What do you think?
Rate this book
Arthur Trilogy #2
Vid Korsvägen
Now in paperback--the second epic novel in this bestselling trilogy that weaves Arthurian legend with everyday medieval life in the unforgettable story of one hero's coming of age.
397 pages, Mass Market Paperback
First published August 23, 2001
37 people are currently reading
1118 people want to read
About the author
Kevin Crossley-Holland
206 books245 followersKevin Crossley-Holland is an English poet and prize-winning author for children. His books include Waterslain Angels, a detective story set in north Norfolk in 1955, and Moored Man: A Cycle of North Norfolk Poems; Gatty's Tale, a medieval pilgrimage novel; and the Arthur trilogy (The Seeing Stone, At the Crossing-Places and King of the Middle March), which combines historical fiction with the retelling of Arthurian legend.
The Seeing Stone won the Guardian Children’s Fiction Award and the Smarties Prize Bronze Medal. The Arthur trilogy has won worldwide critical acclaim and has been translated into 21 languages.
Crossley-Holland has translated Beowulf from the Anglo-Saxon, and his retellings of traditional tales include The Penguin Book of Norse Myths and British Folk Tales (reissued as The Magic Lands). His collaborations with composers include two operas with Nicola Lefanu ("The Green Children" and "The Wildman") and one with Rupert Bawden, "The Sailor’s Tale"; song cycles with Sir Arthur Bliss and William Mathias; and a carol with Stephen Paulus for King’s College, Cambridge. His play, The Wuffings, (co-authored with Ivan Cutting) was produced by Eastern Angles in 1997.
He often lectures abroad on behalf of the British Council, regularly leads sessions for teachers and librarians, and visits primary and secondary schools. He offers poetry and prose workshops and talks on the Anglo-Saxons and Vikings, King Arthur, heroines and heroes, and myth, legend and folk-tale.
After seven years teaching in Minnesota, where he held an Endowed Chair in the Humanities, Kevin Crossley-Holland returned to the north Norfolk coast in East Anglia, where he now lives.
He has a Minnesotan wife, Linda, two sons (Kieran and Dominic) and two daughters (Oenone and Eleanor). He is an Honorary Fellow of St. Edmund Hall, Oxford, a patron of the Society of Storytelling and a Fellow of the Royal Society of Literature.
The Seeing Stone won the Guardian Children’s Fiction Award and the Smarties Prize Bronze Medal. The Arthur trilogy has won worldwide critical acclaim and has been translated into 21 languages.
Crossley-Holland has translated Beowulf from the Anglo-Saxon, and his retellings of traditional tales include The Penguin Book of Norse Myths and British Folk Tales (reissued as The Magic Lands). His collaborations with composers include two operas with Nicola Lefanu ("The Green Children" and "The Wildman") and one with Rupert Bawden, "The Sailor’s Tale"; song cycles with Sir Arthur Bliss and William Mathias; and a carol with Stephen Paulus for King’s College, Cambridge. His play, The Wuffings, (co-authored with Ivan Cutting) was produced by Eastern Angles in 1997.
He often lectures abroad on behalf of the British Council, regularly leads sessions for teachers and librarians, and visits primary and secondary schools. He offers poetry and prose workshops and talks on the Anglo-Saxons and Vikings, King Arthur, heroines and heroes, and myth, legend and folk-tale.
After seven years teaching in Minnesota, where he held an Endowed Chair in the Humanities, Kevin Crossley-Holland returned to the north Norfolk coast in East Anglia, where he now lives.
He has a Minnesotan wife, Linda, two sons (Kieran and Dominic) and two daughters (Oenone and Eleanor). He is an Honorary Fellow of St. Edmund Hall, Oxford, a patron of the Society of Storytelling and a Fellow of the Royal Society of Literature.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 109 reviews
September 9, 2019
I loved the first book in this series The Seeing Stone-I loved the characters especially Arthur, Gatty, Tanwen, Sir John and Merlin. I loved the Canterbury Tales feel and the way mediaeval England was so beautifully done, and looked forward to reading the sequel At The Crossing Places-and the part that did focus on my favourite characters was still an enthralling read. The problem was the main narrative was not developed well enough or expanded enough on because of the continual switching to Arthur De Caldicot's vision's of Arthur-in-the stone. I love Arthurian novels and movies, but Arthurian legend is too great and too deep to be reduced to a device within another novel which in this case is clichéd , shallow, rushed and artificial with no character development or story to speak off. Rather read one of the better series of Arthurian legends, such as Mary Stewart's Arthurian series, Bernard Cornwell's King Arthur trilogy and Nancy McKenzies wonderful Queen of Camelot and Grail Prince.
King Arthur was reduced to a cardboard 'Arthur-in-the stone', equally cardboard were Guinevere, Lancelot and the clichéd knights of the round table.
the author should have focused on Arthur De Caldicot, his relationships with variuos engaging young girls including the lovable Gatty (some truly touching scenes with Gatty and Arthur) the young noblewomen Winnie, Grace, Rowena and Izzie and the chambermaid and young mother Tanwen. As well as his training as a squire, and the spiteful jealousy of his foster-brother Serle, Arthur's discovery of his real origin, search for his mother, and preparations for the crusade.
I did not like the stereotyping of Jews in the hook-nosed money lender Jacob but thought the touching on of his orphaned little daughter Miriam held promise. but none of this could be devloped properly because of the constant references to the cardboard Arthur-in-the stone
King Arthur was reduced to a cardboard 'Arthur-in-the stone', equally cardboard were Guinevere, Lancelot and the clichéd knights of the round table.
the author should have focused on Arthur De Caldicot, his relationships with variuos engaging young girls including the lovable Gatty (some truly touching scenes with Gatty and Arthur) the young noblewomen Winnie, Grace, Rowena and Izzie and the chambermaid and young mother Tanwen. As well as his training as a squire, and the spiteful jealousy of his foster-brother Serle, Arthur's discovery of his real origin, search for his mother, and preparations for the crusade.
I did not like the stereotyping of Jews in the hook-nosed money lender Jacob but thought the touching on of his orphaned little daughter Miriam held promise. but none of this could be devloped properly because of the constant references to the cardboard Arthur-in-the stone
August 29, 2008
I didn't like this one as much as the first one. Mostly it was because I didn't like how frequently the story switched to the world of the stone. I didn't like the stories that happened in the stone and felt like they had no real connection to the main plot. I really like when Arthur describes his normal every-day medieval life, and I think that is the best part of the book. But I just had a hard time enjoying the things that happened in the stone and staying interested in them. If they had occurred less often in the book I might have appreciated them more but it just got really old after a while. Other than that, the book was as good as the first one.
January 16, 2022
I don't have a lot to say about the second book in the Arthur trilogy. I had a difficult time really focusing on the audiobook for some reason. I don't have any complaints about Michael Maloney, the narrator. I just think that I got a bit lost in time. I wasn't always sure if the Arthur I was currently hearing about was the "current" Arthur or Arthur in the past. A lot of the book takes place in the past and I didn't feel that the current story made a lot of forward progress. The book felt kind of like filler, a common complaint that I express about the second book in a trilogy. I'll probably read the last one but I'll read it in print instead and see if that helps keep me oriented.
January 11, 2024
I loved the first book in the trilogy, and enjoyed reading the Arthur in the now bits in this sequel, but felt increasingly frustrated by the Arthurian legend chapters, which felt too heavy. I would have liked more about the 13th century characters and I think the author, in my humble opinion, got the balance wrong this time. As a mature reader, I found it hard going to keep switching back to the legends, and try to keep track of them and think about how they were relating to Arthur de Caldicot. I can see what the author was aiming for but I wonder how children reading this would cope?
Having said all that, the young Arthur de Caldicot is a wonderful character, full of humanity.
Having said all that, the young Arthur de Caldicot is a wonderful character, full of humanity.
February 25, 2013
Took me a long time to get onto reading this. I can't remember what I was so eager about when it came to reading these books, because they feel so slight, somehow. There's a reasonable enough attempt at historical accuracy, but I'm not really here for Manor Arthur, I'm here for King Arthur, and this really didn't keep my attention on that score. I ended up reading this and the third book really fast today and I'm not sure they're going to stick in my mind at all: at least Gerald Morris' books, while also slight and not so well-researched, are funny and memorable.
September 11, 2020
Μεσαιωνική Αγγλία στα σύνορα με την Ουαλία, κτήμα Κάλντικοτ: ο Αρθούρος γιος του Σερ Τζον και της Λάιδη Έλεν ζει μια ήρεμη ζωή μαζί με τα αδέρφια του ενώ ονειρεύεται κάποια μέρα να εκπαιδευτεί ως ακόλουθος ιππότη και μετά να γίνει ο ίδιος ιππότης έτσι ώστε να πάει στη Σταυροφορία και να ελευθερώσει την Ιερουσαλήμ από τους άπιστους και κακούς Σαρακηνούς. Είναι ένα παιδί ευγενικό στην καρδιά και την ψυχή, καλοσυνάτο, που αν και είναι γιος του αφεντικού του κτήματος και ζει πλουσιοπάροχα και μέσα στις ανέσεις δεν φέρεται με περιφρονητικό τρόπο στους εργαζόμενους και σε όσους κοινωνικά ανήκουν σε κατώτερα από εκείνον στρώματα. Το αντίθετο μάλιστα. Κάνει παρέα με τα παιδιά των υπηρετών, τα βοηθά, θέλει να είναι φίλος τους και να παίζει μαζί τους ενώ δεν αντέχει την αδικία και την αχαριστία. Μέχρι τα δεκατρία του και την έναρξη του νέου αιώνα πίστευε ότι γνώριζε τα πάντα για την καταγωγή του. Την Πρωτοχρονιά όμως του 1300 ο Σερ Τζον του αποκάλυψε μια αλήθεια που ανέτρεψε όλη του τη ζωή και άλλαξε τα πάντα σε αυτή. Ο άνθρωπος που πίστευε ότι ήταν ο πατέρας του του είπε πως εκείνος και η Λαίδη Έλεν δεν είναι αληθινοί του γονείς αλλά θείοι του και πως τα αδέρφια του στην πραγματικότητα είναι ξαδέρφια του! Ο πραγματικός του πατέρας είναι ο αδερφός του ο Σερ Γουίλιαμ ένας άξεστος και οξύθυμος άντρας που ο Αρθούρος μισεί και αντιπαθεί! Η Γκρέις η κόρη του την οποία ο Αρθούρος πίστευε ότι θα παντρεύονταν είναι ετεροθαλής αδερφή του και έτσι ο γάμος αυτός δεν μπορεί να συμβεί. Εκείνη και ο Τομ είναι αδέρφια του! Απλώς έχουν άλλη μητέρα. Ο νεαρός Αρθούρος χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του με τα νέα αυτά ενώ στο μυαλό του δημιουργούνται ένα σωρό ερωτηματικά σχετικά με την αληθινή του μητέρα. Ποια είναι;; Ζει;; Πέθανε;; Αν ζει που βρίσκεται;; Γιατί ο Σερ Γουίλιαμ έχει απαγορέψει σε όλους να μιλούν για εκείνη;; Το μυστικό της γυναίκας του Λαίδης Άλις για αυτόν και τη δολοφονία που έκανε αφορά τη μητέρα του;; Ήταν φτωχή;; Ήταν εργαζόμενη του πατέρα του;; Ισχύει ότι ήταν παντρεμένη και ο σερ Γουίλιαμ τη βίασε;; Και τι έγινε με τον άντρα της;; Ισχύουν οι φήμες περί δολοφονίας;; Ο Αρθούρος ψάχνει απεγνωσμένα απαντήσεις αλλά κανείς δεν φαίνεται πρόθυμος να του τις δώσει. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά ο Σερ Τζον του ανακοινώνει ότι το όνειρο του θα γίνει πραγματικότητα και θα εκπαιδευτεί δίπλα στο Λόρδο Στέφεν ντε Χολτ ως ακόλουθος ιππότης του! Έτσι ο Αρθούρος φεύγει από το κτήμα που έζησε για δεκατρία ολόκληρα χρόνια και πάει στο κτήμα Χόλτ να ζήσει κοντά στον νέο του αφέντη, να τον υπηρετήσει και να πραγματοποιήσει τα όνειρα του. Από τη μια νιώθει ευτυχία και χαρά που είναι ένα βήμα πιο κοντά στον στόχο του από την άλλη όμως το θέμα της καταγωγής του και του μυστηρίου γύρω από τη μητέρα του τον βασανίζουν μέρα νύχτα. Στο κτήμα Χολτ ο Λόρδος Στέφεν και η Λάιδη Τζούντιθ θα τον υποδεχτούν θερμά και θα τον κάνουν μέλος της ζωής τους. Θα τον περιποιηθούν, θα τον φροντίσουν ενώ ο Λόρδος θα προσπαθήσει να τον βοηθήσει με το θέμα του πατέρα του και της μητέρας του. Εκεί ο Αρθούρος θα εκπαιδευτεί, θα δυναμώσει, θα μεγαλώσει και θα ωριμάσει ενώ θα γνωρίσει και τη Γουίνι την ανιψιά των Χολτ μια πανέμορφη κοπέλα λίγο μικρότερη του που θα του κλέψει την καρδιά και θα την ερωτευθεί. Και τα βράδια όταν όλοι πάνε για ύπνο εκείνος μένει ξάγρυπνος και κοιτά την πέτρα από πάγο και φωτιά που του έδωσε λίγο καιρό πριν ο Μέρλιν και μέσω αυτής παρακολουθεί τη ζωή του συνονόματου του βασιλιά Αρθούρου του Κάμελοτ και των περιπετειών των ιπποτών της στρογγυλής τραπέζης. Μια ιστορία που σε αρκετά σημεία της μοιάζει με τη δική του και τον διδάσκει πράγματα που οι γύρω του αποτυγχάνουν να του τα μεταδώσουν. Η πέτρα είναι ο μυστικός φίλος του Αρθούρου, εκείνος που του κρατά συντροφιά στις δύσκολες και στις ευχάριστες στιγμές του. Είναι το καταφύγιο του και το μέσο να πάρει απαντήσεις στα χιλιάδες ερωτήματα που έχει. Ο Αρθούρος ντε Κάλντικοτ δεν ζει πλέον στο κτήμα που μεγάλωσε εκπαιδεύεται δίπλα σε έναν γενναίο και τίμιο άντρα ως ακόλουθος του ενώ ονειρεύεται κάποια μέρα να παντρευτεί τη Γουίνι, να βρει την αληθινή του μητέρα, να ανακαλύψει το μυστήριο γύρω από το θάνατο του άντρα της και τη συμμετοχή του πατέρα του σε αυτόν, να γίνει μεγάλος και τρανός ιππότης και μαζί με άλλους γενναίους άντρες από τον χριστιανικό κόσμο να πάει στην Ιερουσαλήμ ως Σταυροφόρος και μαχητής του Θεού να κατατροπώσει τους Σαρακηνούς και να μπει θριαμβευτής στην ιερή πόλη! Θα τα καταφέρει;; Ή τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα φαντάζεται και τα ονειρεύεται;;; Τί μυστικά κρύβει η πέτρα του;; Τί έχει ακόμα να διδαχτεί από τη ζωή του συνονόματου του;;
Την τριλογία του Kevin Crossley-Holland Αρθούρος ο ιππότης της Φωτιάς δεν είχα σκοπό να τη διαβάσω φέτος και βασικά ούτε καν γνώριζα την ύπαρξη της. Αλλά κάποιες φορές τα σχέδια που εμείς κάνουμε ανατρέπονται και υπάρχουν βιβλία που μας επιλέγουν και δεν τα επιλέγουμε. Κάτι τέτοιο συνέβη και εδώ όταν σε μια επίσκεψη μου στο σπίτι ενός φίλου τα βρήκα στην βιβλιοθήκη του εκείνος μου τα δάνεισε και κάπως έτσι έφτασαν στα χέρια μου. Η τριλογία αποτελείται από τα παρακάτω βιβλία: Αρθούρος ο ιππότης της φωτιάς, Αρθούρος ο ιππότης του Κάμελοτ και Αρθούρος ο βασιλιάς του Κάμ��λοτ. Και τα τρία έχουν ως κεντρικό πρόσωπο τον νεαρό Αρθούρο ντε Κάλντικοτ ο οποίος στο πρώτο μέρος είναι 13 χρονών ζει με την οικογένεια του σε ένα κτήμα στα σύνορα Αγγλίας και Ουαλίας και ονειρεύεται να γίνει κάποια μέρα ιππότης ξακουστός στον κόσμο, να πάει στη Σταυροφορία, να κατατροπώσει τους Σαρακηνούς, να μπει στην Ιερουσαλήμ και να επιστρέψει την ιερή πόλη στους χριστιανούς. Είναι ένα καλοσυνάτο νεαρό αγόρι ευγενικό και με τρόπους που δεν αντέχει την ατιμία και την αδικία και που αν και ξέρει ότι ανήκει στα υψηλά κοινωνικά στρώματα αυτό δεν το εμποδίζει από το να είναι φίλος και να βοηθά τα παιδιά των εργατών και των υπηρετών του κτήματος. Μέσω της μαγικής πέτρας που του δίνει ο Μέρλιν ο φίλος του πατέρα του ο Αρθούρος παρακολουθεί την ιστορία του μυθικού βασιλιά Αρθούρου του Κάμελοτ. Στο πρώτο βιβλίο και οι δύο Αρθούροι είναι νεαροί και ονειροπόλοι, έχουν σχέδια για τη ζωή και κατά κάποιον τρόπο είναι αθώοι στην ψυχή. Μέσα από τις παράλληλες ιστορίες τους οι αναγνώστες έρχονται σε επαφή από τη μια με τον μεσαιωνικό τρόπο ζωής και από την άλλη γνωρίζουν την αρχή της ιστορίας του βασιλιά του Κάμελοτ. Παρακολουθούν τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια πριν γίνει βασιλιάς και δημιουργήσει τους ιππότες της Στρογγυλής τραπέζης. Είναι ένα ηθογραφικό και ιστορικό περισσότερο βιβλίο γύρω από τη ζωή μιας πλούσιας οικογένειας το Μεσαίωνα ενώ σε φέρνει και σε μια πρώτη επαφή με το θρύλο του Αρθούρου. Δεν έχει πολλή δράση, ένταση και αγωνία ενώ η φωνή του ήρωα και ο τρόπος που είναι γραμμένα τα κεφάλαια δεν μπορώ να πω ότι είναι ελκυστικά και καθηλωτικά για τον αναγνώστη. Είναι ένα βιβλίο που ζητά από εκείνον να έχει υπομονή και κατανόηση. Δεν φεύγουν οι σελίδες γρήγορα η μία μετά την άλλη, δεν είναι ευκολοδιάβαστο είναι αρκετά αργό και πρέπει ο αναγνώστης να είναι από εκείνους που θέλουν ότι αρχίζουν να το τελειώνουν. Κατά τη γνώμη μου πολλοί θα το αφήσουν στη μέση. Εγώ ανήκω στην κατηγορία αυτών που ότι ξεκινά το ολοκληρώνει και έτσι το τελείωσα αλλά δεν μπορώ να πω ότι με το που έκλεισα την τελευταία του σελίδα ήμουν ενθουσιασμένη κι ήθελα να διαβάσω επειγόντως τη συνέχεια του. Βέβαια το τέλος των δύο παράλληλων ιστοριών στο πρώτο μέρος είναι αυτό που αξίζει περισσότερο και σου δημιουργεί μια μικρή περιέργεια για τη συνέχεια αλλά και πάλι το στυλ γραφής του συγγραφέα και ο τρόπος παρουσίασης ιστορίας και ηρώων με απογοήτευσαν. Όπως και να χει όμως συνέχισα με το δεύτερο μέρος της τριλογίας και ευτυχώς για μένα το βρήκα καλύτερο του πρώτου, πιο ελκυστικό και με μεγαλύτερο ενδιαφέρον…
Στο δεύτερο μέρος λοιπόν η δράση μεταφέρεται από το βαρετό κτήμα Κάλντικοτ στο γεμάτο ζωή κτήμα Χόλτ και στους αρκετά πιο συμπαθητικούς κατοίκους του. Είχα πει στην κριτική του πρώτου βιβλίου ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του ήταν οι χαρακτήρες του που ήταν βαρετοί, απόμακροι και αδιάφοροι στα μάτια μου. Σχεδόν κανείς δεν μου τράβηξε την προσοχή και δεν με άγγιξε ως αναγνώστρια. Μόνο ο Αρθούρος και ο αδερφός του Σερλ με έκαναν να ρίξω τα μάτια μου πάνω τους αλλά ο συγγραφέας με τον τρόπο που επέλεξε να τους παρουσιάσει -ειδικά τον δεύτερο-δεν κατάφερε να με συγκινήσει. Εδώ όμως οι νέοι χαρακτήρες που εμφανίζονται είναι πολύ γεμάτοι ζωή, ενεργητικοί, με άποψη. Δεν μοιάζουν με σκιές ή φαντάσματα που απλώς υπάρχουν γιατί ο ήρωας δεν μπορεί να ζει μόνος του, δεν υπάρχουν στις σελίδες του βιβλίου ως απλές αναφορές ονομάτων. Ο καθένας έχει τη δική του ιστορία και είναι δυναμικοί και με προσωπικότητα. Ο Στέφεν ντε Χολτ που είναι ο ιππότης δίπλα στον οποίο εκπαιδεύεται ο Αρθούρος ήταν ο αγαπημένος μου. Ενώ στο πρώτο βιβλίο με τον Σερ Τζον ντε Κάλντικοτ κοιμόμουν και βαριόμουν να διαβάζω τις λίγες προτάσεις που είχε στο δεύτερο με τον Στέφεν τα πάντα ήταν διαφορετικά. Είναι καλός, σωστός, δίκαιος, φέρεται σαν πατέρας στον μικρό ήρωα, δεν τον κακομεταχειρίζεται, δεν του φωνάζει, τον βοηθά, του συμπαραστέκεται και θέλει να τον βοηθήσει και να τον διδάξει τη στιγμή που δεν του έχει καμία υποχρέωση και ο αληθινός του πατέρας είναι ένα κάθαρμα και μισό. Επιπλέον μου άρεσε η παρουσίαση της δικής του προσωπικής ιστορίας. Ο Λόρδος Στέφεν ζει με τη γυναίκα του Λαίδη Τζούντιθ και τα παιδιά τους στο κτήμα τους και είναι μια αρκετά δεμένη οικογένεια. Σε αντίθεση με τους ψυχρούς Κάλντικοτ οι Χολτ είναι πιο χαρούμενοι, πιο δυναμικοί και πιο ζωντανοί. Η Λαίδη Τζούντιθ είναι αποφασιστική ως γυναίκα αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, δεν κρύβεται πίσω από τον άντρα της, είναι συμπαθητική και φυσικά αγαπά πολύ και σέβεται τον σύζυγο της. Και εκείνος το ίδιο. Αυτό που μου άρεσε στη σχέση τους ήταν το πόσο ενωμένοι ήταν ως ζευγάρι και το πόσο πολύ σέβονταν και εκτιμούσαν ο ένας τον άλλο. Μην ξεχνάτε ότι η ιστορία διαδραματίζεται στη Μεσαιωνική Αγγλία και όχι στο σήμερα. Ενώ το ζεύγος Κάλντικοτ με είχε αφήσει παγερά αδιάφορη αυτοί εδώ με κέρδισαν. Επίσης μου φάνηκαν πολλοί πιο ενδιαφέροντες όλοι οι χαρακτήρες που ζούσαν στο κτήμα Χολτ ακόμα και ο κακός οπλοποιός Άλαν.. Όλοι είχαν κάτι πάνω τους που σε έκανε να θέλεις να μάθεις περισσότερα για αυτούς…
Ο Αρθούρος εδώ είναι ένα χρόνο μεγαλύτερος και πιο ώριμος. Συνεχίζει να είναι αρκετά αθώος στην ψυχή, πιστεύει ότι ο πόλεμος δεν είναι τίποτα το δύσκολο και ότι αν πάει στη Σταυροφορία θα μπει τόσο απλά στην Ιερουσαλήμ και θα την κατακτήσει. Στο μυαλό του η Σταυροφορία και οι ιππότες είναι κάτι το ιερό, τα έχει εξιδανικεύσει και ωραιοποιήσει τόσο που δεν σκέφτεται ότι πόλεμος σημαίνει μάχη δύο πλευρών, απώλειες, πόνος και θάνατος. Βέβαια σε αντίθεση με το πρώτο μέρος που παραήταν αγνός για τα χρόνια του εδώ αρχίζει να αμφισβητεί κάπως τα πράγματα και του μπαίνει η ιδέα ότι ίσως πολλά να μην είναι έτσι όπως του τα λένε. Ο Λόρδος Στέφεν ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να συμβεί στη ζωή αφού με τις συμβουλές του και την καθοδήγηση του τον κάνει να σταματήσει να ονειρεύεται μια τέλεια ζωή και μια Σταυροφορία χωρίς πόνο, τον κάνει να σκεφτεί πιο πονηρά. Να δει ότι πίσω από κάποιες αποφάσεις κρύβονται σκοτεινά κίνητρα. Δεν είναι όλα τόσο αθώα και καθαρά. Παρόλα αυτά όμως ένα μεγάλο μέρος του εαυτού παραμένει αθώο. Όχι όπως στο πρώτο βιβλίο αλλά έχει ακόμα πολύ δρόμο να βαδίσει.. Ο ήρωας μας κάνει ένα βήμα προς την ωριμότητα και μου άρεσε τόσο η ιστορία του με τη Γουίνι -αν και εγώ θα τον ήθελα με την μικρούλα Γκάτι την υπηρέτρια στο κτήμα Κάλντικοτ αλλά ξέρω ότι δεν πρόκειται να γίνει. Είπαμε είναι προοδευτικός ο Αρθούρος αλλά όχι μέχρι εκεί! πάντως η Γκάτι για μένα είναι πολύ καλύτερη της Γουίνι η οποία σε αρκετά σημεία μου έσπασε λίγο τα νεύρα αλλά εντάξει τα κορίτσια τότε μεγάλωναν με έναν συγκεκριμένο τρόπο και σκεπτικό καταλαβαίνω ότι δεν μπορώ να απαιτώ πολλά αλλά και πάλι αν πρέπει να διαλέξω επιλέγω την Γκάτι με χίλια- όσο και εκείνη της μητέρας του. Τον αληθινό του πατέρα τον μίσησα και μακάρι να λάβει στο επόμενο βιβλίο την τιμωρία που του αξίζει. Σκότωσε άνθρωπο, βίασε μια γυναίκα, εγκατέλειψε τον γιο του, τον απαρνήθηκε, τον τραυμάτισε στο πρώτο βιβλίο εδώ του φέρεται ψυχρά και ουσιαστικά τον απειλεί να μην ερευνήσει για τη μάνα του και να μην βγάλει στο φως μια παλιά ιστορία, ε όχι του αξίζει μια παραδειγματική τιμωρία!.. Η αγαπημένη μου πάντως σκηνή με τον Αρθούρο ήταν στο κεφάλαιο εκείνο που δολοφονείται ο Εβραίος και κανείς δεν θέλει να τον θάψει, φέρονται στο άψυχο σώμα του με απαίσιο και αηδιαστικό τρόπο και ο Αρθούρος είναι ο μοναδικός που αντιδρά και που απαιτεί να του φερθούν με σεβασμό γιατί Εβραίος ή όχι έχει δικαίωμα να ταφεί με αξιοπρέπεια! Μπορεί σε πολλά πράγματα να είναι αθώος και λίγο χαζούλης αλλά κάτι τέτοιες σκηνές του με έκαναν να τον εκτιμήσω αρκετά. Δεν είναι ένας από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες βιβλίων αλλά κάποιες σκηνές του και κάποια λόγια του θα μου μείνουν για καιρό στο μυαλό. Τα ποιήματα και τα στιχάκια που έφτιαχνε κατά καιρούς ήταν ένας ακόμη λόγος να τον συμπαθήσω…
Τα τρία αστεράκια τα έβαλα για την ιστορία στη μεσαιωνική Αγγλία. Για τον Αρθούρο και τη ζωή του κοντά στους Χολτ, για την ιστορία με την μητέρα του και για το τέλος όπου μαζί με τον Λόρδο Στέφεν ετοιμάζονται να γίνουν Σταυροφόροι και να πάνε στα Ιεροσόλυμα. Η ιστορία του 1300 κράτησε το ενδιαφέρον μου σε όλο το βιβλίο και τα κεφάλαια της ήταν αυτά που μου έδωσαν το κίνητρο να ολοκληρώσω το βιβλίο. Ήταν αυτά που μου άρεσαν αρκετά. Τα κεφάλαια όμως με τον Αρθούρο του Κάμελοτ με απογοήτευσαν τελείως. Ενώ η ιστορία στη Μεσαιωνική Αγγλία κυλά όμορφα και έχει ενδιαφέρον εκείνη του Κάμελοτ ήταν τόσο βαρετή κι απαίσια που ήθελα να κοιμηθώ. Κι αν δεν ήθελα αυτό ήθελα να πηδήξω τα κεφάλαια, να μην τα διαβάσω και να πάω παρακάτω. Δεν το έκανα γιατί δεν πηδώ κεφάλαια, θεωρώ πιο έντιμο και σωστό να αφήσω τελείως το βιβλίο πράγμα που δεν κάνω αλλά δεν μπορείτε να φανταστείτε το πόσο πολύ με κούρασε η ανάγνωση των κεφαλαίων αυτών. Ήταν μαρτύριο και βάσανο. Με πόναγε το κεφάλι μου. Δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον, χασμουριόμουν και προσπαθούσα να καταλάβω το νόημα τους στην ιστορία. Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω τί ρόλο παίζει η πέτρα και πως ακριβώς θα βοηθήσει τον μικρό. Εντάξει είναι ολοφάνερο ότι οι δύο Αρθούροι ενώνονται με κάποιο τρόπο ίσως ο νεαρός Αρθούρος να είναι μετενσάρκωση του παλιού, ίσως ο Μέρλιν να του έδωσε την πέτρα για να μην κάνει τα λάθη του βασιλιά του Κάμελοτ και να διδαχθεί από τη ζωή του. Ο Μέρλιν είναι σίγουρα ο γνωστός μάγος δεν χωρά αμφιβολία. Όπως και να χει όμως τα κεφάλαια με το Κάμελοτ με απογοήτευσαν. Δεν γινόταν τίποτα. Ο Αρθούρος ήταν τέρμα αδιάφορος, ήταν κάκιστος ως βασιλιάς, οι ιππότες πήγαιναν σε διάφορες αποστολές αντρειάς οι οποίες μου φαίνονταν αδιάφορες και γενικά η ιστορία ήταν σκέτη απογοήτευση. Άμα σας πω ότι το μόνο ενδιαφέρον ήταν η σχέση Γουίνιφρεντ και Λάνσελοτ;; Που εγώ στις ταινίες υποστηρίζω τον Αρθούρο και τη Γουίνιφρεντ δεν τον πολυσυμπαθώ. Αλλά εδώ ο Αρθούρος ήταν τόσο μεγάλη απογοήτευση που οι άλλοι δύο μπροστά του ήταν ανώτεροι και καλύτεροι του.…
Όσον αφορά τώρα τη γραφή μπορώ να πω ότι σε σχέση με το πρώτο βιβλίο υπήρξε βελτίωση. Ναι μεν συνεχίζει να μην με ενθουσιάζει ο τρόπος που επέλεξε ο Αρθούρος να λέει την ιστορία δηλαδή με τα κείμενα που κάθεται και γράφει τα βράδια όταν είναι μόνος του όπου λέει όλα όσα συνέβησαν τη μέρα κάτι σαν ημερολόγιο δηλαδή, αλλά η γραφή ήταν πιο ελκυστική και δυναμική. Μου άρεσε πολύ και το ότι σε πολλά κεφάλαια υπήρχαν στιχάκια και μικρά ποιηματάκια ενώ πρέπει να πω ότι έγινε καλή δουλειά και στη μετάφραση. Σίγουρα η προσθήκη των νέων χαρακτήρων έδωσε νέα ώθηση στο βιβλίο και στην ιστορία, ήταν πολύ έξυπνη η κίνηση να δώσει περισσότερο χώρο στους χαρακτήρες γύρω από τον Αρθούρο ενώ και πάλι τα τελευταία κεφάλαια είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά και κερδίζουν τις εντυπώσεις αφού προχωρούν αρκετά την ιστορία και αφήνουν τον αναγνώστη με αρκετές απορίες και διάθεση να διαβάσει το τέλος της τριλογίας. Βέβαια συνεχίζω να πιστεύω ότι η σειρά αυτή δεν είναι τόσο ελκυστική και εύκολη στο διάβασμα χαρακτηρίζεται ως παιδική αλλά πολύ φοβάμαι ότι τα παιδιά θα την αφήσουν γρήγορα. Επιπλέον το βιβλίο αυτό έχει αρκετές σκληρές σκηνές που μόνο για μικρά παιδιά δεν είναι. Η ιστορία γίνεται πιο σοβαρή, ώριμη, ρεαλιστική και σκληρή και σιγά σιγά η αθωότητα που υπήρχε στο πρώτο βιβλίο χάνεται. Το ίδιο συμβαίνει και στην ψυχολογία του ήρωα. Ο Αρθούρος του πρώτου βιβλίου με εκείνον της αρχής του δεύτερου και εκείνον του τέλους του δεύτερου μέρους δεν έχουν καμία σχέση.. Το τελευταίο βιβλίο θα σταθεί κυρίως στη Σταυροφορία αυτό τουλάχιστον φαντάζομαι και ελπίζω να βρίσκεται στο επίπεδο αυτού εδώ. Επίσης ελπίζω η ιστορία του βασιλιά του Κάμελοτ να είναι καλύτερη, να μάθουμε επιτέλους τί δουλειά ακριβώς κάνει η πέτρα και να αποκαλυφθεί και η ιστορία γύρω από τον Μέρλιν τον μυστήριο αυτό χαρακτήρα που εμφανίζεται και εξαφανίζεται..
Το δεύτερο βιβλίο της τριλογία του Kevin Crossley-Holland ήταν σίγουρα καλύτερο του πρώτου. Δεν ήταν τόσο κουραστικό και βαρετό ενώ το δυνατό του σημείο είναι οι τελευταίες του σελίδες. Μεγάλη απογοήτευση ήταν η ιστορία του μυθικού βασιλιά Αρθούρου και των ιπποτών του. Ο συγγραφέας τα πήγε πολύ καλά στην ιστορία του μικρού Αρθούρου και της οικογένειας Χολτ αλλά όσον αφορά το μύθο του Κάμελοτ με άφησε παγερά αδιάφορη. Αν καταφέρατε να ολοκλήρωσε το πρώτο βιβλίο και δεν ξέρετε αν πρέπει να συνεχίσετε με το δεύτερο σας λέω να το κάνετε. Είναι καλύτερο του πρώτου σε αρκετά σημεία, οι χαρακτήρες πιο δυναμικοί και ενδιαφέροντες, ο μικρός ήρωας πηγαίνει με σταθερά βήματα προς την ωριμότητα και τη συνειδητοποίηση ότι η ζωή δεν είναι παραμύθι και ο Crossley-Holland βρήκε τον τρόπο η γραφή του να μην σε κάνει να κοιμάσαι. Απλώς κρατήστε μικρό καλάθι για τον Αρθούρο του Κάμελοτ και εντάξει μην περιμένετε θαύματα. Υπάρχει βελτίωση αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα λατρέψετε τα πάντα στο βιβλίο. Έχει πολλές αδυναμίες αλλά βρίσκεται ένα σκαλοπάτι πάνω σε σχέση με το πρώτο του αδερφάκι...
Την τριλογία του Kevin Crossley-Holland Αρθούρος ο ιππότης της Φωτιάς δεν είχα σκοπό να τη διαβάσω φέτος και βασικά ούτε καν γνώριζα την ύπαρξη της. Αλλά κάποιες φορές τα σχέδια που εμείς κάνουμε ανατρέπονται και υπάρχουν βιβλία που μας επιλέγουν και δεν τα επιλέγουμε. Κάτι τέτοιο συνέβη και εδώ όταν σε μια επίσκεψη μου στο σπίτι ενός φίλου τα βρήκα στην βιβλιοθήκη του εκείνος μου τα δάνεισε και κάπως έτσι έφτασαν στα χέρια μου. Η τριλογία αποτελείται από τα παρακάτω βιβλία: Αρθούρος ο ιππότης της φωτιάς, Αρθούρος ο ιππότης του Κάμελοτ και Αρθούρος ο βασιλιάς του Κάμ��λοτ. Και τα τρία έχουν ως κεντρικό πρόσωπο τον νεαρό Αρθούρο ντε Κάλντικοτ ο οποίος στο πρώτο μέρος είναι 13 χρονών ζει με την οικογένεια του σε ένα κτήμα στα σύνορα Αγγλίας και Ουαλίας και ονειρεύεται να γίνει κάποια μέρα ιππότης ξακουστός στον κόσμο, να πάει στη Σταυροφορία, να κατατροπώσει τους Σαρακηνούς, να μπει στην Ιερουσαλήμ και να επιστρέψει την ιερή πόλη στους χριστιανούς. Είναι ένα καλοσυνάτο νεαρό αγόρι ευγενικό και με τρόπους που δεν αντέχει την ατιμία και την αδικία και που αν και ξέρει ότι ανήκει στα υψηλά κοινωνικά στρώματα αυτό δεν το εμποδίζει από το να είναι φίλος και να βοηθά τα παιδιά των εργατών και των υπηρετών του κτήματος. Μέσω της μαγικής πέτρας που του δίνει ο Μέρλιν ο φίλος του πατέρα του ο Αρθούρος παρακολουθεί την ιστορία του μυθικού βασιλιά Αρθούρου του Κάμελοτ. Στο πρώτο βιβλίο και οι δύο Αρθούροι είναι νεαροί και ονειροπόλοι, έχουν σχέδια για τη ζωή και κατά κάποιον τρόπο είναι αθώοι στην ψυχή. Μέσα από τις παράλληλες ιστορίες τους οι αναγνώστες έρχονται σε επαφή από τη μια με τον μεσαιωνικό τρόπο ζωής και από την άλλη γνωρίζουν την αρχή της ιστορίας του βασιλιά του Κάμελοτ. Παρακολουθούν τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια πριν γίνει βασιλιάς και δημιουργήσει τους ιππότες της Στρογγυλής τραπέζης. Είναι ένα ηθογραφικό και ιστορικό περισσότερο βιβλίο γύρω από τη ζωή μιας πλούσιας οικογένειας το Μεσαίωνα ενώ σε φέρνει και σε μια πρώτη επαφή με το θρύλο του Αρθούρου. Δεν έχει πολλή δράση, ένταση και αγωνία ενώ η φωνή του ήρωα και ο τρόπος που είναι γραμμένα τα κεφάλαια δεν μπορώ να πω ότι είναι ελκυστικά και καθηλωτικά για τον αναγνώστη. Είναι ένα βιβλίο που ζητά από εκείνον να έχει υπομονή και κατανόηση. Δεν φεύγουν οι σελίδες γρήγορα η μία μετά την άλλη, δεν είναι ευκολοδιάβαστο είναι αρκετά αργό και πρέπει ο αναγνώστης να είναι από εκείνους που θέλουν ότι αρχίζουν να το τελειώνουν. Κατά τη γνώμη μου πολλοί θα το αφήσουν στη μέση. Εγώ ανήκω στην κατηγορία αυτών που ότι ξεκινά το ολοκληρώνει και έτσι το τελείωσα αλλά δεν μπορώ να πω ότι με το που έκλεισα την τελευταία του σελίδα ήμουν ενθουσιασμένη κι ήθελα να διαβάσω επειγόντως τη συνέχεια του. Βέβαια το τέλος των δύο παράλληλων ιστοριών στο πρώτο μέρος είναι αυτό που αξίζει περισσότερο και σου δημιουργεί μια μικρή περιέργεια για τη συνέχεια αλλά και πάλι το στυλ γραφής του συγγραφέα και ο τρόπος παρουσίασης ιστορίας και ηρώων με απογοήτευσαν. Όπως και να χει όμως συνέχισα με το δεύτερο μέρος της τριλογίας και ευτυχώς για μένα το βρήκα καλύτερο του πρώτου, πιο ελκυστικό και με μεγαλύτερο ενδιαφέρον…
Στο δεύτερο μέρος λοιπόν η δράση μεταφέρεται από το βαρετό κτήμα Κάλντικοτ στο γεμάτο ζωή κτήμα Χόλτ και στους αρκετά πιο συμπαθητικούς κατοίκους του. Είχα πει στην κριτική του πρώτου βιβλίου ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του ήταν οι χαρακτήρες του που ήταν βαρετοί, απόμακροι και αδιάφοροι στα μάτια μου. Σχεδόν κανείς δεν μου τράβηξε την προσοχή και δεν με άγγιξε ως αναγνώστρια. Μόνο ο Αρθούρος και ο αδερφός του Σερλ με έκαναν να ρίξω τα μάτια μου πάνω τους αλλά ο συγγραφέας με τον τρόπο που επέλεξε να τους παρουσιάσει -ειδικά τον δεύτερο-δεν κατάφερε να με συγκινήσει. Εδώ όμως οι νέοι χαρακτήρες που εμφανίζονται είναι πολύ γεμάτοι ζωή, ενεργητικοί, με άποψη. Δεν μοιάζουν με σκιές ή φαντάσματα που απλώς υπάρχουν γιατί ο ήρωας δεν μπορεί να ζει μόνος του, δεν υπάρχουν στις σελίδες του βιβλίου ως απλές αναφορές ονομάτων. Ο καθένας έχει τη δική του ιστορία και είναι δυναμικοί και με προσωπικότητα. Ο Στέφεν ντε Χολτ που είναι ο ιππότης δίπλα στον οποίο εκπαιδεύεται ο Αρθούρος ήταν ο αγαπημένος μου. Ενώ στο πρώτο βιβλίο με τον Σερ Τζον ντε Κάλντικοτ κοιμόμουν και βαριόμουν να διαβάζω τις λίγες προτάσεις που είχε στο δεύτερο με τον Στέφεν τα πάντα ήταν διαφορετικά. Είναι καλός, σωστός, δίκαιος, φέρεται σαν πατέρας στον μικρό ήρωα, δεν τον κακομεταχειρίζεται, δεν του φωνάζει, τον βοηθά, του συμπαραστέκεται και θέλει να τον βοηθήσει και να τον διδάξει τη στιγμή που δεν του έχει καμία υποχρέωση και ο αληθινός του πατέρας είναι ένα κάθαρμα και μισό. Επιπλέον μου άρεσε η παρουσίαση της δικής του προσωπικής ιστορίας. Ο Λόρδος Στέφεν ζει με τη γυναίκα του Λαίδη Τζούντιθ και τα παιδιά τους στο κτήμα τους και είναι μια αρκετά δεμένη οικογένεια. Σε αντίθεση με τους ψυχρούς Κάλντικοτ οι Χολτ είναι πιο χαρούμενοι, πιο δυναμικοί και πιο ζωντανοί. Η Λαίδη Τζούντιθ είναι αποφασιστική ως γυναίκα αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, δεν κρύβεται πίσω από τον άντρα της, είναι συμπαθητική και φυσικά αγαπά πολύ και σέβεται τον σύζυγο της. Και εκείνος το ίδιο. Αυτό που μου άρεσε στη σχέση τους ήταν το πόσο ενωμένοι ήταν ως ζευγάρι και το πόσο πολύ σέβονταν και εκτιμούσαν ο ένας τον άλλο. Μην ξεχνάτε ότι η ιστορία διαδραματίζεται στη Μεσαιωνική Αγγλία και όχι στο σήμερα. Ενώ το ζεύγος Κάλντικοτ με είχε αφήσει παγερά αδιάφορη αυτοί εδώ με κέρδισαν. Επίσης μου φάνηκαν πολλοί πιο ενδιαφέροντες όλοι οι χαρακτήρες που ζούσαν στο κτήμα Χολτ ακόμα και ο κακός οπλοποιός Άλαν.. Όλοι είχαν κάτι πάνω τους που σε έκανε να θέλεις να μάθεις περισσότερα για αυτούς…
Ο Αρθούρος εδώ είναι ένα χρόνο μεγαλύτερος και πιο ώριμος. Συνεχίζει να είναι αρκετά αθώος στην ψυχή, πιστεύει ότι ο πόλεμος δεν είναι τίποτα το δύσκολο και ότι αν πάει στη Σταυροφορία θα μπει τόσο απλά στην Ιερουσαλήμ και θα την κατακτήσει. Στο μυαλό του η Σταυροφορία και οι ιππότες είναι κάτι το ιερό, τα έχει εξιδανικεύσει και ωραιοποιήσει τόσο που δεν σκέφτεται ότι πόλεμος σημαίνει μάχη δύο πλευρών, απώλειες, πόνος και θάνατος. Βέβαια σε αντίθεση με το πρώτο μέρος που παραήταν αγνός για τα χρόνια του εδώ αρχίζει να αμφισβητεί κάπως τα πράγματα και του μπαίνει η ιδέα ότι ίσως πολλά να μην είναι έτσι όπως του τα λένε. Ο Λόρδος Στέφεν ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να συμβεί στη ζωή αφού με τις συμβουλές του και την καθοδήγηση του τον κάνει να σταματήσει να ονειρεύεται μια τέλεια ζωή και μια Σταυροφορία χωρίς πόνο, τον κάνει να σκεφτεί πιο πονηρά. Να δει ότι πίσω από κάποιες αποφάσεις κρύβονται σκοτεινά κίνητρα. Δεν είναι όλα τόσο αθώα και καθαρά. Παρόλα αυτά όμως ένα μεγάλο μέρος του εαυτού παραμένει αθώο. Όχι όπως στο πρώτο βιβλίο αλλά έχει ακόμα πολύ δρόμο να βαδίσει.. Ο ήρωας μας κάνει ένα βήμα προς την ωριμότητα και μου άρεσε τόσο η ιστορία του με τη Γουίνι -αν και εγώ θα τον ήθελα με την μικρούλα Γκάτι την υπηρέτρια στο κτήμα Κάλντικοτ αλλά ξέρω ότι δεν πρόκειται να γίνει. Είπαμε είναι προοδευτικός ο Αρθούρος αλλά όχι μέχρι εκεί! πάντως η Γκάτι για μένα είναι πολύ καλύτερη της Γουίνι η οποία σε αρκετά σημεία μου έσπασε λίγο τα νεύρα αλλά εντάξει τα κορίτσια τότε μεγάλωναν με έναν συγκεκριμένο τρόπο και σκεπτικό καταλαβαίνω ότι δεν μπορώ να απαιτώ πολλά αλλά και πάλι αν πρέπει να διαλέξω επιλέγω την Γκάτι με χίλια- όσο και εκείνη της μητέρας του. Τον αληθινό του πατέρα τον μίσησα και μακάρι να λάβει στο επόμενο βιβλίο την τιμωρία που του αξίζει. Σκότωσε άνθρωπο, βίασε μια γυναίκα, εγκατέλειψε τον γιο του, τον απαρνήθηκε, τον τραυμάτισε στο πρώτο βιβλίο εδώ του φέρεται ψυχρά και ουσιαστικά τον απειλεί να μην ερευνήσει για τη μάνα του και να μην βγάλει στο φως μια παλιά ιστορία, ε όχι του αξίζει μια παραδειγματική τιμωρία!.. Η αγαπημένη μου πάντως σκηνή με τον Αρθούρο ήταν στο κεφάλαιο εκείνο που δολοφονείται ο Εβραίος και κανείς δεν θέλει να τον θάψει, φέρονται στο άψυχο σώμα του με απαίσιο και αηδιαστικό τρόπο και ο Αρθούρος είναι ο μοναδικός που αντιδρά και που απαιτεί να του φερθούν με σεβασμό γιατί Εβραίος ή όχι έχει δικαίωμα να ταφεί με αξιοπρέπεια! Μπορεί σε πολλά πράγματα να είναι αθώος και λίγο χαζούλης αλλά κάτι τέτοιες σκηνές του με έκαναν να τον εκτιμήσω αρκετά. Δεν είναι ένας από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες βιβλίων αλλά κάποιες σκηνές του και κάποια λόγια του θα μου μείνουν για καιρό στο μυαλό. Τα ποιήματα και τα στιχάκια που έφτιαχνε κατά καιρούς ήταν ένας ακόμη λόγος να τον συμπαθήσω…
Τα τρία αστεράκια τα έβαλα για την ιστορία στη μεσαιωνική Αγγλία. Για τον Αρθούρο και τη ζωή του κοντά στους Χολτ, για την ιστορία με την μητέρα του και για το τέλος όπου μαζί με τον Λόρδο Στέφεν ετοιμάζονται να γίνουν Σταυροφόροι και να πάνε στα Ιεροσόλυμα. Η ιστορία του 1300 κράτησε το ενδιαφέρον μου σε όλο το βιβλίο και τα κεφάλαια της ήταν αυτά που μου έδωσαν το κίνητρο να ολοκληρώσω το βιβλίο. Ήταν αυτά που μου άρεσαν αρκετά. Τα κεφάλαια όμως με τον Αρθούρο του Κάμελοτ με απογοήτευσαν τελείως. Ενώ η ιστορία στη Μεσαιωνική Αγγλία κυλά όμορφα και έχει ενδιαφέρον εκείνη του Κάμελοτ ήταν τόσο βαρετή κι απαίσια που ήθελα να κοιμηθώ. Κι αν δεν ήθελα αυτό ήθελα να πηδήξω τα κεφάλαια, να μην τα διαβάσω και να πάω παρακάτω. Δεν το έκανα γιατί δεν πηδώ κεφάλαια, θεωρώ πιο έντιμο και σωστό να αφήσω τελείως το βιβλίο πράγμα που δεν κάνω αλλά δεν μπορείτε να φανταστείτε το πόσο πολύ με κούρασε η ανάγνωση των κεφαλαίων αυτών. Ήταν μαρτύριο και βάσανο. Με πόναγε το κεφάλι μου. Δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον, χασμουριόμουν και προσπαθούσα να καταλάβω το νόημα τους στην ιστορία. Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω τί ρόλο παίζει η πέτρα και πως ακριβώς θα βοηθήσει τον μικρό. Εντάξει είναι ολοφάνερο ότι οι δύο Αρθούροι ενώνονται με κάποιο τρόπο ίσως ο νεαρός Αρθούρος να είναι μετενσάρκωση του παλιού, ίσως ο Μέρλιν να του έδωσε την πέτρα για να μην κάνει τα λάθη του βασιλιά του Κάμελοτ και να διδαχθεί από τη ζωή του. Ο Μέρλιν είναι σίγουρα ο γνωστός μάγος δεν χωρά αμφιβολία. Όπως και να χει όμως τα κεφάλαια με το Κάμελοτ με απογοήτευσαν. Δεν γινόταν τίποτα. Ο Αρθούρος ήταν τέρμα αδιάφορος, ήταν κάκιστος ως βασιλιάς, οι ιππότες πήγαιναν σε διάφορες αποστολές αντρειάς οι οποίες μου φαίνονταν αδιάφορες και γενικά η ιστορία ήταν σκέτη απογοήτευση. Άμα σας πω ότι το μόνο ενδιαφέρον ήταν η σχέση Γουίνιφρεντ και Λάνσελοτ;; Που εγώ στις ταινίες υποστηρίζω τον Αρθούρο και τη Γουίνιφρεντ δεν τον πολυσυμπαθώ. Αλλά εδώ ο Αρθούρος ήταν τόσο μεγάλη απογοήτευση που οι άλλοι δύο μπροστά του ήταν ανώτεροι και καλύτεροι του.…
Όσον αφορά τώρα τη γραφή μπορώ να πω ότι σε σχέση με το πρώτο βιβλίο υπήρξε βελτίωση. Ναι μεν συνεχίζει να μην με ενθουσιάζει ο τρόπος που επέλεξε ο Αρθούρος να λέει την ιστορία δηλαδή με τα κείμενα που κάθεται και γράφει τα βράδια όταν είναι μόνος του όπου λέει όλα όσα συνέβησαν τη μέρα κάτι σαν ημερολόγιο δηλαδή, αλλά η γραφή ήταν πιο ελκυστική και δυναμική. Μου άρεσε πολύ και το ότι σε πολλά κεφάλαια υπήρχαν στιχάκια και μικρά ποιηματάκια ενώ πρέπει να πω ότι έγινε καλή δουλειά και στη μετάφραση. Σίγουρα η προσθήκη των νέων χαρακτήρων έδωσε νέα ώθηση στο βιβλίο και στην ιστορία, ήταν πολύ έξυπνη η κίνηση να δώσει περισσότερο χώρο στους χαρακτήρες γύρω από τον Αρθούρο ενώ και πάλι τα τελευταία κεφάλαια είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά και κερδίζουν τις εντυπώσεις αφού προχωρούν αρκετά την ιστορία και αφήνουν τον αναγνώστη με αρκετές απορίες και διάθεση να διαβάσει το τέλος της τριλογίας. Βέβαια συνεχίζω να πιστεύω ότι η σειρά αυτή δεν είναι τόσο ελκυστική και εύκολη στο διάβασμα χαρακτηρίζεται ως παιδική αλλά πολύ φοβάμαι ότι τα παιδιά θα την αφήσουν γρήγορα. Επιπλέον το βιβλίο αυτό έχει αρκετές σκληρές σκηνές που μόνο για μικρά παιδιά δεν είναι. Η ιστορία γίνεται πιο σοβαρή, ώριμη, ρεαλιστική και σκληρή και σιγά σιγά η αθωότητα που υπήρχε στο πρώτο βιβλίο χάνεται. Το ίδιο συμβαίνει και στην ψυχολογία του ήρωα. Ο Αρθούρος του πρώτου βιβλίου με εκείνον της αρχής του δεύτερου και εκείνον του τέλους του δεύτερου μέρους δεν έχουν καμία σχέση.. Το τελευταίο βιβλίο θα σταθεί κυρίως στη Σταυροφορία αυτό τουλάχιστον φαντάζομαι και ελπίζω να βρίσκεται στο επίπεδο αυτού εδώ. Επίσης ελπίζω η ιστορία του βασιλιά του Κάμελοτ να είναι καλύτερη, να μάθουμε επιτέλους τί δουλειά ακριβώς κάνει η πέτρα και να αποκαλυφθεί και η ιστορία γύρω από τον Μέρλιν τον μυστήριο αυτό χαρακτήρα που εμφανίζεται και εξαφανίζεται..
Το δεύτερο βιβλίο της τριλογία του Kevin Crossley-Holland ήταν σίγουρα καλύτερο του πρώτου. Δεν ήταν τόσο κουραστικό και βαρετό ενώ το δυνατό του σημείο είναι οι τελευταίες του σελίδες. Μεγάλη απογοήτευση ήταν η ιστορία του μυθικού βασιλιά Αρθούρου και των ιπποτών του. Ο συγγραφέας τα πήγε πολύ καλά στην ιστορία του μικρού Αρθούρου και της οικογένειας Χολτ αλλά όσον αφορά το μύθο του Κάμελοτ με άφησε παγερά αδιάφορη. Αν καταφέρατε να ολοκλήρωσε το πρώτο βιβλίο και δεν ξέρετε αν πρέπει να συνεχίσετε με το δεύτερο σας λέω να το κάνετε. Είναι καλύτερο του πρώτου σε αρκετά σημεία, οι χαρακτήρες πιο δυναμικοί και ενδιαφέροντες, ο μικρός ήρωας πηγαίνει με σταθερά βήματα προς την ωριμότητα και τη συνειδητοποίηση ότι η ζωή δεν είναι παραμύθι και ο Crossley-Holland βρήκε τον τρόπο η γραφή του να μην σε κάνει να κοιμάσαι. Απλώς κρατήστε μικρό καλάθι για τον Αρθούρο του Κάμελοτ και εντάξει μην περιμένετε θαύματα. Υπάρχει βελτίωση αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα λατρέψετε τα πάντα στο βιβλίο. Έχει πολλές αδυναμίες αλλά βρίσκεται ένα σκαλοπάτι πάνω σε σχέση με το πρώτο του αδερφάκι...
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 25, 2016
At the Crossing Places is the second in the Arthur trilogy, as told by Kevin Crossley-Holland. This is a children’s book and I would say it is most suitable for 10-15 year olds, though that doesn’t mean other age groups would not enjoy it, just that they will get the most from it.
The story concerns Arthur, a 14 year old boy living in England, on the English / Welsh border, in the year 1200. The book is written by Arthur in the first person, so reads like his journal and is essentially the story of his life and development. Mr Crossley-Holland has done a wonderful job of capturing the mind of a teenager, so even though in some respects Arthur has very different worries to those of a modern teen – he does not crave an iphone 6! – the story reveals that many of the concerns and worries of people of all age groups remain essentially the same over time: relationships; health; career; family dynamics; right and wrong; and, in the case of young people, having little control over their own lives.
The strength of the book (and the whole trilogy) is this essential strand of universal truth running all the way through. As things happen to Arthur he puts his thoughts on parchment for us to share. He thinks through his problems and speculates on people’s motives and how what is happening to him will affect his future. There is also a strong moral aspect to this, as Arthur considers the actions of himself and others, slowly working out his own moral code and judging the behaviour of others against it. This is quite subtle, however, and the author is not ramming any messages down our throats – he clearly understands that teens would not like his book if he did. The reader is led by the hand, not shoved from behind and I believe that teens will like this realistic style because it may reflect their own thought processes and help them to relate to it.
The fantastical side to the book is that Arthur has a ‘seeing stone’ (The Seeing Stone is the title of the first book in the series), which is a small slab of obsidian, a black stone that acts as a kind of crystal ball. Arthur looks into the stone and sees extracts from the life of another Arthur – ‘Arthur-in-the-stone’ – who becomes King Arthur and faces many challenges. The book is full of stories of the Knights of the Round Table (KOTRT), which our Arthur sees in his stone and which lend themselves to his development and make him think about the parallels in his own life. Of course we wonder as we read whether our Arthur will become King Arthur by the end of the trilogy – I hope so!
Arthur has to deal with many issues that frustrate, annoy and worry him: his future career, who he will be betrothed to (not entirely his decision), whether or not he will ever become a knight, what will happen in the Land across the Sea when he goes to the Middle East as a crusader: will he be brave? Will he die? Will he ever make it home?, will his horse be okay?
I have the Folio Society version of the series and I heartily recommend it as a gift for a young person. Folio production values are second-to-none and this trilogy is a prime example of a book done well. The books are hardback and the endpapers have a map of the area Arthur lives in at one end and a detailed plan of the manor on which he lives at the other. These are drawn is a simple way and could be the work of a good child artist, so they will appeal to children. The book has 101 chapters but they are all very short, some only one page, so the book is not an intimidating read as it can be read as a series of short stories. The book is punctuated frequently by monochrome and colour illustrations, which really add to the enjoyment of the book. There is also a list of the quite extensive cast of characters and a list of words that reference the Medieval period; these really help.
Children who are not into fantasy, magic, Game of Thrones, Lord of the Rings, et al, may not like this series but for the rest they will love it once they get used to the old fashioned themes of some of the stories about the KOTRT, some of which seem strange to our eyes. They will certainly enjoy our Arthur and his own quest for answers about life, which they will relate to.
Strongly recommended.
The story concerns Arthur, a 14 year old boy living in England, on the English / Welsh border, in the year 1200. The book is written by Arthur in the first person, so reads like his journal and is essentially the story of his life and development. Mr Crossley-Holland has done a wonderful job of capturing the mind of a teenager, so even though in some respects Arthur has very different worries to those of a modern teen – he does not crave an iphone 6! – the story reveals that many of the concerns and worries of people of all age groups remain essentially the same over time: relationships; health; career; family dynamics; right and wrong; and, in the case of young people, having little control over their own lives.
The strength of the book (and the whole trilogy) is this essential strand of universal truth running all the way through. As things happen to Arthur he puts his thoughts on parchment for us to share. He thinks through his problems and speculates on people’s motives and how what is happening to him will affect his future. There is also a strong moral aspect to this, as Arthur considers the actions of himself and others, slowly working out his own moral code and judging the behaviour of others against it. This is quite subtle, however, and the author is not ramming any messages down our throats – he clearly understands that teens would not like his book if he did. The reader is led by the hand, not shoved from behind and I believe that teens will like this realistic style because it may reflect their own thought processes and help them to relate to it.
The fantastical side to the book is that Arthur has a ‘seeing stone’ (The Seeing Stone is the title of the first book in the series), which is a small slab of obsidian, a black stone that acts as a kind of crystal ball. Arthur looks into the stone and sees extracts from the life of another Arthur – ‘Arthur-in-the-stone’ – who becomes King Arthur and faces many challenges. The book is full of stories of the Knights of the Round Table (KOTRT), which our Arthur sees in his stone and which lend themselves to his development and make him think about the parallels in his own life. Of course we wonder as we read whether our Arthur will become King Arthur by the end of the trilogy – I hope so!
Arthur has to deal with many issues that frustrate, annoy and worry him: his future career, who he will be betrothed to (not entirely his decision), whether or not he will ever become a knight, what will happen in the Land across the Sea when he goes to the Middle East as a crusader: will he be brave? Will he die? Will he ever make it home?, will his horse be okay?
I have the Folio Society version of the series and I heartily recommend it as a gift for a young person. Folio production values are second-to-none and this trilogy is a prime example of a book done well. The books are hardback and the endpapers have a map of the area Arthur lives in at one end and a detailed plan of the manor on which he lives at the other. These are drawn is a simple way and could be the work of a good child artist, so they will appeal to children. The book has 101 chapters but they are all very short, some only one page, so the book is not an intimidating read as it can be read as a series of short stories. The book is punctuated frequently by monochrome and colour illustrations, which really add to the enjoyment of the book. There is also a list of the quite extensive cast of characters and a list of words that reference the Medieval period; these really help.
Children who are not into fantasy, magic, Game of Thrones, Lord of the Rings, et al, may not like this series but for the rest they will love it once they get used to the old fashioned themes of some of the stories about the KOTRT, some of which seem strange to our eyes. They will certainly enjoy our Arthur and his own quest for answers about life, which they will relate to.
Strongly recommended.
February 14, 2010
This wasn't as good as the first one. This had a lot more about Arthur-in-the-stone, who we can no longer relate to. Much of the stories in the stone are not useful to the book and only add confusion and disgust to an otherwise charming and sweet tale. I grew weary of the tales of knights killing each other gruesomely and some weird honor code which I couldn't understand and a bunch of men who couldn't be faithful around a beautiful woman. Ugh. The end of the last book led us right into Arthur preparing to become a scribe and taking the cross in the Holy wars in Jerusalem. However, the entire book takes place before most of that happen. Hum.
But the parts of the real Arthur and his 'coming-of-age', his innocence and maturity, his moral righteousness and even his blunders are what make these books endearing.
I look forward to seeing what will happen on Arthur's quest, and hope there is less of the Round TAble betrayals and more of the real story adventure.
But the parts of the real Arthur and his 'coming-of-age', his innocence and maturity, his moral righteousness and even his blunders are what make these books endearing.
I look forward to seeing what will happen on Arthur's quest, and hope there is less of the Round TAble betrayals and more of the real story adventure.
June 30, 2017
A fabulous blend of real and imagined characters invites intriguing comparison between young Arthur de Caldicot and his namesake, the once and future king. Once again, the storytelling and attention to detail are masterly and I was absolutely thrilled to discover Marie de France among the list of characters.
June 8, 2011
This was the 2nd book of the trilogy. It was somewhat labrious reading. The customs and ideas of medieval England saved it. Was ok but not as well done as the first book.
November 2, 2014
I quite enjoyed reading this book. My copy is the Folio Society edition, which doesn't appear on Goodreads. The story is a nice tale that is easy to read - just what I want from a bedtime book. It carries on the story from the first part of the trilogy. Arthur is now preparing for his crusade. He has doubts about his origins and wants some form of finality, whilst also preparing for his future.
This resonates with Arthur-in-the-stone, who is starting to make a mess of his reign. That is a difficult thing for an English person to accept - that King Arthur of legend was, actually, a bad king. It's not that he was bad per se, he just didn't know how to rule, and he wasn't focused on providing good government to the English. I have never considered that aspect of the legend before.
The crossing places is a concept that I feel comfortable with. Much of my life has been spent at crossing places - not quite in one world, not quite in another. I would imagine that the purpose of this volume is to set up the finale in the final volume. I think that I will put that onto the list of books to read.
This resonates with Arthur-in-the-stone, who is starting to make a mess of his reign. That is a difficult thing for an English person to accept - that King Arthur of legend was, actually, a bad king. It's not that he was bad per se, he just didn't know how to rule, and he wasn't focused on providing good government to the English. I have never considered that aspect of the legend before.
The crossing places is a concept that I feel comfortable with. Much of my life has been spent at crossing places - not quite in one world, not quite in another. I would imagine that the purpose of this volume is to set up the finale in the final volume. I think that I will put that onto the list of books to read.
Read
April 20, 2015I read this book out loud because my mother once told me stories seem different when you read them that way. I had to do it far away in the boat though, lest I should sound like a fool in front of my brothers. To my embarrassment, it's when I first discovered that voices carry across the water clear as a bell. I wonder if the fish enjoyed this story?
April 7, 2021
I much preferred this entry I nthe series to the last one. Maybe it's because I was expecting it to be similar to the last one, and so was prepared for it to be more diary than action-packed thriller, and so wasn't disappointed in that respect. Either way, I enjoyed it significantly more.
Despite my normal dislike for excessive chapters, I actually found myself warming to the format of this one. It works better than most books with myriad chapters as it's essentially a diary, with each chapter being a unique entry that Arthur writes. I think because of this, I found it more excusable than I usually do.
The story also seems to have picked up pace, when compared to the first book. More seemed to happen in this one, although I will admit to missing some of the characters from the first, although some did reappear for a short cameo. The introduction of the new characters (or rather the extended focus on them, as some were already seen in the first book) made up for this a bit, but not entirely. The feeling of missing out on what is happening to the other characters I'm sure is intentional - it's what a Arthur himself must be feeling, as there was so little communication back then. Lord Stephen especially is a great character, and I'm glad we are seeing more of him - hopefully this will extend into the final book, also.
The story in the stone also seems to be advancing, also it still remains exceptionally strange. I asked my sister (who has studied Le Mort D'Arthur) and it seems that these irregularities come from the 'real' Arthurian legends, or at least are based on them somewhat, which does go some way to explain them. I like the fact that the actual legends have been co-opted by the author, despite their strangeness, and it makes me want to read some of them - perhaps even because of their peculiarity.
I'm writing this review after finishing the book I read after this, and just before I start the third in the series. I have to say I am very much looking forward to finishing the saga, although I am interested to see how much actually happens. These first two books both seem to be preludes to something - building the story, but not much of it actually occurring. The third book is only the same size, but presumably has the climax and resolution. The change of pace will be a big difference, if it happens, and I'm looking forward to seeing what effects this assumed change will have on the writing and format. I'm sure I will find out soon.
Despite my normal dislike for excessive chapters, I actually found myself warming to the format of this one. It works better than most books with myriad chapters as it's essentially a diary, with each chapter being a unique entry that Arthur writes. I think because of this, I found it more excusable than I usually do.
The story also seems to have picked up pace, when compared to the first book. More seemed to happen in this one, although I will admit to missing some of the characters from the first, although some did reappear for a short cameo. The introduction of the new characters (or rather the extended focus on them, as some were already seen in the first book) made up for this a bit, but not entirely. The feeling of missing out on what is happening to the other characters I'm sure is intentional - it's what a Arthur himself must be feeling, as there was so little communication back then. Lord Stephen especially is a great character, and I'm glad we are seeing more of him - hopefully this will extend into the final book, also.
The story in the stone also seems to be advancing, also it still remains exceptionally strange. I asked my sister (who has studied Le Mort D'Arthur) and it seems that these irregularities come from the 'real' Arthurian legends, or at least are based on them somewhat, which does go some way to explain them. I like the fact that the actual legends have been co-opted by the author, despite their strangeness, and it makes me want to read some of them - perhaps even because of their peculiarity.
I'm writing this review after finishing the book I read after this, and just before I start the third in the series. I have to say I am very much looking forward to finishing the saga, although I am interested to see how much actually happens. These first two books both seem to be preludes to something - building the story, but not much of it actually occurring. The third book is only the same size, but presumably has the climax and resolution. The change of pace will be a big difference, if it happens, and I'm looking forward to seeing what effects this assumed change will have on the writing and format. I'm sure I will find out soon.
May 29, 2024
This is a pretentious badly written i want to do it so originally king arthur retelling, the small snippets of arthurian legend in this book is the only good bits. This book is about a rich boy super exited to become a squire and join the crusades!! This reminds me so much of the scene in north and the south where the rich people get all dressed up and have a picnic on the hill above the very real civil war battle thinking woohoo war exiting fun totally safe for anyone not a soldier, then the reality of war sets in and they are running like hell trying not to get blown up from the cannon balls that are exploding around them. This boy is so exited to to to the crusade but has very little idea of what war is truly like and his training to be a knight is basicly Mia's training to be a princess XD its very lax and hes barely taught anything. So basicly this is a book about a spoiled rich kid who is exited to go into a war he hasnt a clue how war really is while hes training to be a rich kid, also hes addicted to a tv show about king arthur that he sees in his seeing stone.
March 16, 2012
This book is certainly not as good as the first - it focusses much more heavily on Arthur-in-the-stone and the knights of the round table, but it's much harder to see how Arthur's life lines up with Arthur-in-the-stone's life. The stories about the knights just read like quick re-treads of stories we know from Arthurian legend, but there's little to be learned from them. (Essentially Arthur sees the knights promising to be one thing and then behaving exactly the opposite, but I'm not even sure that Arthur's meant to be learning that people can be other than what they seem.) It's not quite a bad book, it's just that it doesn't quite gel the same way the first book in the trilogy does.
December 1, 2014
I especially like the way this author has a list of characters at the front of the book, so you can refresh your memory of who is who.
January 15, 2024
This was a good sequel, although it definitely dragged on more than the first. There are quite a few interesting conversations and such that happen, the historical setting and context is expanded upon, and the themes of religion and crossing-places continue to drive this series in a positive manner, but not much happens with the actual plot. We kind of put everything on pause and focus on the small things. This isn’t a bad choice, but it definitely isn’t the most engaging one. I don’t think it detracts from the story, though.
Speaking of the nature of this book, it’s aptly named, and not just because it’s the middle book in the trilogy. For nearly the entirety of this novel, Arthur is on the cusp of going to take the cross, an event which he believes will be the turning point of his life. He is essentially in a crossing-place between crossing-places, and that’s the point. And even after he does take the cross, he finds out that he isn’t even going to Jerusalem. The journey isn’t the goal, it’s the anticipation, the moment before the storm, where tensions and emotions are most high.
The theme of religion is still as strong as ever in this book. Arthur learns about the Jewish faith, and Lord Stephen tells him about how Jesus was a Jew and explains why some christians dislike them, but they should respect their faith nonetheless. In fact, Lord Stephen believes that every faith should be respected (or, at least every faith prominent in that area at that time). Arthur expands on this later in the book when he finally meets a seracen who is a wholly good person. Furthermore, there’s a pervading sense of mercy throughout the book, and how one must be merciful if they’re a christian. Alan, therefore, is not a true christian or a good person in this world because he murdered someone. On the surface it seems like a commentary on christianity and how to be a good christian, but I think Crossley-Holland’s aim is to comment on morality more broadly, and he’s using christianity as a leaping point since that would be the perspective of the historical and geographical world of the time.
Before I get into my main gripe with this book, I want to mention Crossley-Holland’s portrayal of women. It’s odd. Perceval just casually assaults a woman and then justifies it by saying his mother told him that it was normal to kiss kind women, or something. It’s bizarre, it comes out of nowhere, and it’s the first and only time he appears in this book. Besides that, it just feels like he doesn’t quite know what to do with the female characters. They all have a character trait, but no real development. I’m interested to see what he does with Gatty in her book, but I’m also more than a little wary now.
I could do without the perspective and stories of the various knights of the Round Table. Seeing Arthur-in-the-Stone was fantastic in the first book, and still is in this one, when we ever get to. Instead we’re subjected to random stories about random knights. I understand that Arthur is supposed to learn a lesson from each one of the stories, but we don’t need all these disconnected stories to do that. Crossley-Holland could have spent much more time developing and really honing in on the stories of King Arthur, Guinevere, Morgan le Fay, and perhaps one specific knight like Gawain or Lancelot. That would have been more interesting to me. And I get that these are tales from the medieval legends that we have, I just don’t care. I don’t think that justifies having all the stories that were included here, especially when the whole point of the seeing stone is for Arthur to see his own life mirrored and to learn from the mistakes of his namesake in the stone. And the broad story in the seeing stone isn’t engaging or consistent. The climax is all about the holy grail, but the holy grail was barely mentioned before that. It’s like Crossley-Holland is trying to capitalize on the popularity and collective knowledge that he imagines the audience has about these myths so he doesn’t have to do much heavy lifting.
Overall, it was a good and welcome addition to the series, and a good middle book. I am hoping that the third novel fixes some of the issues and overall focuses more heavily on the plot, though. As long as it does those things, I think it will have made this one all the more worth it.
Speaking of the nature of this book, it’s aptly named, and not just because it’s the middle book in the trilogy. For nearly the entirety of this novel, Arthur is on the cusp of going to take the cross, an event which he believes will be the turning point of his life. He is essentially in a crossing-place between crossing-places, and that’s the point. And even after he does take the cross, he finds out that he isn’t even going to Jerusalem. The journey isn’t the goal, it’s the anticipation, the moment before the storm, where tensions and emotions are most high.
The theme of religion is still as strong as ever in this book. Arthur learns about the Jewish faith, and Lord Stephen tells him about how Jesus was a Jew and explains why some christians dislike them, but they should respect their faith nonetheless. In fact, Lord Stephen believes that every faith should be respected (or, at least every faith prominent in that area at that time). Arthur expands on this later in the book when he finally meets a seracen who is a wholly good person. Furthermore, there’s a pervading sense of mercy throughout the book, and how one must be merciful if they’re a christian. Alan, therefore, is not a true christian or a good person in this world because he murdered someone. On the surface it seems like a commentary on christianity and how to be a good christian, but I think Crossley-Holland’s aim is to comment on morality more broadly, and he’s using christianity as a leaping point since that would be the perspective of the historical and geographical world of the time.
Before I get into my main gripe with this book, I want to mention Crossley-Holland’s portrayal of women. It’s odd. Perceval just casually assaults a woman and then justifies it by saying his mother told him that it was normal to kiss kind women, or something. It’s bizarre, it comes out of nowhere, and it’s the first and only time he appears in this book. Besides that, it just feels like he doesn’t quite know what to do with the female characters. They all have a character trait, but no real development. I’m interested to see what he does with Gatty in her book, but I’m also more than a little wary now.
I could do without the perspective and stories of the various knights of the Round Table. Seeing Arthur-in-the-Stone was fantastic in the first book, and still is in this one, when we ever get to. Instead we’re subjected to random stories about random knights. I understand that Arthur is supposed to learn a lesson from each one of the stories, but we don’t need all these disconnected stories to do that. Crossley-Holland could have spent much more time developing and really honing in on the stories of King Arthur, Guinevere, Morgan le Fay, and perhaps one specific knight like Gawain or Lancelot. That would have been more interesting to me. And I get that these are tales from the medieval legends that we have, I just don’t care. I don’t think that justifies having all the stories that were included here, especially when the whole point of the seeing stone is for Arthur to see his own life mirrored and to learn from the mistakes of his namesake in the stone. And the broad story in the seeing stone isn’t engaging or consistent. The climax is all about the holy grail, but the holy grail was barely mentioned before that. It’s like Crossley-Holland is trying to capitalize on the popularity and collective knowledge that he imagines the audience has about these myths so he doesn’t have to do much heavy lifting.
Overall, it was a good and welcome addition to the series, and a good middle book. I am hoping that the third novel fixes some of the issues and overall focuses more heavily on the plot, though. As long as it does those things, I think it will have made this one all the more worth it.
February 11, 2021
A peine Arthur a-t-il découvert le secret de sa naissance qu'il doit partir comme écuyer chez Lord Stephen de Holt où il se préparera à la future croisade. Cependant Lord Stephen tient à ce qu'Arthur rencontre son père avant le départ.
Un tome qui élargit le décor de l'Histoire. Après un premier tome entièrement passé à Caldicot, Arthur se rend cette fois-ci à Holt mais également parfois dans d'autres lieux (Gortanore, la France...). Ce changement de décor permet de découvrir de nouveaux personnages (comme Winnie) et d'éviter une sensation de déjà-vu. Concernant l'intrigue, si l'on pense à première vue que la recherche de sa mère naturelle par Arthur va être un point crucial de l'intrigue, cet arc est au final assez délaissé par rapport à ce dont on était en droit de s'attendre. Nous allons donc surtout suivre à nouveau la vie quotidienne d'Arthur à Holt et en apprendre plus sur les coutumes de l'époque, telle que par exemple la malchance sensée accompagner la coupe de la dernière gerbe lors des moissons ou bien la vision négative portée à l'époque par certains sur le peuple juif. Le livre s'enrichit également d'un glossaire et d'une liste de biographies concernant les personnages réels, permettant à un jeune lecteur curieux d'en découvrir un peu plus.
Cependant, et paradoxalement, ce tome 2 est selon moi moins réussi que le premier à cause des passages relatifs à la légende arthurienne. En effet, ceux-ci sont de plus en plus longs au fil du livre et, s'ils sont en soi intéressants pour qui aime ces légendes, viennent souvent couper net le fil du récit sans que le parallèle entre les deux puissent toujours être établis. Ce qui s'avérait donc être un motif d'incitation à la lecture du premier tome devient selon moi un handicap. Si Arthur perdait sa pierre durant la croisade au prochain tome, je n'en serais pas si triste que cela...
Pour conclure, ce tome est sympathique mais qui selon moi n'apporte pas énormément par rapport au précédent et sert plus de transition, les événements de fin semblant enfin annoncer quelque chose de plus nouveau et trépidant.
Un tome qui élargit le décor de l'Histoire. Après un premier tome entièrement passé à Caldicot, Arthur se rend cette fois-ci à Holt mais également parfois dans d'autres lieux (Gortanore, la France...). Ce changement de décor permet de découvrir de nouveaux personnages (comme Winnie) et d'éviter une sensation de déjà-vu. Concernant l'intrigue, si l'on pense à première vue que la recherche de sa mère naturelle par Arthur va être un point crucial de l'intrigue, cet arc est au final assez délaissé par rapport à ce dont on était en droit de s'attendre. Nous allons donc surtout suivre à nouveau la vie quotidienne d'Arthur à Holt et en apprendre plus sur les coutumes de l'époque, telle que par exemple la malchance sensée accompagner la coupe de la dernière gerbe lors des moissons ou bien la vision négative portée à l'époque par certains sur le peuple juif. Le livre s'enrichit également d'un glossaire et d'une liste de biographies concernant les personnages réels, permettant à un jeune lecteur curieux d'en découvrir un peu plus.
Cependant, et paradoxalement, ce tome 2 est selon moi moins réussi que le premier à cause des passages relatifs à la légende arthurienne. En effet, ceux-ci sont de plus en plus longs au fil du livre et, s'ils sont en soi intéressants pour qui aime ces légendes, viennent souvent couper net le fil du récit sans que le parallèle entre les deux puissent toujours être établis. Ce qui s'avérait donc être un motif d'incitation à la lecture du premier tome devient selon moi un handicap. Si Arthur perdait sa pierre durant la croisade au prochain tome, je n'en serais pas si triste que cela...
Pour conclure, ce tome est sympathique mais qui selon moi n'apporte pas énormément par rapport au précédent et sert plus de transition, les événements de fin semblant enfin annoncer quelque chose de plus nouveau et trépidant.
April 18, 2020
I didn’t feel like the two halves of this book married as well as they did in the first instalment of this trilogy, The Seeing Stone, but I still really enjoyed this. The narrative flips between Arthur, a medieval squire getting ready to go on crusade, and Arthurian legend viewed through his seeing stone.
In the first book the two narratives work really well together as both Arthurs discover hidden pasts and go through their own ‘becomings’, but I didn’t feel that same thread here. It made it feel like I was reading two stories almost, and I was more attached to medieval Arthur so the flip-flopping between the two wasn’t so seamless or enjoyable, and made the reading experience drag a little for me.
Saying that though, I still really love these books. I love the vivid picture of medieval life the author creates, how much bigger the world must have felt, but also how much smaller when your experience narrowed down to so few people who you lived side by side with your whole life. Medieval Arthur is such a sweetheart, and I love the huge philosophical and ethical questions the author is not afraid to tackle, but still does them from the level of Arthur’s understanding. Corrupt priests, deadly racism towards Jews, the religious intolerance of the Crusades...Crossley-Holland doesn’t shy away from the big things, and it makes for such multi-layered reading. I think I last read these books through when I was about 11, and I’m so glad they’ve stood the test of time! I can’t wait to finally re-read the last book in this trilogy and also get to my personal favourite from this setting, the companion novel Gatty’s Tale.
In the first book the two narratives work really well together as both Arthurs discover hidden pasts and go through their own ‘becomings’, but I didn’t feel that same thread here. It made it feel like I was reading two stories almost, and I was more attached to medieval Arthur so the flip-flopping between the two wasn’t so seamless or enjoyable, and made the reading experience drag a little for me.
Saying that though, I still really love these books. I love the vivid picture of medieval life the author creates, how much bigger the world must have felt, but also how much smaller when your experience narrowed down to so few people who you lived side by side with your whole life. Medieval Arthur is such a sweetheart, and I love the huge philosophical and ethical questions the author is not afraid to tackle, but still does them from the level of Arthur’s understanding. Corrupt priests, deadly racism towards Jews, the religious intolerance of the Crusades...Crossley-Holland doesn’t shy away from the big things, and it makes for such multi-layered reading. I think I last read these books through when I was about 11, and I’m so glad they’ve stood the test of time! I can’t wait to finally re-read the last book in this trilogy and also get to my personal favourite from this setting, the companion novel Gatty’s Tale.
June 3, 2020
The strength in this narrative lies in Arthur's strong (and sometimes poetic) voice, and the details built into the setting. I also love the subtle characterization, such as how Guinevere's insistence on knighting a youth who later gets grievously wounded is setup for her reaction to Lancelot's declaration that he'd rather die with honor than live meaninglessly. This is a strongly atmospheric work, and it's easy to get engrossed within it.
However, the plot is more meandering than the previous; in the last book, Arthur's goal was to become a squire, but now that he is, his focus is split between a murder, finding the identity of his mother, and overall listlessness and impatience as his manor prepares for the Crusades. This meandering from plot point to plot point fits his feelings of aimlessness throughout the book, but it also makes the story less linear and the pacing less upbeat. Other plot points in the dual timeline of Camelot are also glossed over; there's little buildup of Nimue, and Morgan le Fay's scenes--while subtly poignant--never address her motives; by the time she appears as a character, she's already hell-bent on assassination.
Even so, this is a solid piece of writing that (mostly) deepens characters and themes. Christianity provides the lens for the musing portions of the text, and it's refreshing to see an Arthurian retelling that examines the philosophical and symbolic implications of the lore.
However, the plot is more meandering than the previous; in the last book, Arthur's goal was to become a squire, but now that he is, his focus is split between a murder, finding the identity of his mother, and overall listlessness and impatience as his manor prepares for the Crusades. This meandering from plot point to plot point fits his feelings of aimlessness throughout the book, but it also makes the story less linear and the pacing less upbeat. Other plot points in the dual timeline of Camelot are also glossed over; there's little buildup of Nimue, and Morgan le Fay's scenes--while subtly poignant--never address her motives; by the time she appears as a character, she's already hell-bent on assassination.
Even so, this is a solid piece of writing that (mostly) deepens characters and themes. Christianity provides the lens for the musing portions of the text, and it's refreshing to see an Arthurian retelling that examines the philosophical and symbolic implications of the lore.
April 19, 2020
I see to have had quite the 'reverse' reading experience considering the 2nd book in the Arthur Trilogy. When I read some other Goodread reviews the lion's share of people seemed to enjoy the first book better than the second whereas for me it was definately the other way arround. Although, I loved the characterbuilding, scene descriptions and composition of 'The Seeing Stone', this is all to be found in 'At the Crossing Places' plus a wonderful stortyline that was much better structured and more enjoyable to me. Not only the chronological order of the story and tension in the plot caught my attention better, but also the link between the 'real' Arthur and the one in the obsedian seemed to become more profound and distinct. Personally, I did miss the presence of the character of Merlin -who with his intriguing questions and mild references and clues gave an almost philosophical edge to the first book- but this was in a way made up for me by the frequent appearance of Lord Stephen - who with his moral often progressive viewpoints provided just and interesting source for reflection.
July 23, 2017
In which we follow young Arthur as he realizes his dream of becoming a squire, in which his future promises much more than he could ever have imagined, in which he observes more tales of the legendary Arthur and his knights in his Seeing Stone, in which he is confused in love and life-long held beliefs, and in which he prepares to participate in a Crusade. Three cheers for the author's grasp of the middle ages and ability to spin a tale and creating this marvelous character. Oh, and Arthur loses his childhood mentor and gains an honorable mentor. More questions raised than answered. Read on!
p.s. the audio edition is superb.
p.s. the audio edition is superb.
March 21, 2024
(3.5 stars) I found myself less engaged with this story than the first one becuase Arthur-in-the-Stone ages much faster than our Arthur. Their compelling parallels are less parallel in this book. Not completely different, but less striking. I found that I was far more intereted in our Arthur's story than the stories in the stone. I am still interested to see how this will end and I still really like our Arthur as a young protagonist, but I was just not as taken with this book.
February 18, 2018
I read this for the "A Book With A Green Spine" part of my 2018 reading challenge. I feel it was more of a 2.5 than a 3, it was ok but I wasn't in love with it. I ended up with way more questions than answers. Maybe if I read more of the series I would like it more, but it didn't make me desperate to pick them up.
October 17, 2019
This series is historical in nature giving great view into what life might have been like at that time after King Arthur reigned, and war was done in armor with swords. The highest goal was spiritual absolution. Great parallelism to the King Arthur story and nicely woven through the use of a seeing stone and Merlin.
September 12, 2020
Arthur's first person narrative continues to be vivid and appealing, but the stories in the stone became boring, bitty, and not obviously relevant. This book did not make much progress with the main plot of Arthur's origins and destiny, and seems clearly weaker than the first book. I had some trouble getting to the end.
November 30, 2022
The was an enjoyable read. The characters were well-developed, and the plot moved along at a good pace. The mystery of Arthur's past was especially enjoyable to discover with him, and the events seen in the seeing-stone were enlightening and informative. I highly recommend this book and this series.
January 22, 2024
interesting transitions between the legendary king arthur and the life of a teenage boy Arthur de Caldicot about to go on crusade. With his seeing stone Arthur is taken to the land of his namesake and finds parallels between his own life and of his famous predecessor. Found this easy to read and enjoyable
April 25, 2018
I loved this book very much because it transported me another world, a fantasy world. It made me imagine what life was like in the 1200s. I would recommend it to my mates, in fact I already have!
By Etienne
By Etienne
June 14, 2018
An appreciated continuation of the story of Arthur de Caldicot and his adventures in becoming a squire and learning his true heritage, all while continuing to watch the story of King Arthur and learning the life lessons it gives him. Very enjoyable and very well written.
Displaying 1 - 30 of 109 reviews