοίτα να δεις, αυτό δεν το ήξερα» ή «κάπου τον έχω ακούσει αυτόν, κάτσε να το κοιτάξω». Κι εδώ έρχεται το πρόβλημα με την έκδοση. Σημειώσεις, επεξηγήσεις, αναφορές ΠΟΥΘΕΝΑ. Ονόματα από δω, ονόματα από κει, για να δούμε ποιος θα ζαλιστεί… Κάποιος που θέλει ένα κάτι παραπάνω πρέπει να στραφεί στο google… Σαν να μιλάς για την παρέα σου σε άσχετους και να μην δίνεις μια ελάχιστη επεξήγηση για το ποιος είναι αυτός που του μιλάς παρά να πετάς ονόματα παντού.
Επίσης, οι φωτογραφίες που υπάρχουν περίπου στο μέσο, ενδιαφέρον φωτογραφικό υλικό, θα έπρεπε, κατά την γνώμη μου, να τοποθετηθούν κοντά στα κείμενα που αναφέρονται ή τουλάχιστον να υπάρχει μια σημείωση για την σελίδα που θα βρεις τι παραπάνω σημαίνει η κάθε φωτογραφία για την Ξένια.
Στο κείμενο τώρα. Κάτι που παρατήρησα έντονα και προσωπικά κάπως με χάλαγε: Μια παιδική αθωότητα που ακολουθούσε όλες τις περιγραφές. Αν εξιστορώντας μια παιδική μου ιστορία έλεγα «και πέφτοντας φάνηκε το βρακί μου και ντράπηκα» μου φαίνεται φυσιολογικό. Γιατί είμαι μία ενήλικη που μιλάει σε ενήλικες με «γλώσσα ενηλίκων». Στο βιβλίο όμως η αντίστοιχη φράση ήταν «και πέφτοντας φάνηκε το βρακάκι μου και ντράπηκα». Πολλές φορές στις ενήλικες περιόδους της, διάβαζα τα κείμενα κι είχα την αίσθηση πως μιλάω με ένα παιδί, αθώο και άβγαλτο. Αυτό λοιπόν κάπως με ενοχλούσε.
Σε κάποια σημεία μπορείς να πεις πως ήταν φλύαρο χωρίς λόγο. Με μπέρδευε για το αν είναι καταγραφή ζωής ( αυτοβιογραφία ) ή σκέψεις γενικές, γιατί έβλεπα και τα 2. Δεν είμαι εξοικειωμένη με το πώς είναι οι βιογραφίες και ίσως για αυτό να μπερδεύομαι. Απολάμβανα τα κομμάτια που αναφέρονταν σε γεγονότα ( ειδικά άμα αναγνώριζα τα πρόσωπα ) και χανόμουν σε σκέψεις που έκαναν πήγαινε έλα.
Τέλος θα ήθελα τελειώνοντας το βιβλίο να είχα μάθει περισσότερα για τον Κωστή Σκαλιόρα και το έργο του.
Κρατάω την συγκίνηση που μου προκάλεσαν οι εμπειρίες της ζωής της και σταματάω εδώ.
Over and out για το 2017!
Όταν ξεκίνησα το βιβλίο περίμενα πως θα συγκινηθώ, άλλωστε πλασαρίστηκε ως το γράμμα της Ξένιας προς τον σύζυγο της Κωστή μετά τον θάνατο του. Είναι στενάχωρο όπως και να το σκεφτείς. Κι όντως αυτή η στεναχώρια με κατέβαλε από τις πρώτες του σελίδες. Μπορώ να πω πως βούρκωσα και με κάποιες εικόνες / περιγραφές / σκέψεις. Αλλά μέχρι εκεί. Για αυτό και το έβαλα στην κατηγορία B.R.A.CE. 2017 ένα βιβλίο που σε έκανε να κλάψεις
Αυτό το βιβλίο είναι περισσότερο μία αυτοβιογραφία «οργανωμένη» σαν γράμμα ας πούμε. Τυχαίες στιγμές χωρίς κάποια σταθερή χρονικά ορισμένη πορεία. Πως θυμάσαι ιστορίες από δω κι από εκεί και πας μια στα παιδικά σου και μια στα φοιτητικά σου; Κάπως έτσι. Δεν μπορώ να πω ότι με χάλασε όμως.
Είναι ειλικρινές, έχει ενδιαφέρον και βρίσκεις πολλά πράγματα που λες «κοίτα να δεις, αυτό δεν το ήξερα» ή «κάπου τον έχω ακούσει αυτόν, κάτσε να το κοιτάξω». Κι εδώ έρχεται το πρόβλημα με την έκδοση. Σημειώσεις, επεξηγήσεις, αναφορές ΠΟΥΘΕΝΑ. Ονόματα από δω, ονόματα από κει, για να δούμε ποιος θα ζαλιστεί… Κάποιος που θέλει ένα κάτι παραπάνω πρέπει να στραφεί στο google… Σαν να μιλάς για την παρέα σου σε άσχετους και να μην δίνεις μια ελάχιστη επεξήγηση για το ποιος είναι αυτός που του μιλάς παρά να πετάς ονόματα παντού.
Επίσης, οι φωτογραφίες που υπάρχουν περίπου στο μέσο, ενδιαφέρον φωτογραφικό υλικό, θα έπρεπε, κατά την γνώμη μου, να τοποθετηθούν κοντά στα κείμενα που αναφέρονται ή τουλάχιστον να υπάρχει μια σημείωση για την σελίδα που θα βρεις τι παραπάνω σημαίνει η κάθε φωτογραφία για την Ξένια.
Στο κείμενο τώρα. Κάτι που παρατήρησα έντονα και προσωπικά κάπως με χάλαγε: Μια παιδική αθωότητα που ακολουθούσε όλες τις περιγραφές. Αν εξιστορώντας μια παιδική μου ιστορία έλεγα «και πέφτοντας φάνηκε το βρακί μου και ντράπηκα» μου φαίνεται φυσιολογικό. Γιατί είμαι μία ενήλικη που μιλάει σε ενήλικες με «γλώσσα ενηλίκων». Στο βιβλίο όμως η αντίστοιχη φράση ήταν «και πέφτοντας φάνηκε το βρακάκι μου και ντράπηκα». Πολλές φορές στις ενήλικες περιόδους της, διάβαζα τα κείμενα κι είχα την αίσθηση πως μιλάω με ένα παιδί, αθώο και άβγαλτο. Αυτό λοιπόν κάπως με ενοχλούσε.
Σε κάποια σημεία μπορείς να πεις πως ήταν φλύαρο χωρίς λόγο. Με μπέρδευε για το αν είναι καταγραφή ζωής ( αυτοβιογραφία ) ή σκέψεις γενικές, γιατί έβλεπα και τα 2. Δεν είμαι εξοικειωμένη με το πώς είναι οι βιογραφίες και ίσως για αυτό να μπερδεύομαι. Απολάμβανα τα κομμάτια που αναφέρονταν σε γεγονότα ( ειδικά άμα αναγνώριζα τα πρόσωπα ) και χανόμουν σε σκέψεις που έκαναν πήγαινε έλα.
Τέλος θα ήθελα τελειώνοντας το βιβλίο να είχα μάθει περισσότερα για τον Κωστή Σκαλιόρα και το έργο του.
Κρατάω την συγκίνηση που μου προκάλεσαν οι εμπειρίες της ζωής της και σταματάω εδώ.
Over and out για το 2017!
November 15, 2016
Όταν γράφει η Ξένια στον Κωστή, νομίζεις ότι την έχεις δίπλα σου. Και ακούς όλες τις ιστορίες που αφηγείται από την παιδική της ηλικία, τα χρόνια στην Αγγλία, τα ταξίδια της σε Ελλάδα και εξωτερικό, πράγματα που έζησε με τον Κωστή (αλλά και τον Γιάννη Φέρτη), θεατρικές εμπειρίες,χαρές, λύπες, αγωνία. Όμως, δεν ακούς μόνο την Ξένια να μιλάει, αλλά και τον Κωστή να της απαντάει. Και το εκπληκτικό είναι πως δεν αισθάνεσαι "παρείσακτος",πως διαβάζεις πράγματα που δεν πρέπει να τα ακούσει άλλος, αλλά πως είσαι ευπρόσδεκτος να ακούσεις.
Βλέπεις να παρελαύνουν -πέρα από την οικογένεια της Ξένιας- και άτομα που σημάδεψαν (και σημαδεύουν) το καλλιτεχνικό γίγνεσθαι της χώρας μας, όπως η Άλκη Ζέη, ο Διονύσης Φωτόπουλος, ο Θωμάς Μοσχόπουλος,ο Σταμάτης Φασουλής, ο Διονύσης Σαββόπουλος και άλλοι πολλοί.
Όμως, βλέπεις και τι περάσαμε ως λαός -κατοχή, εμφύλιος,δικτατορία,λογοκρισία,οικονομική κρίση κ.α.
Όλα αυτά μπλέκονται με ιστορίες που γεννήθηκαν σε αστικά σαλόνια, θιάσους, ελληνικά νησιά σε μια άλλη εποχή (ιδίως '40-'50), κινηματογραφικά πλατό ...
Η γραφή της Ξένιας έχει μια γλυκύτητα, μια νοσταλγία που ώρες ώρες θυμίζει αυτήν της Ζέη. Το βιβλίο αυτό δεν θες να το αφήσεις από τα χέρια σου (ακόμα και αν σε σημεία έχεις βουρκώσει), γιατί δε θες να σταματήσει να μιλάει η Ξένια. Και ούτε η ίδια θέλησε να σταματήσει για ένα χρόνο, μέχρι που έκρινε ότι έφτασε στο σημείο που έπρεπε να κλείσει αυτό το γράμμα. Μου έμεινε έντονα μια φράση από το βιβλίο: "το παρόν το βλέπουμε μέσα από το παρελθόν και το παρελθόν το κοιτάζουμε μέσα από το παρόν. Κι έτσι συχνά αναρωτιόμαστε: Αν..."
Να ξεκαθαρίσω, ότι ανέκαθεν αγαπούσα την Ξένια. Τώρα την αγαπάω περισσότερο. Γιατί αυτό δεν είναι απλά ένα βιβλίο. Είναι μια κατάθεση ψυχής. Και ένας αποχαιρετισμός.
Ο πιο όμορφος αποχαιρετισμός.
Βλέπεις να παρελαύνουν -πέρα από την οικογένεια της Ξένιας- και άτομα που σημάδεψαν (και σημαδεύουν) το καλλιτεχνικό γίγνεσθαι της χώρας μας, όπως η Άλκη Ζέη, ο Διονύσης Φωτόπουλος, ο Θωμάς Μοσχόπουλος,ο Σταμάτης Φασουλής, ο Διονύσης Σαββόπουλος και άλλοι πολλοί.
Όμως, βλέπεις και τι περάσαμε ως λαός -κατοχή, εμφύλιος,δικτατορία,λογοκρισία,οικονομική κρίση κ.α.
Όλα αυτά μπλέκονται με ιστορίες που γεννήθηκαν σε αστικά σαλόνια, θιάσους, ελληνικά νησιά σε μια άλλη εποχή (ιδίως '40-'50), κινηματογραφικά πλατό ...
Η γραφή της Ξένιας έχει μια γλυκύτητα, μια νοσταλγία που ώρες ώρες θυμίζει αυτήν της Ζέη. Το βιβλίο αυτό δεν θες να το αφήσεις από τα χέρια σου (ακόμα και αν σε σημεία έχεις βουρκώσει), γιατί δε θες να σταματήσει να μιλάει η Ξένια. Και ούτε η ίδια θέλησε να σταματήσει για ένα χρόνο, μέχρι που έκρινε ότι έφτασε στο σημείο που έπρεπε να κλείσει αυτό το γράμμα. Μου έμεινε έντονα μια φράση από το βιβλίο: "το παρόν το βλέπουμε μέσα από το παρελθόν και το παρελθόν το κοιτάζουμε μέσα από το παρόν. Κι έτσι συχνά αναρωτιόμαστε: Αν..."
Να ξεκαθαρίσω, ότι ανέκαθεν αγαπούσα την Ξένια. Τώρα την αγαπάω περισσότερο. Γιατί αυτό δεν είναι απλά ένα βιβλίο. Είναι μια κατάθεση ψυχής. Και ένας αποχαιρετισμός.
Ο πιο όμορφος αποχαιρετισμός.
January 4, 2017
Τελευταία στιγμή τα δύο αστεράκια έγιναν τρία γιατί είμαι καλός άνθρωπος . Γέλια στο ακροατήριο...Το πρόβλημα μάλλον δεν το έχω με το ίδιο το βιβλίο per se . Ίσως μου φταίει το genre στο οποίο ανήκει, αγγλιστί memoir : γιατί περί απομνημονευμάτων/βιογραφίας πρόκειται όσο και αν μασκαρεύεται πίσω από ένα γράμμα στον αποβιώσαντα σύζυγο της συγγραφέως, το οποίο με ενόχλησε περισσότερο από όλα : η ιδέα να πλασαριστεί σαν κάτι συγκινητικό ενώ στην ουσία είναι ένα ακόμη ευλόγημα γενιών (Συγκινητικό τόσο που έκανε κλισεδιαρισμένες κριτικές να γράφουν περί κατάθεσης ψυχής ). Αν και τουλάχιστον δεν το βρήκα το ίδιο ενοχλητικό όσο το name dropping εις την νιοστή Με Μολύβι Φάμπερ Νούμερο Δύο της Άλης Ζέη-συμπτωματικά κουμπάρα της Καλογεροπούλου. Τουλάχιστον η Καλογεροπούλου είχε να πει αρκετά βαρετά πράγματα (ποιον ενδιαφέρουν τα λουλουδάκια στον κήπο της όταν ήταν παιδί ;) αλλά και μερικές ωραίες ιστορίες (Ο Φωτόπουλος στον θίασο του οποίου ήταν την νόμιζε για χμμ... πόρνη ; Ήταν στις τοπ-3 επικρατέστερες για Bond Girl στο 2ο Bond Movie ; ), ένα όμορφο ποίημα της Συμπόρκα , μια συγκινητική ιστορία για το ζωγράφο Albert Chubac (και οι δυο αφορμή για γκουγκλάρισμα...)
Read
January 20, 2016Κι εγώ όταν πεθάνω έτσι θέλω να με αποχαιρετήσουν.
June 4, 2016
4,5
Η Ξένια γράφει ένα γράμμα για να κρατήσει τον Κωστή κοντά της. Να του πει όσα δεν πρόλαβε, να του ξαναπεί όσα άρεσαν και στους δυο, να γελάσει και να κλάψει μαζί του. Και παράλληλα, αφηγείται μια όμορφη ιστορία ενός κοριτσιού που μεγάλωσε στο Ψυχικό και στην Αθήνα, λάτρεψε την Αίγινα και τις Μηλιές, ταξίδεψε, χάρηκε τη ζωή της. Γράφει για τις χαρές μα και τους καημούς της, για τις πίκρες και τις λύπες της, για τους ανθρώπους που γνώρισε κι αγάπησε. Και τα διηγείται συναρπαστικά, καθόλου μελό, καθόλου γλυκερά.
Μου άρεσε πολύ.
Η Ξένια γράφει ένα γράμμα για να κρατήσει τον Κωστή κοντά της. Να του πει όσα δεν πρόλαβε, να του ξαναπεί όσα άρεσαν και στους δυο, να γελάσει και να κλάψει μαζί του. Και παράλληλα, αφηγείται μια όμορφη ιστορία ενός κοριτσιού που μεγάλωσε στο Ψυχικό και στην Αθήνα, λάτρεψε την Αίγινα και τις Μηλιές, ταξίδεψε, χάρηκε τη ζωή της. Γράφει για τις χαρές μα και τους καημούς της, για τις πίκρες και τις λύπες της, για τους ανθρώπους που γνώρισε κι αγάπησε. Και τα διηγείται συναρπαστικά, καθόλου μελό, καθόλου γλυκερά.
Μου άρεσε πολύ.
April 27, 2016
Περνάμε ολόκληρη τη ζωή μας ταλαντευόμενοι ανάμεσα στο κυνήγι της ευτυχίας, την κωμωδία, της ελπίδας και την ψευδαίσθηση της αιωνιότητας και να που ξαφνικά καταφέρνουμε να βολευτούμε μέσα στην αβεβαιότητα, έχοντας πεισθεί ότι το να επιζείς είναι και αυτό να ζείς.
Ένας ζεστός και τρυφερός αποχαιρετισμός της συγγραφέας στον άνθρωπο που υπήρξε ο επι 37 χρόνια σύντροφος της.
Σκεφτόμουν ότι εσύ είσαι εκεί που δεν είσαι, αλλά και ότι εγώ έχω μπροστά μου πολύ λιγότερα χρόνια να ζήσω απ' όσα πέρασα μαζί σου. Κι αυτό με παρηγορεί λιγάκι. Μου φαίνεται λιγότερο τρομερό τα χρόνια που θα ζήσω χωρίς εσένα να μην είναι πια τόσο πολλά. Άσε που τώρα που γερνάω τα χρόνια περνούν πολύ πιο γρήγορα".
Ένα γλυκό και νοσταλγικό ταξίδι στο παρελθόν απολύτως ειλικρινές, γεμάτο αγάπη. Ένα γράμμα που οι λέξεις και οι θύμησες έρχονται αβίαστες να μπλέξουν το παρόν με το παρελθόν και δίνουν την ευκαιρία στην Ξένια Καλογεροπούλου να επικοινωνήσει ξανά με τον αγαπημένο της σύντροφο και νατου πει όσα δεν πρόλαβε, να του θυμίσει στιγμές του κοινού τους βίου, να του αποκαλύψει απόκρυφα μυστικά της, τις ρίζες της ενώ την ίδια ώρα ξεπροβάλλουν ως μέρος των διηγήσεων της σπουδαίες προσωπικότητες αναβιώνοντας μια περίοδο που μεν ποτέ δεν την έζησα αλλά πάντα για κάποιο λόγο τη σκέφτομαι πολύ νοσταλγικά. Πόσο γέλασα με ένα σκηνικό που περιγράφει η Ξένια και στο οποιο πρωταγωνιστής είναι ο Καραγάτσης ο οποίος θύμωσε μαζί της όταν εκείνη και η φίλη της κάποια στιγμή αδιαφόρησαν όταν εκείνος τους μιλούσε για βιβλία για να κοιτάξουν τα νέα φιγουρίνια στο περιοδικό. Παράλληλα δε θα αφήσει κανέναν ασυγκίνητο η κατάθεση ψυχής της συγγραφέως για το μεγάλο της μαράζι που δεν έγινε μάνα και όλες εκείνες τις αποτυχημένες εγκυμοσύνες που κάθε φορά της έπαιρναν πίσω την ελπίδα και το χαμόγελο.
H συγγραφέας θυμάται και ξαναζωντανεύει επίσης μέσα από το γράμμα της την περίοδο της άνθησης του κινηματογράφου μια περίοδο που προσωπικά μου γεννά πάντα μια ιδιαίτερη συγκίνηση μιας και δεν έζησα μεν σε αυτή την εποχή αλλά τα νιάτα μου και το παρόν ακόμα είναι συνυφυσμένα με αυτή. Στο γράμμα λοιπόν αυτό θα κάνουν παρέλαση σπουδαία ονόματα εκείνης της εποχής με ένα τρόπο ρεαλιστικό και όχι κεκαλυμμένο πετυχαίνοντας μέσα από τις θεατρικές και κινηματογραφικές αναφορές την αναβίωση μιας εποχής στην Ελλάδα ενός κλίματος που μάλλον πέρασε ανεπιστρεπτί .
Η Ξένια Καλογεροπούλου με αυτό της το γράμμα οδηγείται στην κάθαρση, απαλύνει τον πόνο που μπορεί να σου δημιουργεί η απώλεια και ο αποχωρισμός από ένα τόσο αγαπημένο σου πρόσωπο. Και νομίζω ότι μετά από τόσο τρυφερές και ειλικρινείς καταθέσεις ψυχής είναι ψεύτικο να μιλάμε για λογοτεχνικότητα και μυθιστορηματικές τεχνικές αν και εδώ που τα λέμε και σε αυτό δεν τα κατάφερνει καθόλου άσχημα.
Ένας ζεστός και τρυφερός αποχαιρετισμός της συγγραφέας στον άνθρωπο που υπήρξε ο επι 37 χρόνια σύντροφος της.
Σκεφτόμουν ότι εσύ είσαι εκεί που δεν είσαι, αλλά και ότι εγώ έχω μπροστά μου πολύ λιγότερα χρόνια να ζήσω απ' όσα πέρασα μαζί σου. Κι αυτό με παρηγορεί λιγάκι. Μου φαίνεται λιγότερο τρομερό τα χρόνια που θα ζήσω χωρίς εσένα να μην είναι πια τόσο πολλά. Άσε που τώρα που γερνάω τα χρόνια περνούν πολύ πιο γρήγορα".
Ένα γλυκό και νοσταλγικό ταξίδι στο παρελθόν απολύτως ειλικρινές, γεμάτο αγάπη. Ένα γράμμα που οι λέξεις και οι θύμησες έρχονται αβίαστες να μπλέξουν το παρόν με το παρελθόν και δίνουν την ευκαιρία στην Ξένια Καλογεροπούλου να επικοινωνήσει ξανά με τον αγαπημένο της σύντροφο και νατου πει όσα δεν πρόλαβε, να του θυμίσει στιγμές του κοινού τους βίου, να του αποκαλύψει απόκρυφα μυστικά της, τις ρίζες της ενώ την ίδια ώρα ξεπροβάλλουν ως μέρος των διηγήσεων της σπουδαίες προσωπικότητες αναβιώνοντας μια περίοδο που μεν ποτέ δεν την έζησα αλλά πάντα για κάποιο λόγο τη σκέφτομαι πολύ νοσταλγικά. Πόσο γέλασα με ένα σκηνικό που περιγράφει η Ξένια και στο οποιο πρωταγωνιστής είναι ο Καραγάτσης ο οποίος θύμωσε μαζί της όταν εκείνη και η φίλη της κάποια στιγμή αδιαφόρησαν όταν εκείνος τους μιλούσε για βιβλία για να κοιτάξουν τα νέα φιγουρίνια στο περιοδικό. Παράλληλα δε θα αφήσει κανέναν ασυγκίνητο η κατάθεση ψυχής της συγγραφέως για το μεγάλο της μαράζι που δεν έγινε μάνα και όλες εκείνες τις αποτυχημένες εγκυμοσύνες που κάθε φορά της έπαιρναν πίσω την ελπίδα και το χαμόγελο.
H συγγραφέας θυμάται και ξαναζωντανεύει επίσης μέσα από το γράμμα της την περίοδο της άνθησης του κινηματογράφου μια περίοδο που προσωπικά μου γεννά πάντα μια ιδιαίτερη συγκίνηση μιας και δεν έζησα μεν σε αυτή την εποχή αλλά τα νιάτα μου και το παρόν ακόμα είναι συνυφυσμένα με αυτή. Στο γράμμα λοιπόν αυτό θα κάνουν παρέλαση σπουδαία ονόματα εκείνης της εποχής με ένα τρόπο ρεαλιστικό και όχι κεκαλυμμένο πετυχαίνοντας μέσα από τις θεατρικές και κινηματογραφικές αναφορές την αναβίωση μιας εποχής στην Ελλάδα ενός κλίματος που μάλλον πέρασε ανεπιστρεπτί .
Η Ξένια Καλογεροπούλου με αυτό της το γράμμα οδηγείται στην κάθαρση, απαλύνει τον πόνο που μπορεί να σου δημιουργεί η απώλεια και ο αποχωρισμός από ένα τόσο αγαπημένο σου πρόσωπο. Και νομίζω ότι μετά από τόσο τρυφερές και ειλικρινείς καταθέσεις ψυχής είναι ψεύτικο να μιλάμε για λογοτεχνικότητα και μυθιστορηματικές τεχνικές αν και εδώ που τα λέμε και σε αυτό δεν τα κατάφερνει καθόλου άσχημα.
January 18, 2016
Τρυφερό και γλυκό σαν την συγγραφέα του. Συγκινητικό καθώς περιγράφει την αληθινή αγάπη με διάσπαρτα γεγονότα από τη ζωή της Ξένιας Καλογεροπούλου. Μου θύμισε πολύ τη γραφή της Αλκης Ζέη. Το τέλειωσα μεσα σε δύο μέρες και μου άφησε πολύ όμορφες εντυπώσεις.
February 11, 2016
Η υψηλη βαθμολογια εχει να κανει με το οτι θεωρω πως το βιβλιο ανταποκρινεται πληρως στο ρολο του. Ειναι καλογραμμενο,,και για μας τους μεγαλυτερους που γνωριζουμε προσωπα και καταστασεις ειναι και πολυ ενδιαφερον. Σε καποια κομματια συγκλονιστικο (το ονειρο της σε μια ερημο που θα εβρεχε μωρα) . Απο την αλλη μερια μερικες φορες μου φαινοταν πως η συγγραφεας γεννηθηκε στην Ελλαδα ενος παραλληλου συμπαντος. Γεννημενη το 36 δεν "καταλαβε" τον πολεμο, ειχε γαλλιδα νταντα απο δυο χρονων ,διαβαζε τη Μανταμ Μποβαρυ στο πρωτοτυπο σε ηλικια εννια χρονων και εμενε στο σπιτι του Καραγατση και της Αμαλιας Φλεμιγκ. Μετα απο ολα αυτα ολη της η ζωη ηταν ενας ποταμος ντροπαλοσυνης και ανασφαλειας, Απιστευτο! Το βιβλιο ειναι μια λατρευτικη σπονδη στον συντροφο της.Που και που τεινει να γινει αγιογραφια. Εμενα παντως μου δημιουργησε αποριες για τον ανθρωπο. Ειναι δυνατον ενας (εκτος των αλλων ιδιοτητων του) κριτικος κινηματογραφου να δηλωνει οτι "η κυρα μας η μαμη" ειναι χειροτερη ταινια απο το "ο ανθρωπος που εσπαγε πλακα" και να συμφωνει και η συγγραφεας!!! ελεος!
December 26, 2016
Η Ξένια Καλογεροπούλου γεννήθηκε το 1936 στην Αθήνα, έζησε τα παιδικά της χρόνια στο Ψυχικό και το 1948, μετά τον χωρισμό των γονιών της, έμεινε με τη μητέρα της, ζωγράφο Ίρα Οικονομίδου. Τη δεκαετία του 1950 μετακόμισαν μαζί στο Λονδίνο, όπου η ηθοποιός σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Ελλάδα, οπότε και ασχολήθηκε επαγγελματικά με το θέατρο και εμφανίστηκε σε ελληνικές και ξένες κινηματογραφικές ταινίες. Το 1972 ίδρυσε θίασο παραστάσεων για παιδιά, τη «Μικρή Πόρτα», πρωτοπόρος στον χώρο του θεάτρου για παιδιά, που βρήκε μόνιμη στέγη το 1984 στο θέατρο Πόρτα, έναν χώρο που ετοίμασε η ίδια από την αρχή, μετατρέποντάς τον από κινηματογράφο σε θέατρο. Την περίοδο 1964-1975 ήταν παντρεμένη με τον Γιάννη Φέρτη, με τον οποίο έκαναν παραστάσεις μαζί ενώ το 1976 μπήκε στη ζωή της ο κριτικός και μεταφραστής Κωστής Σκαλιόρας, με τον οποίο έζησαν τριάντα εφτά χρόνια. Με τον θάνατο του ανθρώπου της, η ηθοποιός άρχισε να του γράφει διάφορα πράγματα για να του τα θυμίζει, για να τα θυμάται η ίδια με τη γλυκιά νοσταλγία της απώλειας, για να του εκμυστηρευτεί ό,τι δεν πρόλαβε όσο εκείνος ζούσε.
Το «Γράμμα στον Κωστή» είναι μια εκτεταμένη επιστολή στον άνθρωπο που αγάπησε βαθιά και ουσιαστικά η σημαντική αυτή ηθοποιός. Του περιγράφει πότε εν είδει σημειώσεων, πότε εν είδει επιστολών μνήμες κοινές και μνήμες ατομικές, τη ζωή της πριν από κείνον και μαζί του, του εκμυστηρεύεται τα λάθη που έχει κάνει και πόσο μετάνιωσε γι’ αυτά, του αναφέρει τα σκαμπανεβάσματα της σχέσης της με τον Γιάννη Φέρτη, του καταθέτει τα όνειρά της όταν ξεκινούσε ως ηθοποιός, τις φιλοδοξίες της όταν άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με το δικό της θέατρο για παιδιά και χιλιάδες άλλες καταστάσεις και αισθήματα. Χωρίς χρονολογική σειρά αλλά και χωρίς να υπάρχει αταξία. Σκόρπιες μνήμες για να μην ξεχαστούν στη λήθη του χρόνου, με όμορφη, άμεση, στρωτή γραφή. Όλη η σημαντική Αθήνα των μέσων του 20ού αιώνα παρελαύνει από το βιβλίο: Άλκη Ζέη, Καπράλος, Αμαλία και Αλέξανδρος Φλέμιγκ, Ροζέ Μιλλιέξ, Δημήτρης Μαρωνίτης, Διονύσης Φωτόπουλος, Τίτος Πατρίκιος, Παύλος Ζάννας, ηθοποιοί και σκηνοθέτες Έλληνες και ξένοι, ο Σταμάτης Φασουλής...Κάπου κάπου παρατίθενται και αποσπάσματα από κείμενα του Κωστή Σκαλιόρα, τα ποιήματά του, οι δικές του σκέψεις και απόψεις, που ζωνταντεύουν και την άλλη πλευρά, όχι μόνο της αφηγήτριας.
Μια κατάθεση ψυχής από μια ηθοποιό που αγάπησα για τη διακριτική της παρουσία και σκηνοθέτιδα που λάτρεψα για τις ιδέες της και την αγάπη για το παιδικό θέατρο. Λάθη, αβλεψίες, έρωτες, γκάφες, πίκρες, χαρά, εγωισμοί, μυστικά, όλα εδώ, κατατεθειμένα με αγάπη για τη μεγάλη αγάπη της Ξένιας Καλογεροπούλου, τον Κωστή Σκαλιόρα. Στο βιβλίο περιλαμβάνονται και λίγες φωτογραφίες, αυστηρά επιλεγμένες, που φωτίζουν τα περισσότερα αποσπάσματα του έργου. Τιμήθηκε με το Βραβείο Κοινού στα Public Awards 2016 στην κατηγορία Non Fiction (δοκίμιο, μελέτη, βιογραφία, μαρτυρία).
Το «Γράμμα στον Κωστή» είναι μια εκτεταμένη επιστολή στον άνθρωπο που αγάπησε βαθιά και ουσιαστικά η σημαντική αυτή ηθοποιός. Του περιγράφει πότε εν είδει σημειώσεων, πότε εν είδει επιστολών μνήμες κοινές και μνήμες ατομικές, τη ζωή της πριν από κείνον και μαζί του, του εκμυστηρεύεται τα λάθη που έχει κάνει και πόσο μετάνιωσε γι’ αυτά, του αναφέρει τα σκαμπανεβάσματα της σχέσης της με τον Γιάννη Φέρτη, του καταθέτει τα όνειρά της όταν ξεκινούσε ως ηθοποιός, τις φιλοδοξίες της όταν άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με το δικό της θέατρο για παιδιά και χιλιάδες άλλες καταστάσεις και αισθήματα. Χωρίς χρονολογική σειρά αλλά και χωρίς να υπάρχει αταξία. Σκόρπιες μνήμες για να μην ξεχαστούν στη λήθη του χρόνου, με όμορφη, άμεση, στρωτή γραφή. Όλη η σημαντική Αθήνα των μέσων του 20ού αιώνα παρελαύνει από το βιβλίο: Άλκη Ζέη, Καπράλος, Αμαλία και Αλέξανδρος Φλέμιγκ, Ροζέ Μιλλιέξ, Δημήτρης Μαρωνίτης, Διονύσης Φωτόπουλος, Τίτος Πατρίκιος, Παύλος Ζάννας, ηθοποιοί και σκηνοθέτες Έλληνες και ξένοι, ο Σταμάτης Φασουλής...Κάπου κάπου παρατίθενται και αποσπάσματα από κείμενα του Κωστή Σκαλιόρα, τα ποιήματά του, οι δικές του σκέψεις και απόψεις, που ζωνταντεύουν και την άλλη πλευρά, όχι μόνο της αφηγήτριας.
Μια κατάθεση ψυχής από μια ηθοποιό που αγάπησα για τη διακριτική της παρουσία και σκηνοθέτιδα που λάτρεψα για τις ιδέες της και την αγάπη για το παιδικό θέατρο. Λάθη, αβλεψίες, έρωτες, γκάφες, πίκρες, χαρά, εγωισμοί, μυστικά, όλα εδώ, κατατεθειμένα με αγάπη για τη μεγάλη αγάπη της Ξένιας Καλογεροπούλου, τον Κωστή Σκαλιόρα. Στο βιβλίο περιλαμβάνονται και λίγες φωτογραφίες, αυστηρά επιλεγμένες, που φωτίζουν τα περισσότερα αποσπάσματα του έργου. Τιμήθηκε με το Βραβείο Κοινού στα Public Awards 2016 στην κατηγορία Non Fiction (δοκίμιο, μελέτη, βιογραφία, μαρτυρία).
Read
October 16, 2024Όσο μεγάλη και να φτάσω,
στη πραγματικότητα είμαι 10 χρονών και βλέπω με τη γιαγιά μου, τρώγοντας μακαρόνια με κιμά /με αμείωτο ενδιαφέρον/ /για 15η φορά/ το Δημήτρη μου, Δημήτρη μου και προσεύχομαι μπροστά από το εικονοστάσι στην από καιρό εκλιπούσα (για αυτό και αγία φυσικά) Αλίκη Βουγιουκλάκη ,να τα πάω καλά στο σχολικό θεατρικό.
Η Ξένια θα χαιρόταν πολύ αν μάθαινε ότι οι ταινίες που σιχαίνοταν να παίζει αποτέλεσαν τουλάχιστον το ερέθισμα για πολλά πιτσιρικάκια να αγαπήσουν το σινεμά, το σινεμά που ξημεροβραδιαζόσασταν να βλέπετε με τον Κωστή σου.
Η Ελίζα σου είναι από τις πρώτες αναμνήσεις που έχω σαν παιδί. Σε αυτή οφείλονται όλες οι μετέπειτα αϋπνίες από την ανυπομονησία..η προσεκτική επιμέλεια ρούχων το προηγούμενο βράδυ, για τη Μεγάλη μέρα της θεατρικής σχολικής εξόρμησης..
και συνεχίζει να παραμένει Μεγάλη, μόνο που τώρα δεν πηγαίνω στα θέατρα με πούλμαν, ούτε ξαγρυπνώ αλλά σίγουρα ετοιμάζω το αγαπημένο μου συνολάκι αποβραδίς.
στη πραγματικότητα είμαι 10 χρονών και βλέπω με τη γιαγιά μου, τρώγοντας μακαρόνια με κιμά /με αμείωτο ενδιαφέρον/ /για 15η φορά/ το Δημήτρη μου, Δημήτρη μου και προσεύχομαι μπροστά από το εικονοστάσι στην από καιρό εκλιπούσα (για αυτό και αγία φυσικά) Αλίκη Βουγιουκλάκη ,να τα πάω καλά στο σχολικό θεατρικό.
Η Ξένια θα χαιρόταν πολύ αν μάθαινε ότι οι ταινίες που σιχαίνοταν να παίζει αποτέλεσαν τουλάχιστον το ερέθισμα για πολλά πιτσιρικάκια να αγαπήσουν το σινεμά, το σινεμά που ξημεροβραδιαζόσασταν να βλέπετε με τον Κωστή σου.
Η Ελίζα σου είναι από τις πρώτες αναμνήσεις που έχω σαν παιδί. Σε αυτή οφείλονται όλες οι μετέπειτα αϋπνίες από την ανυπομονησία..η προσεκτική επιμέλεια ρούχων το προηγούμενο βράδυ, για τη Μεγάλη μέρα της θεατρικής σχολικής εξόρμησης..
και συνεχίζει να παραμένει Μεγάλη, μόνο που τώρα δεν πηγαίνω στα θέατρα με πούλμαν, ούτε ξαγρυπνώ αλλά σίγουρα ετοιμάζω το αγαπημένο μου συνολάκι αποβραδίς.
July 30, 2017
Υπέροχη αφήγηση, απλή γραφή, μια υπέροχη κατάθεση ψυχής.
April 7, 2017
5 Αστέρια, γιατί με συγκίνησε παρα πολλές φορές, με έκανε να γελάσω μερικές ακόμα και μου ανασκάλεψε αναμνήσεις δικές μου (ευχάριστες και δυσάρεστες).
Όπως γράφει στο οπισθόφυλλο η Άλκη Ζέη, είναι σαν να την έχεις απέναντί σου, να σου μιλάει και να μη θέλεις να σταματήσει. Υπέροχο βιβλίο.
Αντίστοιχη αίσθηση μου έδωσε με το Just Kids της Patti Smith( που είναι μέσα στα 5 αγαπημένα μου βιβλία), με ένα διαφορετικό τρόπο όμως.Κάπως πιο γλυκό και τρυφερό.
Όπως γράφει στο οπισθόφυλλο η Άλκη Ζέη, είναι σαν να την έχεις απέναντί σου, να σου μιλάει και να μη θέλεις να σταματήσει. Υπέροχο βιβλίο.
Αντίστοιχη αίσθηση μου έδωσε με το Just Kids της Patti Smith( που είναι μέσα στα 5 αγαπημένα μου βιβλία), με ένα διαφορετικό τρόπο όμως.Κάπως πιο γλυκό και τρυφερό.
May 27, 2020
Απο τον Ελληνικό Κύκλο Βιβλιόφιλων Λονδίνου. Για περισσότερες πληροφορίες, συναντήσεις κτλ επισκεφτείτε την σελίδα τους στο Facebook
Περισσότερες βιβλιοκριτικές εδώ
Περισσότερες βιβλιοκριτικές εδώ
September 19, 2021
Πολύ τρυφερό, ένα γράμμα - βιογραφία προς τον σύζυγο της που έφυγε. Έμαθα πολλά πράγματα που δεν ήξερα, για παλιούς ηθοποιούς, για σκηνοθέτες και ηθοποιούς που είναι εν ζωή αλλά ήξερα μόνο την ειδικότητα τους, τους λαϊκούς θίασους, την εφταετια αλλα κυρίως και πως την έζησαν οι ίδιοι οι καλλιτέχνες. Ένας μικρός θησαυρός που σε συγκινεί και σου δίνει δύναμη γιατί η Ξένια Καλογεροπουλου πέφτει και σηκώνεται ακόμα πιο δυνατή. Μια γυναίκα που έχει ακόμα ψυχή μικρού παιδιού.
May 21, 2018
Την Ξένια Καλογεροπούλου, μολονότι την είχα ακουστά, δεν την ήξερα. Το συγκινητικό "γράμμα" της στο σύζυγό της Κωστή Σκαλιόρα, με άγγιξε και με έκανε να την αγαπήσω. Η αφήγηση, αν και δεν έχει χρονολογική σειρά, δεν κουράζει τον αναγνώστη και αισθάνεται κανείς συγκίνηση και χαρά, πολλές φορές και ταυτόχρονα. Ένα πολύ όμορφο βιβλίο γενικά, που αξίζει ο καθένας να διαβάσει.
July 17, 2024
Μια πολύ όμορφη αφήγηση από την Ξένια Καλογεροπούλου για την ζωή της και την ιστορία αγάπης της με τον Κωστή Σκαλιόρα, αλλά και για τις σχέσεις της με αγαπημένους φίλους και συνεργάτες, στην ουσία μια απεικόνιση της εποχής της και των ανθρώπων που την σημάδεψαν.
April 30, 2017
Το βιβλίο κυλούσε γρήγορα, η μία σελίδα έφευγε μετά την άλλη, όμως εγώ δεν μπορούσα να βρω τίποτα το ενδιαφέρον σε αυτά που διάβαζα. Ίσως επειδή δεν είχα υπάρξει ποτέ θαυμάστρια της ηθοποιού, ίσως επειδή το θέατρο δεν ήταν ποτέ μία από τις μεγάλες μου αγάπες (προφανώς αυτή είναι το διάβασμα), δεν μπορούσα με τίποτα να συνδεθώ με την ιστορία. Κάποια πράγματα μου τράβηξαν το ενδιαφέρον (πχ, δεν ήξερα για τη φιλία που συνδέει την κ. Καλογεροπούλου με τον Σταμάτη Φασουλή), αλλά τα περισσότερα τα βρήκα ανιαρά. Ακόμη, κάποια από τα περιστατικά που περιγράφει (Πχ, για τη σχέση των γονιών της) με έκαναν να νιώθω άβολα. Θεωρώ πως για έναν άνθρωπο που αγαπά το θέατρο και θέλει να μάθει την ιστορία του από κάποιον που την έζησε από "μέσα", το βιβλίο αυτό θα ήταν το ιδανικό ανάγνωσμα.
July 3, 2016
Ένα βιβλίο για τη ζωή και το θάνατο, για την ουσία του γάμου και της φιλίας. Ένα γλυκό "Σε θυμάμαι κάθε στιγμή "κι ένα σπαραχτικό "Μου λείπεις τόσο πολύ ". Είναι απλά υπέροχο βιβλίο και τόσο δυνατό που , παρότι αναφέρεται σε πρόσωπα του θεάτρου, εσύ μένεις στην ιστορία που ξεδιπλώνεται μέσα στα γράμματα. Κι όταν γυρίσεις την τελευταία σελίδα σκέφτεσαι πως μέσα στα απλά κρύβεται η ουσία της ζωής .
February 2, 2017
Μου άρεσε πολύ. Συναισθηματικό, μα χωρίς να είναι καθόλου μελό ή να εκβιάζει συγκινήσεις, και η κ. Καλογεροπούλου φαίνεται τόσο γλυκός άνθρωπος. Βρήκα απολαυστικές τις ιστορίες της και χάρηκα ιδιαιτέρα τις αναφορές στην πολύαγαπημένη μου (και κουμπάρα της) Άλκη Ζέη. Βρήκε τη θέση του στο ράφι της βιβλιοθήκης μου, δίπλα στο "Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο".
May 5, 2016
πολυ συγκινητικο βιβλιο. δεν περιμενα κατι λιγοτερο απο την Κυρια (με κεφαλαιο το Κ) Καλογεροπουλου. Η αγαπη που υπηρχε μεταξυ των δυο συντροφων ηταν ουσιαστικη και βαθια. Λιγοι πλεον μπορουν να πουν οτι εχουν ζησει κατι τετοιο.
September 15, 2016
Από αυτά τα βιβλία που τα καταπίνεις μέσα σε 2 μέρες. Ο λόγος της απλός αλλά γλυκός και ειλικρινής, σχεδόν διάφανος. Μιλάει για τον σύντροφο της, τη ζωή μαζί αλλά και χώρια, για το θέατρο και τη ζωή μεγαλώνοντας.
February 5, 2016
Υπέροχη Ξένια Καλογεροπούλου, υπέροχη και συγκινητική, ένα όμορφο γράμμα στον σύντροφό της που ξεχυλίζει αγάπη στην κάθε του σελίδα.
February 17, 2016
Κατάθεση ψυχής, μία ψυχή γεμάτη αγάπη και δημιουργικότητα..ο αναγνώστης δεν θέλει να χάσει ούτε σειρα της αφήγησής της.
August 10, 2017
Ειλικρινές, ενδιαφέρον αλλά και φλύαρο χωρις ιδιαίτερο προσανατολισμο.
June 4, 2017
Μού ήταν πάντα συμπαθής η Ξένια Καλογεροπούλου, παρόλο που γενικά δεν θεωρώ τον εαυτό μου λάτρη του ελληνικού κινηματογράφου. Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό μπορώ να πω πως την αγάπησα, όπως σωστά "προειδοποίησε'' ο Σταμάτης Φασουλής.
Το βιβλίο είναι ένα γράμμα στον Κωστή, όπως λέει και ο τίτλος του, και συνάμα αποτελεί ένα ημερολόγιο - αυτοβιογραφία της Ξένιας.
Η Ξένια με έκανε σε πολλά σημεία να συγκινηθώ. Σε άλλα με έκανε να γελάσω και να τη βρω αξιολάτρευτη, καθώς αυτοσαρκάζεται και περιγράφει με χιούμορ τα διάφορα περιστατικά που συνέβησαν στη ζωή της.
Κουράστηκα λιγάκι μόνο όταν έκανε τις περιγραφές και τις διάφορες αναφορές όσον αφορά τις θεατρικές παραστάσεις και τους συντελεστές τους, καθώς οι γνώσεις μου πάνω στο θέμα είναι περιορισμένες, που σημαίνει πως κάπου... χανόμουν. Ωστόσο, μού φάνηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η άγνωστη - σε μένα - καριέρα της (είχα τη χαρά να παρακολουθήσω, βέβαια, μικρή τον Οδυσσεβάχ).
Τέλος, να αναφέρω πως βρίσκω θαυμάσιο που είχε την τύχη να έχει στη ζωή της έναν άνθρωπο που τον αγάπησε και την αγάπησε τόσο πολύ... Η ζωή ποτέ δεν μπορεί να είναι συνέχεια ρόδινη, όταν όμως υπάρχει σε αυτή η πραγματική αγάπη, όλα φαντάζουν πιο όμορφα!...
Το βιβλίο είναι ένα γράμμα στον Κωστή, όπως λέει και ο τίτλος του, και συνάμα αποτελεί ένα ημερολόγιο - αυτοβιογραφία της Ξένιας.
Η Ξένια με έκανε σε πολλά σημεία να συγκινηθώ. Σε άλλα με έκανε να γελάσω και να τη βρω αξιολάτρευτη, καθώς αυτοσαρκάζεται και περιγράφει με χιούμορ τα διάφορα περιστατικά που συνέβησαν στη ζωή της.
Κουράστηκα λιγάκι μόνο όταν έκανε τις περιγραφές και τις διάφορες αναφορές όσον αφορά τις θεατρικές παραστάσεις και τους συντελεστές τους, καθώς οι γνώσεις μου πάνω στο θέμα είναι περιορισμένες, που σημαίνει πως κάπου... χανόμουν. Ωστόσο, μού φάνηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η άγνωστη - σε μένα - καριέρα της (είχα τη χαρά να παρακολουθήσω, βέβαια, μικρή τον Οδυσσεβάχ).
Τέλος, να αναφέρω πως βρίσκω θαυμάσιο που είχε την τύχη να έχει στη ζωή της έναν άνθρωπο που τον αγάπησε και την αγάπησε τόσο πολύ... Η ζωή ποτέ δεν μπορεί να είναι συνέχεια ρόδινη, όταν όμως υπάρχει σε αυτή η πραγματική αγάπη, όλα φαντάζουν πιο όμορφα!...
February 17, 2024
Πήρα αυτό το βιβλίο γιατί περίμενα κάτι πολύ συγκεκριμένο: ένα γράμμα στον Κωστή. Αρκετά νωρίς κατάλαβα ότι δεν πρόκειται γι' αυτό αλλά για μια αυτοβιογραφία της Ξένιας, η οποία είναι όμως γραμμένη σε μορφή γράμματος, χωρίς κάποια ιδιαίτερη χρονική συνέχεια ή συνοχή.
Τελειώνοντάς το, σκέφτομαι ότι αυτή η συγχώνευση δύο ιδεών ήταν τελικά μια χαμένη ευκαιρία για δύο διαφορετικά βιβλία: ένα αυτό που ήθελα εξαρχής να διαβάσω, δηλαδή ένα γράμμα στον αποθανόντα, κι άλλο ένα μια κανονική και εκτενής αυτοβιογραφία – κάτι που δεν ήξερα ότι ήθελα τελικά να διαβάσω.
Η –αξιαγάπητη, προσφιλής και πολύ ταλαντούχα– Ξένια έχει ζήσει μια πραγματικά συναρπαστική ζωή, η οποία σίγουρα αξίζει ένα ολόδικό της βιβλίο. Αυτό το παράπονο μου έμεινε στο τέλος· ούτε για τον Σκαλιόρα έμαθα τίποτα ουσιαστικό, ούτε καλύφθηκα από την εξιστόρηση της Ξένιας, η οποία είχε μια γλυκιά, σχεδόν παιδική αθωότητα, ακόμα κι όταν μιλούσε για πράγματα πολύ σοβαρά.
Καλό βιβλίο, ενδιαφέρον κι ευκολοδιάβαστο, αλλά έχω την εντύπωση ότι θα μπορούσε να είναι κάτι πολύ πιο σπουδαίο.
Τελειώνοντάς το, σκέφτομαι ότι αυτή η συγχώνευση δύο ιδεών ήταν τελικά μια χαμένη ευκαιρία για δύο διαφορετικά βιβλία: ένα αυτό που ήθελα εξαρχής να διαβάσω, δηλαδή ένα γράμμα στον αποθανόντα, κι άλλο ένα μια κανονική και εκτενής αυτοβιογραφία – κάτι που δεν ήξερα ότι ήθελα τελικά να διαβάσω.
Η –αξιαγάπητη, προσφιλής και πολύ ταλαντούχα– Ξένια έχει ζήσει μια πραγματικά συναρπαστική ζωή, η οποία σίγουρα αξίζει ένα ολόδικό της βιβλίο. Αυτό το παράπονο μου έμεινε στο τέλος· ούτε για τον Σκαλιόρα έμαθα τίποτα ουσιαστικό, ούτε καλύφθηκα από την εξιστόρηση της Ξένιας, η οποία είχε μια γλυκιά, σχεδόν παιδική αθωότητα, ακόμα κι όταν μιλούσε για πράγματα πολύ σοβαρά.
Καλό βιβλίο, ενδιαφέρον κι ευκολοδιάβαστο, αλλά έχω την εντύπωση ότι θα μπορούσε να είναι κάτι πολύ πιο σπουδαίο.
December 17, 2020
Ό,τι πιο τρυφερό, συγκινητικό και ανθρώπινο έχω διαβάσει ποτέ μου.
Το αίσθημα της απώλειας και η προσπάθεια αναπλήρωσης ενός κενού που δεν θα αναπληρωθεί ποτέ είναι διάχυτα στο βιβλίο. Όχι, όμως, με κακομοίρικη, σπαρακτική διάθεση, αλλά με νοσταλγία. Το βιβλίο είναι ένας φόρος τιμής, ένας εορτασμός της ζωής του ανθρώπου που έφυγε, αφήνοντας όμως πίσω του μια πληθώρα από στιγμές και αναμνήσεις.
Ο τρόπος που η Ξένια Καλογεροπούλου σε ταξιδεύει στο παρελθόν, μέσα από εκατοντάδες ιστορίες και διηγήσεις, αποκαλύπτοντας παράλληλα την ιστορία και την πορεία της, σε κάνει να νιώθεις σαν να κάθεσαι το τραπέζι με ένα αγαπημένο σου πρόσωπο και το ακούς να αφηγείται τη ζωή του.
Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Το αίσθημα της απώλειας και η προσπάθεια αναπλήρωσης ενός κενού που δεν θα αναπληρωθεί ποτέ είναι διάχυτα στο βιβλίο. Όχι, όμως, με κακομοίρικη, σπαρακτική διάθεση, αλλά με νοσταλγία. Το βιβλίο είναι ένας φόρος τιμής, ένας εορτασμός της ζωής του ανθρώπου που έφυγε, αφήνοντας όμως πίσω του μια πληθώρα από στιγμές και αναμνήσεις.
Ο τρόπος που η Ξένια Καλογεροπούλου σε ταξιδεύει στο παρελθόν, μέσα από εκατοντάδες ιστορίες και διηγήσεις, αποκαλύπτοντας παράλληλα την ιστορία και την πορεία της, σε κάνει να νιώθεις σαν να κάθεσαι το τραπέζι με ένα αγαπημένο σου πρόσωπο και το ακούς να αφηγείται τη ζωή του.
Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
April 7, 2025
Κατάρχας τα θετικά
-αμεσότητα
-ενδιαφέρον ως προς το περιεχόμενο
-ευκολία στο διάβασμα
Και τώρα τα αρνητικα:
-το google πήρε φωτιά καθώς την πλειοψηφία των ονομάτων δεν την ήξερα και θεωρώ πως η έκδοση θα έπρεπε να εχει στοιχειωδεις σημειωσεις με τα ονόματα, αν όχι και λίγα πράγματα για αυτούς
-η γραφή παραήταν προφορικη και λίγο παιδική κατά καιρούς που προς το τέλος με κούρασε.
-μέσα στο ίδιο κεφάλαιο μπορεί να αλλάζαμε και 5 φορές θέμα ή κατευθυνση,επίσης αποπροσανατολιστικο.
Επειδή το αγόρασα για τον μπαμπά μου,σε εκείνον άρεσε περισσότερο άρα προτείνεται αν γνωρίζεις και θες να μάθεις περισσότερα για την Ξενια Καλογεροπουλου.
-αμεσότητα
-ενδιαφέρον ως προς το περιεχόμενο
-ευκολία στο διάβασμα
Και τώρα τα αρνητικα:
-το google πήρε φωτιά καθώς την πλειοψηφία των ονομάτων δεν την ήξερα και θεωρώ πως η έκδοση θα έπρεπε να εχει στοιχειωδεις σημειωσεις με τα ονόματα, αν όχι και λίγα πράγματα για αυτούς
-η γραφή παραήταν προφορικη και λίγο παιδική κατά καιρούς που προς το τέλος με κούρασε.
-μέσα στο ίδιο κεφάλαιο μπορεί να αλλάζαμε και 5 φορές θέμα ή κατευθυνση,επίσης αποπροσανατολιστικο.
Επειδή το αγόρασα για τον μπαμπά μου,σε εκείνον άρεσε περισσότερο άρα προτείνεται αν γνωρίζεις και θες να μάθεις περισσότερα για την Ξενια Καλογεροπουλου.
September 26, 2017
Πρόκειται ξεκάθαρα για την αυτοβιογραφία της ηθοποιού. Αρκετά συμπαθητικό ανάγνωσμα και για το είδος του δε με απογοήτευσε καθόλου. Συγκινητικό σε αρκετά σημεία, αστείο σε άλλα, απλά δοσμένο, σε βάζει μέσα στη ζωή και το έργο της Ξένιας. Ενώ δεν είχα προσδοκίες από το βιβλίο αυτό, ευτυχώς αυτοδιαψεύστηκα!
Displaying 1 - 30 of 40 reviews