Nora Damave en Guido Kaspers waren ooit verbonden in een huwelijk waaruit Franca is voortgekomen. Deze drie personages in een veranderende wereld komen op een snijpunt van hun leven. Nora Damave, lerares, stabiel en altijd positief, wordt door een leerling van islamitische afkomst gestoken met een mes. In plaats van sympathie ontmoet ze wantrouwen, vermomd als redelijkheid: wat werd er gezegd? Kan de daad zijn uitgelokt? Guido Kaspers, zoon van een Italiaanse gastarbeider die hij nooit heeft gekend, wil de wereld versteld doen staan met een spectaculaire ontdekking: de ware identiteit van de cultschrijver E. Fischer, 'de Meester', die na zijn wereldwijde succes in de jaren zeventig spoorloos is verdwenen. Wanneer Guido niet terugkeert van zijn vakantie in Umbrië, gaat de zestienjarige Franca haar vader zoeken een daad die de drie levens in een maalstroom van gebeurtenissen en ervaringen sleurt.
In Snijpunt raakt Nelleke Noordervliet aan de thema's van deze tijd: wat vermag het humanisme tegen de behoefte aan religie; waarom willen mensen geloven; hoe verwerf je waardigheid en zelfrespect?'
Het leven is te kort om slechte boeken te lezen. Met zo'n boekenkastchallenge kom je echt een hoop zooi tegen. Het verhaal is saai en na het lezen van de reviews hoef ik het voor het einde ook niet te doen. Ik leg Nelleke voor het einde weg, sorry meid.
2008 I wanted to like this book but it was very very cerebral, and a whole lot of that stuff about this Italian man who had written these weird alphabet books -- I mainly just skipped over it all. THe author touches on so very many themes, and I think should have chosen a few, and done more on them.
It was kind of interesting to 'see' the 16 year old daughter and her adventures [some very bad, others good] in Italy, but I didn't feel she came across to me. Her father I never got a handle on at all, even though quite a bit of space is devoted to him. The novel opens with the knife incident at school, for the mother, but it never gets very far; then again, it is maybe because the topic really is nearly insoluble. Then there were the Italian lawyers... Too many characters, too many themes, too little focus, I don't know.
Maybe all her writing is this cerebral. Still, I will check out her book about her grandmother, when it makes it into the library system [Altijd Roomboter].
Geen focus, het uiteindelijke thema van het boek werd mij niet duidelijk, de hele story over de Italiaanse schrijver nam het verhaal over maar mij is niet duidelijk geworden waarom
De meningen zijn verdeeld in de recensie wereld. Ik vond het heel goed: een interessant en onderhoudend verhaal. Niet alle elementen spraken me evenveel aan: dat Attis motief, daar heb ik niet zoveel mee, maar een ‘queeste’ mag ik wel. Het einde vond ik ook matig, dat Franka losgeslagen werd door haar ervaring kan ik me voorstellen, maar zoals de schrijfster dat uitwerkte, weer niet. Zeer de moeite.
In 2011 gelezen. Nu geluisterd voor een leesclub. En ik weet nog steeds niet wat ik ermee moet en waar het de auteur om gaat. Er lopen verschillende verhaallijnen door elkaar en voor mijn gevoel is het net even teveel. Waarom heeft de auteur niet de eerste verhaallijn - het feit dat Nora met een mes verwond is door een allochtone leerling niet verder uitgewerkt? Uiteindelijk komt dit gegeven maar af en toe om de hoek kijken. Jammer.
Goed boek. Ook te lezen als een soort essay in romanvorm over religie, totalitairisme en de verhouding van mensen in de moderne samenleving tot religie (in de breedste zin van het woord), elkaar en het verleden. Het meester-volgeling-motief komt steeds terug. Mythe en heden knap door elkaar geweven. Veel verwijzingen naar de oudheid, die niet gekunsteld aandoen. De personages houden elkaar - met hun standpunten en denkbeelden - mooi in evenwicht.
At first I gave this book a one star, but that was, because the end of it was so unbelievable. However I picked up the book from my library, because the blurb intrigued me. Ninety nine percent was fast paced and a good story to redad, but the end ruined everthing. Therefore two stars will be the best I can give.
Ik ben ernog niet uit wat ik van het boek vind. Het is goed geschreven, maar voor mijn gevoel lopen er teveel verhaallijnen door elkaar heen die niet op een mooie manier samen komen. Had het denk mooier gevonden als het beperkt was gebleven tot 1 verhaallijn.
Tot pagina 70. Een heel treffende recensie in De Groene Amsterdammer: 'De rancune van de boekbespreker' door Kees ’t Hart. Ik kan het niet beter zeggen.