Το "Μπαλαντέρ" της Μαρίας Γιαγιάννου διατρέχει, με τρόπο επίμονο και υπέροχα ακριβή, όλη την κλίμακα του έρωτα από το πρώτο αμετάκλητο βήμα. Στις σελίδες του η συγγραφέας θρυμματίζει μια ερωτική ιστορία για να εξετάσει τα σπασμένα γυαλιά, με παιδική περιέργεια και εις βάθος, πριν αρχίσει να τα επανενώνει με την κόλλα της ποίησης: τα πρώτα προβλήματα στη συνεννόηση, που οι εραστές καλούνται να επιλύσουν μαθαίνοντας ο ένας τη γλώσσα του άλλου ("μεταφράζαμε ο ένας για τον άλλον το κείμενο που μας συνιστούσε"), η εξημέρωση του "Πρωτόπλαστου" Σώματος, που ορθώνεται σαν τρίτος ανάμεσά τους, η ανάγκη για απόδραση ("Μισό λεπτό μονάχα. Να πάρω μια ανάσα έξω από το δέρμα σου"), ο χωρισμός, οι ανεπίδοτες επιστολές και η αγάπη, αυτή η "κατάσταση όπου το βάρος σου είναι τεράστιο, αλλά η βαρύτητα μηδενική", όλα τα στοιχεία βρίσκονται εδώ, σε αυτή την ερωτική εξτραβαγκάντσα που οδηγεί τους ήρωές της ολοταχώς προς την κατατονία της ευτυχίας.
Έμαθα για την Μαρία Γιαγιάννου από το πρόσφατο βιβλίο της Μπαλαντέρ (εκδόσεις Μελάνι, 2015), μια ερωτική εξτραβαγκάντσα όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο υπότιτλός του. Τι είναι όμως μια εξτραβαγκάντσα;
Είναι θα λέγαμε μια κατάσταση κατά την οποία όλα επιτρέπονται, και όπου οι ήρωες της μπορούν να ακροβατούν στις υπερβολές των συναισθημάτων τους. Βέβαια η Μαρία Γαγιάνου το βλέπει κάτω από το πρίσμα του έρωτα, ενός έρωτα εκτός ορίων.
Το εξώφυλλο του βιβλίου δείχνει έναν πίνακα του Richard Colman όπου παρουσιάζει τρεις γυμνές γυναίκες που κρατούν δυο ανδρικά κεφάλια και προσπαθούν να ισορροπήσουν σε μια ιδιαίτερη στάση. Δεν μπορεί να είναι καλύτερη αυτή η πρόσκληση για την ανάγνωση αυτού του βιβλίου που μάς προετοιμάζει για ένα σύγχρονο κείμενο και την προσπάθεια για ισορροπία στο φαινόμενο του έρωτα.
Απόσπασμα από το το κεφάλαιο που δίνει το ξεκίνημα στην αφήγηση με τίτλο Γλωσσολογία για το πως οι λέξεις φέρνουν μαζί τους την πραγματικότητα του καθενός μας.
Μια καταβύθιση στην παραζάλη του έρωτα, στα πυροτεχνήματα και την ασφυξία του, στον θρίαμβο και την ισοπέδωσή του. Ή μια μεγεθυντική ματιά στα κύτταρα όλων αυτών. Η ανάγνωσή του με πήγε πίσω στην εποχή που διάβαζα τα «Αποσπάσματα ερωτικού λόγου» του Μπαρτ. Τώρα, όπως και τότε, έψαχνα εμένα και με βρήκα. Σε σκέψεις και συναισθήματα που ένιωσα στο παρελθόν αλλά δεν κατάφερα να εκφράσω. Ας είναι. Το έκανε για μένα αυτό το μικρό αλλά μεθυστικό βιβλιαράκι.
«Για να είμαι ειλικρινής, εγώ ήδη νοσταλγώ το μέλλον όπου θα νοσταλγούμε το παρελθόν, το οποίο δεν είναι άλλο από το σήμερα. Με άλλα λόγια νοσταλγώ το σήμερα. Σαν να λέμε ζηλεύω τον εαυτό μου και θα ήθελα να είμαι στη θέση μου. […] Τότε με ζηλεύω, γίνομαι ανταγωνιστική και θέλω να με διώξω για να πάρω εγώ τη θέση μου δίπλα σου. Για να σε χαίρομαι, με αυτή τη χαρά που μοιάζει λίγο (ή πολύ) με ύβριν.» (σ. 43-44)