Αθήνα, 2009. Kατά τη διάρκεια μιας ηλιόλουστης μέρας, ξεσπά ξαφνικά μια από τις πιο άγριες καταιγίδες στην ιστορία της πόλης, αιφνιδιάζοντας τους ήρωες του βιβλίου, οι οποίοι συνδέονται με ποικίλους τρόπους μεταξύ τους. Χαρακτήρες διαφορετικοί, με ισχυρά κίνητρα και επιθυμίες, βιώνουν, ο καθένας με τη δική του ιδιοσυγκρασία, την καταλυτική επίδραση της μπόρας. Η βροχή επεμβαίνει έντονα και καθοριστικά στη ζωή τους. Ανατρέπει τα σχέδιά τους, εκτρέπει τον ρου της κάθε ιστορίας και αποκαλύπτει κρυμμένα μυστικά και απωθημένα, οδηγώντας στην εξιλέωση ή στην κάθαρση. Αλληλεπιδρώντας, το φυσικό φαινόμενο και ο άνθρωπος ανασυστήνουν τη μοίρα της ημέρας, της ώρας, της στιγμής. Ένα πάντως είναι το σίγουρο. Όταν η καταιγίδα πλέον τελειώνει και ο ουρανός γίνεται πάλι καθαρός, κανένας από τους ήρωες δεν είναι εκείνος που ήταν πριν πέσει η πρώτη σταγόνα.
Alexis Stamatis (Greek: Αλέξης Σταμάτης) is a Greek novelist. He studied Architecture at the National Technical University of Athens and earned postgraduate degrees in Architecture and Cinematography in London. He has published nine novels, several of which have been translated and published in Europe and the USA. Alexis Stamatis has also published six books of poetry. His second collection, The Architecture of Interior Spaces, was awarded the Nikiforos Vrettakos Prize in 1994. Τwo collections of his poems have been translated in Great Britain. In 2004 he participated in the renowned International Writing Program of the University of Iowa courtesy of a Fulbright Artists & Art-Scholars Award. In 2007 Etruscan Press won the U.S. National Endowment for the Arts' first International Literary Award for the translation of the novel American Fugue. In 2009 Alexis Stamatis was writer in residence in Shanghai, invited by the Shanghai Writers Association. He has represented Greece in numerous international book festivals and seminars. His writing appears regularly in major Greek newspapers and magazines.
Ένα μυθιστόρημα το οποίο ξεκίνησε με τις καλύτερες (αναγνωστικές) προοπτικές αλλά κάπου το έχασα στη συνέχεια. Πολλά ονόματα και καταστάσεις που για κάποιον λόγω συνδέονται μεταξύ τους, αλλά εγώ έχασε στην σύνδεσή τους. Όχι ότι δεν ήταν ευφάνταστη η πλοκή, αλλά, μπλέκοντας τόσο πολλά πρόσωπα, σε μια τόσο γρήγορη πλοκή, το αποτέλεσμα είναι να χάνεις στο τέλος την γενική εικόνα.
Βιβλίο που με κράτησε σε εγρήγορση με τον τροπο που εκτυλίσσονται τα γεγονότα. Καθως το διαβάζει κανεις, σταδιακα αποκαλύπτεται η σχεση που συνδέει τα πρόσωπα μεταξυ τους και το πως επηρεάζονται οι ζωές τους. Κάποιοι βγαίνουν στο φως, κάποιοι αλλοι μένουν πισω για παντα. Προσωπικά, μου αρεσε και μου άφησε στο τελος μια αισθηση αισιοδοξίας. Την ιστορια αναδεικνύει υπεροχα με τον τροπο γραφής του ο συγγραφέας.
Ένας υπέροχος Στάματης, απίστευτα ευρηματικός, κάποιες στιγμές σχεδόν ποιητικός, με χαρακτήρες που σε κρατάνε από το χέρι από την αρχή μέχρι το τέλος της αφήγησης. Είχα χρόνια να απολαύσω βιβλίο του Σταμάτη τόσο πολύ!
Αθήνα 2009 ώρα 12:01. Μια ξαφνική άγρια καταιγίδα ξεσπάει στη πόλη και βρίσκει τον κόσμο απροετοίμαστο. Κρατάει 3 ώρες και 14 λεπτά . 14 πρόσωπα που μένουν στην ίδια πολυκατοικία. Με κάποιο τρόπο οι πρωταγωνιστές συνδέονται αλλά ταυτόχρονα κρατάνε και τη δική τους αυτόνομη ιστορία. Το βιβλίο χωρίζεται σε 3 στάδια. Πριν τη καταιγίδα, κατά τη διάρκεια και μετά. Η βροχή όσο όμορφη, ρομαντική και μελαγχολική φαίνεται να είναι, άλλο τόσο άγρια, επικίνδυνη και καταστροφική μπορεί να γίνει σε δευτερόλεπτα. Λίγο πολύ σαν τη ζωή. Η όλη ιδέα του βιβλίου μου κέντρισε τόσο πολύ το ενδιαφέρον. Να παρακολουθήσω δηλαδή τη ζωή διαφορετικών ατόμων, σε μια συνηθισμένη ηλιόλουστη ημέρα και να δω ύστερα αν μια καταιγίδα είναι ικανή να αλλάξει τη ροή των γεγονότων αυτών των ανθρώπων. Αν μετά από τόση βροχή θα έχει έρθει η 'κάθαρση' τους. Αν τελικά μια καταιγίδα μπορεί να ενώσει ή να χωρίσει... μπορεί να καθαρίσει ή να μολύνει τις σκέψεις τους ... μπορεί να συγχωρήσει ή να τιμωρήσει τις επιλογές τους... μπορεί να δημιουργήσει νέες αναμνήσεις ή να σβήσει τις παλιές...
Η σπονδυλωτή φύση κουράζει γιατί πρέπει να θυμάται κανείς όλα τα σενάρια και τους χαρακτήρες. (Δεν βοηθάει το ότι διαβάζω κι άλλα βιβλία ταυτόχρονα). Άρχισα λοιπόν να διαβάζω 2-3 από τα σενάρια συνεχόμενα ανάμεσα στα τρία μέρη του βιβλίου αλλά τελικά αυτό αποδείχθηκε εσφαλμένο γενικώς γιατί ορισμένα από τα σενάρια συγκλίνουν στο τρίτο μέρος. Είχε συχνά κάποιες φοβερές παρατηρήσεις και λεπτομερής ανάπτυξη του κάθε χαρακτήρα. Ιδίως κάποια αποφθέγματα και κρίσεις με συγκλόνισαν και θα μείνουν ανεξίτηλα στο μυαλό μου και γενικώς κάνουν τον αναγνώστη να βλέπει τον κόσμο και την ανθρώπινη φύση αλλιώς!
Δεν ανήκει στα είδη των βιβλίων που συνηθίζω να διαβάζω, αλλά σίγουρα περνά κάποια μηνύματα και σε κάνει να δεις την ανθρώπινη φύση με άλλο μάτι. Θεωρώ ότι μπλέκονται πολλές ιστορίες και πολλοί χαρακτήρες που ναι μεν αναλύονται πολύ καλά, αλλά στην πορεία ο αναγνώστης χάνεται και δε θυμάται τα γεγονότα, με αποτέλεσμα στο τέλος, που αποκαλύπτεται η σύνδεση μεταξύ κάποιων προσώπων να μην γίνεται κατανοητό το πως αυτή έχει προκύψει. 2 αστέρια.
[...]Και να φανταστεί κανείς πως δεν είναι κατάλληλη η σημερι νή εποχή για την Ιόλη. Όχι αυτό το μεταίχμιο. Μια εποχή που εδράζεται στο πείραμα και στην απόδειξη δεν είναι για τέτοιες ψυχές. Μερικές φορές παρηγοριέται πως ακόμη κι ο Άμλετ εκεί βασίζεται. Στο πείραμα και στην απόδειξη. Όμως αυτή η πλημμύρα χρειάζεται ένα χέρι για να τη διαβείς σώος κι ευσπλαχνικός. Κάποτε το 'χε, τώρα πια δεν το 'χει. Εξ ου και το παγιωμένο σχήμα. Το μοναχικό.[...]
Ένα βιβλίο πολύ διαφορετικό με σχεδον ποιητική γραφή και ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Βιβλίο που καταπιάνεται με βαριά θέματα και σίγουρα η κάθε μικρή ιστορία του κάθε πρωταγωνιστή θα σε κάνει να σκεφτείς και να προβληματιστεις.
Ένα όμορφο βιβλίο, που αναφέρεται σε καθημερινούς ανθρώπους, με ενοχές, τύψεις λάθη και μυστικά. Καθημερινοί ήρωες που άλλοτε τα καταφέρνουν και άλλοτε όχι. Αλλά πάντα ήρωες.